Lovely Girl : [พันธุ์น่ารัก]

ตอนที่ 7 : ยัยตัวร้าย... ทำไมพวกนายถึงมาอยู่ในบ้านฉัน!

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 352
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    27 เม.ย. 51



 

[7] ทำไมพวกนายถึงมาอยู่ในบ้านฉัน!

 

                ฮอนด้าแจสสีขาวเบรกกะทันหันเหมือนว่าคนขับไม่ได้ตั้งใจที่จะหยุดตรงนี้มาก่อน   ทำเอาคนที่เห็นเหตุการณ์แอบคิดไม่ได้ว่าหากรถเกิดเบรกแตกมีปัญหาขึ้นมาล่ะก็     หญิงสาวที่ลอยหน้าลอยตาก้าวออกจากรถขณะนี้คงไม่มีโอกาสได้เหยียบบันไดคฤหาสน์หลังงามของตนเองหลังจากก่อเรื่องวุ่นวายเอาไว้เป็นแน่

                คนรถมองหน้าฉันอย่างอึ้งๆเมื่อเดินเข้ามา    ฉันเชิดหน้าหยิ่งๆแล้วโยนกุญแจรถส่งให้   ทำเอาคนรถเกือบรับไม่ทัน

                พอฉันหันกลับมาก็เจอกับพ่อบ้านที่ทำหน้าเครียดอยู่ที่หน้าบ้าน    ในสายตานั้นมีแววดุๆอยู่เล็กน้อย       พ่อบ้านคงอึดอัดน่าดูที่ทำอะไรฉันไม่ได้     แถมยังต้องเจอกับสถานการณ์ยุ่งยากทั้งวัน

                มองอะไรพ่อบ้าน     ไปเอาของในรถมาเก็บให้หน่อย     นิเดียซื้อของมาเยอะแยะเลย   ฉันไล่พ่อบ้านไปเก็บของ    แอบขำเล็กๆที่พ่อบ้านก้มหน้าก้มตาทำบ่นไม่ได้สักคำ

                ฉันเดินเข้าไปในตัวบ้าน   พยายามเดินเลี่ยงๆห้องนั่งเล่นกับห้องรับแขกเอาไว้     เพราะไม่แน่ว่าพ่อหรือแม่อาจอยู่ที่นั่น  ฉันไม่อยากรบกวนพ่อกับแม่หรอก    นานๆทีเขาจะได้มาเจอกัน    อิอิ

                พอฉันจะก้าวเท้าเหยียบบันไดขั้นแรก    เสียงหนึ่งก็ทำเอาฉันสะดุ้ง

                นิเดีย!!!” / นิเดีย!!!”

                เรียกดังเอาซะฟ้าจะถล่มดินจะทลายแบบนี้     ฉันค่อยๆหันหลังไปเผชิญหน้าช้าๆ    คิดในแง่ดีพ่อกับแม่อาจจะไม่โกรธฉันก็ได้    หรืออาจจะขอบคุณที่ฉันทำให้พวกเขาเจอกันแล้วปรับความเข้าใจกันได้ไปแล้ว    แหม!  ฉันนี่ควรเป็นลูกตัวอย่างจริงๆ

                อ้าว   พ่อ    แม่    นิเดียคิดถึงพ่อกับแม่ที่ซู้ดดด   ฉันถลาเข้าไปหาท่านทั้งสอง   หวังให้ทั้งสองคนอ้าแขนรับฉันเข้าสู่อ้อมกอด

                โครม!!!!!

                โอ้ย!   อู๊ย!   พ่อกับแม่จะเล่นแรงไปแล้วนะเนี่ย     ก็ทั้งสองคนเล่นหลบฉันเปิดช่องว่าง   ในขณะที่ฉันโถมใส่พวกเขาเต็มๆหยุดไม่ทัน      ก็เลยต้องมานั่งจุ้มปุ๊กอยู่ที่พื้นเนี่ย     เจ็บชะมัด!

                โอ้ย!  นิเดียเจ็บน้า    พ่อกับแม่ทำไมไม่กอดนิเดียล่ะคะ   ฉันถามไป   แต่ก็ต้องสลดทันทีที่เห็นสายตาดุๆจากทั้งสองคน

                เอ........ทำไมวันนี้พ่อกับแม่ถึงได้ดูสามัคคีกันจังเลย     ใครทำอะไรอีกคนก็ทำเหมือนกัน  ฉันหย่อนระเบิด   แต่ทั้งสองคนก็ไม่หวั่นไหว

                เอ่อ.....ดูตัวเป็นอย่างไงบ้างคะ   สมหวังหรือเปล่า  

                คราวนี้แม่มีปฏิกิริยา    แม่ถามฉันอย่างงงๆว่า  สมหวังอะไรกัน

                ฉันยิ้มน้อยๆก่อนตอบ   ก็ลูกเพื่อนพ่อกับลูกเพื่อนแม่ไงคะ     เป็นไง   พวกเขาดูมีท่าทีว่าจะรักกันบ้างหรือเปล่าคะ    อืมๆ  จริงๆ   นิเดียว่าเจอกันครั้งเดียวคงยังไม่ปิ๊งๆกันง่ายๆหรอกค่ะ    พวกเขาน่าจะแอบไปเจอกันอีกหลายครั้งแน่ๆ   อิอิ

                คาร์ลและฮารูมิมองหน้าบุตรสาวของตัวเองที่มันไม่เจียมว่าตัวเองทำผิด     ยังลอยหน้าลอยตากวนประสาทไม่เลิก    พวกเขามองหน้ากัน   และสะบัดหน้าออกจากกันทันทีที่รู้ตัว

                นิเดีย!!!” / นิเดีย!!!”

                ง่า........ไม่ๆๆ  ไม่พูดแล้ว    นิเดียไม่พูดแล้วค่า   รูดซิปปาก   ฉึบ!”   ฉันโบกมือแล้วทำท่ารูดซิปปาก    พ่อกับแม่เลิกส่งสายตาอาฆาตมาทางฉันแล้ว   เย้!   

                ไปอาบน้ำนิเดีย    แล้วลงมาทานเข้ากับพ่อแล้วก็แม่      เรามีเรื่องต้องชำระกันให้หมด   พ่อพูดเสียงเย็นซะจนฉันเสียวสันหลังเลย     

                ฉันยิ้มหวานให้พ่อกับแม่    แล้วเริงร่าเข้าห้องไป     คิดว่าจะโกรธ    พ่อกับแม่ก็ดูปกติดีไม่เห็นจะต่อว่าอะไร     อย่างนี้แหละน้าที่เขาว่าพ่อแม่เนี่ยรักลูกที่สุด     

                ฉันเข้าห้องน้ำและกำลังจะอาบน้ำ    แต่หูฉันมันคงจะดีมากๆ  เลยได้ยินเสียงแว่วๆมาจากห้องข้างๆ     สงสัยว่าจะมีคนมาอยู่ห้องข้างๆนี่     ไม่พ่อก็คงเป็นแม่แหละ    เวลาฉันอยู่บ้านนี้ฉันจะอยู่ห้องนอนสำหรับรับรองไม่อยากอยู่ห้องอะไรที่มันจะทำให้พ่อบ้านคิดว่าฉันจะอยู่ที่นี่ถาวร      ห้องสำหรับรับรองมีสองห้องคือห้องที่ฉันอยู่และห้องข้างๆเป็นห้องแฝด   แต่ว่าของทุกอย่างมันจะอยู่คนละด้านกัน      แถมมีประตูเปิดถึงกันด้วยนะ    ดีๆ  คืนนี้จะได้เข้าไปหา

                ฉันออกจากห้องน้ำแล้วเลือกชุด   กินข้าวกับพ่อแม่ก็คงไม่ต้องอะไรมาก   ใส่ชุดนอนลงไปเลยคงไม่เป็นไร    ว่าแล้วฉันก็หยิบชุดนอนสีฟ้า    เสื้อยืดตัวยาวคอกว้างไม่มากมีโบว์ผูกที่คอกับกางเกงขาสั้น   ฉันใส่มันอย่างรวดเร็วแล้วเปิดประตูก้าวออกมา

                ฉันออกจากห้องแล้วปิดประตู    พอดีกันกับที่ได้ยินเสียงเปิดประตูจากห้องข้างๆ   ต้องเป็นพ่อหรือแม่กำลังจะลงไปข้างล่างแน่ๆ    ไหนๆก็ขอกอดให้หายคิดถึงหน่อยเถอะ

                ฮ้า!  นิเดียคิดถึงจังเลย    ขอกอดหน่อยน้า~”   ฉันหลับหูหลับตาวิ่งเข้าไปกอดคนตรงหน้า    แผ่นหลังกว้างๆอย่างนี้ต้องเป็นพ่อแน่ๆ    อืม...พ่อกอดมือฉันตอบด้วย    แต่ทำไมพ่อไม่พูดอะไรสักคำล่ะ

                เอ๋?   ทำไมไม่พูดอะไรเลยล่ะ    ไม่คิดถึงนิเดียบ้างหรอคะ?  ฉันตัดพ้อ    พ่ออ่ะ   ใจร้ายกับลูกได้ไง

                ผมก็อยากจะพูดเหมือนกัน     แต่ผมยังไม่เห็นหน้าคุณ   ก็เลยไม่รู้ว่าจะพูดว่าอะไรดี    

                เอ๊ะ!   ทำไมพ่อถึงได้เสียงแปลกๆไป    จะว่าไป   พ่อก็สูงขึ้นกว่าเดิม   แถมไหล่ก็กว้างกว่าเดิม    นี่พ่อฟิตขึ้นนะเนี่ย

                ฉันปล่อยมือออกช้าๆ   บุคคลในอ้อมกอดของฉันหันหน้ามา     ภาพที่เห็นทำเอาฉันตะลึง  งึงๆๆๆ   ก็   ก็   มัน

                คิโดโจ......  

อ๊ายๆๆ    แล้วเมื่อกี้ที่ฉันกอดไปมันก็     อ๊ากกก    ไอ้คนฉวยโอกาส    แกล้งเป็นพ่อหลอกฉัน     อ้ายๆ   รับไม่ได้

 นี่เธอ.......ฉันคิโดโจ   ไค  หมอนั่นดูอึ้งๆเหมือนกัน    

แล้วฉันก็ต้อง  งง   เง็งๆๆๆ  อีก  เมื่อคนเปิดประตูออกมาเป็นคนที่สอง   ส่วนฉันคิโดโจ  คิริว......

                ฉันมองเขาสองคนสลับกันไปมา    ที่อยู่ข้างห้องคือสองคนนี้หรอเนี่ย    ที่ฉันกอดไปเป็นมาเฟียบ้าตัณหาในชุดสูทสีดำเหมือนกับที่พ่อใส่เมื่อกี้เปี๊ยบ!    แล้วที่กำลังออกมาเป็นนักเรียนจอมจับผิดกับชุดสูทสีขาวต่างจากที่เคยเจอ    แต่นั่นก็เพียงพอแล้วที่จะทำให้สติฉันแตกกระเจิง    ฉันดีดตัวออกมาห่างจากพวกนั้นไม่ต่ำกว่าห้าเมตรเพื่อความปลอดภัย       

                อ๊ายๆๆ!!!!    พวกนาย!   พวกนายมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไง!     หยุดๆๆ    นายมาเฟียโรคจิต   อย่าเข้ามานะ      หยุดๆๆ  นายก็ไม่ต้อง  นายนักเรียนเพี้ยน    พวกนายบุกรุกเข้ามาใช่มั้ย     ไม่นะ   พ่อ  แม่    พวกนายทำอะไรพ่อกับแม่หรือเปล่า!?!?”

                ฉันหันหลังกลับวิ่งหนีพวกมันลงมาข้างล่างแล้วก็เจอเข้ากับพ่อกับแม่ยืนอยู่      ดีใจจังที่พ่อกับแม่ปลอดภัยดี     แต่ต้องพาพวกท่านหนีจากพวกนี้ให้เร็วที่สุด     ฉันคว้าข้อมือทั้งสองคนแล้วออกแรงจูง   แต่ทำอย่างไงพ่อกับแม่ก็ไม่ขยับเขยื้อน

                พ่อ!  แม่!   รู้รึเปล่าว่าพวกนั้นเป็นพวกวิตถารกับพวกสติเฟื่อง    พ่อกับแม่กำลังตกอยู่ในอันตรายนะคะ    หนีเร็วค่ะ  แต่ไม่ว่าฉันจะทั้งลากทั้งจูง    พ่อกับแม่ก็ไม่ไปไหน    แถมคว้าตัวฉันไว้ไม่ให้หนีไปไหนได้อีกแน่ะ

                นิเดีย     หยุดเดี๋ยวนี้!”   พ่อสั่ง    ฉันหันกลับมามองอย่างงงๆ   นี่ฉันยังอธิบายให้พ่อฟังไม่เข้าใจอีกหรอ

                พ่อคะ......

                นี่ลูกเป็นอะไรนิเดีย     ทำไมตื่นตูมแบบนี้ล่ะ?    คราวนี้แม่ถามแทรกฉันขึ้นมา

                ฉันมองไปที่บันได     ว๊ากกกกกกก    พวกมันเดินมาถึงชั้นล่างแล้วจะลีลาไม่ได้แล้ว   ไม่งั้นไม่ทันการแน่    ฉันทั้งฉุดทั้งลากพ่อกับแม่     แต่สู้แรงทั้งสองคนไม่ได้      ถ้าไม่รีบไปมีหวังเราไม่รอดจากพวกมันแน่ๆนะคะ     แม่!   พวกมันเดินมาทางนี้แล้ว    โฮ....  หนีไม่ทันแน่ๆ   

                นายสองคนนั่นตาลุกวาวเมื่อเห็นฉันกับพ่อแม่    มันคงคิดไม่ดีอยู่ในใจแน่ๆ

                คุณอาครับ....   มาเฟียไคนั่นจู่ๆ มาเรียกพ่อฉันว่าคุณอา   เป็นญาติข้างไหนของฉันกันยะ!

                ไค   คิริว    นี่ไงจ้ะ   ลูกสาวน้า   นิเดีย  วิลลิส   หรือ ฟุจิซาวะ  นานะ

                ไคและคิริวตาโตเหมือนอุลตร้าแมนโดนผีหลอก   ไม่รู้มาก่อนหรือไง    เอ๋?  แล้วทำไมแม่เรียกซะสนิท   แถมแนะนำฉันให้พวกนั้นรู้จักอีก      

                พ่อหันมาทางฉันแล้วพูดต่อ   นิเดีย    นี่ไงล่ะ    คู่ดูตัวของลูก  

หา!!   อย่าบอกนะว่า   ที่ฉันหนีไปนั่นคือสองคนนี้    ตอนนี้เป็นฉันเองที่ตาโตเหมือนไอ้มดแดงโดนผีหลอก     หรือนี่จะเป็นข้อพิสูจน์ว่าโลกกลม?

พ่อกับแม่ช่วยบอกกับนิเดียทีว่า     ไอ้นักเรียนเด็กโข่งนี่ไม่ใช่ลูกเพื่อนพ่อ   แล้วไอ้มาเฟียบ้าผู้หญิงนี่ไม่ใช่ลูกเพื่อนแม่..

ไม่ใช่หรอกลูก  แม่บอกฉัน    ฟู่!   ค่อยยังชั่ว

ไคน่ะเป็นลูกเพื่อนพ่อเอง    ส่วนคิริวน่ะ  เป็นลูกเพื่อนแม่เค้า   ว๊ากกกก     แล้วมันจะต่างกันตรงไหนเนี่ย



 

ฮือๆๆๆ  อย่างนี้เขาเรียกกรรมสนองกรรมหรือเปล่าอ่า     ฉันทำกรรมอะไรกับพวกมันไว้ก็ชดใช้ให้มันหมดแล้วนี่   ถึงแม้ว่าจะมีบางเรื่องก็เถอะที่ฉันแกล้งพ่อกับแม่เล็กๆน้อยๆ   แล้วก็หลอกพวกเขานิดๆหน่อย    ถึงอย่างนั้นกรรมก็ไม่น่าสนองฉันเร็วอย่างนี้เลย    โฮ......

ฮาๆๆๆๆๆๆ   

เออ...   ขำกันเข้าไป   สนุกกันเข้าไป   ไม่รู้ว่าไอ้นักเรียนเถื่อนนี่ไปเอามุขมาจากไหนนักหนา    พ่อกับแม่ก็เฮฮากับมันไปได้    อีตามาเฟียตัณหากลับนี่ก็เอาแต่นั่งขรึมเก็กอยู่นั่นแหละ 

ส่วนฉันน่ะหรอ    บูดๆๆ  แล้วก็บูด    แผนที่ฉันใช้ปัญญาอันบรรเจิดคิดออกมา     แทนที่จะช่วยให้พวกมันโกรธหัวฟัดหัวเหวี่ยงกลับบ้านไป     พ่อกับแม่มาเจอกันแล้วปรับความเข้าใจกัน    ทุกคนแฮปปี้    จบ!

แต่กลายเป็นฉันที่ซวย    โจทก์รายล่าสุด  และเป็นโจทก์รายใหญ่ที่สุดของฉันถึงสองคน    ดันมาเป็นคนที่ฉันต้องมาดูตัวด้วย      แล้วมันดันไปเป็นลูกเพื่อนพ่อกับแม่    อะไรมันจะบังเอิญขนาดนี้

สะเดะเคราะห์     ต้องไปสะเดาะเคราะห์ให้ได้เลยเชียว

นิเดีย   

หืม......คะ?   จะเอาอะไรกับฉันอีกเนี่ย       

ทำไมลูกเงียบไปล่ะ       พ่อคิดว่าลูกมีเรื่องอยากจะพูดเยอะแยะเสียอีก     เอาเข้าไปพ่อ     นี่พ่อยังไม่รู้อีกหรือว่าสถานการณ์ของลูกสาวตอนนี้เข้าขั้นวิกฤต!

นิเดียไม่มีเรื่องจะคุยหรอกค่ะ    ขอตัวไปนอนก่อนนะคะ    ฉันทำท่าจะลุกขึ้น   แต่แม่ดันกระตุกแขนฉันให้นั่งลงกับที่

นิเดีย    แม่ว่าลูกไม่ควรเสียมารยาท    แง๊.......แม่ใจร้าย

น้องนิเดียคงยังไม่เคยชินกับพวกผมน่ะครับ      ไว้รู้จักกันไปนานๆ  สนิทสนมกันพอสมควรแล้วก็คงจะมีเรื่องคุยกันเองแหละครับ     นายกับฉันมันไม่มีทางที่จะมาสนิทกันได้หรอกย่ะ    

เหอะ!    สนิทกับพวกบ้ากามเนี่ยนะ?   ฉันรำพึงออกมา     แล้วก็พบว่ามันเป็นความผิดพลาดอย่างมหันต์   พ่อหันควับมามองฉันอย่างต้องการคำอธิบายทันที

พ่อไม่รู้อะไร   นายคนนี้น่ะ   ทั้งค้ายา   ค้าผู้หญิง    ค้าของเถื่อน   รีดไถ   เก็บส่วย    นี่ยังมีที่นิเดียยังไม่รู้อีกนะ   ฉันแฉต่อหน้าพ่อกับแม่    แต่ไม่ยักกะเห็นนายมาเฟียจะเปลี่ยนสีหน้าไปอย่างไง     แค่กระตุกยิ้มบางๆ   ส่วนนายคิริวก็เอาแต่ขำเอาเป็นเอาตาย

เอิ๊กๆ     เอ่อ......ผมว่าน้องนิเดียคงมีอะไรเข้าใจผิดน่ะครับ     ไคไม่ใช่มาเฟียที่ไหนหรอก      ครอบครัวเราทำอาชีพสุจริต   คุณอาก็รู้จักพ่อผมมานานนี่ครับ

พ่อไปเชื่ออะไรกับนักเรียนติ๊งต๊องนี่กันล่ะพ่อ      มันนี่แหละที่เป็นคนแรกที่กล้าบอกว่าเกลียดนิเดีย   คราวนี้พ่อมีท่าทีตื่นเต้นกับสิ่งที่ฉันบอก     ส่วนแม่ก็ยิงคำถามทันที

เราเกลียดนิเดียหรอคิริว?     

นายคิริวหยุดขำแล้วหันมาตอบ  เปล่าหรอกครับ    แต่ผมขอไม่บอกเหตุผลที่ผมพูดไปแบบนั้นนะครับ     คุณอากับคุณน้าก็น่าจะรู้ว่าไม่มีใครจะเกลียดน้องนิเดียคนงามไปได้หรอก   หึหึ    ว๊ากกกกก    มันโกหก!

แน่มากเลยนะคิริว     อาไม่เคยเห็นใครกล้าพูดว่าเกลียดนิเดียมาก่อน    ขนาดนิเดียด่าปาวๆยังไม่เห็นจะเกลียดนิเดียลงสักคน     พ่อชื่นชมมันอีกแน่ะ      นี่สรุปว่าฉันพูดอะไรพ่อกับแม่ไม่มีเชื่อ    แต่ดันไปชื่นชมเอากับสองคนนี่น่ะนะ     โฮ...........

ขอตัวนะคะ    นิเดียปวดหัว!”     ฉันเดินออกมาทันทีไม่ปล่อยโอกาสให้พ่อกับแม่ห้ามได้อีก      

พอถึงห้องฉันปิดประตูเสียดังเป็นการประชด     เหอะ!   ทำไมพวกนายต้องมาอยู่บ้านฉันด้วยเนี่ย    ทำไมไม่ไปตายๆที่ไหนก็ได้       จะตามจองล้างจองผลาญฉันไปถึงไหน         เฮ้อ........คิดแล้วกลุ้ม      ไปล้างหน้าแปรงฟันเข้านอนดีกว่า

ฉันลุกขึ้นจากเตียงกำลังจะไปที่ห้องน้ำ       แล้วสายตาก็ดันไปจ๊ะเอ๋กับแขกไม่ได้รับเชิญสองคนที่ยืนพิงประตูด้านตรงข้ามกับเตียงนอนพอดี

เฮ้ย!  นี่ๆ  พวกนายบุกรุกห้องนอนฉันได้อย่างไงกันยะ!”   ฉันอาละวาดปาข้าวของใส่พวกเขาทันที      แต่ได้ไม่นานนัก      มีใหญ่ๆก็จับมือฉันไพ่หลัง    ส่วนอีกคนก็เอามือข้างหนึ่งปิดปากฉันไว้

พวกนายคงไม่ได้คิดจะ..........ฉันใช่ม้าย       ไม่นะ!

อ๊ากก     นี่เธอกัดฉันทำไมเนี่ย     แล้วก็หยุดดิ้นได้แล้ว    ถ้าเธอไม่หยุดฉันจะปล้ำเธอเข้าใจมั้ย!”   ประกาศิตจากปากของตาไคบ้า   ที่ทำเอาฉันที่ดิ้นรนอยู่ถึงกับนิ่งอึ้งตามที่มันสั่งไปเลย     ก็ดูสายตาดุของตานี่กับท่าทางเอาจริงนี่สิ     

คิริว     เอาเชือกมามัดแม่นี่ไว้    ไม่ต้องห่วง   ฉันเอาอยู่แน่ๆ   ไคยิ้มเจ้าเล่ห์    ฮือๆๆ   ฉันเปล่ากลัวนายสักหน่อยนะ   เพียงแต่ว่า......ฉันยังไม่อยากเสียเวอร์จิ้นของฉันให้คนบ้ากามอย่างนายสองคนเท่านั้นเอง    แง๊ๆๆ

คิริวปล่อยมือออกจากมือของฉัน   แต่ฉันไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย    ก็อีตาพี่ชายของตานี่เล่นโอบตัวฉันเอาไว้เสียแน่น     กลับกลายเป็นว่าฉันเองที่อยากให้คิริวมัดฉันไวๆ   ฉันจะได้พ้นจากแขนของตาบ้ากามนี่ซะที

เรามีเรื่องต้องตกลงกัน   ไคกระซิบที่ข้างหูฉัน    เล่นเอาฉันขนลุกซู่ขึ้นมาทันที

ไอ้  อ้า  อ่อย   อัน  เอว  อี้  อ้ะ (ไอ้บ้าปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะ)   

พูดอะไรของเธอน่ะ  ไคล้อเลียนฉัน   ก็มือเค็มๆของแกนี่แหละที่ปิดปากฉันไว้ไม่ใช่หรอไง

คิริวมัดมือฉันเสร็จเรียบร้อยแล้วก็หันมาบอก   เอาล่ะนิเดีย    ถ้าไคปล่อยมือออกจากปากนิเดีย    นิเดียอย่าร้องนะครับ  คิริวชี้มือสั่งฉันเหมือนเด็กๆ   ฉันได้แต่พยักหน้ารับ

ไม่นานมือของไคก็ค่อยๆคลายออกทีละน้อย    เมื่อฉันขยับปากได้คล่องขึ้น    ฉันก็ร้องเสียงดัง   ทำเอานายคิริวกับไคมองหน้ากันเหรอหรา     ก่อนมือของไคจะปิดปากของฉันไว้อีกครั้ง       หวังว่าคงมีใครได้ยินเสียงของฉันแล้วเข้ามาช่วยฉันได้ทันเวลานะ

เฮ้ย!   นี่เธอจะร้องหาพระแสงอะไร   อยากให้เรื่องมันยุ่งยากมากขึ้นใช่มั้ย!”    ไคตวาดใส่หน้าฉัน    ฉันปั้นหน้าไม่รู้ไม่ชี้

ใจเย็นๆพี่      อย่างนี้ต้องแผนพิฆาตซะแล้ว  คิริวเสนอ   ทั้งไคและคิริวมองหน้ากันอย่างมีเลศนัย   ฉันรับรองได้ว่าสองคนนี้มันต้องคิดอะไรไม่ดีแน่ๆ

จู่ๆคิริวก็แก้มัดให้ฉัน   แล้วหลังจากนั้นสองคนนั่นก็ทำเรื่องไม่น่าเชื่อ      ด้วยการกระชากเสื้อของตัวเองจนมันขาดออกเผยให้เห็นอกกว้างๆของทั้งสองคน     ส่วนฉัน   คิริวจับเอาเชือกเส้นนั้นยัดใส่มือแล้วให้ฉันกำเอาไว้     ฉันล่ะงงกับสองคนนี่จริงๆ

ก๊อก   ก๊อก    ก๊อก

เฮ้ย!   เสียงเคาะประตู   นี่ฉันรอดแล้ว!   ฉันพยายามดิ้นรนให้หลุดจากเกาะกุมของสองคนนั้น      ไคปล่อยฉันวิ่งมาที่ประตูอย่างง่ายดายจนฉันแปลกใจ    แต่เวลาอย่างนี้ใช่เวลาสงสัยที่ไหน   มันเป็นเวลาเอาตัวรอดต่างหากเล่า

ฉันกระชากประตูเปิดออก   แล้วก็พบว่าหน้าห้องมีพ่อกับแม่แล้วก็พ่อบ้าน   รวมทั้งพี่เลี้ยงอีกสองสามคน    พ่อคะ  แม่คะ  พวกนั้นเขา..........

ฉันชี้นิ้วไปทางตาบ้าสองคนนั่น       แล้วสิ่งที่ทำเอาฉันแปลกใจอย่างที่สุดก็ปรากฏกับสายตา    สองคนนั้นทำหน้าตื่นตะลึง  แล้วก็กำลังทำเหมือนสวมเสื้อผ้าให้ตัวเองอย่างลวกๆ   ทั้งๆที่พวกนั้นเป็นคนฉีกมันออกเมื่อครู่นี้นี่เอง

ฉันมองกลับมาที่ทุกคนที่อยู่หน้าห้องอีกครั้ง     คราวนี้ฉันเผชิญกับสายตาและใบหน้าที่ขึ้นเครื่องหมายปรัศนีอย่างเห็นได้ชัด       และแล้วฉันก็เริ่มสำรวจตัวเอง      ผมเผ้าที่ยุ่งเหยิง      เสื้อผ้าหลุดลุ่ย    (จากการต่อสู้กับสองคนนั้น)    มือที่ถือแส้(ก็พวกมันยัดใส่มือมา)    แล้วยังจะที่นอนที่ยุ่งเหยิงวุ่นวาย    กับชายสองคนเปลื้องผ้าอยู่บนนั้น         โอ้ว!   นี่หมายความว่า   ทุกคนคิด??

เอ่อ......ไม่นะคะ    คือว่า..........

ขอโทษจริงๆครับคุณลุง    พวกผม...........   อ๊ากกกก    ไอ้ไคบ้ามันพูดแบบนี้แล้วคนอื่นเขาจะคิดว่าอย่างไงกันยะ

พ่อคะ..............

ผมต้องขอโทษด้วยเหมือนกันครับคุณลุง    คือ.........   อ๊ากกก    คิริว   นายก็อีกคนเรอะ    ไม่น๊า       พ่อต้องเชื่อลูกสาวคนนี้นะ

คือว่า.......  ฉัน  คิริว   ไคพูดพร้อมกัน

หยุด!   ไม่ต้องพูดอะไรทั้งนั้น     แต่งตัวให้เรียบร้อย   แล้วตามฉันไปห้องนั่งเล่น    ทุกคน!!!!”    พ่อออกคำสั่งแล้วจากไปพร้อมกับแม่แล้วก็คนอื่นๆ   ไม่เปิดโอกาสให้ฉันได้แก้ตัวสักคำ    แง่ว.....

ฉันเห็นนะ   สายตาขบขันของพวกนายสองคน    บ้าเอ้ย      นายทำให้พ่อกับแม่เข้าใจฉันผิด      ฉันจะฆ่าพวกแก!   ฮือๆๆๆ

 

+ + - -

 
 

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

181 ความคิดเห็น