บัลลังก์...พฤกษา...ราชา...จอมโจร (พันธนาการโลหิต)

ตอนที่ 2 : บทนำ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 341
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    13 ก.ค. 52



 

 

บทนำ

แห่กๆ.....แห่กๆ

ร่างกายสูงใหญ่กล้ามเนื้อขึ้นมัดดูเกินวัยกำลังใช้ต้นไม้ใหญ่เป็นดั่งที่พักพิง เหงื่อกาฬชื้นทั่วร่างโดยเฉพาะท่อนบนที่เปลือยเปล่า น้ำเหงื่อสร้างความเจ็บแปลบเล็กๆยามเมื่อต้องเข้ากับบาดแผลขีดข่วนมากมาย ร่างกายที่ควรมีอาภรณ์ปกป้องต้องปกป้องตัวเองไปก่อนตอนนี้ เพราะคนเจ็บไม่อาจยอมเสียพลังวารีที่มีค่าให้แก่พฤกษา คงปล่อยให้เครื่องแต่งกายมีชีวิตเติบโตปกป้องไว้แต่เพียงท่อนล่างที่สำคัญกว่าเท่านั้น ที่เหลืออยู่จำนวนไม่มากจะต้องใช้ให้กำลังกายยามจำเป็นกว่านี้.....

......ความจำเป็นที่เกิดขึ้นอย่างไม่คาดหมาย

เสียงหอบเหนื่อยถี่กระชั้นอย่างคนที่พยายามเท่าไรก็ไม่อาจพาอากาศเข้าปอดได้อย่างเต็มที่ ความอึดอัดจุกอกแต่ต้องฝืนทนพาร่างกายไปให้ห่างจากที่แห่งนี้โดยเร็วที่สุด เพราะรู้ดี....รู้ดีว่าหมดหวังแล้วสำหรับปริศนาแรกที่ได้รับ และต้องไป...ไปให้พ้นจากพื้นที่ที่ปกคลุมด้วยมนตราแห่งการลงโทษนี้ให้ได้ หากขืนดึงดันต่อไป ไม่รู้ว่าร่างกายส่วนใดจะใช้การไม่ได้อีก

เจ้าของแขนขวาที่ตกลงอย่างไม่อาจสั่งการหรือรู้สึกสิ่งใดได้อีกใช้แขนซ้ายที่เหลืออยู่ทุบอกของตัวเองแรงๆหลายต่อหลายที เพราะคล้ายจะเดาได้ หากผู้ที่เขาต้องการพบที่สุดและต้องการหลบหนีที่สุดในเวลานี้หมายปองชีวิตหรือคิดเพียงต้องการหยุดเขา นางจะเลือกส่วนใดต่อไป

....หัวใจ.....หัวใจของผู้ที่เคารพนับถือนางมาชั่วชีวิต

คิดแล้วก็ให้ขัดใจ เทวีแห่งปฐพีให้ปริศนาแรกแก่เขายากเหลือเกิน ปริศนาที่แลกกับ แขนขวาและ ปอดข้างขวาของเขานั้น ช่างไม่คุ้มค่ากันเลยเมื่อนางรู้อยู่แก่ใจว่านายไม้วัยสิบห้าเช่นเขาไม่อาจตอบได้

ทั้งที่ศึกษาเรียนรู้มาก็มาก เพื่อรอวันนี้ วันที่จะได้ออกตามหาพฤกษาปฐพี เพื่อขอร้องเทวีแห่งปัญญาผู้นั้น ร้องขอว่าผู้ศรัทธานางต้องการได้มาซึ่งปัญญาอันยิ่งใหญ่ ที่เมื่อเทียบกับปัญญาของนางแล้วช่างเล็กน้อยด้อยค่าเสียเหลือเกิน แต่เมื่อได้รับปริศนามาจริง ความรู้ใดที่ร่ำเรียนมาก็มิอาจช่วยเหลือได้

หรือเขาจะไม่สมควรแก่พฤกษาปฐพี พฤกษาที่ผู้เป็นชาวป่าเท่านั้นจะได้เสพซับความรู้สึกอิ่มเอมแห่งปัญญายามเมื่อถึงวัยสิบห้าปี วัยแห่งการเปิดกว้างรับรู้ เพื่อก้าวข้ามสู่โลกที่แตกต่างออกไป ผลัดเปลี่ยนจากวัยเด็กเข้าสู่วัยผู้ใหญ่ วัยที่พฤกษาต้นน้อยจะได้รับการยอมรับอย่างแท้จริงจากเผ่าพันธุ์ ว่าเขาผู้นั้นคือผู้เหมาะควรแล้วแก่การนับถือว่าเท่าเทียมในฐานะ นายไม้ผู้หนึ่ง

สามสิบเจ็ดวันยังไม่พอพิสูจน์ความสามารถของเขาอีกหรือ ยังไม่พออีกหรือกับบททดสอบของนาง คราแรกก็หลงดีใจว่าเขาผ่านด่านของนางได้ง่ายดายรวดเร็วกว่าคนอื่น พิสูจน์คุณสมบัติทุกอย่างจนครบถ้วนเพียงเพื่อมาให้พบ...ให้ได้รับปริศนาจากโอษฐ์ของเทวีปฐพี

แต่กลับแก้ปริศนานั้นไม่ได้ จนเสียแขนขวาไป และระหว่างที่เดินทางให้พ้นจากเขตแดนลงโทษ เขาก็เสียปอดข้างขวาไปอีก

จู่ๆร่างสูงก็ซวนเซ ความชาเริ่มจากปลายก่อนค่อยๆลุกลามจนถึงด้านบน ขาซ้าย....ขาซ้ายของเขาเริ่มจะหมดความรู้สึก

เวลากระชั้นเข้ามาทุกที เขาต้องออกไปจากที่นี่เพื่อเริ่มต้นใหม่ ต้องฝ่าด่านทุกอย่างใหม่ พยายามไขว่คว้ามาซึ่งโอกาสจะได้พบนางอีกครั้ง ได้ฟังปริศนายากเกินแก้ของนางอีก และต้องพยายามแก้ปริศนานั้นก่อนพฤกษาวารีและวายุที่สะสมไว้จะหมดลง ก่อนชีวิตของเขาจะหาไม่เพราะอวัยวะสำคัญถูกทำลาย

รู้ดีหรอกว่าไม่ใช่ทุกคนที่แก้ปริศนาแรกได้ แต่มันตอกย้ำ...ตอกย้ำในจิตใจถึงสิ่งที่บิดาหยามหมิ่นเขาตลอดเวลาที่เติบโต

.....อ่อนแอ ไร้ความสามารถ ไร้สติปัญญา.....

ไม่เคยมีคำอื่นใด ไม่เคยมีครั้งใดเลยที่เขาจะทำให้บิดาผู้ซึ่งคร่ำเคร่งอยู่กับงานตลอดเวลาพอใจ ท่านพ่อไม่เคยสนใจรักบุตรชายคนโตมาแต่ไหนแต่ไร ไม่เคยมองเห็นความสำเร็จใดของเขามีค่า มีเพียงความล้มเหลวที่ต้องประณามตราหน้าซ้ำแล้วซ้ำอีก

และหากในครั้งนี้ล้มเหลว เขาจะหมดหวังที่จะเรียกร้องให้ใครยอมรับได้อีก ยิ่งโดยเฉพาะคนที่เขาต้องการให้มองเห็นเสียที...เห็นเขาในฐานะบุตรคนหนึ่งที่ต้องการให้บิดาเหลียวมองแม้เพียงสักครั้งก็ยังดี

ใฝ่หาเหลือเกิน ความรักความอ่อนโยนในดวงเนตรสีเปลือกไม้ที่เขาไม่เคยได้

ท่านพ่อ.....

เพียงได้เอ่ยเรียกขาน ก็เรียกกำลังใจจากคนเป็นลูกได้มากมหาศาล

จะไม่ยอม....ไม่ยอมให้ท่านพ่อเห็นความผิดพลาดใดของเขาอีก เขาต้องนำปัญญานั้นมาให้ได้ และสร้างความยิ่งใหญ่ให้ท่านพ่อเห็น....เห็นว่าบุตรชายคนโตของท่านมิต้องการมองแผ่นหลังของท่านอีกต่อไปแล้ว

ร่างสูงฝืนก้าวเดิน ได้ยินแล้ว....เสียงแผ่วเบาของน้ำกระทบผา อา...น้ำตก เทวีแห่งวารีจะช่วยกั้นเขตแดนให้เขาพ้นจากการลงโทษ....ลงโทษที่ไม่อาจมีปัญญาขบคิดตีความปริศนาของเทวีปฐพีได้

แต่สายไป เมื่อเหงื่อหยดหนึ่งตกลงถึงพื้นดิน ร่างสูงก็ทรุดฮวบสิ้นสติลงตรงนั้น

คำหวานลอยวนในห้วงคิด...พร้อมกับเสียงหัวเราะที่ดังสะท้อนก้องราวหลอกหลอน

                                    พ้นนิทราจบสิ้น           ถวิลหา

                        ผ่านพบพานจากลา                  ร่ำไห้

                        ร้อยรัดปรารถนา                      ฝันใฝ่

                        มิอาจเคียงชิดใกล้                    เจ็บซ้ำ ทรมา

 

เสียงฝีเท้าเร่งรีบดังรัวไปทั่วเขตตำหนักพิสุทธิ์ ตำหนักสีขาวที่เป็นที่ประทับของผู้เป็นดั่งดวงใจของอาณาจักร แต่หาใครรู้....รู้สาเหตุที่เวลานี้ร่างเล็กของพระธิดาองค์เดียวขององค์จักรพรรดิแห่งอัคคัญญ์กำลังดิ้นไปมาอย่างคนขาดสติ วรกายซีดขาวราวกับโลหิตทุกหยดในกายเหือดหายไปสิ้น พระกรขวาและพระบาทซ้ายไม่อาจขยับเขยื้อน รวมถึงพระอาการหอบหายใจสั้นเร็วถี่กระชั้นจนน่าเป็นห่วง

พระหัตถ์ซ้ายโบกไปมาอย่างหาที่พึ่ง โอษฐ์ซีดจางเพรียกหา

เสด็จพ่อ.....

พลันพร้อมกับเสียงทวารประตูที่เปิดออก เสียงฝีเท้าหนักแน่นมั่นคงผ่อนลงเป็นรัวเร็วเมื่อผู้ถูกเรียกขานเร่งรีบดำเนินเข้ามาหาพระธิดา พระหทัยหายวาบยามเห็นนางอันเป็นที่รักยิ่งกำลังดิ้นทุรนทุรายเช่นนั้น

ฝันร้ายอีกแล้วหรือลูก

ถามทั้งรู้คำตอบว่าไม่เพียงใช่ฝันร้ายธรรมดาที่คอยรบกวนพระธิดาเรื่อยมา ครานี้แตกต่างอย่างที่ทรงทราบจากรายงานของมหาดเล็กแล้วก็ไม่อาจนิ่งเฉย พระธิดากำลังเผชิญกับโรคร้ายบางอย่างที่ไม่เคยมีผู้ใดพบเจอมาก่อน ปุบปับและรวดเร็วจนน่ากลัว นางกำลัง...กำลังทุกทรมานกับความเจ็บปวดบางอย่างที่ผู้เป็นพ่อมิอาจแบ่งเบา

ลูกพ่อ....

คนถูกเรียกไม่ตอบ มิใช่ไม่อยาก...หากแต่ไม่มีแรงจะทำการสิ่งใดได้อีกแล้ว สัมปชัญญะเสี้ยวสุดท้ายที่เหลืออยู่หลุดสะบั้นหายไปสู่ห้วงแห่งความว่างเปล่า นางกำลังไปหาบางสิ่งที่พร่ำร้องเรียกหาตลอดมา.....บางอย่างที่ไขว่คว้าเท่าใดก็มิอาจได้กลับคืน

                                    พ้นนิทราจบสิ้น           ถวิลหา

                        ผ่านพบพานจากลา                  ร่ำไห้

                        ร้อยรัดปรารถนา                      ฝันใฝ่

                        มิอาจเคียงชิดใกล้                    เจ็บซ้ำ ทรมา

 

.....พร้อมแล้วหรือ.....ทั้งคู่.....

 เสียงหวานดังสะท้อนรอบทิศ ไม่อาจรู้ได้ว่ามาจากที่ใด แต่รับรู้สัมผัสได้จากห้วงลึกว่าเสียงนั้นทรงพลานุภาพยิ่ง

แม้ไม่อาจแลเห็น ไม่อาจได้กลิ่น ไม่อาจรับรส ไม่อาจได้ยิน ไม่อาจสัมผัสซึ่งกันและกัน แต่ความเต็มตื้นคล้ายส่วนหนึ่งของจิตใจถูกเติมเต็ม คล้ายเสี้ยวหนึ่งที่หายไปได้กลับคืน

...เมื่อมีพวกเจ้าทั้งคู่ ปริศนานี้ก็ง่ายแสนง่าย.....

ดวงจิตหนึ่งมิอาจเข้าใจ แต่อีกดวงจิตขบคิด ปิดกั้นสิ่งที่ทั้งคู่ควรได้รู้ สิ่งที่ทั้งคู่น่าจะรู้เสียตั้งนานแล้ว

.....ต่อแต่นี้...จะไม่มีนิทราใดของทั้งสองที่ไม่จบด้วยความถวิลหา.....บางสิ่งจะพาให้พบ....แต่ทำให้การจากลา....ต้องนองน้ำตา.....ใยต้องผูกพัน....ใยต้องร้อยรัดคนทั้งคู่ไว้ในความฝัน....โอ....เส้นขนานทั้งสองไม่อาจบรรจบ....

สิ่งใดเล่าหนอที่ทำให้อยู่ใกล้กันแค่นี้แต่ไม่อาจสัมผัสได้ถึงกันและกัน เพียงรับรู้และซาบซึ้งถึงความรู้สึกเจ็บแปลบในหัวใจ

ดวงจิตสับสนรือรื้นไปด้วยความปวดร้าว คล้าย.....โดนพลัดพราก

นางพลัดพราก...จากบางสิ่งที่สำคัญเหลือเกิน

เขา....พลัดพราก....จากบางสิ่งที่สำคัญเหลือเกิน

.....คำตอบ....รับรู้ได้จากจิตใจของพวกเจ้าทั้งสอง....ต่อจากนี้จงค้นหาความหมายของมัน....จงใช้ของขวัญแห่งข้าให้เป็นประโยชน์เถิด....เสี้ยวปัญญาที่จะนำเจ้าทั้งสองมาพบกันไม่วันใดก็วันหนึ่ง....

เบื้องหน้าทั้งคู่ ปรากฏลูกแก้วกลมสีน้ำตาลเข้ม ด้านในบิดมวนอย่างช้าๆ ประกายแสงสีดำดึงดูดมือทั้งสองให้แบออกรับมันไว้อย่างทะนุถนอม แม้ความปีติยินดีจะแตกต่างด้วยคนละเหตุผล แต่สิ่งที่กระทำกลับเหมือนกันราวรับรู้ได้จากสัญชาตญาณ

สองมือส่งสิ่งนั้นเข้าผ่านโอษฐ์ ปล่อยพลังแทรกลึกเข้าทั่วทุกอณูของร่างกาย สัมผัสรู้ว่าต่อแต่นี้ไป พวกเขาจะไม่เหมือนเดิม ไม่เหมือนวันเวลาก่อนก้าวข้ามสู่การเป็นพฤกษา อย่างสมบูรณ์

แล้วก็ถูกกระชาก....ดวงใจขาดวิ่นหล่นหาย....หายไปไกลแสนไกลจนมิอาจเอื้อมถึง...มิอาจสัมผัสได้สักเสี้ยวของกันและกัน

โอ....อีกดวงใจที่หายไปของข้า....ได้โปรดอย่าทอดทิ้งข้าอีกเลย......

 





--------------------------------

อยากได้คอมเม้นท์  อยากเห็นคนอ่าน
โอม...จงมีคนมาอ่าน...โอม...เพี้ยง!~

 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

19 ความคิดเห็น

  1. #18 reserection (@deva_dew) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2556 / 20:02
    ออกจะงงนิด ๆ แต่โอเคอยู่ พระธิดานี่เป็นลูกสาวของนางไม้ใช่ไหมอ่า
    #18
    0
  2. #12 mizuho (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2551 / 09:12
    ลงเนื้อเรื่องได้แล้ว



    อยากอ่านอ่ะ
    #12
    0
  3. #11 i.am.wiliya (@wiliya) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2551 / 14:15
    ไหงท่านไม่ลงเรื่อง(ฟะ)
    ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
    Ps. ไปอ่านนิยายหนูม่างน้า
    #11
    0