(Naruto) From the end. ( Minato x Kakashi )

ตอนที่ 5 : นินจาแพทย์

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 951
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 63 ครั้ง
    27 พ.ค. 61


- นินจาแพทย์ -

 

....................................

 

........

 

 

 

นัยน์ตาต่างสีคู่สวยค่อยๆลืมขึ้นมาอย่างอ่อนล้า สิ่งที่เขารับรู้เป็นสิ่งแรกนั้นคือสีขาวของผ้าม่านโปร่งและสีสันของแสงอาทิตย์ในยามบ่าย เมื่อสายตาเริ่มปรับโฟกัสได้อีกครั้งจึงรู้ว่าที่ที่เขาอยู่ในตอนนี้คือห้องพักฟื้นของโรงพยาบาลโคโนฮะที่เขาคุ้นเคยเป็นอย่างดี....


 

อ้าว...ตื่นแล้วหรอ?”


 

น้ำเสียงทุ้มต่ำที่เขาไม่คุ้นหูดังขึ้นอยู่ไม่ไกล เมื่อมองตามเสียงไปก็พบกับชายคนหนึ่งที่เขาไม่คุ้นหน้า ใบหน้าซูบเซียวที่มีเส้นผมสีดำยุ่งเหยิงปรกอยู่จนเกือบมองไม่เห็นนัยน์ตาสีดำสนิทที่กำลังจับจ้องมาที่เขา หากแต่เมื่อดูจากชุดแล้วจึงได้รู้ว่าคนตรงหน้าคงจะเป็นเป็นนินจาแพทย์ของที่นี่


 

เธอตื่นมาก็ดีแล้ว ฉันว่าจะเปลี่ยนผ้าพันแผลให้อยู่พอดี อ้ะ ฉันชื่อ ‘คิมูระ โมอิ’ นะ เป็นนินจาแพทย์ฝีกหัดของที่นี่น่ะ


 

อาจเป็นเพราะรับรู้ได้ถึงสายตาที่เจือไปด้วยความสงสัยของเขาชายตรงหน้าจึงเป็นฝ่ายเอ่ยแนะนำตัวขึ้นมาพร้อมกับรอยยิ้มบาง


 

พอจะลุกไหวมั้ย? ฉันจะช่วยดูแผลให้


 

ครับ...


 

เขาค่อยๆยันกายลุกขึ้นนั่งบนเตียงพลางพยายามนึกย้อนลำดับเหตุการณ์ก่อนที่เขาจะสลบไป หากว่าเขาถูกส่งตัวกลับมาที่หมู่บ้านคนอื่นๆในหน่วยเองก็น่าจะกลับมากันแล้ว จริงสิ.....แล้วภารกิจล่ะ?


 

คือว่า...คุณคิมูระ?”


 

แม้ด้วยใบหน้าที่ดูซูบเซียวนั้นจะเดาอายุได้ยาก แต่อีกฝ่ายคงน่าจะอายุพอๆกับอาจารย์มินาโตะดังนั้นเขาจึงเลือกที่จะเอ่ยถามออกไปอย่างสุภาพ


 

ฮะๆ ไม่ต้องเป็นทางการขนาดนั้นหรอก เรียกฉันว่าโมอิก็ได้ ยังไงเธอก็ตำแหน่งสูงกว่าฉันด้วย


 

งั้น....คุณโมอิ พอจะรู้เรื่องของภารกิจระหว่างที่ผมสลบไปมั้ยครับ?”

 


นัยน์ตาสีดำสนิทที่ถูกปรกด้วยเส้นผมกรอกขึ้นอย่างใช้ความคิดขณะที่ค่อยๆคลี่ผ้าพันแผลชุ่มเลือดของเขาออกอย่างคล่องแคล่ว


 

อืม...ฉันก็ไม่รู้รายละเอียดนักหรอก แต่ดูเหมือนว่าทีมคนนำสาส์นจะกลับมาอย่างปลอดภัยดี ส่วนทีมคุ้มอีกคนที่บาดเจ็บสาหัสตอนนี้เห็นว่าอาการปลอดภัยแล้วล่ะ

 

 

แปลว่าภารกิจสำเร็จลงด้วยดีสินะ....


  

เขาถอนหายใจออกมาเบาๆอย่างโล่งใจ ก่อนจะหันมองบาดแผลที่ถูกเปลี่ยนผ้าพันแผลผืนใหม่อย่างเรียบร้อยแล้วจึงเอ่ยอีกคำถามออกไป


 

แล้วผมจะออกจากโรงพยาบาลได้เมื่อไหร่หรอครับ?”


 

นินจาแพทย์ตรงหน้าเอียงคอน้อยๆก่อนจะคว้าเอาเอกสารที่เดาว่าน่าจะเป็นบันทึกผลการรักษาขึ้นมาอ่านคร่าวๆ


 

อืม...เท่าที่ดูก็น่าจะอีกสักสองสามวันน่ะ บาดแผลที่ต้นแขนข้างซ้ายถึงจะลึกแต่ก็ไม่น่าเป็นห่วง นอกจากอาการอ่อนเพลียจากการเสียเลือดและใช้จักระจนเกือบหมด ที่น่าเป็นห่วงอีกอย่างก็คงจะเป็นอาการอ่อนล้าจากการพักผ่อนไม่เพียงพอล่ะนะ


 

ช่วงนี้ทำภารกิจหนักหรอ...?”


 

“.......”


 

เขาเลือกที่จะตอบคำถามนั้นด้วยความเงียบเพราะรู้ถึงสาเหตุนั้นดีอยู่แล้ว ความฝันอันเลวร้ายที่คอยติดตามหลอกหลอนเขาในทุกคืน การหวาดกลัวที่จะข่มตาให้หลับและการสะดุ้งตื่นขึ้นมาในกลางดึกจึงกลายเป็นเรื่องที่วนเวียนอยู่ซ้ำๆราวกับไม่มีวันจบสิ้น


 

เอาเป็นว่า....ถ้ามีอะไรที่ฉันพอจะช่วยได้ก็บอกได้นะ?”



อาจเป็นเพราะเห็นเขาเงียบไปคนตรงหน้าจึงเลือกที่จะเอ่ยคำพูดทำลายบรรยากาศชวนอึดอัดด้วยท่าทีที่เป็นกันเอง และอาจเป็นเพราะท่าทีแบบนั้นจึงทำให้เขาเลือกที่จะเอ่ยคำขอร้องอย่างหนี่งออกไป...


 

ถ้าผม....



หือ?”


 

ถ้าผมอยากได้ยานอนหลับ คุณพอจะหามาให้ผมได้มั้ยครับ?”


 

ทันทีที่สิ้นคำพูดของเขาโมอิก็ทำสีหน้าลำบากใจอยู่ชั่วครู่ก่อนจะเริ่มอธิบายถึงเหตุผลนั้น....


 

คือว่า...ฉันยังเป็นแค่นินจาแพทย์ฝึกหัดน่ะ คงจะยังจ่ายยาแบบนั้นให้เธอไม่ได้หรอก ถ้ายังไงลองปรึกษาคุณหมอแล้ว....


 

ถ้าอย่างงั้นก็ไม่เป็นไรหรอกครับ ขอโทษที่รบกวนนะครับ


 

เขาเลือกที่จะกล่าวตัดบทพร้อมแสร้งยกรอยยิ้มให้คนตรงหน้าเพราะคิดว่าคงเป็นเรื่องยุ่งยาก เป็นกฎที่รู้กันว่าหากบาดเจ็บระหว่างภารกิจ ทั้งรายงานอาการบาดเจ็บและผลการรักษาจะถูกส่งไปพร้อมกับรายงานสรุปผลภารกิจซึ่งจะถูกส่งถึงมือโฮคาเงะ และนั่นอาจทำให้อาจารย์มินาโตะรู้ได้ ถ้าอาจารย์รู้ว่าเขายังคงฝังใจกับการสูญเสียรินและโอบิโตะจนต้องใช้ยานอนหลับล่ะก็อาจารย์คงไม่ยอมอยู่เฉยแน่....

 

 

จะทำให้คนคนนั้นมาคอยเป็นห่วงไปมากกว่านี้ไม่ได้.....

 

 

เขาที่จมอยู่ในห้วงความคิดของตัวเองไปชั่วครู่คงจะทำให้บรรยากาศรอบตัวดูน่าอึดอัดอีกครั้ง ริมฝีปากที่ซีดเซียวของโมอิจึงเริ่มขยับราวกับต้องการจะกล่าวอะไรออกมา แต่ไม่ทันที่ถ้อยคำเหล่านั้นจะผ่านพ้นลำคอเสียงประตูห้องผู้ป่วยที่ถูกเลื่อนออกก็ดึงความสนใจของคนทั้งคู่ไปยังคนที่ปรากฏตัวขึ้นมา


 

คาคาชิ!!


 

น้ำเสียงแสนคุ้นเคยที่เจือไปด้วยแววร้อนรนดังขึ้นพร้อมกับร่างสูงโปร่งที่ก้าวเข้ามาในห้อง เส้นผมสีทองพลิ้วไหวไปตามจังหวะก้าวเดินอย่างเร่งรีบพร้อมกับนัยน์ตาสีฟ้ากระจ่างที่จ้องมองมาอย่างเจ็บปวดเมื่อพบเข้ากับผ้าพันแผลที่ถูกพันอยู่บนร่างของเขา


 

อาจารย์มินาโตะ?!


 

เขาเผลอเอ่ยเรียกอีกฝ่ายอย่างตกใจเมื่อคนที่เขาไม่กล้าเข้าไปทักทายก่อนจะออกไปทำภารกิจบัดนี้ได้มาอยู่ตรงหน้า และอาจเป็นเพราะการปรากฏตัวของอีกฝ่ายที่เป็นถึง ‘ประกายแสงสีเหลืองแห่งโคโนฮะ’ โมอิที่มีท่าทีอึกอักจึงได้แต่กล่าวเบาๆว่า ‘งั้นผมขอตัวก่อนนะครับ’ พร้อมเดินออกจากห้องไป


 

ได้ยินว่าเธอบาดเจ็บจากภารกิจ ไม่เป็นอะไรมากใช่มั้ย?”


 

น้ำเสียงทุ้มนั้นเอ่ยถามขึ้นพร้อมกับสัมผัสของฝ่ามืออุ่นที่ลูบไล้ลงบนเรือนผมของเขาอย่างอ่อนโยน


 

ครับ ไม่เป็นอะไรมากหรอก ว่าแต่นี่มันเวลางานไม่ใช่หรอครับ ทำไมอาจารย์ถึงมาอยู่ที่นี่ได้ล่ะ?”


 

เขากล่าวตอบด้วยน้ำเสียงเชิงตำหนิเล็กๆเมื่อเห็นแววว่าคนตรงหน้าคงโดดงานมาเพราะเรื่องของเขา แต่ถึงอย่างนั้นความอบอุ่นที่แผ่ซ่านอยู่ในอกกลับทำให้ความรู้สึกหนึ่งก่อเกิดขึ้นมาอย่างน่าประหลาด....



ความรู้สึกที่เรียกว่า......ความดีใจ.......



เรื่องนั้นน่ะไม่เป็นไรหรอก ว่าแต่เธอไปทำภารกิจอันตรายแบบนั้นทำไมไม่บอกฉันสักคำเลยล่ะ?”


 

อาจารย์.....ผมไม่ใช่เด็กแล้วนะครับ....


 

แม้จะรู้ว่าภายใต้ถ้อยคำที่ดูเหมือนดุนั้นคือความห่วงใยจากคนที่แสนอ่อนโยนตรงหน้า แต่ถึงอย่างนั้นความดื้อดึงก็ทำให้เขาอดที่จะเถียงกลับอย่างช่วยไม่ได้



ถึงอย่างนั้นในฐานะอาจารย์ฉันก็เป็นห่วงเธออยู่ดี เธอน่ะ...เป็นลูกศิษย์คนสำคัญของฉันเชียวนะ....


 

น้ำเสียงทุ้มนั้นเอ่ยตอบอย่างหนักแน่นราวกับจะย้ำถึงสิ่งที่ตนกำลังพูด หากแต่สำหรับเขาแล้วถ้อยคำนั้นกลับสร้างรอยร้าวเล็กๆที่มองไม่เห็นให้เกิดขึ้นข้างในอกด้านซ้าย....




ลูกศิษย์คนสำคัญ........อย่างนั้นสินะ........


 


ฉันได้อ่านรายงานภารกิจคร่าวๆแล้ว ถึงจะทำไปเพื่อปกป้องคนในหน่วยก็เถอะ แต่ถ้าเป็นไปได้ฉันไม่อยากให้เธอเอาตัวเองไปเสี่ยงแบบนั้นอีก....เข้าใจรึเปล่า?”


 

น้ำเสียงนั้นฟังดูอ่อนลงเมื่อเห็นว่าเขาเป็นฝ่ายเงียบไปในขณะที่นัยน์ตาสีฟ้ากระจ่างจับจ้องไปตามบาดแผลของเขาด้วยสายตาที่เจือไปด้วยความเป็นห่วง และเพราะอย่างนั้นเขาจึงเลือกที่จะปั้นรอยยิ้มบางเพื่อส่งให้กับคนขี้กังวลตรงหน้า....


  

เข้าใจแล้วครับ ขอโทษที่ทำให้เป็นห่วงนะครับอาจารย์....



บทสนทนาที่ตามมาหลังจากนั้นคือเรื่องราวทั่วไปที่พวกเขามักจะหยิบมาพูดคุยดังเช่นทุกครั้งที่พบหน้า เรื่องราวต่างๆถูกยกออกมาถ่ายทอดและถามไถ่ไม่หยุดราวกับต้องการถมช่องว่างของช่วงเวลาที่พวกเขาไม่ได้เจอกัน พอรู้ตัวอีกทีแสงอาทิตย์ในยามบ่ายที่เขารับรู้เป็นสิ่งแรกยามลืมตาตื่นก็แปรเปลี่ยนเป็นแสงอาทิตย์ยามเย็นที่อาบย้อมไปทั่วห้องพักฟื้นสีขาวหม่น

 

 

ผมว่า...ถ้าอาจารย์ยังไม่กลับไปอีกล่ะก็มีหวังท่านรุ่นสามต้องร้องไห้แหงๆ....



เขาเอ่ยเสียงเรียบพลางเหม่อมองไปตามแสงอาทิตย์ที่อาบไล้ลงบนผนังสีขาวราวกับจะย้ำถึงช่วงเวลาที่คนตรงหน้าละจากหน้าที่มานานเกินควร


 

ฮะๆ นั่นสินะ....


 

น้ำเสียงเจื่อนๆเอ่ยตอบกลับมาอย่างรู้ตัวก่อนที่ร่างสูงโปร่งนั้นจะค่อยๆยันกายขึ้นจากเก้าอี้ข้างเตียงผู้ป่วย ฝ่ามือที่แสนอบอุ่นถูกยกขึ้นมาลูบหัวของเขาอีกครั้งก่อนที่เสียงทุ้มนั้นจะเอ่ยขึ้น


 

เอาไว้ฉันจะมาเยี่ยมอีกนะ


 

ไม่ต้องหรอกครับ ถ้าขืนอาจารย์หนีงานมาอีกคราวหน้าท่านรุ่นสามต้องร้องไห้จริงๆแน่...


 

เสียงหัวเราะเจื่อนดังขึ้นมาอีกครั้งเมื่อคนหนีงานตรงหน้าโดนเขาต่อว่าเข้าอีกหนึ่งดอก ก่อนสัมผัสอันอ่อนโยนที่ลูบไล้อยู่บนเส้นผมของเขาจะค่อยๆละจากไป


 

ถ้างั้นฉันไปล่ะนะ...


 

ครับ


 

เขายกรอยยิ้มบางในขณะที่เฝ้ามองคนตรงหน้าเลือนหายไปด้วยวิชาเคลื่อนที่พริบตาทิ้งเอาไว้เพียงความเงียบงันภายในห้องสีขาวที่มีเขาเพียงลำพัง........

 



หากแต่ว่า.....



 

อ้อจริงสิคาคาชิ!


 

เหวออาจารย์จู่ๆก็อย่าใช้วิชาเคลื่อนที่พริบตาแบบนี้สิครับ!


 

นัยน์ตาสีถ่านข้างสวยเบิกกว้างด้วยความตกใจเมื่อคนที่เขาคิดว่ากลับไปแล้วกลับใช้วิชาเคลื่อนที่พริบตาปรากฏตัวขึ้นที่ข้างเตียงอีกครั้ง ในขณะที่คนซึ่งเป็นต้นเหตุที่ทำให้เขาผงะกลับส่งรอยยิ้มกว้างมาอย่างไม่ทุกข์ไม่ร้อนก่อนริมฝีปากได้รูปนั่นจะเอ่ยขึ้นอย่างร่าเริง


 

เอาไว้เธอออกจากโรงพยาบาลแล้วเราไปกินข้าวกันนะ เดี๊ยวฉันเลี้ยงเอง!


 

คิ้วเรียวเลิกขึ้นด้วยความประหลาดใจเล็กน้อยกับคำชวนที่ไม่คาดคิดนั่นก่อนที่ริมฝีปากของเขาจะเผลอยกรอยยิ้มบางขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้


 

เห...งั้นผมไม่เกรงใจนะครับ? อาจารย์เตรียมกระเป๋าฉีกเอาไว้ได้เลย


 

อื้มแค่คาคาชิคนเดียวฉันเลี้ยงได้อยู่แล้ว


 

รอยยิ้มอันเจิดจ้าถูกหยิบยื่นมาให้อีกครั้งพร้อมกับท่าขยิบตาอันเป็นท่าโพสต์ประจำตัวทำให้เขาต้องพยายามกลั้นรอยยิ้มพร้อมแสร้งทำหน้าดุเมื่อเห็นว่าคนตรงหน้ายังไม่กลับไปทำงานเสียที


 

อาจารย์....กลับไปทำงานได้แล้วครับ


 

ฮ่ะๆ งั้นฉันไปล่ะนะ


 

ภายในห้องพักฟื้นสีขาวกลับมาเงียบสงบอีกครั้งเมื่อคนเยี่ยมไข้ใช้วิชาเคลื่อนที่พริบตาหายไปในอากาศ หากแต่ยังไม่ทันที่เขาจะได้เอนกายลงกับเตียงเสียงของประตูห้องที่ถูกเปิดออกก็ดึงความสนใจของเขาไปอีกครั้ง


 

อาจารย์มินาโตะคราวนี้อะไรอีกล่ะครั....


 

ถ้อยคำของเขาชะงักค้างอยู่ในอากาศเมื่อพบว่าคนที่เข้ามานั้นไม่ใช่อาจารย์มินาโตะหากแต่เป็น ‘โมอิ’ นินจาแพทย์ฝึกหัดคนเมื่อครู่


 

นี่....ของที่เธออยากได้ยังไงล่ะ


 

ห่อกระดาษสีขาวในมือซีดเซียวนั้นถูกหยิบยื่นให้กับเขา เมื่อเปิดออกดูก็พบว่ามันคือเม็ดยาสีขาวที่เรียงตัวอย่างเป็นระเบียบอยู่ในซองบรรจุของมัน  

 

 


นี่ถือเป็นความลับระหว่างเรานะ คาคาชิคุง....

 

 


....................................

 

.....

 




 ◆◇◆◇◆◇◆◇◆◇◆◇◆◇◆◇◆◇◆◇◆◇◆◇◆◇◆◇

 

let's talk! 


 ริ่มต้นด้วยการเปิดตัวOriginal Characterกันเบาๆซึ่งก็คือโมอิคุงนั่นเองสำคัญกว่านั้นคือโมเม้นต์แรกในรอบ5ตอน!! ในที่สุดพ่อก็มาแล้ววววว (พราก) ส่วนตัวชอบเวลาที่เขียนบรรยายมินาโตะมากเลยค่ะ เป็นฟีลที่พิมพ์ไปกรี๊ดอัดหมอนไปว่าทำไมพ่อหล่อขนาดนี้~! พอคิดว่าหลังจากนี้จะได้เขียนบทของมินาโตะเยอะขึ้นก็เผลอทำหน้าแบบนี้ซะได้  ( ´ 

เหมือนเช่นเคยยังไงก็ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านและให้กำลังใจกันนะคะ! แอบกระซิบว่าเนื้อเรื่องของเรากำลังจะเข้าโหมดดราม่าอย่างจริงจังแล้ว หวังว่าทุกคนจะเตรียมตับสำรองกันเอาไว้แล้วนะคะ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 63 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

110 ความคิดเห็น

  1. #68 namzaaloha (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 25 กันยายน 2561 / 07:40
    โอ๊ยยยยยใจชั้นละลายหมดแล้ว>////<
    #68
    1
    • #68-1 Natsumi-69(จากตอนที่ 5)
      4 พฤศจิกายน 2561 / 22:01
      ขอฝากคู่นี้เอาไว้ในอ้อมอกอ้อมใจคนอ่านด้วยนะคะ~ #ผิดส์
      #68-1
  2. #62 Rinajang (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 24 กันยายน 2561 / 01:37

    บรรยายได้เขินจิกหมอนมากความหล่อของมินาโตะทะลุตัวอักษรเลยค่ะ ฮื่อ/////// ความอบอุ่นเเบบโอยใจเรา ใจๆๆ ใจไม่เหลือเเล้วค่ะฮือ/////////////////////// เขิน

    #62
    1
    • #62-1 Natsumi-69(จากตอนที่ 5)
      4 พฤศจิกายน 2561 / 21:40
      แง ชอบตอนที่ได้เขียนฉากบรรยายมินาโตะเหมือนกันค่ะ ดีใจที่ชอบนะคะ ( ; w ; )
      #62-1
  3. #17 Arashi no Hime (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2561 / 20:10
    มินาโตะค่าตัวแพงเหรอฮะ?5555555
    #17
    1
    • #17-1 Natsumi-69(จากตอนที่ 5)
      27 พฤษภาคม 2561 / 21:31
      คนหล่อย่อมค่าตัวแพงค่ะ5555

      แต่หลังจากนี้คนหล่อจะมีบทเยอะขึ้นแล้วนะ! ฝากติดตามด้วยนะคะ~!
      #17-1
  4. #16 คนโรยเกลือ (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2561 / 15:27
    อ้ากกกกกก //พี่หมีออกโรง!
    #16
    1
    • #16-1 Natsumi-69(จากตอนที่ 5)
      23 พฤษภาคม 2561 / 18:46
      ขอบคุณสำหรับคอมเม้นต์นะคะ~

      เย้ๆ มินาโตะมาแล้วค่า<3
      #16-1