Lovely Girl : [พันธุ์น่ารัก]

ตอนที่ 1 : รายที่ 98 เลิกติดอ่างซะทีเถอะ!

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 509
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    27 เม.ย. 51

 

   

[1]  รายที่ 98   เลิกติดอ่างซะทีเถอะ!

 

                ที่สวนกว้างของโรงเรียน     หญิงสาวกำลังจ้องหน้าชายหนุ่มที่บัดนี้แดงด้วยความเขินอาย     มือเขาพันกันไปมา    แม้เวลานี้หญิงสาวรู้ดีว่ากำลังจะถูกบอกรัก     แต่สิ่งที่เธอรู้สึกกลับ......

                รำคาญ!

                ตาบ้านายยืนบิดไปบิดมาอยู่เกือบครึ่งชั่วโมงแล้วนะ!   ไม่สนเลยหรือไงว่าฉันรีบ!

                คือ.......คือ............ผม......  เออ!   เอาเข้าไป    จะคือๆๆๆๆ อีกนานม้ายยยยย

                ไม่ไหวแล้ว!

                จุ๊ๆๆ   ไม่ต้องแล้วจ้ะ   ไม่ต้องแล้ว    ฉันเป็นฝ่ายเดินเข้าไปหาเขา   แล้วใช้ปลายนิ้วมือแตะที่ปากเขาเบาๆ   ฉันรู้แล้ว

                ระ   รู้    อะไรหรอ?   แหม.....ก็รู้ว่านายจะบอกรักฉันน่ะสิ!

                รู้ความรู้สึกของนายไง    นายบอกว่าชื่ออะไรนะ?     

                ละ    ละ   ลูคัส   

                อืม   ลูคัส    นายรักฉันใช่มั้ย?   หมอนั่นผงะ    

                ชะ  ใช่    เมื่อไรจะเลิกติดอ่างสักที

                นายชอบฉันตรงไหนหรอ?

                ชะ   ชอบตรงที่เธอ   สวย    น่ารัก    ดูเรียบร้อย    ดวงตาสีเขียวของเธอชวนหลงใหล   ผมสีน้ำตาลของเธอก็ช่างมีเสน่ห์   คิ้วเธอ....ริมฝีปากของเธอ......  เฮ้ย!   ไอ้เพ้อ   หน้าอย่างนายเป็นแฟนฉันไม่ได้เด็ดขาด!!!

                ฉันชักอดใจไม่ไหวแล้วสิ  ฉันเอื้อมมือไปโอบรอบคอเขาก่อนที่จะโน้มคอเขาลงมา      ใบหน้าของเขาสองคนใกล้ๆกันมากขึ้นๆ    หมอนั่นหน้าแดงสุดๆ

                เธอจะทำอะไรหรอ?   เขาถามฉันเมื่อปากเราห่างกันแค่เซนฯเดียว      นายก็คอยดูไปสิ!  ถามได้

                นายรักฉัน    ฉันก็กำลังจะมอบสิ่งที่นายต้องการให้นายไง    นายไม่ต้องการฉันหรอ?  ฉันสบตาเขา   แววตานั่นกำลังตระหนก   เหอะ!

                ฉันดีดตัวออกมา   ผลักหมอนั่นลงไปกับพื้น     แล้วล้มตัวลงไปคร่อมเขาไว้      จากนั้นค่อยๆปลดกระดุมเขาทีละเม็ดๆ

                เอ่อ......... หมอนั่นทำท่าจะพูด    ฉันยื่นมือไปลูบแก้มเขาเบาๆ 

                ไม่เอานะคะ~   อย่าขัดซี่~….”     ฉันทำเสียงเซ็กซี่ที่สุด  เท่าที่ปัญญาจะทำได้       แล้วตั้งหน้าตั้งตาปลดกระดุมต่อไป  

                มะ   มะใช่แบบนี้  

                อะไร    อยากไปที่โรงแรมหรอ   แล้วก็ไม่บอกแต่แรก  ฉันลุกขึ้นยืนแล้วสะบัดผม    ให้ดูเป็นสาวเซ็กซี่เร่าร้อนสุดๆ

                มะ  ทะ  เธอ  ไม่ใช่น้ำแน่ๆ    ฉันอยู่ตรงหน้าจะหาว่าไม่ใช่ได้ไง!!

                ฉันเห็นน้ำตาที่แก้มของหมอนั่น     บอกตามตรงว่าเขาร้องไห้ได้ไม่น่าดูมากๆ    แล้วก็วิ่งหนีไป     

                พวกนายยังรู้จักฉันน้อยเกินไป....

                ฉันคว้ากระเป๋านักเรียนขึ้นมา     หยิบสมุดโน้ตสีฟ้า  ด้านหน้าเป็นลายรูปดาวสีเงินนูนออกมา    ฉันเปิดมันออกแล้วเขียนอย่างไม่ใส่ใจนักว่า

 

                รายที่  98    ติดอ่าง   กว่าจะพูดออกมาได้  เหนื่อยเพราะรอฟังนี่แหละ!  

 

                ฉันเก็บสมุดเข้ากระเป๋า    แล้วนอนแผ่อยู่ที่สนามหญ้า     เพราะนายนี่แท้ๆ  ฉันไม่ได้ทำกิจกรรมชมรมอีกแล้ว        ทุกวันพุธชมรมคหกรรมของฉันจะทำเบเกอร์รี่    ซึ่งฉันสนใจมาก  แล้วก็อยากทำด้วย     แต่ให้ตาย!!!   ถ้าทุกวันมีคนมาสารภาพรักกับฉันแบบนี้   ชาติหน้าตอนดึกๆล่ะถึงจะได้ทำเป็นกับเค้า

                ว่าแต่......ลืมได้ไงเนี่ย     เพิ่งนึกขึ้นได้ว่ายังไม่ได้เขียนชื่อตานี่ลงในสมุดโน้ตเลยนี่นา      ฉันเปิดกระเป๋าคว้าสมุดโน้ตขึ้นมาอีกครั้ง     แต่ปากกาก็ต้องยกขึ้นยกลงอยู่อย่างนั้นเพราะจำชื่อไม่ได้

                อะไรอูๆน้า~    นึกไม่ออก    ปู  ปูอยู่ในรู    ลู   ลู   เอ๊อ!!  ลู..........แล้วอะไรต่อหว่า?     ฉันควงปากกาเล่นไม่มีท่าทีว่าจะนึกออก

                ลู    ลู๊~    ลู................

                ลูคัส

                อืม..ม....   ช่าย....  ลูคัส

                เอ๋!?!   แล้วเสียงดังมาจากทางไหนเนี่ย     หระ  หรือว่าเป็น    ผี    แต่   เอ๊ะ!   ผีไม่มีจริงในโลกนี่หว่า

                ทำไมไม่เขียนล่ะ     ฉันบอกแล้วไงว่า  ลูคัส    ฉันมองตามเสียงขึ้นไปที่กิ่งไม้บนหัว     

                ผู้ชายตัวสูงมากๆคนหนึ่งกระโดดลงมาจากต้นไม้    ขาเขากระทบพื้นแทบจะไม่มีเสียงเลย      นายคนนี้ผมดำสนิท    ดวงตาสีดำ   คิ้วก็ดำ   มีแต่ปากสีแดง  กับผิวขาวเท่านั้น      เขาอยู่ในชุดนักเรียนโรงเรียนฉัน   ฉันเดาว่าเขาคงจะอายุมากกว่า

                แต่ฉันไม่เคยเห็นหน้าตานี่มาก่อน????

                นายเป็นใคร     พวกถ้ำมองหรอไง? ฉันสาวเท้าเข้าไปหาอย่างไม่เกรงกลัว   รุ่นพี่แค่ปีเดียว  ไม่ยอมซะล่ะ!!

                อีตาถ้ำมองพ่นลมออกจากจมูกเบาๆ   เปล่า~   ผมอยู่ตรงนั้นก่อนพวกคุณจะมาเสียอีก

                ฉันไม่เคยสังเกตมาก่อนเลยว่าที่สวนหลังโรงเรียนจะมีคนด้วย   ก็ทุกคนรู้กันดีอยู่ว่ามันเป็นที่ของฉัน    ห้ามใครยุ่งนอกจากพวกที่จะมาบอกรักเท่านั้น   ต้องการอะไร?

                ก็  เปล่าอีกนั่นแหละ

                งั้นฉันไปล่ะ  ฉันเขียนชื่อตาลูคัสลงสมุดโน้ตแล้วจัดการยัดมันลงกระเป๋า   แต่ก่อนที่ฉันจะออกไป    เขาก็คว้าข้อมือฉันไว้

                ทำไม?    นายจะเป็นคนที่  99  หรือไง?  ฉันเอียงคอถาม  ดีเหมือนกัน!   จะได้ไม่ต้องเสียเวลามาก

                ไม่หรอก   ถ้าผมจะบอกรักคุณ    ผมจะต้องเป็นคนสุดท้ายที่ได้บอกเท่านั้น    ฉันจ้องเข้าไปในดวงตาของเขาอีกครั้ง 
   

                ฉันเข้าไปโอบคอเขาแล้วโน้มลงมา    หมอนี่หล่อไม่ใช่เล่น   ดวงตามีเสน่ห์นั่น     ฉันอาจลุ่มหลงได้ถ้าฉันไม่ใช่นิเดียคนนี้    แผงอกกว้างๆนี่ก็เหมือนกัน    แต่เสียใจด้วยนะ!!

                เมื่อใบหน้าของเราใกล้กันจนสัมผัสถึงลมหายใจของกันและกัน    ฉันก็เบี่ยงหน้า  กลายเป็นว่าแก้มของฉันสัมผัสกับแก้มของเขา    ฉันกระซิบเบาๆข้างหูเขาว่า   เสียใจนะ    เพราะคงไม่มีวันนั้น

                เสร็จไปอีกหนึ่ง! ทำม๊าย~ ทำไม! ชีวิตฉันถึงมีแต่เรื่องบ้าๆ

                หญิงสาวคว้ากระเป๋าแล้วก้าวออกไป     หารู้ไม่ว่า    ชายหนุ่มที่เธอหวังจะทิ้งให้ยืนฝันหวานนั้น   กำลังจ้องมองเธอจนเธอหายลับไปกับฝูงชน

 

+ +- -




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

181 ความคิดเห็น

  1. #177 KhuGya^^ (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2552 / 20:31
    ^^
    น่าสนุกดี
    พึ่งเข้ามาอ่าน
    #177
    0