บัลลังก์...พฤกษา...ราชา...จอมโจร (พันธนาการโลหิต)

ตอนที่ 3 : บทที่ 1 สายเลือดขัตติยะ [25%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 344
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    24 ส.ค. 52


ลงนำเรื่องไว้ก่อน น้ำหวานอยากรอผลพิจารณาจากสำนักพิมพ์ ตอนนี้ว่างๆไปอ่านเรื่อง

ปีศาจร้าย ใต้เงารัก
http://writer.dek-d.com/Naysayer/story/view.php?id=536899
กันก่อนได้นะคะ

รับรองความสนุกเหมือนกันนะ ^^
---------------------------------------------------


บทที่ 1 สายเลือดขัตติยะ

            ร่างชุ่มเหงื่อผุดลุกขึ้นจากเตียงอย่างรวดเร็วจนภายหลังต้องยกมือขึ้นกุมศีรษะปวดหนึบไว้ เหงื่อโทรมทั่วร่างกายเปลือยเปล่าต้องแสงจันทร์ระยิบระยับ มืออีกข้างกำผ้าห่มยับยู่ยี่ไว้แน่นราวกับจะย้ำเตือนว่านี่คือโลกแห่งความจริง....เขาหลุดออกมาแล้ว....ออกมาจากความฝันที่ตามหลอกหลอนอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน

            ความฝันถึงใครคนนั้นที่ห่างไกล ใครสักคนที่ไม่อาจพบเจอ

            สายลมพัดมาแต่เพียงแผ่วเบาให้รู้สึกถึงความเย็นยามค่ำคืน ดวงเนตรสีน้ำตาลอมเหลืองคล้ายอำพันส่องประกายท่ามกลางรัตติกาลเงียบสงบ ดวงจันทร์เสี้ยวบางๆยังพยายามส่องแสงอยู่บนฟ้า หากทว่าแมกไม้น้อยใหญ่บดบังมันเสียสิ้น ทิ้งไว้เพียงริ้วเล็กๆที่พยายามลอดผ่านมาให้ถึงช่องเปิดของต้นไม้ขนาดใหญ่นี้เท่านั้น

            รู้ดังนี้เจ้าของ บ้านต้นไม้จึงได้เลือกที่จะแหวกส่วนนี้ของบ้านออกเป็นช่อง ในป่าทึบเช่นนี้ เขาเพียงต้องการเห็นแสงจันทร์ที่คล้ายจะช่วยปลอบโยนความว้าเหว่ในจิตใจ ความอ่อนแอที่เขาไม่เคยบอกให้ใครได้รู้สึกสมเพชเวทนา

            สองมือลูบผมเปียกชื้นไปทางด้านหลัง เรือนผมสีดำสนิทนั้นไม่ได้ยาวมากมายอะไร แต่ก็พอให้รู้สึกรำคาญยามชื้นเหงื่อเช่นนี้ ทั้งการทำเช่นนั้นยังพอผ่อนคลายกล้ามเนื้อที่รู้สึกตึงๆไปได้บ้าง ร่างสูงล้มตัวลงนอนอีกครั้ง แขนข้างหนึ่งยกขึ้นก่ายหน้าผาก รู้ดีว่าไม่อาจข่มตาหลับได้อีกแล้ว แต่ก็ยังอยากพักผ่อนอยู่ เขาเพิ่งได้พักจากการออกตรวจเวรยามได้ไม่กี่ชั่วยามเท่านั้น ความฝันซ้ำซากก็กระชากเขาออกจากการหลับใหลอย่างเช่นทุกที

            ครั้งนี้ไม่มีอะไรต่างไป มีใครคนหนึ่งที่เขาไม่เคยเห็น ไม่เคยรับรู้ด้วยประสาทสัมผัสใดๆมาอยู่ใกล้ๆ เขารู้สึกมีความสุข เทวีปฐพีมอบพฤกษาปฐพีให้แก่พวกเขาทั้งสอง แล้วเขาก็จากลา...พลัดพราก...ถูกแบ่งแยกออกจากบางสิ่งที่รู้สึกหวงแหนเหลือเกิน

            ใครคนนั้นที่เขาไม่อาจรู้....ไม่เคยรู้เสียทีว่าเป็นใคร

            เคยคิดว่าอยากหยุดฝันเช่นนี้เสียที อยากให้ทุกอย่างมันจบไปโดยไม่ต้องรับรู้สิ่งใดอีก ให้ชีวิตทุกวันเป็นดังที่มันควรเป็นไม่ต้องมีเรื่องนี้ให้กังวลใจต่อไปอีก แต่ดูเหมือนทุกอย่างรอบตัวจะต่อต้านยามเมื่อความคิดนี้ก่อตัวขึ้น อาจเป็นความรู้สึกจอมปลอมที่ว่าสายลมพัดแปรปรวน สายน้ำหมุนวนผิดปกติ แสงไฟวิบวับอย่างประหลาด กระทั่งผืนดิน ยังแข็งแน่นขึ้นมาทันใด

            ราวกับบังคับให้เขาต้องคิดถึงใครคนนั้น ใครบางคน....สักคนที่เขารู้...รู้ว่าต้องตามหาให้เจอไม่ว่าวันใดก็วันหนึ่ง ไม่ว่าด้วยเหตุผลใดก็แล้วแต่เขาจะต้องทำ แต่เวลานี้....เขาคงไม่อาจทำเช่นนั้นได้ ไม่ว่าความฝันจะหลอกหลอนหรืออะไรจะบีบคั้นเขาก็ตาม

            หน้าที่ต่อเผ่าพันธุ์ย่อมมาก่อนความต้องการส่วนตัว

            เขาเข้าใจและรู้หน้าที่นี้ดีกว่าใคร หน้าที่ไม่มีใครอยากมาทำนัก หน้าที่ที่ต้องปลิดชีวิตผู้คนมากมายแม้คนเหล่านั้นจะไร้ความผิด แต่หน้าที่นี้จะปกป้องชาวป่าอีกมากมายเช่นกัน หน้าที่รักษาเขตแดนแห่งวียาทราเอาไว้ เขตแดนที่เหลือน้อยเต็มทีจากการบุกรุกของมนุษย์!

            สิ่งใดถูกผิดนั้น เขาเรียนรู้มานานแล้วว่า ไม่มีจริง ทุกสิ่งอยู่ที่ว่าใครตัดสิน และคนคนนั้นเชื่อในสิ่งที่ยึดเป็นหลักเกณฑ์มากแค่ไหนเท่านั้นเอง

            เช่นนั้นเขาก็ไม่ขอขัดขืน สิ่งที่ถูกในสายตาของพวกพ้องที่บิดาเฝ้าเพียรบอกให้เขาปกป้องนั้นสำคัญกว่าความผิดบาปที่เขาต้องกระทำยามเข่นฆ่าผู้คนที่พลัดหลงหรือจงใจผ่านเข้ามาในป่าเก่าแก่แห่งนี้ ปล้น ฆ่า และจัดการกับศพพอให้ผู้คนหวาดกลัวเกินกว่าจะกล้าย่างกรายเข้ามาที่นี่อีก

            จอมโจร....เหยื่อรายสุดท้ายที่เขาเพิ่งสังหารไปเมื่อเดือนก่อนเรียกเขาว่าจอมโจร.....โจรแห่งป่าวียาทรา.....จอมโจรปิศาจ....ปิศาจกระหายเลือดที่พร้อมจะปลิดชีวิตผู้คนได้อย่างไม่มีความปราณี

            ไม่สำคัญหรอกว่าใครจะคิดเช่นไร หน้าที่ก็คือหน้าที่ ไม่ว่าจะเป็นเช่นไร เขาก็จะยึดมั่นมันไว้ดังเช่นบิดาย้ำเตือนตั้งแต่เล็กจนโต

            ข้าจะยอมรับเจ้าก็ต่อเมื่อเจ้าทำตัวมีประโยชน์ต่อเผ่าพันธุ์ของเรา เจ้าได้พิสูจน์ให้ชาวป่าคนอื่นเห็นแล้วก็จริงว่าเหมาะสมกับหน้าที่นี้ แต่ไม่ใช่สำหรับข้าหรอก ทำหน้าที่ของเจ้าให้ดี อย่าให้ข้าต้องทวงถามความรับผิดชอบใดจากความผิดของเจ้า อย่าได้บกพร่องไม่ว่าสิ่งใด และจงกำชับในหัวคิดของเจ้าให้ดีว่าเจ้าคือนายไม้ อย่า! ได้หลงปราณีมนุษย์ที่แตกต่างจากเราเป็นอันขาด พวกมันไร้ค่า ไร้สัตย์ ไร้ความดีงามใดๆให้เจ้าปกป้องยิ่งไปกว่าผู้คนที่ฝากความหวังไว้กับเจ้า.....อารัทธ์

            ข้าเข้าใจดีท่านพ่อ และจะไม่ทำให้ท่านผิดหวัง

 

 



--------------------------------

อยากได้คอมเม้นท์  อยากเห็นคนอ่าน
โอม...จงมีคนมาอ่าน...โอม...เพี้ยง!~

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

19 ความคิดเห็น

  1. #19 reserection (@deva_dew) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2556 / 20:04
    ว้านายไม้ของเราน่าสงสารจริง ทำไมพ่อถึงทำเหมือนไม่รักเลยอย่างนั้นละ 
    #19
    0
  2. #17 ขนมจีน (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2552 / 22:04
    ชอบค่ะ ..ม้าก...มาก



    เสียดายอ่าน มนต์พฤกษาไม่จบ



    เสียดายมากเลย ออกเป็นเล่มเมื่อไหร่บอกด้วยน่ะ



    อยากได้มากค่ะ ชื้อแน่นอน
    #17
    0