(Naruto) From the end. ( Minato x Kakashi )

ตอนที่ 14 : โจนินผู้ดูแล

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 849
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 49 ครั้ง
    26 ส.ค. 61


 - โจนินผู้ดูแล 

 

 ....................................

 

........

 


 


“เอ๊ะ.......ออกจากโรงพยาบาลไปแล้วหรอครับ?”



“ค่ะ....เพิ่งจะกลับไปเมื่อช่วงบ่ายนี่เอง เห็นว่าอาการโดยรวมฟื้นตัวได้เร็วคุณหมอเลยอนุญาตให้กลับเร็วขึ้นน่ะค่ะ”



รอยยิ้มเจื่อนที่ฉาบด้วยลิปสติกสีหวานถูกส่งมาให้เจ้าของเรือนผมสีทองที่เป็นฝ่ายคลาดกับผู้ป่วยตัวน้อยไปเพียงไม่ถึงชั่วโมง ในขณะที่คนมาเยี่ยมไข้ได้แต่ส่งรอยยิ้มที่ไม่ต่างกันให้กับพยาบาลสาวตรงหน้าแม้นัยน์ตาสีฟ้ากระจ่างนั้นจะยังฉายแววงุนงงอยู่ก็ตาม



“เข้าใจแล้วครับ ขอบคุณมากนะครับ....”

 


ขาเรียวก้าวออกจากโรงพยาบาลโคโนฮะงาคุเระขณะที่เขาได้แต่ถอนหายใจให้กับแพลนเยี่ยมผู้ป่วยที่ล่มไปอย่างไม่เป็นท่า แม้การได้รู้ว่าผู้ป่วยตัวน้อยฟื้นตัวเร็วกว่าที่คิดจะถือเป็นข่าวดีก็ตามแต่ถ้าเป็นไปได้เขาก็อยากจะเป็นฝ่ายบอกเรื่องโจนินผู้ดูแลให้เด็กคนนั้นรู้มากกว่าที่จะให้รู้จากคำสั่งแต่งตั้งอย่างเป็นทางการอยู่ดี



'ช่วยไม่ได้ล่ะนะ....ถ้าเป็นแบบนี้คงต้องรอเจอกันตอนที่มีคำสั่งเรียกตัวแล้วสิ......'

 


เขาก้าวเดินไปเรื่อยๆพลางครุ่นคิดว่าจะทำอย่างไรกับเวลาว่างที่เหลือนี้ดีหากแต่ยังไม่ทันที่จะได้ตัดสินใจอะไรนัยน์ตาสีฟ้าคู่สวยก็บังเอิญสบเข้ากับแผ่นหลังเล็กๆที่ดูคุ้นตา แม้จะอยู่ในชุดที่ดูแตกต่างจากตอนออกไปทำภารกิจแต่ผิวที่ขาวราวกับเครื่องเคลือบและเส้นผมสีเงินนั้นก็ทำให้เขารู้ได้ในทันทีว่าเด็กตรงหน้าคือคนป่วยที่เพิ่งจะคลาดกับเขาไปเมื่อครู่

 


“คาคาชิคุง!

 


“หัวหน้านามิคาเสะ...? สวัสดีครับ”

 


นัยน์ตากลมโตนั่นหันมาจ้องมองเขาด้วยแววประหลาดใจอยู่ชั่วครู่ก่อนจะผงกศีรษะเล็กน้อยพร้อมเอ่ยคำทักทายขณะที่เขาเป็นฝ่ายเดินเข้าไปหาอีกฝ่ายพร้อมกับรอยยิ้มกว้าง

 


“โชคดีจริงๆที่ได้มาเจอกันที่นี่ เมื่อกี้ฉันเพิ่งจะแวะไปหาเธอที่โรงพยาบาลอยู่พอดี”

 


“มาหาผมหรอครับ....มีธุระอะไรรึเปล่าครับ?”

 


น้ำเสียงประหลาดใจเอ่ยขึ้นพร้อมกับคิ้วเรียวที่เลิกขึ้นเล็กน้อยทำให้เขาได้แต่ยิ้มเจื่อนให้กับความเอาจริงเอาจังไม่เปลี่ยนของเด็กตรงหน้า


 

“ไม่ได้มีธุระอะไรหรอกแค่กะจะไปเยี่ยมเฉยๆน่ะ แต่ว่าคาคาชิได้ออกจากโรงพยาบาลเร็วก็ดีแล้วล่ะนะ”

 


“ไม่ต้องลำบากมาเยี่ยมก็ได้นี่ครับ ผมเองก็ไม่ได้บาดเจ็บหนักอะไรด้วย.....”

 


น้ำเสียงเรียบเฉยที่เขาเริ่มจะคุ้นชินเอ่ยตอบถ้อยคำที่ไม่ต่างจากที่เขาคาดเอาไว้ หากแต่สิ่งที่เขาให้ความสนใจในตอนนี้กลับเป็นเสื้อยืดสีดำกับกางเกงสามส่วนสีเดียวกันที่ทำให้ร่างตรงหน้าดูแปลกตาออกไป ชุดลำลองที่ได้เห็นเป็นครั้งแรกทำให้ร่างเล็กๆตรงหน้าเขาดูเหมือนกับเด็กธรรมดาทั่วไป หากแต่ถ้าจะมีส่วนที่แตกต่างออกไปคงจะเป็นผ้าปิดปากสีดำสนิทที่ยังคงแอบซ่อนใบหน้านั้นเอาไว้อย่างมิดชิดกับถุงผ้าสีน้ำตาลอ่อนในมือที่ดูแล้วไม่ค่อยจะเข้ากับเจ้าตัวสักเท่าไหร่

 


“ฮะๆ แค่ไปเยี่ยมเองไม่ได้ลำบากอะไรซะหน่อย....ว่าแต่คาคาชิกำลังจะไปไหนหรอ?”

 


เจ้าของเรือนผมสีทองตัดสินใจเอ่ยถามออกไปหลังพิจารณาจากลุคที่ดูแปลกตาของเด็กตรงหน้าในขณะที่ร่างเล็กๆนั่นยังคงเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเช่นเดิม


 

“ก็ว่าจะไปซื้อของน่ะครับ....”


 

“ซื้อของ....? สำหรับภารกิจต่อไปหรอ? เพิ่งจะออกจากโรงพยาบาลแท้ๆอย่าเพิ่งรีบฝืนนักสิ!”


 

ถ้อยคำที่เจือไปด้วยความเป็นห่วงถูกส่งออกไปเป็นชุดเมื่อภารกิจที่ผ่านมาทำให้เขารู้ว่าเด็กตรงหน้าถนัดเรื่องฝืนตัวเองแค่ไหนหากแต่นัยน์ตาสีถ่านนั่นกลับสบมองกลับมาด้วยท่าทีเหนื่อยหน่ายก่อนจะเอ่ยออกมาราวกับต้องการจะตัดบท



“เปล่าหรอกครับ...แค่จะออกไปซื้อของมาทำกับข้าวน่ะ.....”

 


“เอ๊ะ.........?”

 


นัยน์ตาสีฟ้าคู่สวยเผลอกระพริบตาปริบๆอยู่สองสามครั้งขณะนึกทวนประโยคเมื่อครู่ในใจก่อนจะเอ่ยถามออกไปราวกับไม่เชื่อคำพูดนั่น

 


“คาคาชิ....ทำกับข้าวเป็นด้วยหรอ....?”

 


“คำพูดแบบนั้นมันเสียมารยาทนะครับหัวหน้า.......”



คิ้วเรียวที่ขมวดมุ่นกับนัยน์ตาสีถ่านที่สบมองมาด้วยแววตาขุ่นมัวเล็กๆทำเอาเขาต้องรีบเป็นฝ่ายเอ่ยคำขอโทษให้กับถ้อยคำที่ตัวเองเผลอหลุดปากไปเมื่อครู่



"อ๊ะ โทษทีๆ แค่รู้สึกเกินคาดไปหน่อยน่ะ อืม....ดีล่ะ! ถ้างั้นฉันไปซื้อของกับคาคาชิด้วยดีกว่า"



"ไม่ต้องหรอกครับ....ผมเกรงใจ"



"เอาเถอะ....เดี๋ยวฉันเลี้ยงเอง ถือซะว่าฉลองที่คาคาชิออกจากโรงพยาบาลด้วยเป็นไงล่ะ?"



เขาแสร้งเมินให้กับถ้อยคำตอบปัดนั้นก่อนยกรอยยิ้มกว้างให้กับเด็กตรงหน้า แม้คิ้วเรียวนั้นจะยังขมวดมุ่นพร้อมกับน้ำเสียงเล็กๆที่บ่นอุบอิบว่า 'ไม่คิดจะฟังกันเลยใช่มั้ยครับ?' แต่สุดท้ายร่างเล็กๆนั่นก็ยอมให้เขาเดินไปเป็นเพื่อนแต่โดยดี



แม้จากจุดที่พวกเขาอยู่จะมีย่านการค้าตั้งอยู่ไม่ไกลแต่หลังจากที่ได้รู้ว่าเด็กตรงหน้าเขายังไม่เคยไปเยือนย่านการค้าขึ้นชื่อตรงบริเวณหน้าหมู่บ้าน จุดหมายปลายทางของพวกเขาจึงเปลี่ยนมาเป็นย่านการค้าแห่งชื่อดังแห่งนี้ไปโดยปริยาย และถึงแม้ว่าผู้ร่วมทางตัวน้อยของเขาจะเอ่ยปฏิเสธในทีแรกแต่เมื่อเขาเล่าให้ฟังถึงสินค้าที่หลากหลายและวัตถุดิบต่างๆที่ส่งตรงมาจากนอกหมู่บ้านนัยน์ตาสีถ่านที่มักจะเรียบเฉยนั้นก็ดูมีท่าทีสนใจขึ้นมาเล็กน้อย และเมื่อรู้ตัวอีกทีพวกเขาก็ได้มายืนอยู่ด้านหน้าของย่านการค้าที่ว่านี้เป็นที่เรียบร้อย....



"สุดท้ายก็เผลอมาที่นี่จนได้สินะครับ....."



"อื้ม นั่นสินะ"



เขาเอ่ยตอบเด็กตรงหน้าด้วยรอยยิ้มกว้างขณะลอบมองนัยน์ตากลมโตที่มองสำรวจไปรอบๆด้วยท่าทีสนใจไปกับร้านค้าหลากหลายที่เรียงรายทอดยาวไปจนสุดสายตา



"ว่าแต่คาคาชิตั้งใจว่าจะซื้ออะไรบ้างล่ะ?"



"เรื่องนั้น....ก็ยังไม่รู้เหมือนกันครับ"



น้ำเสียงนั้นเอ่ยตอบด้วยท่าทีราวกับไม่แน่ใจในขณะที่นัยน์ตาสีถ่านยังคงกวาดมองไปทางโน้นทีทางนี้ทีจนเขาต้องเผลออมยิ้มอย่างเอ็นดูให้กับท่าทางที่ดูสมวัยนั้น 



"อ้าว....มินาโตะคุงไม่ใช่หรอนั่น? มาซื้อของหรอจ๊ะ?"



เสียงเอ่ยทักที่ดังมาจากร้านค้าที่อยู่ไม่ไกลดึงความสนใจของพวกเขาไปยังหญิงชราท่าทางใจดีที่คอยต้อนรับลูกค้าอยู่ตรงเคาเตอร์อย่างแข็งขัน เมื่อเป็นเช่นนั้นเขาจึงตรงเข้าไปทักทายหญิงชราที่รู้จักกันเป็นอย่างดี



"สวัสดีครับคุณป้า"



"สวัสดีจ๊ะ ตายจริง....เด็กคนข้างหลังนั่นน่ารักจัง......"



ถ้อยคำทักทายเปลี่ยนเป็นประโยคเอ่ยชมเมื่อนัยน์ตาของหญิงชราสบมองเข้ากับร่างเล็กๆที่อยู่ด้านหลังเขา ในขณะที่คนที่ถูกกล่าวถึงได้เพียงแต่ทำหน้างงๆก่อนจะผงกศีรษะเล็กน้อยอย่างมีมารยาท



"อ้อ จริงสิ! เธอมาก็ดีแล้ว ป้าเพิ่งได้เนื้ออย่างดีมาเธอเองก็แบ่งไปบ้างสิ"



จู่ๆหัวข้อเรื่องก็ถูกเปลี่ยนอย่างฉับไวสมกับเป็นคนค้าขาย ก่อนที่นิ้วเรียวนั้นจะชี้ไปทางเนื้อลายหินอ่อนอย่างดีที่อยู่ในตู้แช่หน้าร้าน ทำเอาเขาต้องรีบเอ่ยปฏิเสธด้วยความเกรงใจ



"คือว่า....ของดีขนาดนั้นผมรับเอาไว้ไม่ได้หรอกครับ"



"อุ้ย! ไม่ต้องเกรงใจหรอกจ๊ะ ถ้าไม่ได้เธอในภารกิจก่อนหน้าป่านนี้ลูกชายป้าคงไม่มานั่งเอ้อระเหยอยู่จนถึงตอนนี้หรอก เอ้า! เอาไปเถอะ ถือซะว่าเผื่อเด็กคนนั้นด้วย ตัวเล็กแค่นี้ต้องให้กินเยอะๆรู้มั้ย?"



ไม่พูดเปล่าแต่มือที่คล่องแคล่วนั้นยังลงมือแพ็คเนื้อลายสวยใส่กล่องอย่างดีส่งให้กับเขาและเมื่อมาถึงขั้นนี้แล้วการจะเอ่ยปฏิเสธอีกครั้งจึงเป็นเรื่องที่ทำได้ยาก



"ถ้างั้นจะขอรับเอาไว้แค่ครั้งนี้แล้วกันนะครับ....."



เขารับเอากล่องบรรจุเนื้อชั้นดีนั้นมาก่อนจะหันไปส่งรอยยิ้มเจื่อนให้กับเด็กชายตัวน้อยที่กำลังจับจ้องมาที่เขาอย่างเงียบๆ



"สรุปว่าเมนูในวันนี้เป็นเนื้อสินะครับ...."



"ฮะๆ ก็คงอย่างนั้นแหล่ะ......"



บทสนทนาเรียบๆถูกเอ่ยขึ้นขณะที่พวกเขาออกเดินไปตามย่านการค้าอีกครั้ง ในขณะที่นัยน์ตาสีถ่านยังคงจับจ้องไปตามทิวทัศน์ที่ไม่คุ้นเคยด้วยท่าทีสนใจไม่เปลี่ยน



"ว่าแต่....คาคาชิมีของที่อยากจะซื้ออีกรึเปล่า?"



"ถ้ามีเนื้อแล้วต่อไปก็ต้องเป็นผักล่ะนะครับ....."



"อืม....ถ้าผักล่ะก็ที่ร้านตรงหัวมุมนั้นก็.......หือ...?"



น้ำเสียงประหลาดใจของเขาดังขึ้นเมื่อพบว่าคู่สนทนาที่อยู่ข้างๆกลายเป็นความว่างเปล่าไปเสียแล้ว และเมื่อลองหันกลับไปก็เจอเข้ากับร่างเล็กๆนั่นกำลังหยุดยืนอยู่ตรงหน้าร้านขายอาหารทะเลที่เขียนป้ายแนะนำสินค้าเอาไว้ว่า 'ปลาซัมมะจากต้นฤดู สดใหม่จากทะเล!'



"หืม? คาคาชิชอบปลาซัมมะงั้นหรอ....?"



เขาย่อกายลงข้างร่างเล็กๆนั่นขณะจับจ้องไปที่ใบหน้าอ่อนเยาว์ที่ยังจดจ่ออยู่กับป้ายแนะนำสินค้าตรงหน้า



"เอามาย่างเกลือแล้วอร่อยนะครับ...เจ้านี่น่ะ....."



แม้จะไม่ได้พูดถึงความชอบออกมาตรงๆแต่นั่นก็พอจะทำให้เขาเดาได้ว่าปลาซัมมะย่างเกลือที่ว่าคงจะเป็นหนึ่งในเมนูโปรดของเด็กตรงหน้า และเมื่อยิ่งได้เห็นท่าทีจดจ่อนั่นก็ยิ่งทำให้เขาอดที่จะอมยิ้มไม่ได้



"ถ้าคาคาชิชอบก็ซื้อไปสิ....."



"ไม่ได้หรอกครับ เรามีเนื้ออยู่แล้วจะซื้อไปเพิ่มอีกทำไมล่ะครับ?"



น้ำเสียงเล็กนั่นเอ่ยตอบกลับมาอย่างจริงจังในขณะที่เขาเพียงแค่ส่งรอยยิ้มกลับไปพลางเอ่ยด้วยท่าทีสบายๆ



"ไม่เห็นเป็นไรเลยนี่นา เนื้อนี่เดี๋ยวแช่เย็นเอาไว้ก่อนก็ได้ ถ้าคาคาชิอยากกินปลาซัมมะก็ซื้อปลาซัมมะสิ"



"แบบนั้นมันจะไม่เอาแต่ใจไปหน่อยหรอครับ.....?"



นัยน์ตากลมโตนั่นหันมาสบมองเขาพร้อมกับคิ้วเรียวที่ขมวดเป็นปมเล็กๆในขณะที่เขาเป็นฝ่ายจ้องมองนัยน์ตานั้นกลับพร้อมยกรอยยิ้มบาง



"เอาแต่ใจบ้างก็ไม่เห็นเสียหายอะไรนี่นา ตอนที่อยู่กับฉันถ้าคาคาชิอยากจะเอาแต่ใจบ้างก็ไม่เป็นไรหรอก.....นะ?"



" 'นะ?' อะไรกันล่ะครับ...?"



ใบหน้าอ่อนเยาว์เผลอก้มหลบสัมผัสอ่อนโยนที่ลูบลงบนเรือนผมด้วยความไม่คุ้นชินขณะที่เขาหันไปหาชายเจ้าของร้านที่กำลังง่วนอยู่กับถังน้ำแข็งที่อยู่ไม่ไกล



"คุณลุงครับ! ผมขอซื้อปลาซัมมะตรงนี้หน่อยสิครับ"



"โอ้ ได้เลย! ยังเด็กอยู่เลยมาซื้อของกันสองคนเรอะ เก่งน่าดูเลยนี่? งั้นเดี๋ยวลุงแถมเพิ่มให้ก็แล้วกัน"



"ฮะๆ ขอบคุณครับ...."



เพียงไม่นานถุงที่ถูกบรรจุไปด้วยปลาซัมมะก็ถูกนำมาอวดให้เด็กตรงหน้าเขาได้เห็น แม้นัยน์ตากลมโตจะจ้องมองมาด้วยสายตาที่เรียบเฉยหากแต่ฝ่ามือเล็กๆนั่นก็คว้าถุงนั้นไปถือแทบจะในทันที หลังจากนั้นพวกเขาก็ได้มะเขือม่วงลูกโตกับผักอีกสองสามอย่างมาด้วยเหตุผลจากผู้ร่วมทางตัวน้อยว่าเอาไปใส่ในซุปมิโสะแล้วอร่อย ยังไม่นับรวมที่พวกเขาพากันแวะร้านนั้นร้านนี้จนเมื่อรู้ตัวอีกทีในมือของพวกเขาก็เต็มไปด้วยข้าวของมากมายจนแทบจะถือไม่หมด



"เอาเป็นว่า....กลับกันเลยมั้ย?"



เขาเอ่ยกับเด็กตรงหน้ายามที่เห็นว่าท้องฟ้าถูกอาบย้อมไปด้วยแสงอาทิตย์ยามเย็นขณะที่ใบหน้าอ่อนเยาว์นั้นหันกลับมาพยักหน้าน้อยๆให้กับเขา 



...........................


.....



เสียงฝีเท้าของพวกเขาสองคนดังสะท้อนไปตามทางเดินเลียบแม่น้ำที่เงียบสงบโดยไร้ซึ่งบทสนทนาใดๆ แม้ว่าผู้ร่วมทางของเขาจะยังคงไม่เก่งในเรื่องของการพูดคุยคุยเหมือนเช่นเคย หากแต่ท่าทีผ่อนคลายที่แสดงออกมาทางแววตานั่นก็ทำให้เขาพอใจกับความเงียบที่ดำเนินไปในตอนนี้......



"ฮ่าๆๆ ส่งบอลมาเร็ว ทางนี้ๆ!"



เสียงหัวเราะใสที่ดังแว่วมาทำให้เขาต้องหันไปมองตามเสียงนั้นก่อนจะพบว่าที่มาของเสียงดังมาจากสนามเด็กเล่นซึ่งอยู่ไม่ไกล ภาพของเด็กวัยไล่เลี่ยกันกับเด็กตรงหน้าเขาที่กำลังจับกลุ่มวิ่งเล่นอย่างซุกซนพร้อมกับรอยยิ้มกว้างทำให้เขาอดที่จะเหลือบมองแผ่นหลังเล็กๆที่กำลังเดินนำหน้าเขาอยู่ไม่ได้



'ถ้าไม่เกิดเรื่องขึ้นกับคุณซาคุโมะบางทีเด็กคนนี้อาจจะกำลังหัวเราะแบบนั้นอยู่ก็ได้......'



เขาได้แต่ครุ่นคิดอย่างเงียบๆขณะเฝ้ามองแผ่นหลังที่ถูกฝืนบังคับให้ต้องแอบซ่อนความเป็นเด็กเอาไว้ ทั้งฝ่ามือเล็กๆที่ต้องจับอาวุธแทนที่จะได้จับของเล่นเหมือนกับเด็กทั่วไป หรือแม้แต่การต้องออกไปซื้อของมาทำอาหารเย็นเพียงลำพังในขณะที่เด็กคนอื่นกำลังวิ่งเล่นอย่างสนุกสนาน ภาระและหน้าที่ที่ดูหนักเกินกว่าแผ่นหลังเล็กๆจะแบกรับได้หมดนี้ถ้าเป็นไปได้เขาก็อยากจะช่วยแบ่งเบามันมาสักนิด นั่นคือเหตุผลที่ทำให้เขาเลือกที่จะเป็นโจนินผู้ดูแลของเด็กคนนี้.....



"หัวหน้า.....หนักรึเปล่าครับ? คุณเล่นเอาแต่ถุงที่ใส่ของหนักๆไปถือเองหมดเลย"



น้ำเสียงเล็กๆดึงให้เขาหลุดออกจากห้วงความคิดก่อนจะหันไปสบกับนัยน์ตาสีถ่านที่จ้องมองมาด้วยความสงสัยเมื่อรับรู้ได้ถึงฝีเท้าของเขาที่ช้าลงจากการเหม่อลอยเมื่อครู่



"ไม่หนักหรอก....แค่นี้สบายมาก....."



เขายกรอยยิ้มกว้างก่อนจะยกข้าวของในมือให้ผู้ร่วมทางตัวน้อยเห็นว่าเขาถือไหว เมื่อเห็นดังนั้นใบหน้าอ่อนเยาว์จึงหันกลับไปตามเดิมขณะที่เขาเร่งฝีเท้าให้ก้าวทันเด็กตรงหน้าก่อนจะก้าวเดินไปพร้อมกับร่างเล็กๆนั่น......



...........................


.....



"ขอรบกวนด้วยนะ....."



คำกล่าวตามมารยาทดังขึ้นขณะที่เขาเป็นฝ่ายเดินตามร่างเล็กๆนั่นเข้าไปในบ้าน บ้านไม้ชั้นเดียวที่ตั้งอยู่ห่างจากใจกลางหมู่บ้านถูกสร้างขึ้นจากแบบแปลนที่เรียบง่ายทว่าน่าอยู่ ณ บริเวณด้านหน้าของตัวบ้านมีแผ่นไม้ที่สลักคำว่า 'ฮาตาเกะ' แขวนเอาไว้อย่างเรียบร้อยตรงด้านข้างของประตูทางเข้า เมื่อเดินผ่านโถงทางเข้าบ้านก็เจอเข้ากับห้องเสื่อทาทามิที่แยกย่อยออกไป รวมไปถึงข้าวของเครื่องใช้ต่างๆที่ถูกจัดวางเอาไว้อย่างเรียบง่ายและเป็นระเบียบ



"เอาของวางเอาไว้ตรงนั้นก็ได้ครับ....."



ฝ่ามือเล็กๆชี้ไปทางโต๊ะญี่ปุ่นที่ตั้งอยู่กลางห้องครัวขณะที่เจ้าตัวเริ่มลงมือคัดแยกและจัดเตรียมข้าวของที่ซื้อมาอย่างคล่องแคล่ว



"มีอะไรให้ฉันช่วยบ้างรึเปล่า?"



"คุณเป็นแขกไม่ต้องมาช่วยหรอกครับ....."



"ไม่เห็นเป็นไรเลย ให้ฉันช่วยเถอะจะได้เสร็จไวๆไง"



เขาส่งรอยยิ้มกว้างไปให้เด็กตรงหน้าก่อนจะถือวิสาสะหยิบเอาถุงข้าวของในมืออีกฝ่ายตรงไปยังเคาน์เตอร์ในครัว เมื่อเป็นเช่นนั้นเด็กตรงหน้าเขาจึงได้แต่ถอนหายใจออกมาเบาๆก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบ



"ถ้างั้นก็รบกวนช่วยล้างกับหั่นผักตรงนั้นเตรียมเอาไว้ให้ทีแล้วกันนะครับ"



"อื้ม ได้เลย ว่าแต่คาคาชิเก็บมีดหั่นผักเอาไว้ตรงไหนหร......."



ถ้อยคำของเขาขาดห้วงลงเมื่อหันไปสบเข้ากับใบหน้าอ่อนเยาว์ตรงหน้า ภาพของใบหน้าเกลี้ยงเกลาที่ไม่ถูกแอบซ่อนด้วยเนื้อผ้าสีเข้มทำให้นัยน์ตาสีฟ้ากระจ่างเผลอเบิกกว้างไปชั่วขณะ ใบหน้ามนที่รับกับจมูกโด่งและริมฝีปากได้รูปนั้นชวนให้นึกถึงตุ๊กตากระเบื้องชั้นดีที่ถูกปั้นแต่งขึ้นมาโดยช่างฝีมือ ยิ่งเมื่อรวมไฝเล็กๆที่มุมปากที่ถูกแต่งแต้มลงบนผิวขาวจัดนั่นก็ยิ่งให้ความรู้สึกที่ชวนดึงดูดเสียจนเขาเผลอคิดขึ้นมาว่าเด็กตรงหน้าอาจจะคิดถูกแล้วก็ได้ที่เลือกที่จะปิดบังใบหน้าของตนเอาไว้



"ถ้ามีดหั่นผักล่ะก็อยู่ตรงลิ้นชักทางขวามือครับ........มีอะไรรึเปล่าครับหัวหน้า?"



นัยน์ตากลมโตที่หันมาสบทำให้เขารู้สึกตัวว่าเผลอจ้องเด็กตรงหน้านานเกินไปจึงได้แต่ยกรอยยิ้มกลบเกลื่อนพลางแสร้งหันมองไปทางอื่น



"เปล่าหรอก.....ว่ายังไงดีล่ะ แค่ไม่คิดว่าจู่ๆคาคาชิจะเอาผ้าปิดปากลงน่ะ"



"ถ้าอยู่ที่บ้านก็ไม่เห็นเป็นไรเลยนี่ครับ.....?"



น้ำเสียงเรียบที่เอ่ยตอบพร้อมกับคิ้วเรียวที่เลิกขึ้นเล็กน้อยทำให้เขาพอจะเข้าใจสาเหตุที่เด็กตรงหน้าเลือกที่จะปิดบังใบหน้าของตัวเองเอาไว้ การแอบซ่อนตัวตนที่แท้จริงยามปฏิบัติหน้าที่ก็ถือเป็นหนึ่งในกฏของนินจาเพราะฉะนั้นจึงไม่น่าแปลกใจหากเด็กที่เป็นเหมือนกับ 'นินจาตัวอย่าง' คนนี้จะปฏิบัติตามกฏที่ว่านั่นอย่างเคร่งครัด แต่ว่า......



"จะว่าไปแล้ว....เพราะคาคาชิดูคล้ายกับคุณซาคุโมะเลยคิดว่าโครงหน้าจะถอดแบบกันมาซะอีก แต่พอได้มาเห็นแบบนี้ถึงได้รู้ว่ามีส่วนที่ไม่คล้ายอยู่เหมือนกันเนอะ"



เขาเอ่ยสิ่งที่คิดออกไปตามตรงพลางหันไปจับจ้องใบหน้าด้านข้างตรงหน้า ในขณะที่เจ้าของใบหน้าเหนือความคาดหมายที่ยังคงง่วนอยู่กับการเตรียมตะแกรงสำหรับย่างปลาเพียงแค่เอ่ยตอบโดยไม่คิดจะเงยหน้าขึ้นมามองเขา



"คุณพ่อเคยบอกว่าสีผมกับตาของผมคล้ายกับคุณพ่อแต่โครงหน้ากับสีผิวคล้ายกับคุณแม่น่ะครับ......"



"เอ๊ะ.....อย่างงั้นหรอ?"



"คงเป็นแบบนั้นมั้งครับ....เห็นว่าคุณแม่เสียไปหลังคลอดผมได้ไม่นาน ผมเองก็ไม่เคยเห็นหน้าคุณแม่เหมือนกัน"



บทสนทนาแปรเปลี่ยนเป็นความเงียบไปชั่วครู่เมื่อเขารู้ตัวว่าเผลอไปเปิดหัวข้อสนทนาที่ไม่น่าพูดถึงเข้าเสียแล้ว เมื่อเป็นเช่นนั้นริมฝีปากอิ่มจึงได้แต่พยายามสรรหาถ้อยคำที่จะมาเอ่ยแก้บรรยากาศอึมครึมตรงหน้า



"อืม.....ถึงฉันจะไม่เคยได้เจอกับภรรยาของคุณซาคุโมะก็เถอะ แต่ถ้าคาคาชิหน้าคล้ายคุณแม่ล่ะก็แสดงว่าท่านต้องเป็นคนที่สวยมากแน่ๆเลยเนอะ"



"......."



นัยน์ตาสีถ่านนั่นเงยขึ้นมาสบมองเขาอยู่ชั่วครู่ก่อนจะเริ่มลงมือเตรียมวัตถุดิบต่างๆโดยไร้ซึ่งคำพูดใดๆ ท่าทีเย็นชาตรงหน้าทำให้รอยยิ้มที่จริงใจนั้นกลายมาเป็นรอยยิ้มเจื่อนขณะที่ในหัวของเขานั้นเต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถามอย่างไม่เข้าใจ



'เอ๊ะ......? โกรธงั้นหรอ? ทำไมล่ะ??'



......................................


............



หลังจากมื้ออาหารเลิศรสจากพ่อครัวตัวน้อยที่แสดงฝีมือทำปลาซัมมะย่างเกลือกับซุปมิโสะใส่มะเขือม่วงออกมาได้อย่างไม่มีที่ติ เขาก็ได้แต่วางตะเกียบลงบนชามข้าวที่ว่างเปล่าพร้อมกับประสานมืออย่างซาบซึ้งให้กับมื้ออาหารที่เรียกได้ว่ารสชาติเทียบเคียงได้กับร้านดังของหมู่บ้านก็คงจะไม่เกินไปนัก



"ขอบคุณสำหรับอาหารมื้อนี้ครับ! สุดยอดเลย.....คาคาชิเนี่ยทำอาหารเก่งจังเลยเนอะ"



"ก็ปกติไม่ใช่หรอครับ? แค่กับข้าวทั่วไปเอง....."



"ไม่ปกติสักหน่อย ถ้าให้ฉันทำล่ะก็ยังไงก็ไม่อร่อยขนาดนี้หรอก"



รอยยิ้มบางถูกส่งไปให้ในขณะที่พวกเขาช่วยกันเก็บถ้วยชามตรงหน้า หลังจากที่เคลียร์โต๊ะเสร็จเรียบร้อยก็ถึงเวลาสำหรับของหวาน กล่องไม้ชั้นดีที่ถูกห่อด้วยกระดาษลวดลายงดงามถูกนำขึ้นมาวางบนโต๊ะ กลิ่นหอมอ่อนๆของขนมจากร้านเก่าแก่ได้เรียกเอาท่าทีสนใจจากเด็กที่เคยเอ่ยปากว่าไม่ชอบของหวานและยังเรียกเอารอยยิ้มน้อยๆจากเขาที่เป็นฝ่ายเฝ้ามองท่าทีนั้น 



"เดี๋ยวฉันไปชงชามาให้นะ....."



"เดี๋ยวผมทำเองครับ...."



"ไม่เป็นไรหรอกแค่ชงชาเอง คาคาชิรออยู่ตรงนี้แหล่ะ"



เพียงไม่นานแก้วชาสองใบที่มีไอน้ำลอยกรุ่นก็ถูกยกออกมาพร้อมกับจานสำหรับทานขนม หากแต่เมื่อนัยน์ตาสีฟ้าคู่สวยได้สบเข้ากับร่างเล็กๆที่นั่งรออยู่เขาก็รับรู้ได้ถึงบางสิ่งที่ไม่ได้สังเกตมาก่อนหน้านี้ ต๊ะญี่ปุ่นทรงกลมที่ดูไม่กว้างมากนักยามที่นั่งด้วยกันสองคนบัดนี้กลับดูกว้างขึ้นอย่างน่าใจหายเมื่อมีเพียงแผ่นหลังเล็กๆนั้นนั่งอยู่เพียงลำพัง และเมื่อได้ลองมองไปรอบๆเขากลับยิ่งพบว่าบ้านที่แสนน่าอยู่หลังนี้กว้างเกินไปแค่ไหนสำหรับเด็กคนหนึ่งที่ต้องอาศัยอยู่เพียงตัวคนเดียว



'ทุกครั้ง......เด็กคนนี้จะนั่งกินข้าวคนเดียวในห้องที่กว้างขนาดนี้น่ะหรอ?'



คำถามที่อดคิดไม่ได้ลอยขึ้นมาในห้วงความคิดชั่วครู่ก่อนที่จะสลายไปเมื่อได้เห็นนัยน์ตากลมโตนั้นจับจ้องมาที่กล่องขนมในมือของเขาด้วยความสนใจ ขนมโมนากะหน้าตางดงามถูกเรียงเอาไว้อย่างเป็นระเบียบอยู่ภายในกล่องไม้ชั้นดี ตัวแป้งลวดลายดอกเบญจมาศที่ทำขึ้นอย่างประณีตถูกสอดไส้ด้วยครีมเกาลัดรสชาติไม่หวานมากแถมด้วยเกาลัดลูกโตรสชาติหอมมันที่ถูกบรรจุเอาไว้ตรงกลางจึงกลายเป็นขนมที่แม้แต่คนที่ไม่ทานของหวานก็สามารถทานได้ง่าย 



"เป็นไง....อร่อยรึเปล่า?"



เสียงเอ่ยถามดังขึ้นขณะที่เขาได้แต่จ้องมองริมฝีปากเล็กๆที่กัดขนมเข้าไปคำแรกด้วยความกังวลว่าขนมที่ตนเลือกมานั้นจะถูกปากเด็กตรงหน้ารึเปล่า



"ก็อร่อยดีครับ......"



"ฮะๆ โล่งอกไปที"



รอยยิ้มกว้างถูกวาดขึ้นบนริมฝีปากขณะที่เขาเฝ้ามองคนไม่ชอบของหวานตรงหน้ายังคงทานขนมต่อไปอย่างเงียบๆจนหมดชิ้นจนกระทั่งน้ำเสียงเล็กๆนั้นเป็นฝ่ายเอ่ยขึ้น



"คือว่า......."



"หืม...?"



นัยน์ตาสีถ่านเงยนั้นขึ้นมาสบมองเขาด้วยท่าทีลังเลอยู่ชั่วครู่ก่อนจะตัดสินใจเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่เรียบเฉยหากทว่าแผ่วเบา



"หัวหน้าไม่ต้องทำขนาดนี้ก็ได้ครับ....ผมแค่ออกจากโรงพยาบาลเอง ไม่ใช่เรื่องใหญ่ขนาดที่ต้องมาทานข้าวฉลองหรือซื้อขนมแพงๆแบบนี้มาด้วย"



เขาชะงักไปชั่วครู่กับถ้อยคำนั้นหากแต่เมื่อได้เห็นใบหน้าอ่อนเยาว์ที่เอาแต่จ้องมองจานขนมตรงหน้าราวกับพยายามจะหลบสายตาเขาจึงได้แต่คลี่รอยยิ้มออกมาอย่างช่วยไม่ได้



"ไม่ใช่หรอก.....ถึงฉันจะบอกว่าฉลองให้กับคาคาชิที่ออกจากโรงพยาบาลก็จริงแต่ความจริงแล้วครึ่งนึงก็ถือว่าฉลองในส่วนของฉันด้วยล่ะนะ"



"ส่วนของหัวหน้าหรอครับ.....?"



นัยน์ตากลมโตนั่นสบมองเขาด้วยสายตาที่ฉายแววงุนงงขณะที่เขาได้แต่เท้าคางจ้องมองเด็กตรงหน้าด้วยแววตาที่นึกสนุก



"อื้ม ฉันเพิ่งจะได้รับคำสั่งแต่งตั้งจากท่านรุ่นสามให้เป็นโจนินผู้ดูแลล่ะ"



"เอ๊ะ....? ยินดีด้วยนะครับ"



ถ้อยคำแสดงความยินดีตามมารยาทถูกกล่าวออกมาพร้อมกับนัยน์ตาคู่นั้นที่ฉายแววงุนงงยิ่งกว่าเดิมแต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังแสร้งยกรอยยิ้มเจื่อนกลับไปอย่างแนบเนียน



"อืม....ฉันเองก็ดีใจเหมือนกัน ถึงยังไม่รู้ว่าจะไหวรึเปล่าก็เถอะ"



"ไม่หรอกครับ....ถ้าเป็นหัวหน้านามิคาเสะล่ะก็....ผมว่าไม่เป็นไรหรอก......."



น้ำเสียงที่แผ่วเบาแต่ทว่าหนักแน่นทำให้เขาต้องหันกลับมาสบกับนัยน์ตากลมโตที่จ้องมองมาด้วยแววตาจริงจังไม่ต่างกับถ้อยคำที่เอ่ยไปเมื่อครู่ และนั่น....ก็ทำให้ริมฝีปากอิ่มเผลอยกรอยยิ้มอ่อนโยนขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว......



"งั้นหรอ.....พอได้ยินคาคาชิพูดแบบนี้แล้วค่อยโล่งใจขึ้นมาหน่อย......"



เขาเหยียดกายขึ้นนั่งตัวตรงก่อนจะจ้องมองเข้าไปยังนัยน์ตาคู่นั้นด้วยท่าทีจริงจังเมื่อตัดสินใจที่จะยุติการแกล้งหยอกเด็กตรงหน้าเอาไว้แต่เพียงเท่านี้



"จริงๆแล้ว......ฉันจะได้เป็นโจนินผู้ดูแลของคาคาชิล่ะ"



"เอ๊ะ....?"



นัยน์ตาสีถ่านที่เบิกกว้างหันมาสบมองเขาด้วยความประหลาดใจในขณะที่เขายังคงเอ่ยต่อไปด้วยรอยยิ้มบาง



"คิดว่าคำสั่งแต่งตั้งอย่างเป็นทางการน่าจะมาในเร็วๆนี้ล่ะนะ เห็นว่าท่านรุ่นสามอยากจะจัดตั้งให้เป็นทีมที่มีแค่ฉันกับคาคาชิชั่วคราวจนกว่าเด็กที่อายุพอๆกับคาคาชิจะจบจากโรงเรียนนินจาน่ะ"



"ถ้างั้นก็หมายความว่า.....หัวหน้านามิคาเสะ......."



น้ำเสียงที่เอ่ยขึ้นยังคงแฝงไปด้วยแววประหลาดใจในขณะที่เขาได้แต่ยกรอยยิ้มอย่างเขินอายเล็กน้อยให้กับสรรพนามที่กำลังจะเปลี่ยนไป



"ไม่ใช่ 'หัวหน้า' แล้วล่ะนะ......"



นัยน์ตาสีถ่านเบิกกว้างอยู่ชั่วครู่ขณะที่ฝ่ามือเล็กๆนั้นเริ่มจะอยู่ไม่สุขด้วยความประหม่ายามที่ต้องเอ่ยเรียกเขาด้วยสรรพนามที่ไม่คุ้นชิน



"งั้นก็ต้องเรียกว่า.....'อาจารย์นามิคาเสะ' สินะครับ....?"



"เคยบอกไปแล้วใช่มั้ยว่าไม่ให้เรียกด้วยนามสกุลน่ะ?"



เขาเท้าคางมองท่าทีน่าเอ็นดูตรงหน้าก่อนริมฝีปากเล็กๆที่เม้มแน่นนั้นจะเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบายิ่งกว่าเดิม



"ถ้างั้นก็...... 'อาจารย์มินาโตะ' แบบนี้เป็นไงครับ....?"



"อื้ม เรียกแบบนี้ดีกว่ากันเยอะเลย"



เขายกรอยยิ้มกว้างขณะที่รับรู้ได้ถึงความร้อนที่แต่งแต้มสีจางๆบนใบหน้าจากการได้แบกรับคำว่า 'อาจารย์' เอาไว้เป็นครั้งแรกก่อนจะยกฝ่ามือขึ้นลูบลงบนเรือนผมสีเงินนั้นอย่างอ่อนโยน



"ถ้างั้นก็ฝากตัวด้วยนะคาคาชิ....."



"ขอฝากตัวด้วย....เช่นกันครับ....."



เขาเผลอยกรอยยิ้มเอ็นดูให้กับว่าที่ลูกศิษย์ตรงหน้าหากแต่ในยามที่เขาได้สบกับนัยน์ตาคู่นั้นฝ่ามือที่ลูบลงบนเรือนผมสีเงินก็ต้องชะงักลง แม้ใบหน้าอ่อนเยาว์นั้นจะยังคงเรียบเฉยเหมือนดั่งครั้งแรกที่เจอกันหากแต่นัยน์ตากลมโตคู่นั้นกลับสะท้อนประกายบางอย่างที่เขาไม่เคยได้เห็น นัยน์ตาสีถ่านคู่สวยที่มักจะไม่แสดงอารมณ์ใดๆบัดนี้กลับทอประกายอย่างงดงามราวกับท้องฟ้าในยามค่ำคืน มันทั้งพร่างพราวและเปล่งประกายเสียจนราวกับจะดึงดูดเขาเข้าไปในหมู่ดาวเล็กๆนั่นจนไม่อาจที่จะละสายตาได้......



ในตอนนั้น.......



เขาไม่ได้รู้ตัวเลยสักนิดว่าโลกของเขากำลังจะเปลี่ยนไปอย่างช้าๆ...............




................................................



...............





 ◆◇◆◇◆◇◆◇◆◇◆◇◆◇◆◇◆◇◆◇◆◇◆◇◆◇◆◇


let's talk! 

กะ.....กลับมาแล้วค่ะ /คลานเข่าเข้าDek-D แอบส่งตอนยาวๆมาง้อคนอ่านหลังจากสาบสูญกันไปอีกหนึ่งรอบถ้วน จากในตอนแรกที่มีงานด่วนเข้ามาก็คิดว่าคงจะเข้ามาอัพเลทไปซักหน่อยแต่ก็ไม่คิดเหมือนกันว่าจะลากยาวมาจนถึงป่านนี้ (ร้องไห้) เอาเป็นว่าไรท์ขอน้อมรับความผิดในครั้งนี้ทุกข้อกล่าวหา ต้องขอโทษด้วยจริงๆนะคะ /โค้งติดพื้น 

เอาล่ะ! มาพูดถึงฟิคกันบ้างดีกว่า ในตอนนี้เป็นตอนที่เรียกได้ว่าไม่มีสาระอะไรเลย (ฮ่า) แต่ในขณะเดียวกันก็ได้เห็นความสัมพันธ์ระหว่างครูศิษย์ที่ค่อยๆพัฒนาขึ้นมาอย่างช้าๆ เพราะสำหรับไรท์แล้วรูปแบบความสัมพันธ์ของคู่นี้ไม่ได้เป็นความรู้สึกที่เกิดขึ้นอย่างปุบปับแต่เป็นสายสัมพันธ์ที่ค่อยๆเกิดขึ้นจนกลายมาเป็นความผูกพันค่ะ เหมือนกับว่าถ้าคาคาชิมีมินาโตะเป็นเหมือนกับโลกทั้งใบแล้วล่ะก็ มันก็คงไม่แปลกที่มินาโตะจะถูกดึงดูดด้วยโลกใบเล็กๆนั้นเหมือนกัน อะไรประมาณนี้มั้งคะ (หัวเราะ) 
 
สุดท้ายนี้ต้องขอบคุณทุกคอมเม้นต์และทุกกำลังใจที่กดให้ด้วยนะคะ สารภาพว่าช่วงเหนื่อยๆก็มีบางครั้งที่คิดอยากจะเลิกเขียนขึ้นมาแต่ก็ได้คอมเม้นต์และกำลังใจนี่แหล่ะค่ะที่ทำให้เราเมากาวต่อไปได้ (ฮ่า) ขอบคุณจริงๆนะคะ /โค้ง คิดว่าถ้าตารางชีวิตไม่มีอะไรผิดพลาดก็คงจะได้เจอกันใหม่อาทิตย์หน้าเหมือนเดิมค่ะ แล้วเจอกันนะ (´∀`)/


 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 49 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

110 ความคิดเห็น

  1. #80 ..... (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2561 / 09:57

    แอบเป็นห่วงไนท์ ป่านนี้จะเป็นอย่างไรบ้างหนอ---

    #80
    1
    • #80-1 Natsumi-69(จากตอนที่ 14)
      4 พฤศจิกายน 2561 / 22:22
      แง ไรท์ยังอยู่ดีค่ะ กลับมาอัพแล้วนะคะ
      #80-1
  2. #79 ..... (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2561 / 09:54

    2/11/61 ยังรออยู่นะคะ รักคาคาชิเรื่องนี้มาก ไม่ได้อ่อนแอ่แต่ก็น่าปกป้องจังเลย T___T ฮือออ น่ายักกกกก มินาโตะนี่น่าจะสำเร็จวิชาเทพเนียนแล้วใช่ไหมคะ รู้จักกันไม่นานได้กอดน้องตั้งหลายรอบ--- มาตอนนี้เนียนไปชมน้องว่าสวยอีก พี่เอ๊ยยย รู้แล้วว่านุ้งโตะบื้อได้ใคร-----

    #79
    1
    • #79-1 Natsumi-69(จากตอนที่ 14)
      4 พฤศจิกายน 2561 / 22:22
      ขอบคุณสำหรับคอมเม้นต์น่ารักๆ&กำลังใจนะคะ

      แย่จัง~ ความตีเนียนของนามิคาเสะโดนคนอ่านจับได้ซะแล้วสิ ขนาดคาคาชิคุงยังไม่รู้ตัวเลยแท้ๆ XD
      #79-1
  3. #76 Lolipop_tsu (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2561 / 22:13
    อัพเร็วๆเถอะเจ้าค่ะ ได้โปรดดด ชอบอ่าาา
    #76
    2
    • #76-1 Natsumi-69(จากตอนที่ 14)
      4 พฤศจิกายน 2561 / 22:10
      ขอบคุณสำหรับคอมเม้นต์และขอโทษที่ตอบกลับช้านะคะ

      อัพตอนใหม่เรียบร้อยแล้วค่ะ~
      #76-1
  4. #75 namzaaloha (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 25 กันยายน 2561 / 09:43
    รักเรื่องนี้มากๆ จะรออ่านตอนต่อๆไปค่ะ
    #75
    1
    • #75-1 Natsumi-69(จากตอนที่ 14)
      4 พฤศจิกายน 2561 / 22:09
      ขอบคุณสำหรับคอมเม้นต์น่ารักๆนะคะ

      อัพตอนใหม่เรียบร้อยแล้วค่ะ ขอโทษที่ทำให้รอนะคะ
      #75-1
  5. #65 Rinajang (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 24 กันยายน 2561 / 02:23

    ดีจริงๆค่ะ ลงตัวมาก คำบรรยายการค่อยๆให้ความรู้สึกซึมซับไปตามเนื้อเรื่อง ดีจริงๆชอบการใช้คำเเละเรื่องตอนนี้มาก ไม่คืบหน้าเเต่มันชัดเจน///////// ชัดเจนจนจิกหมอนไปหลายรอบเเล้วค่ะ

    #65
    1
    • #65-1 Natsumi-69(จากตอนที่ 14)
      4 พฤศจิกายน 2561 / 21:55
      ขอบคุณสำหรับคอมเม้นต์ค่ะ ตอนที่เขียนก็คิดอยู่เหมือนกันว่าจะมีคนเข้าใจสิ่งที่เราจะสื่อมั้ยนะ พอได้มาอ่านคอมเม้นต์ของคุณRinajangแล้วมีกำลังใจขึ้นเยอะเลย ขอบคุณนะคะ ^^
      #65-1
  6. #59 ??? (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 2 กันยายน 2561 / 21:16

    ขอบคุณสำหรับฟิคดีๆนะคะ

    เรารักเรื่องนี้มาก ตอนนี้ก็มายาวจุใจเลยทีเดียว

    เจอกะนตอนไรท์อัพฟิคตอนถัดไปนะคะ

    จะตามอ่านเสมอๆ

    #59
    1
    • #59-1 Natsumi-69(จากตอนที่ 14)
      4 พฤศจิกายน 2561 / 21:28
      ขอบคุณสำหรับคอมเมนต์และขอโทษที่ตอบกลับช้าค่ะ

      เข้ามาอัพตอนใหม่เรียบร้อยแล้วค่ะ ขอโทษที่ทำให้รอนะคะ ( ; w ; )
      #59-1
  7. #58 pangya1114 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 1 กันยายน 2561 / 15:48

    รักเรื่องนี้มากกกกกhttps://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/bb-01.png

    #58
    1
    • #58-1 Natsumi-69(จากตอนที่ 14)
      4 พฤศจิกายน 2561 / 21:13
      ขอบคุณสำหรับคอมเม้นต์และขอโทษที่ตอบกลับช้าค่ะ

      รักคนอ่านเหมือนกันนะคะ~<3
      #58-1
  8. #57 คนโรยเกลือ (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2561 / 22:04
    คิดถึงไรท์มาก นึกว่าไม่อัพแล้ว//เสียน้ำตาฟรีๆสินะ

    แต่ช่างมันเถอะ ไม่ถือเป็นตอนที่ละมุนความฟินจริงๆค่า
    #57
    1
    • #57-1 Natsumi-69(จากตอนที่ 14)
      29 สิงหาคม 2561 / 01:25
      ขอบคุณสำหรับคอมเม้นต์ค่ะ~

      ฮือ ขอโทษที่ทำให้ต้องรอ(อีกแล้ว)และขอบคุณที่ยังคอยติดตามฟิคป่วยๆเรื่องนี้อยู่นะคะ

      /ยื่นผ้าเช็ดหน้าไปซับน้ำตาคุณคนโรยเกลือ
      #57-1
  9. #56 lilinwasan (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2561 / 20:59
    ขอบคุณสำหรับตอนใหม่ค่าา
    ขอเม้นไว้ก่อน เดี๋ยวว่างจะมาอ่านและเม้นอีกทีนะคะ><
    #56
    1
    • #56-1 Natsumi-69(จากตอนที่ 14)
      26 สิงหาคม 2561 / 21:18
      ขอบคุณสำหรับคอมเม้นต์เช่นกันค่ะ ^^

      โอย แค่มาเม้นต์ให้ก็ดีใจแล้วค่ะ สะดวกเมื่อไหร่ค่อยแวะมาอ่านนะคะ หวังว่าตอนใหม่จะถูกใจน้า
      #56-1
  10. #55 kaewrmp (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2561 / 20:47
    สนุกมากๆเลยค่า ปล.มีคำผิดอยู่นิดนึงน้า เดี๊ยว ต้องเป็น เดี๋ยว ค่า
    #55
    1
    • #55-1 Natsumi-69(จากตอนที่ 14)
      26 สิงหาคม 2561 / 20:55
      ขอบคุณสำหรับคอมเม้นต์และขอบคุณที่ช่วยแก้คำผิดให้นะคะ

      จะรีบแก้ไขเลยค่ะ > /\ <
      #55-1