Katekyohitman reborn Fanfic TRANS

ตอนที่ 5 : บทที่ 2 อดีต- ฮิบาริ เคียวยะ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 10
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    17 พ.ย. 62

เฮือก!!


ฮิบาริ เคียวยะสะดุ้งตื่นจากความฝัน หมู่นี้ไม่รู้ว่าทำไม แต่ตั้งแต่ที่หลังจากจบศึกชิงแหวนชองพวกสัตว์กินพืชการความพ่ายแพ้ของเจ้าลิงอิตาลี่จ่าฝูงนั่น หมู่นี้เขาก็เอาแต่ฝันแปลกๆถึงเรื่องเดิมๆซ้ำๆ กับสีดำของดอกฮิงันบานะ สีอ่อนยามซากุระโปรยปราย และสีแดงของเลือด...มันไม่ได้ทำให้เขารู้สึกกลัว เพราะคนอย่างเขานับประสาแค่หยดเลือดของจริงที่มักจะเห็นมันอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน หลั่งจากที่เขาจัดการพวกสัตว์กินพืชที่ไร้ระเบียบและชอบจับกลุ่มสุ่มหัว เพราะฉะนั้นมันไม่ได้ทำให้เขาตกใจเสียด้วยซ้ำ หรือเพราะนิสัยที่เสพติดการต่อสู้ แต่มันไม่ใช่ เขาควรจะรู้สึกสะใจหากแต่ทำไมมันกลับรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดแพลก และรู้สึก...ไม่ดี...

ลางบอกเหตุรึไง หึ เรื่องงี่เง่าพรรนั้นมีความเชื่อของพวกสัตว์อ่อนแอเท่านั้นแหละ แต่นี้มันอะไร...กับไอ้ความฝันบ้าบอซ้ำๆพรรนี้ จนตัวเขาชักจะทนไม่ไหวอยู่แล้ว เคยสงสัยว่าโรคุโด มุคุโร่ ชายคนนั้นที่เขาแสนชิงชังเข้ากระดูกดำจะหาเรื่องปั่นประสาทเขาอย่างไม่กลัวอายุไขของตัวเองสั้นลง เพราะถ้าหากเป็นเช่นนั้นจริงเขาคงไม่แค่ขย้ำอีกฝ่ายแต่จะฆ่าทิ้งอย่างไม่ลังแลเมื่อถึงคราที่ต้องปะทะกันอีกครั้ง 


กับเรื่องของซากุระนั้นอีก ทีแรกก็คิดว่าเป็นเพราะจิตใต้สำนึกเมื่อเรื่องที่เกิดขึ้นที่โกคุโยแลนท์ มันทำให้เขาอยากจะขย้ำทั้งคนต้นเรื่องที่ทำให้เขาติดไข้พิษซากุระงี่เง่านั่น จนต้องเสียศักดิ์ศรีพลาดท่าถูกภาพมายาของคนที่เขาแสนชังน้ำหน้าเล่นงาน

แต่มันกลับไม่ใช่....ราวกับบางอย่างในจิตใต้สำนึกของเขาจะบอกว่ามันไม่ใช่...

อะไรบางอย่างที่มากกว่านั้น อะไรบางอย่างที่ทำให้เขารู้สึกคุ้นเคย และโหยหา...


ให้ตายสิ คิดไปก็เปล่าประโยชน์ หัวหน้ากรรมการรักษาระเบียบอย่างเขากลับต้องมานั่งคิดอะไรที่แสนจะไร้สาระแบบนี้ในหัว เหอะ มันทำให้เขารู้สึกหงุดหงิดเสียจริง ช่างเถอะ เดี๋ยวค่อยไประบายความหงุดหงิดกับพวกสัตว์กินพืชที่ไร้ระเบียบในนามิโมริแทนก็แล้วกัน วันนี้ก็แค่อาจจะทำตัวไร้เหตุผลกว่าทุกครั้งก็เท่านั่นเอง




เวลาเจ็ดโมงเช้า 


ในห้องรับแขกของโรงเรียนนามิโมริ


ที่ยังนับว่าเช้ากว่าปกตินักสำหรับเวลามาโรงเรียน แต่นั่นมันก็แค่สำหรับนักเรียนทั่วไป แต่วันนี้คุซาคาเบะ เท็ตสึยะถึงกลับแปลกใจเพราะคนที่ไม่เคยมาสายกว่าเขาหรือคนอื่นๆเลยแม้แต่น้อยก็คือหัวหน้าของเขา ฮิบาริ เคียวยะ เพราะติดตามอีกฝ่ายมานานเลยทำให้คุซาคาเบะพอจะรู้ถึงนิสัยและความเปลี่ยนแปลงทางอารมณ์แม้จะเล็กน้อยมากก็ตามสำหรับหัวหน้า หากแต่วันนี้มันแสนจะผิดสังเกตุเพราะนอกจากอีกฝ่ายจะมาสายเกินกว่าปกติแล้ว ดูท่าอารมณ์ยังบูดบึ้งยิ่งกว่าทุกครั้งเสียอีก ใจหนึ่งก็เป็นห่วงอีกฝ่ายอยากถามไถ่ว่ามีอะไรผิดปรกติหรือไม่ในฐานะลูกน้องที่แสนจงรักภักดีต่อหัวหน้า หากแต่อีกใจก็ลังเลว่าควรจะเอ่ยปากถามดีไหม เพราะดีไม่ดีเกิดเขาพูดอะไรสุ่มสี่สุ่มห้าที่ไม่เข้าหูอีกฝ่าย คนที่จะโดนเป็นกระสอบทรายรองรับอารมณ์บูดบึ้งจากด้สมทอนฟานั่นเป็นคนแรกก็คงอาจจะเป็นเขาอย่างเลี่ยงไม่ได้



"เอ่อ หัวหน้าครับ"


หากแต่ยังไม่ทันได้เอ่ยปากถามดี สายตาพิฆาตสะพรึงก็ถูกตวัดขึ้นมองจากฝั่งตรงข้ามของโต๊ะทำงานในห้องรับแขก 



"มีอะไร รองหัวหน้า"



น้ำเสียงเย็นเยียบน่ากลัวยิ่งกว่าทุกๆครั้งพร้อมกับออร่าจิตสังหารที่พร้อมจะขย้ำเหยื่ออย่างไม่เลือกหน้าทำให้คุซาคาเบะ เลือกที่จะเก็บคำพูดทั้งหมดยัดใส่ปากแล้วกลืนมันลงไปก่อนจะพูดด้วยเสียงตะกุกแผ่วๆ พร้อมกับยื่นเอกสารรวบรวมรายงานที่ฮิบาริสั่งเขาเอาไว้เมื่อวานนี้


"อ...เอกสารครับหัวหน้า"



"อืม"


ตอบรับคำเดียวสั้นๆ หากแต่น้ำเสียงนั้นบ่งบอกเป็นอย่างดีในทุกอารมณ์ว่า ถ้าไม่มีเรื่องสำคัญอะไรแล้วก็ไสหัวไปก่อนที่จะถูกเขาขย้ำเพราะความหงุดหงิดทะลุปรอทในตอนนี้ 




"งั้น..ผ...ผมขอตัว..."

หยาดเหงื่อผุดพลายเต็มใบหน้า ก่อนที่เจ้าของทรงผมรีเจนท์ที่มักจะใช้เวลาเซ็ตนานกว่าสามชั่วโมง รีบเอ่ยขอตัวลาเพื่อจรลีออกไปจากบรรยากาศชวนให้ฆ่าตัวตายนี้โดนพลัน หากแต่ก่อนที่จะได้ทันก้าวขาข้ามออกจากประตูห้องรับแขก เสียงทุ้มต่ำหนักๆก็เอ่ยเรียกเขาจนชะงักเอาไว้เสียก่อน


ดูท่ามัจจุราชมืดจะไม่มีอะไรทำ จนอยากเจอเขาที่หน้าประตูนรกแก้เบื่อมากมายเสียเหลือเกินนะ



"เดี๋ยว..."




อึ๋ยยย ตายแน่ตรู!!!! แต่ไม่เป็นไรถ้าเพื่อท่านหัวหน้าาาา คุซาคเบะคนนี้ยอมได้เพื่อทั่น!!





"รองหัวหน้า...คุณน่ะ...เคยฝันบ้างรึเปล่า"




"อ..เอ๋!?"


หากแต่กลับไม่ใช่อย่างที่คุซาคาเบะคิดเอาไว้ ไม่ใช่เสียงเรียกของคำสั่งให้กลับมารับทอนฟาหวดแสกกลางใบหน้า หากแต่กลับเป็นคำถาม...ที่แลดูจะธรรมดา...หากแต่เมื่อมันออกมาจากปากของฮิบาริ เคียวยะแล้ว การเรียกให้ถูกขย้ำกลับยังดูปกติและน่าขนลุกน้อยกว่าเป็นหลายร้อยเท่า

กับปฏิกริยาตาโตเป็นไข่ห่านของรองหัวหน้าตัวเอง ทำให้ฮิบาริทันระรึกได้ว่าตนเอ่ยคำพูดอะไรออกไป กับสิ่งที่มันฟังดูไร้สาระและไม่สมกับเป็นตัวเขา แล้วก็ไอ้ท่าทางแบบนั้นของอีกฝ่ายแน่นอนว่าเขาไม่มีทางได้คำตอบที่มันดูมีเนื้อหาสาระพอที่จะเอามาใช้ประโยชน์ได้อย่างแน่นอน ริมฝีปากเรียวจึงเอ่ยไล่อีกฝ่ายเพราะต้องการความสงบ


"ช่างเถอะ..ไปได้แล้ว"




"ม เมื่อกี้คุณเคียวถามผมว่า..."






ชิ้ง!

เนตรสะพรึ้งเริ่มทำงานอีกครา คราวนี้แหละมันได้ทำให้คุซาคาเบะรีบจรลีโดยไว อย่างไม่ต้องรอให้ทอนฟาลอยมาฟาดหัวจนชะตาขาดเสียก่อน




ดูเหมือนคงต้องหาอะไรดับอารมณ์ของตัวเองตอนนี้เสียหน่อยแล้ว ไม่งั้นเขาอาจจะได้พังโรงเรียนแสนรักหลังนี้พินาศเองกับมือเลยก็เป็นได้ ก่อนที่กำลังคิดไม่ตกอยู่นั้น เครื่องมือสื่อสารในกระเป๋ากางเกงที่ดังขึ้นกับสัญญานแจ้งเตือนของข้อความที่ถูกส่งมา ซึ่งมีอยู่ไม่กี่คนบนโลกนี้ที่รู้เบอร์ติดต่อของหัวหน้ากรรมการคุมกฏแห่งนามิโมริ และเมื่อมือหนากดเปิดมันออกพร้อมกับอ่านข้อความที่ถูกส่งมาบนหน้าจอมือถือสีดำของเขา กับเนื้อหาที่ทำให้ฮิบาริ เคียวยะถึงกับกระตุกยิ้มร่าอย่างนึกสนุก


เพราะข้อความที่ถูกส่งมานั้นคือหนึ่งในไม่กี่คนที่ทำให้ว่าที่ผู้พิทักษ์เมฆาของวองโกเล่แฟมิลี่รู้สึกตื่นเต้นเวลาที่ได้สู้กับอีกฝ่าย กับข้อความจาก รีบอร์น ทารกนักฆ่าที่แข็งแกร่งที่สุดในโลกมาเฟีย 



"หึ คงเป็นเรื่องที่สนุกน่าดูนะ เจ้าหนู"



เอางั้นก็ได้ผมจะเล่นด้วย เพราะมันคงจะแก้เบื่อและเป็นที่ระบายความหงุดหงิดของผมตอนนี้ได้เป็นอย่างดี




ก่อนที่ร่างโปร่งจะกระโดดลงจากขอบหน้าต่างเพื่อไปตามยังคำเชื้อเชิญในข้อความที่ถูกส่งมาให้



ส่วนเรื่องน่าหงุดหงิดพวกนั้นก็ช่างหัวมันประไร จะความฝันงี่เง่าหรืออะไรก็ช่าง ตอนนี้ขอแค่เขาได้สนุกกับการขย้ำพวกสัตว์กินพืชและลับคมเขี้ยวของตัวเองให้ได้ก็เป็นพอ







ซึ่งจะหาได้รู้ไม่ว่าในอนาคตนั้น แม้ว่าสุดท้ายแล้วจะเป็นตัวของชายหนุ่มเองที่จะไม่มีวันสามารถสลัดภาพของความฝันนั้นออกจากใจเขาได้เลยทั้งชีวิตก็ตาม



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

1 ความคิดเห็น