iKONFiC `HOLY SHi*! กูขอถอนตัว BJin&All Ft. winner

ตอนที่ 3 : HOLY SHIT : EP1 70% | 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 43
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    12 ต.ค. 59

 





HOLY x






       "เห้ออออออ" ผมนอนแผ่ราบไปกับเตียงกว้าง พร้อมๆกับถอนหายใจเป็นรอบที่ร้อย ย้ำว่าเป็นรอบที่ร้อย ยอมรับว่าช่วงนี้ผมเเทบจะไม่ว่างเลยเสียด้วยซ้ำ ยิ่งตอนนี้ผมขึ้นมาปีสี่ มันช่างเเตกต่างจากสามปีเเรกโดยสิ้นเชิง ปีสี่คณะเเพทย์เป็นปีที่ เหนื่อย! ยาก! เวลากินข้าวยังเเทบจะขุดหา ผมต้องขึ้นวอร์ด รับเคสผู้ป่วย ต้องทำหัตถการเบื้องต้นได้ ก็จำพวก เย็บแผล เจาะน้ำในปอดในท้อง เเต่ถึงมันจะเหนื่อย เเต่ก็ยอมรับว่ามันตื่นเต้นดี 


       Rrrrrr Rrrrrr 


       "จิ๊!" ใครโทรตามกันนักกันหนาวะ ขอเวลากูพักบ้างเหอะ กูง่วงนอน ถึงจะขัดใจเเต่มือผมก็ล้วงเข้าไปกระเป๋าหลังกางเกงอยู่ดี แต่ชื่อที่เเสดงให้เห็นเด่นหราทำให้ผมต้องเตรียมจะตะหวาด


       [คุณหนูครับ บ่อนมีเด็กช่างเข้ามาอาละวาดในนี้ ให้ผมจัดการเลยมั้ยครับ] เเต่ทว่าปลายสายกลับสวนขึ้นมาก่อนเเทน เขาไม่ใช่ใครหรอก ก็คนเดิมๆ บอดี้การ์ดของบ่อนผม อีกเเล้วหรอวะ บ่อนกูไปทำอะไรให้พวกแม่งนักหนา อาละวาดได้ทุกวี่ทุกวัน วันก่อนก็พวกเด็กช่างนี่แหละ 


       "เหอะ! เรื่องเเค่นี้ทำไมต้องมาถามฉัน คิดเอาเองไม่ได้หรือไงกัน ให้พวกมันขอโทษลูกค้ารายใหญ่ทุกคน เเล้วค่อยลากมันออกไป" ปากผมค่อยๆขยับออกมาเป็นคำพูดที่โคตรจะเฟค พร้อมๆกับเปลือกตาที่ค่อยๆปิด ในใจคิดเเต่คำว่านอน ๆๆ มา! พี่จินพร้อมนอนเเล้วครับ หื้ม! ฟิตมากตอนนี้ จัดมาให้พี่ด่วนๆ


       [ได้ครับ ขอโทษจริงๆครับคุณหนู จะไม่มีครั้งหน้าอีกเเล้วครับ]


       "อืม ทำให้ได้อย่างที่พูดละกัน" ว่าจบผมก็รีบตัดสายเเล้วโยนสมาร์ทโฟนไปที่ไหนสักแห่ง เออช่างเเม่งเหอะ วันนี้กูว่างเเล้ว ขอนอนหน่อยละกัน ฝันดีนะคิม จินฮวาน




       "เจ๊โว๊ยยยยยยย ว่าไงๆ ผมเข้าไปน้าาา! โอเคๆ" บุคคลมาใหม่ตะโกนอยู่หน้าห้องนอนส่วนตัวของจินฮวานอยู่คนเดียว ก่อนจะถือวิสาสะเข้ามาเลย เข้ามาก็ต้องสะดุ้งโหยง เมื่อเจ๊ที่ว่าอย่างคิม จินฮวาน ลูกพี่ลูกน้องที่เป็นลูกชายของลุงเเท้ๆ จ้องเขม็งอยู่กลางเตียง ผมยุ่งๆ ใต้ตาดำๆ กับเสื้อนักศึกษาที่ยับยู่ยี่เหมือนผ่านศึกหนักมา ไม่ได้ทำให้ความดูดีของเขาน้อยลงเลยจริงๆ 


       "มึงเข้ามาทำไมไม่เคาะประตูก่อนว้าาาา" จินฮวานเกาหัวเเกรกๆ หาววอดๆ พูดเสียงยานๆ ก่อนจะพยายามปรือตาเพ่งมองจุนเฮวผ่านเเสงสีส้มที่หัวเตียง เขาหลับมานานรึยังนะ ก็ตั้งเเต่กลับมาจากมหา'ลัยคาบเช้า อืม ประมาณสิบโมง


       "ผมตะโกนถามเเล้วเจ๊บอกเข้ามาได้ โอ๊ยเจ๊!!" จินฮวานคว้าหมอนที่ใกล้มือที่สุดไปโยนใส่จุนเฮวไปสุดเเรงจนออกนอกห้องผ่านประตูที่ยังไม่ได้ปิด เพราะจากเตียงคิงไซต์ไปถึงทางเข้าก็ห่างกันพอสมควร การที่จุนฮเวเข้ามารบกวนเวลานอนไม่ได้ทำให้เขาอารมณ์เสียเเต่อย่างใด เพียงเเต่ลำใย๊ลำใยมุกของอีกคน


       "เล่นเหี้ยไรของมึง เออ กี่โมงละอะ" จุนฮเวเดินออกไปหยิบหมอนก่อนจะเดินเข้ามาถือวิสาสะเจ้าของห้องอีกรอบมานั่งที่ปลายเตียงโดยไม่ลืมปิดประตูเเละปิดไฟดวงกลางที่ให้เเสงไม่มากนัก จุนฮเวยื่นหมอนให้อีกคนที่นั่งมึนไม่หายอยู่กลางเตียงก่อนจะยกมือขึ้นดูนาฬิกาตามคำสั่งของเจ้านาย ?


       "สองทุ่มกว่าเเล้ว ไปกินข้าวได้เเล้วเจ๊อะ" สิบชั่วโมง นอนไปตั้งเยอะเเต่กลับรู้สึกว่าไม่พอ ขืนจะให้นอนต่อคงไม่หลับเเล้วล่ะ จินฮวานพยักหน้าเชิงรับรู้ก่อนจะตรงดิ่งไปห้องน้ำในตัวของห้องนอน โดยไม่ลืมทิ้งประโยคชักชวนเเกนบังคับให้อีกคน


       "ไปหาของแดกข้างนอกเป็นเพื่อนกูหน่อย กูล้างหน้าแปป" 


        "ให้ชวนคนอื่นปะเจ๊" อีกคนก็ตะโกนกลับเข้าในห้องน้ำ นี่ก็สงสัย มันจะเดินมาหน้าห้องน้ำเเล้วพูดเสียงปกติไม่ง่ายกว่าหรอ จำเป็นห้องแหกปากมั้ย ใช่ว่ามันจะไกลกันเป็นกิโลกันสักหน่อย


        "ชวนให้หมดนั่นแหละ ว่างไม่ว่างก็ค่อยดูอีกที กินเสร็จก็กลับบ้านกลับช่องเเค่นั้น" อีกคนก็ตะโกนกลับไปสิ เห้อ หนักใจ ที่ว่าชวนให้หมดนี่ไม่ต้องห่วงหรอกครับว่ามันจะปฏิเสธไม่มากัน ถ้าไม่ว่างจริงๆมันไม่เคยไม่ไปหรอก เพราะอะไรล่ะ เพราะผมต้องเลี้ยงไงครับ จินฮวานผู้นี้เอง ผมก็ถามมันนะว่าก็แดกกันทุกคนทำไมกูต้องจ่าย มันก็ตอกกลับมาหน้าไม่ ก็เพราะพี่รวยสุดเเละเเก่ที่สุด.. พ่อง!






       "อ๊ากกกกก เเง่มๆ ขี้เกียจจังเลยวุ้ยย" ผมเสมองชานอูที่นั่งปั่นงานของอาจารย์สมอยสมรอะไรนั่นอยู่ที่โต๊ะของผมอย่างปลงๆ อาศัยห้องคนอื่นเเถมยังมาบ่นมากอีก เสียบรรยากาศนอนชิลล์ๆในห้องมากอ่ะ จะว่าไป งานก็ไม่มีให้เครียด ไม่มีอะไรให้เครียดเลยมากกว่า อยู่เเบบนี้มันสบายใจจริงจริ๊งงงงงง งานก็ปั่นไปหมดเเล้ว ของในห้องก็เก็บกวาดหมดเเล้ว อะๆ อย่ามองผมเเบบนั้นครับ เห็นผมนักเลงอาชีพเเบบนี้ เเต่บอกเลยผมเรียบร้อยกว่าที่คุณคิด มารู้จักผมหน่อยดีกว่านะ


       ครับ ผมชื่อฮันบิน คิม ฮันบิน ผมพึ่งขึ้นปีช่างยนต์ปีสองได้ไม่นาน เดี๋ยวๆ บางทีคุณกำลังงง เข้าสาระกันก่อนนะครับ ตอนขึ้นมาปลาย ผมเลือกเข้าสายอาชีพ ก็เท่ากับว่าผมเริ่มเรียนปวช.ปี1 มาปี2 เเละปี3 จบเเล้วนั่นเท่ากับว่าผมเรียนจบม.ปลายเเล้ว จากนั้นผมก็เลือกเรียนปวส.อีก2 ปี เเละเข้าช่างยนต์ ถ้าถามว่าเรียนทำไมเยอะเเยะ เอาความรู้ครับ มันเเน่นดี เเละถ้าถามว่าทำไมไม่เหมือนความจริงที่หลังจากเรียนปวส.เเละเข้ามหาลัย ก็เพราะไม่ใช่เรื่องจริงน่ะครับ คิคิ


       บ้านผมทำงานหลากหลาย หลากหลายตรงไหนวะมีเเค่สองอาชีพคือพ่อกับเเม่ผม อ้อ! ผมมีน้องสาวด้วยนะ ชื่อฮันบยอล ห่างกันเป็นสิบปี พ่อผมทำงานเป็นหมอศัลยเเพทย์ ส่วนแม่ผมเป็นคุณนาย หยอกน่ะครับ เเม่ผมไม่ได้ทำงานอะไร เป็นเเม่บ้านเลี้ยงน้องอยู่บ้าน พึ่งพ่อก็สบายเเล้วครับ ไม่ต้องทำอะไรก็ได้เเล้วล่ะ เเต่ไม่ใช่กับผม 


       ผมเรียนสายช่างเพราะหุ่นยนต์ครับ? ถ้าถามว่าทำไมไม่เรียนสายสามัญเเล้วสอบเข้าสายวิศวะ ก็มันไม่ใช่สไตล์อะครับ ฮันบินสไตล์ยูโน้ว ตอนนี้ผมก็ทำงานอยู่นะครับ เป็นงานอิสระใหญ่ๆของผม ว่างๆผมก็วาดรูป หมกตัวอยู่กับห้องนั้น ไม่ก็ถ้าพี่ๆน้องๆในเเก๊งมาชวนไปไหนก็ไปครับ ถ้าว่างอะนะ จบเเล้วครับ55555555555555555






       "สวัสดีครับพี่ครับ จำน้องชายคนนี้ได้ก่อ" ผมเงยหน้าจากจานเข้าที่พร่องไปครึ่งเดียวหันไปมองสองคนที่ตัวติดกันคล้ายเเฝดสยาม หนีไม่พ้นนัมเเทฮยอน กับมินโฮ หรือมิโนในชื่อวงการผมจะเล่าให้ฟังคร่าวๆละกันนะครับสำหรับสองคนนี้ พวกผมสนิทกันมากๆ เเละนานๆมากๆ มันนานพอที่จะทำให้เรารู้หมดทุกอย่างของกันเเละกัน รวมไปถึงจุนเฮวด้วย 


       มันเริ่มจากพ่อแม่ของทั้งสองคนเป็นนักธุรกิจรายใหญ่ บินเข้าออกนอกประเทศเป็นว่าเล่น จะให้พาลูกน้อยอายุไม่เกินป.1ไปด้วยก็บ้าเกินไปมั้งครับ เลยมาฝากไว้กับครอบครัวผม เพราะทั้งสามครอบครัวก็สนิทกันมานาน เเละอาจจะเพราะเห็นว่าเด็กๆน่าจะเข้ากันได้พ่อของผมกับพ่อของจุนฮเวก็เออออ เอ้อ! ก็ตามนั้น 


       "นั่งๆ" ผมเชิญมันนั่น จริงๆถ้าไม่เชิญมันก็นั่งอยู่ดีอะแหละ มันสองคนโค้งให้ผมก่อนจะสอดตัวเข้ามานั่ง เเหม!! พ่อคู๊นนนนน ทำตัวเป็นคนมีมารยาท ร้านที่ผมเลือกมาไม่ใช่ร้านหรูอะไรหรอกครับ เป็นร้านที่จัดโต๊ะกลางเเจ้ง เป็นโต๊ะมันหินอ่อนธรรมดาทั่วไป 


       แต่ร้านนี้พวกผมมากันบ่อยมาก เเละถ้าเงยหน้ามองไปข้างบนจะรู้ว่าดาวในทุกๆวันมันสวยมากเช่นกัน อีกอย่างคือร้านนี้เป็นร้านเเรกที่พวกเรามากันครบเจ็ดคน คิดย้อนกลับไปก็นึกขำ เมื่อก่อนตอนเป็นเด็กกะโปก กว่าจะออกจากบ้านตอนกลางคืนได้ทีก็เเทบจะกราบเท้าพ่อเหมือนกัน ผมน่ะไม่เท่าไหร่ แต่น้องๆนี่สิ 


       "แหม พวกพี่ก็นะ ตัวติดกันสะจริงๆ" ผมหัวเราะให้กับคำพูดของน้องชายอย่างจุนฮเว มองเผินๆอาจจะคิดว่าผมก็เป็นพี่ธรรมดาๆ เเต่จริงๆผมรักมันมากนะ ผมไม่เคยพูดว่ารักกับมันหรอก เด็กผู้ชายใครเค้าพูดกัน 


       "ไม่อะ"


       "ไม่อะไรก็เห็นๆอยู่"


        "ไม่เสือกดิ"



       โอเครู้เรื่อง




ต่อค่ะ




       "เออใช่ เจ๊ๆๆๆ" ผมเงยหน้าจากกองหนังสือมองบุคคลที่มาใหม่ ไม่ใช่ใครที่ไหนหรอกครับ ก็คนในกลุ่มด้วยกันทั้งนั้น นี่มันนัดกันมาหรอวะ วันนี้ทั้งคณะเเพทย์เลิกพร้อมกัน เเต่ทำไมคณะอื่นมันเลิกพร้อมกันด้วยวะ มากันทั้งเเก๊งเลยพวกเวณ


       "นี่พวกมึงไม่มีเรียนกันหรอวะ" ผมถามมันออกไปก่อน จินอูกับดงฮยอกก็พยักหน้าเป็นเชิงทีมเดียวกัน พวกมันหันไปมองหน้ากันทำตาปริบๆ ก่อนที่จะเดินเข้ามานั่งรวมโต๊ะเดียวกัน 


       "กูบอกพวกมึงเเล้วใช่ไหมว่าอย่าโดด" 


       "เดี๊ยวววววๆๆๆ นี่จินฮวาน พวกฉันไม่ได้โดดย่ะ!!" กะเเดะจริงๆ ใครสั่งใครสอนให้มันพูดเป็นเก้งแบบนี้วะ ถึงมันจะพูดบ่อยๆเเต่ผมก็ไม่ชินกับนัมเเทฮยอนลุคนี้เลยจริงๆให้ตายสิ


       "ใช่เจ๊ พวกผมมีข่าวจะมาบอกเฉยๆ เเล้วนี่ก็ไม่ได้โดดด้วยเเค่นัดกันมาเข้าห้องน้ำ" ถึงบางคณะจะเข้าเช้าบ้างสายบ้าง เเต่พวกผมก็จะอยู่นี่ทั้งวัน มีถิ่นที่ตั้งเป็นของตัวเอง ใครจะมาสายก็เเล้วเเต่ เเต่ต้องกลับพร้อมกันเสมอ ยกเว้นบางกรณี มันเป็นเเบบนี้มาตั้งเเต่สมัยมัธยมละครับ ผมเลิกคิ้วมองสงสัย เรื่องอะไร จำเป็นต้องมากันทุกคนเลยหรอ


       "เรื่องอะไรหรอ จำเป็นต้องมากันทุกคนเลยรึไง" ดูเหมือนดงฮยอกจะสงสัยเหมือนกัน ละใครจะตอบหละครับถ้าดงฮยอกเอ่ยปากถามขนาดนี้ ไม่พ้นลูกพี่ลูกน้องของผมอย่างไอจุนฮเว แต่ดูเหมือนจะมีคนเสือก


       "ก็เรื่อง.."


       "เสือกจังพี่หัวโน" ทว่าจุนฮเวเอ่ยเเทรกมิโนเสียก่อน จะอะไรนักหนาวะเนี้ยะ ลำย้ายยยลำยายยย


       "คืองี้ เมื่อคืนอะ คนในสนามเเข่งเขาลือกันให้เเซด ว่าจะมีคนมาท้าเเข่งรถกับเจ๊อะ" 


       "ท้ากับกู?" ใครวะ เเม่งเสือกชิบหาย เอาไงล่ะผม คราวนี้งานก็หนัก รายงานนี่เป็นกองเลยนะ ถ้าของที่ได้มามันไม่คุ้มผมสัญญาว่าจะไม่มีวันลงเเข่งอะ


       "ใช่เจ๊ ของเดินพันนี่เเจ่มเลยอะ" เมื่อพูดถึงของเดิมพันดูเหมือนบ๊อบบี้กับมิโนมันจะตื่นเต้นเป็นพิเศษนะ 


       "คือไรวะ" เป็นจินอูที่ถามขึ้นตัดหน้าผม 


       "ผู้หญิง รถที่มันขับ แล้วก็... คนขับ" คนขับงั้นหรอ ถ้าเขามาท้าผม เเน่นอนเขารู้จักผม เขาฉลาดดีนะครับ เพราะเขาอาจจะรู้ว่าผมไม่ยุ่งเรื่องเซ็กส์เลย ย้ำว่าไม่เลย ผมไม่เคยหรอกครับ มีเเต่ช่วยตัวเองเเค่นั้น เเต่ใครมันจะกล้าท้ากูขนาดนี้วะเนี้ยะ


       "คิม ฮันบิน เจ๊ไม่ต้องคิดหนักหรอก" หรือครั้งนี้ผมจะลองยุ่งกับเซ็กส์สักครั้งในชีวิตดีวะ 



       







     สวัสดีค่ะ หลังจากห่างหายไปนาน ขอเซย์อะไรแซดๆให้ฟังนะคะ 
คือโคตรเสียใจตรงที่

 เเม่เอาโน๊ตบุ๊คฉันไปล้างเครื่อง เเละส่งไปทำอะไรมิดีมิร้าย ปัญหามาเเล้นนนนน 

พล็อต!!!!! พล็อตของเชียร์หายค่ะ ฮือออออออ หายไปสามสี่เรื่องเลย พอไปบอกแม่แม่บอกว่า เอ้าก็ซื้อคอมให้ใหม่เเล้วไง แม่จ๋าาาา ใจเชียร์จะสลายยยย แต่ยังดีหน่อยที่พอจำมาได้บ้าง กะจะเเต่งหลังสอบไฟนอลเสร็จ ผ่านมรสุมความเครียดมาเเล้วค่ะ พร้อมค่ะ



พร้อมแก้ 0 ร. มส. มผ. มาค่ะ5555555555 หลังจากนี้จะมาอัพบ่อยๆเเล้วค่ะ 
ฝากติดเเฮชแท็ก #FICHLSH ในทวิตด้วยนะคะ ไว้เดี๋ยวมาต่ออีก30ค้าา


มาต่อเเล้วค่าาาาา อู้วว้าวววววว คิมฮันบินเเค้นพี่จินหรอเนี้ย ทำไมฮันบินมาท้าพี่จิน 
เเล้วเเข่งครั้งนี้ใครจะชนะใครจะเเพ้ พี่จินเสียตัวหรือจะเป็นฮันบิน 
ต้องติดตามกันต่อนะจ๊ะ
สงสัยหรืองงอะไร ถามมาได้เล้ยยยย เเล้วก็เเจ้งคำผิดได้เสมอเลยนะคะ
#FICHLSH




Image result for ฮันบยอล บีไอ

พี่ฮันบินน้องฮันบยอล



























ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

10 ความคิดเห็น