Lovely Girl : [พันธุ์น่ารัก]

ตอนที่ 10 : คืนนี้นอนเป็นเพื่อนฉันสักคืนแล้วกันนะ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 374
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    27 เม.ย. 51



 

 [10]  คืนนี้นอนเป็นเพื่อนฉันสักคืนแล้วกันนะ

 

                ไคมองหญิงสาวตรงหน้า   เขาไม่คิดฝันมาก่อนว่าเธอจะยอมมากับเขาง่ายขนาดนี้    เขาแค่ลองไปรับเธอที่หน้าโรงเรียน  และเธอก็ขึ้นรถมากับเขาง่ายๆ   ไม่เหมือนกับที่เคย   เขาชวนเธอมากินข้าว   เธอก็ยอมมา   แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็เจอบางสิ่งบางอย่างในดวงตาของเธอที่มีบอกว่าเธอมีเรื่องไม่สบายใจ   ไคเลยพาเธอมาที่ร้านอาหารญี่ปุ่นของเพื่อน   และชวนเธอกินอาหารเย็นในห้องพิเศษ

                มีอะไรเล่าให้ฟังหรือเปล่า  ไคถามขึ้นในระหว่างที่นิเดียกำลังกินอาหารญี่ปุ่นตรงหน้าอย่างเอร็ดอร่อย

                ไม่นี่  ฉันตอบกลับไปแล้วหันมากินต่อ

                หน้าอย่างเธอโกหกฉันไม่ได้หรอก   เธอมันดูง่ายจะตาย

                ถึงจะดูง่ายแต่นายก็ดูไม่รู้หรอกว่าฉันเจอเรื่องอะไรมา    แต่จะบอกให้ว่าเรื่องทุกอย่างน่ะมันเป็นเพราะน้องชายฝาแฝดนายนั่นแหละ  

                ไคออกอาการงงเล็กน้อยแต่ก็ถามกลับ  แล้วมันเรื่องอะไรกันล่ะ

                คิริวบอกคนอื่นๆในโรงเรียนว่าฉันเป็นใคร   แถมด้วยว่าเขาเป็นอะไรกับฉัน   

                เป็นไปไม่ได้อย่างที่สุด    คิริวไม่ใช่คนแบบนั้น  ไคยืนยันหนักแน่น

                ฉันอยู่ที่นั่นมาสองปีไม่เคยมีใครรู้เรื่องนี้    ขนาดพ่อบ้านพยายามให้คนอื่นรู้แทบตายก็ยังไม่มีใครรู้   แล้วคิริวมาอยู่ที่นี่ได้ไม่เท่าไร    คนทั้งโรงเรียนก็สงสัยในตัวฉันเนี่ยนะ   ฉันเอาตะเกียบชี้หน้าไค   ก่อนหันมากินต่อ

                ถึงไงฉันก็ไม่อยากจะเชื่ออยู่ดี

                ปกป้องกันไปเหอะ    ว่าแต่....นายไม่กินหรอไงเห็นเอาแต่พูดๆ

                ไม่เคยได้ยินหรอว่าเห็นแก่กินน่ะมันไม่ดี  ไคพูดมีเลศนัย

                อะไร   ฉันเคยได้ยินแต่ว่า  ใครเลี้ยง  ให้กินให้หมดให้คุ้มค่ากับที่เค้าเลี้ยง

                จริงๆเลยน้า   เธอติดกับฉันซะแล้วล่ะนิเดีย

                ติดกับบ้าบออะไร  อาหารที่กินรสเฝื่อนลงทันทีที่ไคพูดแบบนั้น   สัญชาตญาณการเอาตัวรอดบอกฉันว่าอีตานี่เล่นไม่ซื่อแน่ๆ    นี่นายทำอะไรกันแน่   วางยานอนหลับฉัน   หรือว่านายวางยาพิษ   บอกมาเดี๋ยวนี้นะ!”

                เดี๋ยวๆ  อย่าเพิ่งตื่นตูมซี่.....จริงๆแล้วก็ไม่มีอะไรมากหรอก  แค่อยากให้ดูอะไรหน่อยก็เท่านั้นเอง

                ฉันเลิกคิ้วด้วยความสงสัย    ขึ้นชื่อว่าแฝดมรณะ    ทุกการกระทำมันช่างร้ายกาจ   เจ้าเล่นักนะ

                ฉันมองตามมือของเขาไปที่บานประตูเลื่อนด้านหลัง    ฉันไม่ได้สังเกตในตอนแรกว่ามันมีประตูอยู่ตรงนี้   

                เอ่อ....ฉันลืมไป    ฉันเพิ่งนึกได้ว่ามีธุระ  ขอตัวกลับก่อนนะ  ฉันหาทางหนีทีไล่     จากนั้นก็หยิบกระเป๋านักเรียนแล้วลุกขึ้น    แต่ไคยืนขวางประตูเอาไว้ซะก่อน               

                เสียใจด้วยlovely girl   เคยได้ยินหรือเปล่า    เข้ามาแล้ว     ไม่มีสิทธิ์ออก    คืนนี้นอนเป็นเพื่อนฉันสักคืนแล้วกันนะ   ฮาๆๆๆ    อ๊ากกกกก  ไคบ้า  ฉันเกลียดๆๆ นาย  

                ไคกระชากลากถูฉันจนถึงหน้าประตูด้านหลังจนได้     เขาเปิดประตูแล้วดันหลังฉันให้เข้าไปก่อน    คิดว่าฉันจะยอมเข้าไปง่ายๆ งั้นเรอะ   

                ฉันเอาเท้าเกี่ยวขอบประตูเอาไว้    แต่ตาบ้าไคมันก็รู้ทันดันฉันเข้าไปในห้องอยู่นั่นแหละ      สุดท้ายเมื่อเห็นว่าอย่างไงก็คงคุยกันดีๆไม่ได้     เขาเลยเปลี่ยนมาเป็นอุ้มฉันเข้าไปแทน

                อ้ายๆๆๆ   นี่นายปล่อยฉันเดี๋ยวนี้!!!   ปล่อยๆๆๆ   ฉันรัวทุบอกของไค    นายนี่คงหนังหนา    ไม่ร้องออกมาสักแอะ

                ไคหยุดที่ด้านหน้าของเตียง   ปล่อยหรอ?  

                ใช่สิยะ!   ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้เลยนะ    ตาบื้อเอ้ย!

                ก็ได้   

 เออ...ดี  ว้าย!!!”

                จู่ๆเขาก็ปล่อยฉันออกจากวงแขน    แล้วไอ้ฉันที่ไร้ที่เกาะกุมก็รับรู้ถึงแรงดึงดูดของโลกว่ามันรุนแรงแค่ไหน    เมื่อก้นของฉันกระแทกเข้ากับพื้นห้องเต็มๆ  ไม่มีแม้กระทั่งพรมรองรับ

                โอ้ย~    อู้ย~   จะบ้าหรือไง   ปล่อยลงมาได้    ฉันชี้หน้าด่าทันทีที่ตั้งสติได้      อู้ย~  เจ็บนะตาบ้า

                ก็เธอบอกให้ปล่อย   ฉันก็ปล่อยแล้ว    ไคทำหน้าทะเล้น   คนอะไรกวนประสาทชะมัด   พออยู่ด้วยกันสองคนตานี่ดูบุคคลิกแปลกๆทุกที

                นี่เขาไม่เรียกว่าปล่อยแล้วย่ะ    เขาเรียกว่าทิ้ง    ไคขำนิดๆ    คนอะไรยังจะมีอารมณ์มาขำได้     คนเขาเจ็บจะตาย    นี่ถ้าก้นฉันเบี้ยวไปสักนิดล่ะก็    นายต้องรับผิดชอบนะยะ

                ฉันค่อยๆ ทรงตัวลุกขึ้น    แต่ไม่ว่าจะพยายามเท่าไรมันก็ไม่ขึ้นสักที     จะลุกขึ้นมาสักทีก็เจ็บระบบไม่หมด    

                เป็นอะไรไป   ทำไมหน้าซีดๆ    ไคที่ยืนมองอยู่เฉยตั้งนานถามขึ้นเมื่อผ่านไปสักพักฉันก็ยังไม่ลุกขึ้น

                เปล่าๆ  ฉันปฏิเสธ   จะบอกได้อย่างไงกันว่าฉันลุกไม่ขึ้นมันเจ็บก้น  ขืนบอกไปแบบนั้นนายนี่ได้หัวเราะเยาะฉันตายน่ะสิ

                แล้วทำไมไม่ลุกสักทีล่ะ    ไม่ต้องมาทำหน้าสงสัยเลยนะนาย     ก็เพราะว่านายนั่นแหละ

                ก็ฉัน............

                หรือว่าอยากให้ฉันอุ้มขึ้นมา   ว้าย!   นายไม่ต้องเข้ามาเลยนะ

                ไม่ๆๆๆๆ   ฉันแค่.........ฉันแค่.......แค่อยากนั่งตรงนี้น่ะ   ฉันแก้ตัวไปน้ำขุ่นๆ   

                ไคยังคงมองฉันอย่างสงสัย    แต่สักพักเขาก็หันไปทางประตูแล้วเดินไปเปิดมัน    

                อยากนั่งตรงนั้นก็ตามใจ    แต่ถ้าเธออยากออกไปก็ได้นะ     ฉันเปิดประตูไว้ให้    อ้ายๆๆๆ     ไคบ้า!  นายเปิดทางให้ฉันตอนนี้ทำไมกันยะ     ตอนที่ฉันเดินออกไปไม่ได้เนี่ย    โธ่โว้ย!  ลุกให้ได้สักทีซี่

                ฉันพยายามจะลุกเท่าไรก็ลุกไม่ได้    ทั้งดันทั้งรั้งก็ลุกไม่ขึ้นสักที     จนผ่านไปสักพักไคก็ปิดประตูห้อง

                แสดงว่าเธอเองก็อยากนอนกับฉันเหมือนกันงั้นสิ   ไคอมยิ้ม    ตาบ้า!   นายยังมีหน้า...

                ไม่ใช่ย่ะ   ใครจะอยากนอนกับหื่นกามอย่างนาย     จู่ๆ เกิดนึกจะทำไม่ดีไม่ร้ายฉันขึ้นมา    บรึ๋ย~  แค่คิดมันก็.....

                แล้วทำไมไม่ออกไปล่ะ  

                ก็ฉัน......

                ไคเดินเข้ามาหาฉัน    สายตาของตานี่ไม่น่าไว้ใจเลยแฮะ

                ฉันทำไม?

                ฉัน............

                นายไคใกล้เข้ามาเรื่อยๆ     นายอย่าเพิ่งจิตวิตถารตอนนี้นะ

                ฉันลุกไม่ขึ้น  ง่า...... 

                ไคนั่งลงข้างๆฉันแล้วหัวเราะ    โธ่เอ้ย!    แค่นี้ก็ไม่บอกกันตั้งแต่แรก

                เอ๋?   เขารู้อยู่แล้วงั้นหรอ     งั้นเมื่อกี้ที่เขาบอกว่าจะปล่อยนั่นมันก็..

                ไหนเจ็บตรงไหนหรือเปล่า    เธอนี่จริงๆเลยน้า    ถ้าไม่จวนตัวก็จะไม่บอกใช่มั้ย  

                นายรู้แล้วว่าฉันเจ็บอยู่

                อืม   ฉันรู้ตั้งแต่ก่อนปล่อยเธอลงด้วยซ้ำว่าเธอต้องเจ็บ

                นายไม่ได้คิดจะปล่อยฉันไปจริงๆหรอเมื่อกี้  

                เปล่า   ไม่คิดแม้แต่น้อย

                โอ้ย!   อีตาบ้า   นี่ถ้าก้นฉันเป็นอะไรไปนะ     ฉันจะให้นายชดใช้จนตายเลยคอยดู!”   ฉันอาฆาต    ไคไม่มีท่าทีว่าจะโกรธ   เขากลับยิ้มอย่างมีเลศนัย

                อย่างเธอหรอจะมีปัญญาทำอะไรฉัน     จากที่ฉันดู  ก้นเธอก็ยังปกติดีนี่    เอาน่า.....พักหน่อยเดี๋ยวก็หายเองนั่นแหละ    ไคยังกวนประสาทไม่เลิก     แล้วจะนั่งอยู่อย่างนั้นอีกนานมั้ย

                ไม่ได้อยากนั่งนักหรอก   แต่มันไปไหนไม่ได้นี่  

                แล้วอยากไปไหนหรือเปล่า   ถามทำไม   ทำอย่างกับว่าถ้าฉันบอกว่าอยากกลับบ้านนายจะให้ฉันกลับงั้นสิ

                ฉันไม่ตอบ     ไคเข้ามาใช้แขนสองข้างของเขาอุ้มฉันไว้อีกครั้ง     ฉันออกจะแปลกใจนิดๆ   แต่คราวนี้ฉันกอดคอเขาไว้อย่างแน่นหนา     ไม่มีอะไรน่ากลัวไปกว่าการตกซ้ำสองแน่ๆ     ไควางฉันลงบนเตียงของเขาอย่างนิ่มนวล     แต่แขนเจ้ากรรมของฉันที่มันกอดคอเขาอยู่    ทำให้จังหวะนั้นใบหน้าของเราทั้งสองคนเข้ามาใกล้กันในระยะอันตราย

                โอ๊ะ!  โอ้ย~” 

                เป็นอะไรอีกหรือเปล่า    แล้วนี่เธอจะดิ้นทำไม   ไคดุ   ก็เมื่อกี้ถ้าฉันไม่กระเถิบออกมา    นายไม่ผายปอดฉันไปแล้วรึ

                ไม่เป็นไร     แล้วก็ไม่ต้องมาใกล้ขนาดนี้ก็ได้   ฉันอึดอัด   ไคลุกห่างออกไป   แต่เขายังนั่งอยู่บนเตียง

                ตามใจเธอล่ะกัน   แต่ฝึกๆไว้ก็ดีนะ   เผื่อว่าอนาคตเราต้องนอนด้วยกันไง   อ๊าย!  เพ้อฝันไปคนเดียวเถอะย่ะ

                นี่ๆ  เธอจะอาบน้ำมั้ย   เฮ้ย!  จู่ๆนายหื่นมาถามเรื่องอาบน้ำหรือยังนี่มันมีความหมายลึกซึ้งเปล่าเนี่ย?

                ไม่  

                งั้นฉันขอตัวไปอาบน้ำก่อนล่ะกันนะ   ไคบอกแล้วก็ไม่รีรออะไรเลย    เขาถอดเสื้อนอกไปแขวนไว้ที่มุมหนึ่งของห้อง     หลังจากนั้นก็เดินไปหน้าตู้เสื้อผ้าแล้วถอดเนกไท   เขาหันหลังให้ฉันตอนที่ค่อยๆปลดกระดุมเชิ้ต    เมื่อเสื้อเชิ้ตถูกถอดออกไป   ฉันก็ได้เห็นแผ่นหลังกว้างๆของเขาเต็มๆ  

                ฉันเกิดอาการพูดไม่ออกเมื่อไคเริ่มปลดเข็มขัด      จากนั้นเขาก็ปลดกระดุมกางเกง    ฉันได้ยินเสียงรูดซิบ  แต่ไม่กล้าหันไปมองต่ออีก    ตอนที่ฉันได้ยินเสียงกางเกงร่วงลงพื้น   ทั้งหมอนทั้งผ้าห่มก็ปิดอยู่ที่ตาของฉันเรียบร้อยไปแล้ว

                ฉันจะไปอาบน้ำ   ฉันได้ยินเสียงเขาลางๆผ่านผ้าห่มเข้ามา    ไม่เข้าใจว่าจะมาย้ำอีกทำไม

                นี่.....    นายนั่นยังไม่ไปให้ไกลๆอีก    นี่นายต้องการอะไรกันแน่ยะ    แปลกนะที่เวลาแบบนี้ฉันดันด่าไม่ออก    จะได้ไล่ตานี่ให้ไปไกลๆ     โดยเฉพาะเวลาที่ฉันเดี้ยงแบบนี้

                ถ้าเธอไม่ทำอะไรสักอย่างที่ทำให้ฉันรู้ว่าเธอได้ยินที่ฉันพูด    ฉันจะเปิดผ้าห่มให้เราได้คุยกันง่ายๆนะ   ว๊าก!  ไม่ได้นะ!

                จะไปก็รีบๆไปสิ    จะมาบอกทำไมหลายรอบเล่า 

                ก็แค่ลองถามดู   เผื่อเธออยากอาบด้วย    นั่นความคิดหรอยะ!

                ไม่ๆ   เชิญนายตามสบายเหอะ   

                สักพักหนึ่งฉันก็ได้ยินเสียงประตูห้องน้ำปิด    แล้วตามมาด้วยเสียงฝักบัวแว่วๆ     เมื่อคิดว่าปลอดภัยแล้วฉันก็ค่อยๆเปิดผ้าห่มออก     ไคอยู่ในห้องน้ำจริงๆ   ฟู่!  รอดแฮะ

 

                ไม่รู้เวลาผ่านไปนานเท่าไร    แต่ทุกวินาทีที่ผันผ่านไปฉันพยายามอย่างยิ่งที่จะข่มตาให้หลับ    การหลับจะให้ผลดีมากกว่าผลเสีย    ถ้าจำไม่ผิด   ไคเคยละเว้นฉันทีนึงที่ตอนนั้นฉันหลับอยู่

                อีกอย่างถ้าตอนนี้ฉันหลับๆไปซะ    ตานั่นออกมาฉันก็จะไม่เห็นภาพที่ไม่ควรเห็น    และก็ไม่ต้องทะเลาะกับตาบื้อให้เสียเวลาด้วย     สุดท้าย   ฉันไม่อยากโดนบังคับให้ไปอาบน้ำ   ในขณะที่มีไคอยู่ในห้องนี้ด้วย!

                เสียงประตูห้องน้ำเปิดออกมา    ถึงตอนนี้ฉันจะยังไม่หลับแต่ว่าเมื่อกี้ฉันก็ว่าฉันเริ่มจะเคลิ้มๆแล้วนะ    เอาน่า.....ประเดี๋ยวก็คงจะหลับ

                แต่มันจะเป็นอย่างนั้นไปไม่ได้เลย    ก็นายไคออกมาจากห้องน้ำก็ทำเสียงตึงตัง   ก๊อกแก๊ก  ตลอดเวลาไม่ได้เงียบเลย     ฉันได้ยินเสียงประตูตู้เสื้อผ้าเปิดเข้าเปิดออกหลายที    แล้วสักพักก็เงียบไป

                เอาล่ะตอนนี้แหละ     หลับน้า    หลับๆๆๆๆ    หลับซี่    หลับสักทีสิ       หลับสิโว้ย!

                ผ่านไปสักครู่   ฉันก็ได้ยินเสียงคนเดินวนไปมา    ไม่ว่าทำอย่างไงฉันก็ยังไม่หลับ     เสียงคนเดินหลอกหลอนอยู่ในหูของฉัน     อีตาบ้านี่จะเดินจงกรมก่อนนอนหรือไง

                ฉันรู้สึกเหมือนเตียงนอนยุบลง    นายไคคงนอนแล้ว    มันช่างไร้ความเป็นสุภาพบุรุษที่สุดที่มานอนเตียงเดียวกับฉัน   ตามปกติพวกพระเอกเขาต้องเสียสละเตียงให้นางเอกไม่ใช่หรอไง    อ่อ....ลืมไปว่าตานี่มันเป็นตัวร้าย     ตาบ้าเอ้ย!   นายนอนเตียงเดียวกับผู้หญิงมานักต่อนักแล้วอันนี้ฉันรู้    แต่ฉันเป็นครั้งแรกนะที่นอนกับผู้ชายที่ไม่ใช่พ่อน่ะ

                แล้วหัวใจเจ้ากรรมมันก็ดันเต้นตึกตักๆอยู่ได้     ไม่สนเลยหรือไงว่าฉันอยากหลับให้เร็วที่สุด   ถ้าเต้นแรงอย่างนี้ฉันจะหลับลงได้อย่างไงกันเล่า   หยุดๆๆๆๆ   เดี๋ยวนี้นะ    หัวใจของฉันก็ต้องฟังฉันเซ่

                ฉันรู้สึกว่าไคพลิกตัวอยู่สองสามรอบแล้วก็นิ่งไป    ฟู่!   นายไม่คิดร้ายกับฉันตอนหลับจริงๆด้วย

 

                ผมต้องห้ามใจอย่างที่สุดที่ต้องนอนร่วมเตียงเดียวกับผู้หญิงที่มีเสน่ห์มากคนหนึ่งโดยไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลยให้ได้       ผมต้องให้เกียรติเธอในฐานคู่หมั้นของผม    และแน่นอน  ของคิริวด้วย

                ตอนนี้ทุกอย่างกำลังผ่านไปด้วยดี     ถ้าผมหลับๆไปซะได้    ก็จะได้ไม่คิดเรื่องแบบนั้นขึ้นมา    แต่ทำไมตอนนี้ผมยังไม่หลับน่ะหรอ    ก็เพราะว่าใจผมน่ะสิ    มันเล่นเต้นรัวเมดเล่ย์ไม่จบสักที

                นี่ๆ    หลับหรือยัง   ไม่มีปฏิกิริยาตอบรับจากอีกฝ่าย    ผมจึงล้มตัวลงนอนอีกครั้ง     อย่างน้อยๆก็ยังดีที่นิเดียหลับไปแล้วจริงๆ   

                เอาวะ!   ทนๆหน่อย   แค่คืนเดียวก็ยกๆให้ยัยนี่สักคน

 

                กลางดึกที่ฉันสะดุ้งตื่นขึ้นมาเพราะรู้สึกถึงน้ำหนักบางอย่างที่ทับอยู่บนตัว     แล้วก็.........อ้ายๆๆๆๆ    นายไค   นี่มันถือโอกาสกอดฉันตอนฉันหลับหรอเนี่ย

                ไอ้.......   ฉันง้างมือขึ้นจะทุบแต่หยุดไว้แค่นั้นเมื่อสังเกตเห็นลมหายใจสม่ำเสมอของเขา     หรือว่านายนี่กำลังหลับอยู่    อาฮ้า!  โอกาสนี้แหละ

                ฉันค่อยๆ จับมือของเขาให้ห่างออกไป     ไคยังไม่มีท่าทีว่าจะรู้สึกตัว     จากนั้นผ้าห่มก็ค่อยๆเลื่อนไปอยู่ที่ปลายเท้า    แล้วฉันก็ลุกขึ้นยืนได้สำเร็จ     เตียงจ๋า   นิเดียลาก่อน

                ฉันค่อยๆย่องไปที่ประตูอย่างเงียบเชียบที่สุด    เรื่องตีนแมวนี่ถนัดอยู่แล้วเพราะต้องคอยหลบพวกแฟนคลับบ่อยๆ    แต่ทำไมมันแปลกๆจังนะ     ตั้งแต่เมื่อกี้แล้วที่ฉันไม่ได้ยินเสียงลมหายใจของไค   

                จะไปไหน  เฮือก!   ฉันกลืนน้ำลายลงคอ

                เปล่าๆ    ฉันหันไปเผชิญหน้ากับไคที่บัดนี้ยืนพิงหัวเตียงอยู่อย่างไม่มีท่าทีว่างัวเงียสักนิด

                ก็เห็นอยู่ว่าเธอลุกจากเตียง   แล้วก็กำลังไปที่ประตู   เสียงเย็นเชียวนะนาย    ฉันกลัวนะเฟ้ย

                ก็แค่.......จะไปเข้าห้องน้ำน่ะ    ห้องน้ำ   เหอๆ   ฉันแก้ตัว

                ผิดทางแล้วล่ะ    ห้องน้ำอยู่ทางนี้   ไคชี้ไปที่ห้องน้ำแล้วเปิดไฟให้       ฉันเดินตามเขาไปแต่โดยดี       นิดนึงที่ฉันเหลือบไปมองประตูห้องอย่างเสียดาย    อีกนิดเดียวแท้ๆ    อ่อ...ไหนๆ  จะเข้าห้องน้ำแล้วช่วยอาบน้ำซะด้วยสิ    ฉันไม่อยากนอนกับคนสกปรก  ไคแหว

                ไม่ล่ะย่ะ   ถ้าไม่อยากนอนก็ไม่ต้องนอนสิ  แบร่~”  ฉันแลบลิ้นให้ทีนึงก่อนเข้าห้องน้ำไป

                ฉันเข้าไปนั่งเล่นอยู่ในห้องน้ำสักพักแล้วกลับออกมา   เป็นอย่างที่คาด  ไคยังคงนั่งเฝ้าฉันไม่หลับ     เฮ้อ......แผนหนีกลายเป็นแผนหาเรื่องแท้ๆเลย     เขาคงไม่เชื่อใจฉันอีกแล้ว     ต่อไปหนียากแน่ๆ   โฮ......

                ฉันกลับไปที่เตียงแล้วกำลังจะล้มตัวลงนอน    ระหว่างที่กำลังยุ่งอยู่กับผ้าห่ม   ไคก็พูดขึ้นมา

                ฉันไม่โดนใครหลอกซ้ำสองง่ายๆหรอกนะ     นี่หมายความว่านายจับไต๋ฉันได้อีกแล้วงั้นสิ

                อะไรหรอ?”  ฉันตีหน้าที่ทำประจำ   หน้าซื่อใจคด

                นอนเถอะ   ไคบอกแล้วปิดไฟทันที     ฉันเลยต้องรีบคลุมผ้าแล้วเข้าสู่นิทราให้เร็วที่สุด     

 อ่อ   จู่ๆไคก็ลุกขึ้น   ทำให้ฉันเด้งขึ้นมาตาม

 หา!   อะไรหรอ  

 ขอโทษด้วยที่ฉันล่วงเกินเธอเมื่อกี้     ต่อไปฉันจะระวัง   แล้วไคก็ล้มตัวลงนอน    ดูเหมือนว่าคราวนี้เขาจะหลับจริงๆ     สักพักเสียงหายใจสม่ำเสมอของเขาก็กลับมาอีก   

เอาล่ะ!   ถึงเวลาที่ฉันต้องหลับบ้างแล้ว     ใครจะรู้ว่าเกิดตาบ้านี่เปลี่ยนใจขึ้นมา     การนอนของฉันก็อาจกลายเป็นเรื่องอันตรายยิ่งกว่าออกรบในอิรักก็เป็นได้

 

 

 

 

               

+ + - -

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

181 ความคิดเห็น