(Naruto) Tales of the Sun and the Moon (Minato x Kakashi)

ตอนที่ 11 : jealousy

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 114
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10 ครั้ง
    14 มิ.ย. 63

 

- jealousy -

 

 

นัยน์ตาสีฟ้ากระจ่างลอบมองหน้าปัดนาฬิกาอยู่เป็นระยะพร้อมกับพลิกหน้าเอกสารในมือหากแต่ตัวเลขในรายงานงบประมาณกลับไม่ได้เข้าหัวเขาแม้แต่น้อยเมื่อสมาธิของเขาเอาแต่จดจ่ออยู่กับเข็มนาฬิกาที่เคลื่อนผ่านไปอย่างเชื่องช้าราวกับจะตอกย้ำความกังวลของเขาให้ชัดเจนยิ่งขึ้น และถ้าจะให้พูดถึงสาเหตุที่ทำให้เขาร้อนรนอยู่ในตอนนี้มันก็คงเริ่มมาจาก...

 

 

‘นัดบอดงั้นหรอ...?’

 

 

เขาเอ่ยทวนประโยคเมื่อครู่ด้วยความประหลาดใจหากแต่คนที่เป็นฝ่ายเกริ่นหัวข้อสนทนายังคงเอ่ยต่อไปด้วยสีหน้าเรียบเฉย

 

 

‘ครับ...เห็นว่าเพื่อนของรินชวนให้รินไปเป็นเพื่อน ทีนี้พอโอบิโตะรู้เข้าเลยจะขอตามไปด้วยแล้วหมอนั่นก็มาลากผมไปเป็นเพื่อนอีกที’

 

 

‘ฮะๆ อย่างนั้นเองสินะ’

 

 

เขาได้แต่ยกรอยยิ้มเจื่อนแม้ในใจอยากจะเอ่ยขัดแค่ไหนแต่อาจเป็นเพราะไม่อยากให้คนอายุน้อยกว่าคิดว่าเขาเป็นพวกใจแคบคำโต้แย้งเหล่านั้นจึงได้แต่ถูกเก็บเอาไว้ในใจอย่างเงียบๆ

 

 

‘คิดว่าคงกลับไม่ดึกนักหรอกครับ...แต่ถ้าอาจารย์ง่วงก็เข้านอนไปก่อนได้เลยนะครับ’

 

 

‘อื้ม เข้าใจแล้วล่ะ ยังไงก็อย่าดื่มให้มากนักล่ะ’

 

 

‘ครับ ถ้างั้นผมไปก่อนนะครับ’

 

 

รอยยิ้มน่าเอ็นดูนั่นถูกส่งมาพร้อมกับจุมพิตหวานๆที่ทำให้เขาใจอ่อนเหมือนเช่นทุกครั้ง ก่อนเจ้าของเรือนผมสีเงินนั่นจะก้าวออกจากบ้านไปโดยทิ้งเขาเอาไว้กับความกังวลที่ค่อยๆก่อตัวขึ้นทีละน้อย และพอรู้ตัวอีกทีเขาก็เอาแต่นั่งจ้องนาฬิกาอยู่ตรงนี้พร้อมกับแสร้งหลอกตัวเองว่ากำลังตั้งใจอ่านรายงานที่ไม่ได้เข้าหัวนี่อยู่

 

 

“เฮ้อ....”

 

 

เสียงถอนหายใจดังขึ้นยามที่เอกสารในมือถูกวางลงบนตักเมื่อเขาไม่มีสมาธิที่จะอ่านมันอีกต่อไปในขณะที่นัยน์ตาสีฟ้าจ้องมองไปที่หน้าปัดนาฬิกาที่ล่วงเลยเลข12ไปแล้วพักใหญ่พร้อมกับคิ้วที่ขมวดมุ่น แต่แล้วในที่สุดช่วงเวลาแห่งการรอคอยของเขาก็สิ้นสุดลงเมื่อประตูห้องถูกเปิดออกพร้อมกับเจ้าของใบหน้าอ่อนเยาว์ที่กำลังจ้องมองมาที่เขาด้วยสีหน้าประหลาดใจ

 

 

“กลับมาแล้วครับ....อ้าว? อาจารย์ยังไม่นอนอีกหรอครับ?”

 

 

“อะ...อื้ม พอดีว่ามีเอกสารที่จะตรวจดูนิดหน่อยน่ะ”

 

 

เขาได้แต่ส่งรอยยิ้มกลบเกลื่อนไปให้อีกฝ่ายขณะแสร้งทำเป็นพลิกหน้าเอกสารในมือ เพราะจะให้เขาบอกไปได้ยังไงกันล่ะว่าเป็นห่วงเด็กตรงหน้าจนนอนไม่หลับน่ะ?

 

 

“งานเอกสารหรอครับ? มีอะไรให้ผมช่วยรึเปล่า?”

 

 

“ไม่มีหรอก...คาคาชิไปอาบน้ำเถอะ”

 

 

ใบหน้าน่ารักที่เขยิบเข้ามาจ้องมองเอกสารในมือเขาใกล้ๆนั้นชวนให้อมยิ้มเสียจนเขาอยากจะเอื้อมมือไปลูบเรือนผมสีเงินนั่นด้วยความเอ็นดูหากแต่กลิ่นของแอลกอฮอล์จางๆกับกลิ่นน้ำหอมหวานๆที่ติดอยู่บนเสื้อนั่นกลับทำให้ฝ่ามือที่กำลังจะเอื้อมออกไปต้องชะงักลง

 

 

“งานนัดบอดเป็นยังไงบ้างล่ะ? สนุกรึเปล่า?”

 

 

น้ำเสียงเสียงเรียบเอ่ยถามออกไปขณะที่เขาแสร้งทำเป็นจดจ่อกับหน้ากระดาษตรงหน้าหากแต่ก็คอยสังเกตท่าทีของอีกฝ่ายไปด้วย

 

 

“ก็น่าเบื่ออย่างที่คิดนั่นแหล่ะครับ...เหมือนไปนั่งดูคนเมาเล่าเรื่องตัวเองซะมากกว่า”

 

 

“หืม? แต่ฉันว่าอย่างคาคาชิน่าจะมีสาวๆมาชวนคุยเยอะอยู่นะ”

 

 

“ฮะๆ ไม่ขนาดนั้นหรอกครับ”

 

 

“อืม แต่ว่านะ....”

 

 

ฝ่ามือของเขาเอื้อมไปคว้าข้อมือเรียวเข้ามาหาจนคนที่ไม่ทันตั้งตัวล้มลงบนตักของเขา ก่อนที่เขาจะไล้ริมฝีปากไปตามไหล่มนนั่นโดยไม่ลืมที่จะประทับจุมพิตลงไปเบาๆราวกับตั้งใจจะย้ำถึงความเป็นเจ้าของ

 

 

“ที่แขนเสื้อตรงนี้มีกลิ่นน้ำหอมของคนอื่นติดอยู่น่ะ....แถมไม่ใช่แค่กลิ่นเดียวด้วยสิ”

 

 

นัยน์ตาสีถ่านข้างสวยเบิกกว้างให้กับคำพูดของเขาก่อนคนที่ถูกกล่าวหาจะรีบเอ่ยอธิบายอย่างร้อนรน

 

 

“อาจารย์....ไม่ใช่อย่างนั้นนะครับ....คือว่าพวกเธอแค่เมาแล้วเข้ามาเกาะแขนผมเฉยๆ”

 

 

“อืม....เป็นแบบนั้นจริงรึเปล่านะ?”

 

 

รอยยิ้มเย็นถูกวาดอยู่บนริมฝีปากขณะที่เขาซุกไซร้ใบหน้าเข้ากับลำคอขาวนั่นก่อนจะขบเม้มเบาๆเป็นการลงโทษเด็กที่ไม่ยอมระวังตัวตรงหน้า

 

 

“อื้อ....เชื่อผมเถอะนะครับ.....”

 

 

เสียงครางเบาๆในลำคอดังขึ้นเมื่อเขาเลื่อนริมฝีปากขึ้นไปจุมพิตที่ใบหูนิ่มก่อนจะผละออกเพื่อที่จะเฝ้ามองคนในอ้อมกอดได้ถนัดตา ใบหน้าน่ารักที่แดงจัดกับร่องรอยสีเดียวกันบนลำคอนั่นทำให้เขารู้สึกพอใจอยู่นิดๆ ขณะที่นัยน์ตาสีถ่านได้แต่จ้องมองมาที่เขาด้วยความประหม่า

 

 

“อาจารย์.....โกรธผมหรอครับ?”

 

 

น้ำเสียงที่แฝงไปด้วยความรู้สึกผิดทำให้เขาใจอ่อนเสียจนเผลอกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้น ไม่หรอก..อย่างเขาน่ะหรอจะโกรธเด็กคนนี้ได้ลง? ทำไมเขาจะไม่รู้ล่ะ? ทั้งเรื่องที่เด็กคนนี้ไม่ได้เต็มใจไปงานนัดบอดนั่นรวมไปถึงความจริงเกี่ยวกับกลิ่นน้ำหอมเหล่านั้น ใช่...เขารู้ แต่ถึงจะรู้อย่างนั้นเขาก็ยังอดหวงคนในอ้อมกอดนี้ไม่ได้อยู่ดี

 

 

“เฮ้อ...”

 

 

“อาจารย์?”

 

 

น้ำเสียงที่แฝงไปด้วยความกังวลเอ่ยขึ้นยามที่เขาซบใบหน้าลงกับไหล่บางนั่นอยู่ชั่วครู่ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาสบมองนัยน์ตาสีถ่านข้างนั้นพร้อมกับรอยยิ้มเจื่อน

 

 

“ขอโทษนะ....ดูเหมือนฉันจะหวงคาคาชิเกินไปจริงๆนั่นแหล่ะ ทั้งๆที่เชื่อใจเธอขนาดนี้แท้ๆแต่ก็ยังอดหึงไม่ได้อยู่ดี...”

 

 

“....”

 

 

“ฮะๆ เป็นผู้ใหญ่ขี้หึงแบบนี้น่ะไม่เท่เลยใช่มั้ยล่ะ?”

 

 

ใบหน้าอ่อนเยาว์นั่นส่ายหน้าเบาๆให้กับเขาก่อนจะตอบรับว่า ‘ไม่หรอกครับ...’ ขณะที่ปลายนิ้วเรียวประคองใบหน้าของเขาเข้าไปใกล้จนกระทั่งริมฝีปากของพวกเขาสัมผัสกันในที่สุด

 

 

จุมพิตที่แสนหวานถูกมอบให้กับเขา ในขณะที่เขาได้แต่ตอบรับความหอมหวานนั้นพร้อมกับไล้สัมผัสไปตามเส้นผมสีเงินที่เขารัก พวกเขาจูบกันอยู่เนิ่นนานจนกระทั่งสัมผัสแสนหวานถูกถอนออกพร้อมกับรอยยิ้มบางบนใบหน้าน่ารักนั่น ก่อนน้ำเสียงที่เขาชื่นชอบจะเอ่ยกระซิบถ้อยคำที่ทำให้จังหวะในอกเขาเต้นรัวขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่

 

 

“ผมมีแค่คุณนะครับ...แค่คุณคนเดียวแล้วก็จะไม่เปลี่ยนใจด้วย....”

 

 

รางวัลสำหรับคำพูดน่ารักนั่นคือจุมพิตที่แสนหวานอีกครั้งและอีกครั้งยามที่ปลายลิ้นของพวกเขาสัมผัสกันอย่างไม่รู้จักเบื่อ ก่อนที่เขาจะสังเกตถึงปลายนิ้วซุกซนที่กำลังเลื่อนมาปลดกระดุมเสื้อของเขาออกอย่างช้าๆ

 

 

“ไม่ไปอาบน้ำแล้วหรอ?”

 

 

น้ำเสียงหยอกล้อถูกส่งไปให้คนในอ้อมกอดที่กำลังแสร้งทำเป็นคิดหนักกับคำถามของเขาก่อนที่ใบหน้าน่ารักนั่นจะเอียงคอมองมาที่เขาพร้อมกับรอยยิ้มบาง

 

 

“ช่วยอาบให้ผมหน่อยสิครับ?”

 

 

โดยไม่ต้องรอให้เอ่ยซ้ำร่างของเด็กขี้อ้อนก็ถูกเขาอุ้มขึ้นมาอย่างง่ายดายในขณะที่คนที่เป็นฝ่ายถูกอุ้มได้แต่ส่งเสียงหัวเราะใสก่อนที่ประตูห้องนั้นจะค่อยๆปิดลงพร้อมกับค่ำคืนแสนหวานที่กำลังจะเริ่มต้นขึ้นในไม่ช้า....

 

 

 

..........................................

 

 

.......

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

13 ความคิดเห็น

  1. #11 kakashi69 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2563 / 15:04
    ชอบคู่นี้มากเลยค่ะ กำลังหาประสบการณ์ความฟิน
    #11
    0