Lovely Girl : [พันธุ์น่ารัก]

ตอนที่ 2 : ผมเกลียดคุณ แต่ผู้ชายหน้าไหนก็ไม่มีสิทธิ์เกลียดฉันทั้งนั้น!

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 471
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    27 เม.ย. 51

+ +- -



[2] ผมเกลียดคุณ  แต่ผู้ชายหน้าไหนก็ไม่มีสิทธิ์เกลียดฉันทั้งนั้น!

 

                เช้าที่สดใสของวัน    นาฬิกาปลุกที่หัวเตียงดังปลุกร่างบางที่นอนคุดคู้อยู่ใต้ผ้าห่มผืนโต     หญิงสาวดีดตัวลุกขึ้นเหมือนโดนน้ำเย็นสาดก่อนจะหยิบนาฬิกาปลุกขึ้นมาเพื่อปิดมัน      จากนั้นจึงลุกออกจากเตียงไปปฏิบัติกิจวัตรประจำวัน

                เครื่องแบบนักเรียนถูกหยิบออกมาจากตู้เมื่อหญิงสาวออกมาจากห้องน้ำก็พบว่ามันวางอยู่ที่เตียงเรียบร้อยแล้ว     เธอเปิดผ้าม่านแล้วมองตรงไปที่คฤหาสน์สีขาวใหญ่โตที่ตั้งอยู่ฝั่งตรงข้ามกับบ้านเล็กๆชั้นเดียวซอมซ่อของเธอ   ก่อนถอนหายใจออกมาเฮือกโต    

                สั่งอะไรเคยได้ดั่งใจบ้างมั้ยเนี่ย!?!?!

                หญิงสาวหยิบชุดนักเรียนขึ้นมาแล้วจัดการขย้ำมัน   จากชุดนักเรียนรีดเรียบร้อยกลับกลายเป็นยับจนแทบไม่อยากจะเชื่อว่าผ่านการรีดมาแล้ว       ทันใดนั้นเธอก็ได้ยินเสียงก๊อกแก๊กแว่วมาจากห้องครัวที่อยู่ข้างๆ     

                ประตูห้องครัวค่อยๆถูกแง้มเปิดออกพร้อมๆกับที่หญิงสาวก้าวเท้าเข้าไปในนั้นอย่างเงียบกริบ      เธอเบิกตากว้างทันทีเมื่อเห็นคนสองคนกำลังวุ่นวายอยู่กับครัวของเธอ      เธอค่อยๆก้าวเข้าไปหาสองคนนั้น  ช้าๆ  ช้าๆ

                จับได้แล้ว!”   ฉันร้องออกมา   ก่อนรวบตัวหญิงสาวสองคนที่อยู่ในห้องครัวของฉันได้   พวกเธอหันมามองหน้ากัน   พร้อมๆกับที่หน้าพวกหล่อนไร้สีไปเลย

                ฉันสั่งแล้วใช่มั้ยว่าให้มาแค่วันจันทร์วันเดียว   ไม่รู้เรื่องกันหรือไง?  

                แต่คุณหนูคะ    คุณพ่อบ้านสั่งให้เรา............

                หยุดพูดไปเลย   อยากให้ฐานะของฉันเปิดเผยมากนักหรอ    ไม่เข้าใจหรือไงว่าอยากอยู่คนเดียว    ไม่อยากอยู่ที่บ้านนู้น   พวกเธอก็กลับไปเดี๋ยวนี้  ฉันออกปากสั่ง  แต่นั่งลงที่โต๊ะกินข้าวแล้วจัดการอาหารที่พวกเขาเตรียมไว้ให้

                คุณพ่อบ้านเป็นห่วงคุณหนูนะคะ    ขอพวกเราทำความสะอาดบ้าน   จัดห้องให้คุณหนูก่อน  แล้ว...........ว้าย!   คุณหนู   ทำไมชุดนักเรียนยับยู่ยี่แบบนี้ล่ะคะ  

                หยุดอยู่ตรงนั้นแหละ   ฉันทำมันเอง   ฉันยกมือขึ้นห้ามเมื่อพวกเขาทำท่าจะพุ่งเข้ามาจับฉันเปลี่ยนเสื้อผ้าเหมือนเด็กๆ

                แต่................

                กลับไป!!!”    สองคนนั้นเดินหน้าเสียออกไป     ฉันรู้ว่านี่จะทำให้พวกเขาถูกตาแก่นั่นบ่น   แต่มันก็ไม่เกี่ยวอะไรกับฉันนี่

                คุณหนู  เสียงเยือกเย็นมาพร้อมกับใบหน้าเหี่ยวย่นเหมือนคางคกขึ้นอืด    คุณพ่อบ้าน

                มาทำไมกันอีกเนี่ย     พ่อบ้านไม่เข้าใจนิเดียเลยใช่ไหมคะ?  

                ผมเองอยากให้คุณหนูกลับบ้านนะครับ   อยู่ที่นี่ทั้งเล็กทั้งอุดอู้    ดูของตกแต่งพวกนี้สิครับ      ไร้รสนิยมสิ้นดี   อ๊าก!  นั่น  ว่าฉันเรอะ

                ของพวกนี้นิเดียเลือกเองทั้งหมด    ถ้างั้นนิเดียคงไร้รสนิยมงั้นสิคะ  ฉันตอกกลับ

                เปล่าครับคุณหนู    คุณหนูรสนิยมดีเสมอ   เพียงแต่ว่า.........

                ฉันจำได้ว่าฉันสั่งให้กลับไปได้สักพักแล้วนะ   ฉันเช็ดปากแล้วลุกขึ้นยืน

                กลับคฤหาสน์เถอะครับ   พ่อบ้านยังพยายามเป็นครั้งสุดท้าย

                ไม่!!”

                หญิงสาวออกมาหน้าบ้าน   แล้วขึ้นรถที่คนขับรถเปิดประตูรอไว้ก่อนอยู่แล้ว   ก่อนที่รถจะแล่นออกไปโดยมีจุดมุ่งหมายคือโรงเรียนของเธอ

 

                ฉันไม่เคยสนคฤหาสน์ที่ไหนทั้งนั้น      เกลียดๆๆๆ    คฤหาสน์ใหญ่โตแต่อยู่คนเดียว     ถึงจะมีพ่อบ้านแล้วก็พี่เลี้ยงเต็มไปหมดแต่ก็ไม่มีสิ่งที่ฉันต้องการ      พ่อกับแม่

                พ่อกับแม่ฉันทำธุรกิจ    ท่านสองคนแยกทางกัน      พ่อฉันลูกครึ่งอาหรับ-ฝรั่งเศสถือสัญชาติอเมริกา   ค้าน้ำมันอยู่ตะวันออกกลาง    แม่ฉันลูกครึ่งญี่ปุ่น-ไทย ถือสัญชาติญี่ปุ่นมีโรงงานประกอบรถยนต์อยู่ที่ญี่ปุ่น

                ฉันไม่เคยรู้ว่าพวกเขาเจอกันได้อย่างไง    แต่คิดว่าคงเป็นที่ปั๊มน้ำมันสักแห่ง

                ส่วนฉัน   เป็นส่วนผสมที่ลงตัวที่สุดระหว่างพ่อกับแม่    ฉันมีผิวขาวตัวเล็กแบบคนตะวันออก    ตาคม  คิ้วโก่งแบบคนอาหรับ    แต่ดันมีตาสีเขียวกับจมูกโด่งสันได้รูป แบบคนยุโรป   ที่ขาดไม่ได้เลยก็คือผมสีน้ำตาล  และรอยยิ้มมีเสน่ห์แบบผู้หญิงไทย นั่นเป็นที่มาของคำว่า  พันธุ์น่ารัก

ก่อนที่พ่อกับแม่ฉันจะแยกทางกันฉันอยู่ที่อเมริกา     สองปีก่อนพอพวกเขาแยกทางกันแล้ว     ก็มีปัญหาว่าใครจะเป็นฝ่ายเลี้ยงดูฉัน   ปัญหาจบลงตอนที่ฉันลั่นวาจาว่าฉันจะอยู่ตรงกลางระหว่างเขาสองคน      พอลากเส้นตามแผนที่แล้ว  มันก็มาจรดกันที่ประเทศไทย  

ฉันมาเรียนต่อที่นี่   ที่เมืองไทยเขาเรียกกันว่า   ม.4  ฉันเรียนภาษาอยู่พักหนึ่งก่อนเข้าโรงเรียน      นั่นเป็นวันมรณะสำหรับฉันทีเดียว

น้ำ  ครับ   รอพวกเราด้วย   

ตุ้บๆๆๆๆๆ

เสียงฝีเท้าวิ่งตรงมา     พวกแฟนคลับแน่ๆ      อย่าเพิ่งรุมทึ้งฉันนะ

เซ็นต์นี่ให้ผมหน่อยครับ   คนที่มาถึงก่อนส่งเสื้อตัวหนึ่งมาให้ฉันเซ็นต์     พวกบ้า  ฉันไม่ใช่ดารานะ

จูบปากกาแท่งนี้ให้หน่อยเถอะครับ   วันนี้ผมมีสอบ    ทำไมไม่เปลี่ยนจากจูบ  เป็นจุดธูปให้เทวดาช่วยล่ะ

ผมๆๆๆๆๆๆๆๆ   

อ๊ากกกก หยุดเดี๋ยวนี้~

หยู๊ดดดดดดดดดด!!!!”    ประกาศิตจากปากฉันเอง

ได้ผลแฮะ  ความเงียบมาเยือนทันทีที่เสียงฉันสิ้นสุดลง   ทุกคนมองฉันเป็นตาเดียวตอนที่ฉันเอ่ยคำลา   ฉันต้องไปเรียน   เห็นมั้ยว่าฉันสายมากแล้ว

ฉันยิ้มอย่างอารมณ์ดีแล้วหันกลับมาเพื่อจะไปเข้าห้องเรียน   แต่ใครไม่รู้ยังขวางทางฉันไว้

อยากได้อะไรอีกล่ะ? ตานี่สูงชะมัด     ถอยไปนะ  ฉันมองทางไม่เห็น

ร่างสูงค่อยๆเลื่อนมือของเขาออกมาเผยให้เห็นสิ่งที่เขาซ่อนไว้ด้านหลัง    มันเป็นช่อดอกกุหลาบสีแดงช่อโต   หญิงสาวเบิกตากว้างก่อนเงยหน้าขึ้นหมายที่จะตวาด     ก็เธอสั่งแล้วแท้ๆว่าห้ามใครซื้อของมาให้....

แต่แล้วเธอก็หยุดอ้าปากค้าง    เพราะคนตรงหน้า   ผมดำ   คิ้วดำ   ตาดำ   มีแค่ปากสีแดงกับผิวสีขาว  นายนี่....

นายคนเมื่อวาน....  

ผมมีอะไรจะบอก    ชายคนนั้นยื่นช่อดอกไม้ให้เธอ

อ่าฮ้า~    เมื่อวานนายพูดทำเท่    วันนี้จะหมดความอดทนบอกรักฉันแล้วเรอะ

ผมเกลียดคุณ

ว่ะ   ว่าไงนะ     หมอนี่มันบอกว่า

ผมเกลียดคุณ

มันเกลียดฉันงั้นหรอ     ไอ้.....

ฉันผลักมือเขาออกไปพลางมองดูชื่อที่อกเสื้อของเขา       คิโดโจ    คิริว    หึ!!  

                ช่อดอกกุหลาบย้ายมาอยู่ในมือของฉัน     ฉันก้มลงไปหอมมันก่อนทิ้งมันลงพื้นแล้วเหยียบซ้ำอย่างไม่ใยดี       จากนั้นสองมือของฉันลูบไปบนหน้าอกของเขาแล้วค่อยๆเลื่อนสูงขึ้นๆ   จนถึงปกคอเสื้อ

                แควก!!!!

                ฉันฉีกเสื้อของเขาออก     กระดุมกระจายเต็มพื้น      จากนั้นฉันก็ลูบคลำแผ่นอกของเขาอย่างเบามือ   ไล่ไปคอ  แล้วก็ใบหน้า     พลางจ้องตาเขาไม่กระพริบ      หมอนั่นจ้องตอบฉันเหมือนกัน

                เพี๊ยะ!!!!

                จำไว้คิโดโจ   คิริว     ผู้ชายหน้าไหน   ก็ไม่มีสิทธิ์เกลียดฉันทั้งนั้น!!!”


 

 

                วันนี้มีแต่เรื่อง  เช้ามาเจอพ่อบ้านตามตื้อ   เจอภาคทัณฑ์เรื่องมาสาย    ยังไม่พอ  ยังจะมาเจอคนบ้าบอกว่าเกลียดฉันอีก    ในโลกนี้มีคนกล้าเกลียดฉัน   ผู้ที่ถูกขนานนามว่า   “Lovely   Girl”    ผู้ที่ผู้ชายตรงรักเท่านั้น!   ห้ามเกลียดเด็ดขาด!   

                นายคิโดโจ   คิริว        นายอวดดีมากเกินไปแล้ว

นะ  น้ำครับ   

เสียงของคนตรงหน้าทำให้ฉันหลุดออกจากภวังค์

อีกแล้ว    วันนี้ชมรมฉันจะทำเอแคร์   แต่ฉันต้องมาติดอยู่กับนายนี่    พร้อมกับรอให้เขาบอกรักมากว่าครึ่งชั่วโมง

คะ?   

ผม  รัก   คุณ   ออกมาได้สักที   คราวนี้ทีฉันบ้างแล้วสินะ

ฮือๆๆ น้ำตาค่อยๆพรั่งพลูออกมา    หญิงสาวเอามือปิดหน้าเอาไว้

น้ำร้องไห้ทำไม?   ชายหนุ่มมีท่าทีตกใจ   เขารีบเข้าไปประคองเธอ

ฉัน     ฉัน     เอ่อ   นายชื่ออะไรนะ  

เอ่อ.........โรเบิร์ต

โรเบิร์ตคะ   ตอนนี้น้ำมีเรื่องกลุ้มใจมากเหลือเกิน

ทำไมครับ?

น้ำโดนภาคทัณฑ์เรื่องมาสาย    การเรียนก็กระท่อนกระแท่น    อีกปีเดียวก็จะจบแล้วแต่น้ำต้องรับภาระทุกอย่างในบ้านคนเดียว    น้ำเครียดเหลือเกินค่ะ  ชายหนุ่มถึงกับผงะ    ในขณะที่เขาคิดถึงแต่ตัวเอง   ทำไมเขาไม่คิดบ้างว่าคนที่เขารักกำลังลำบากใจ     คนที่ดีเรียงหน้ามาให้เธอเลือกมากมาย    เขายังไปเสนอตัวเองอีก    มันก็เท่ากับเพิ่มภาระทางใจให้เท่านั้น

น้ำครับ  ผมขอโทษ  

ขอโทษอะไรกันคะ   มันเป็นเรื่องชีวิตของน้ำไม่เกี่ยวกับโรเบิร์ตเสียหน่อย  

ผมขอโทษ    เรื่องเมื่อกี้ลืมมันซะเถอะนะครับ   ชายหนุ่มประคองหญิงสาวไปนั่งที่ม้าหินอ่อนก่อนที่เขาจะนั่งลงตาม

แล้ว  ความรู้สึกของคุณล่ะคะ   

ผมบอกให้ลืมไงครับ  เขาปลอบฉันอยู่พักหนึ่งแล้วขอตัวออกไป

ออสการ์ชิดซ้ายตกถนนไปเลย   

น้ำตาแบบเมื่อกี้ไม่มีเหลือสักหยด    ฉันฉีกยิ้มกว้างพลางหยิบสมุดโน้ตออกมาแล้วกรอกลงไป

 

รายที่ 99  เสียน้ำตาหลอกไปตั้งเยอะ    โรเบิร์ต

 

ช่วงนี้คนที่มาบอกรักฉันจะชื่อออกแนวฝรั่งจ๋าเสมอ   ตั้งแต่ที่ฉันเผลอแทนตัวเองว่านิเดียครั้งเดียว    ไม่รู้ไปคิดกันได้ไงว่าฉันน่าจะชอบชื่อฝรั่ง    แล้วเปลี่ยนชื่อตามกันเป็นแถว      ล่าสุดก็ไอ้รูคับ  กับรูระเบิดนี่แหละ  (ลูคัสกับโรเบิร์ต)

ชีวิตลำบากจังนะ  เสียงอย่างนี้........   

ว่าไง   คิโดโจ  คิริว    นายนั่นกระโดดลงมาจากต้นไม้ต้นเดิม   ฉันนึกเสียใจที่ไม่เช็คให้ดีก่อน

คิริวยิ้มที่มุมปากนิดๆ    อย่างน้อยเธอก็จำชื่อเขาได้แล้ว

คุณจดไว้อย่างนี้ทุกคนเลยหรือเปล่า 

ใช่

99 คน   ถือว่าเยอะมากเลยนะสำหรับชีวิตผู้หญิงคนหนึ่งน่ะ   

จะว่าอย่างนั้นก็ได้  ฉันรีบเก็บกระเป๋า 

หมายความว่าอย่างไง?   เขาเลิกคิ้ว   แล้วนั่งลงข้างๆฉัน   ฉันยังไม่ได้เชิญนายเลยนะ

ก็นี่เป็นรายที่ 99 ตั้งแต่ฉันอยู่โรงเรียนนี้  ฉันบอกพร้อมกับลุกขึ้นยืน

แสดงว่าก่อนหน้านี้เธอไม่ได้อยู่ที่นี่

ใช่  ฉันหันหลังแล้วก้าวออกไป    นายนั่นยังนั่งอยู่ที่เดิม

เดี๋ยว   อย่าเพิ่งไป

อะไรอีกล่ะ?  ฉันหันกลับไปอย่างหงุดหงิด

เธอมาอยู่ที่นี่นานหรือยัง? 

สองปี   อ่อ....ถ้าจะนับกันจริงๆ  สองปีครึ่งก็ได้       ฉันเดินไปออกไปโดยไม่สนใจนายนั่นอีก

 

 

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

181 ความคิดเห็น