(Naruto) From the end. ( Minato x Kakashi )

ตอนที่ 12 : ผิดพลาด

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 799
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 47 ครั้ง
    26 ก.ค. 61


- ผิดพลาด 

 

 ....................................

 

........

 


 

หลังจากใช้เวลาเพียงสองวันพวกเขาก็เดินทางเข้าสู่เขตแดนของแคว้นชิโมะโนะคุนิอันเป็นที่หมายของภารกิจในครั้งนี้ ขณะที่ภารกิจหลักของเขาดำเนินไปได้อย่างราบรื่นหากแต่ภารกิจที่จะทำความคุ้นเคยกับเพื่อนร่วมทางตัวน้อยของเขากลับยังไม่มีวี่แววว่าจะคืบหน้า เมื่อตลอดระยะเวลาสองวันที่ผ่านมาสิ่งที่เขาพูดคุยกันมีเพียงแค่การนัดแนะกำหนดการเดินทางกับการพูดคุยในเรื่องของภารกิจเท่านั้น


ถ้าหากจะให้พูดถึงสิ่งที่เขารู้เพิ่มเติมเกี่ยวกับเด็กคนนี้คงจะมีเพียงเรื่องที่ว่าฮาตาเกะ คาคาชิไม่ใช่เด็กช่างพูดเมื่อดูจากถ้อยคำโต้ตอบที่แทบนับคำได้ในตลอดระยะเวลาสองวันที่ผ่านมา แต่ในทางกลับกันเด็กคนนี้ก็ไม่เคยปริปากบ่นยามต้องเจอกับเส้นทางยากลำบาก อีกทั้งความสามารถในการสังเกตสิ่งรอบตัวรวมไปถึงการควบคุมจักระก็ทำได้อย่างดีเยี่ยมในฐานะนินจา ถ้าว่ากันตามตรงความสามารถของเด็กคนนี้น่าจะอยู่ในระดับหัวหน้าหน่วยจูนินได้เลยด้วยซ้ำ......


 

'ถ้ามีความสามารถระดับนี้ล่ะก็ต่อให้ไม่มีโจนินผู้ดูแลก็คงไม่มีปัญหาไม่ใช่หรอ...?'


 

เขาเฝ้าครุ่นคิดคำถามนี้ขึ้นมาหลายต่อหลายครั้งขณะเฝ้าสังเกตเด็กตรงหน้าอยู่เงียบๆ แม้จะมีปัญหาเรื่องการเข้ากับคนอื่นไปบ้างแต่ก็ไม่ใช่เด็กที่พึ่งพาไม่ได้ ไม่สิ....เรียกได้ว่าออกจะมีความรับผิดชอบดีเกินไปด้วยซ้ำถ้าเทียบกับเด็กคนอื่นในวัยเดียวกัน.....

 


“เอาล่ะ....ใกล้จะถึงเวลานัดหมายแล้ว เตรียมออกเดินทางกันต่อเถอะนะ”


 

“ครับ”

 


น้ำเสียงตอบรับสั้นๆดังขึ้นพร้อมนัยน์ตาที่จ้องมองมาด้วยแววเรียบเฉยเหมือนกับตอนที่เจอกันครั้งแรกเรียกเอารอยยิ้มหนักใจของเขาให้วาดขึ้นบนริมฝีปากขณะเฝ้ามองเด็กตรงหน้าจัดแจงสัมภาระของตนอย่างเงียบๆ


 

'คงต้องไปรายงานท่านรุ่นสามตามตรงว่ายังไงเขาก็คงเข้ากับเด็กคนนี้ไม่ได้ล่ะนะ.....'




............................................


.........



หลังจากเดินทางเข้าสู่แนวป่าของแคว้นชิโมะโนะคุนิเพียงไม่นานพวกเขาก็มาถึงจุดนัดพบอันเป็นที่หมายของภารกิจในครั้งนี้ ลานโล่งกลางป่าทึบเบื้องหน้าคือสถานที่ในการแลกเปลี่ยนสาส์นลับระหว่างโคโนฮะและคุโมะงาคุเระ นัยน์ตาสีฟ้ากระจ่างจับจ้องไปยังหน่วยย่อยสี่คนของคุโมะงาคุเระที่มารออยู่ก่อนแล้วอย่างประเมินท่าทีก่อนจะส่งสัญญาณให้ผู้ร่วมภารกิจตัวน้อยเป็นฝ่ายรออยู่ด้านหลังในขณะที่เขาเป็นฝ่ายก้าวเข้าไปหาหน่วยย่อยตรงหน้าอย่างระมัดระวัง

 


“ผมเป็นตัวแทนของท่านโฮคาเงะให้นำสาส์นมาส่งครับ.....”

 


เขาเอ่ยแนะนำตัวอย่างสุภาพขณะคอยสังเกตท่าทีของอีกฝ่าย แม้ว่าโคโนฮะกับคุโมะงาคุเระจะเป็นพันธมิตรกันแต่ในยุคสงครามเช่นนี้การไม่ประมาทฝ่ายตรงข้ามย่อมเป็นการดีที่สุด

 


“โทษทีนะ....ถึงจะเป็นเด็กแต่ทางฉันเองก็ประมาทไม่ได้หรอก ช่วยยืนยันรหัสลับมาด้วย”

 


ชายผู้ดูท่าว่าจะเป็นหัวหน้าหน่วยเป็นฝ่ายเอ่ยตอบขณะที่คนอื่นๆในหน่วยต่างก็จับจ้องมาที่พวกเขาอย่างประเมินท่าทีอยู่เช่นกัน

 


“ทราบแล้วล่ะครับ....”


 

เขายกแขนให้อีกฝ่ายเห็นถึงอักขระที่ถูกลงลวดลายชั่วคราวเอาไว้ที่ข้อมือด้านขวาอันเป็นเครื่องยืนยันว่าเขาเป็นผู้ส่งสาส์นตัวจริงเช่นเดียวกับชายตรงหน้าที่แสดงอักขระลวดลายคล้ายๆกันบนข้อมือของตนแสดงให้เห็นว่าทางนั้นเองก็เป็นผู้รับสาส์นตัวจริงเช่นกัน


 

“เท่านี้ก็ยืนยันเรียบร้อยแล้วนะครับ?”

 


เขากล่าวเรียบๆขณะเดินเข้าไปหาผู้รับสาส์นตรงหน้าเช่นเดียวกับชายตรงหน้าที่ค่อยๆก้าวเข้ามาหาเขา


 

“เฮ้อ....เหนื่อยหน่อยนะ จากโคโนฮะงาคุเระมาที่นี่คงเดินทางลำบากแย่เลยสิ?”

 


“ไม่หรอกครับทางคุณเองก็คงลำบากเหมือนกัน”


 

รอยยิ้มบางพร้อมกับถ้อยคำตามมารยาทถูกส่งไปให้บุคคลตรงหน้าขณะที่เขาค่อยๆเอื้อมไปหยิบม้วนคัมภีร์จากในกระเป๋าออกมาอย่างช้าๆ.....


 

“จากคุโมะน่ะเดินทางมาลำบากเป็นบ้าเลยล่ะ ถ้าจบภารกิจนี้แล้วได้พักผ่อนสบายๆก็ดีน่ะสิ”


 

“นั่นสินะครับ.....”


 

 

เคร้ง!

 

 


ม้วนคัมภีร์ในมือถูกเปลี่ยนเป็นมีดสั้นอย่างรวดเร็วเมื่อดาบเล่มยาวถูกชักออกมาหมายเอาชีวิตของเขาในขณะที่อีกฝ่ายยังคงมีรอยยิ้มเสแสร้งฉาบอยู่บนใบหน้า....


 

“โฮ่? อายุยังน้อยแท้ๆแต่ไวใช้ได้เลยนี่?”

 


“นี่มันหมายความว่ายังไงครับ? คุโมะงาคุเระกับโคโนฮะควรจะเป็นพันธมิตรกันไม่ใช่หรอ?”


 

เขาถามออกไปด้วยสีหน้าเรียบเฉยขณะใช้มีดสั้นสกัดคมมีดจากดาบในมือของอีกฝ่าย นัยน์ตาสีฟ้ากระจ่างกวาดมองไปยังนินจาจากคุโมะงาคุเระอีกสามคนที่เหลือที่ตอนนี้อยู่ในท่าเตรียมพร้อมเข้าต่อสู้ก่อนจะเผลอขมวดคิ้วด้วยความหนักใจ แน่นอนว่าศัตรูจำนวนเท่านี้ไม่ใช่ปัญหาสำหรับเขาแต่ที่สิ่งเขาเป็นห่วงในตอนนี้คือเด็กคนที่เขาพามาด้วยต่างหาก.....



'ต้องรีบทำให้จบแล้วสิ.......'

 


“ในยุคสงครามน่ะไม่มีพันธมิตรที่ยั่งยืนหรอกนะเจ้าหนู!!”

 


“ก็ดูท่าว่าจะเป็นแบบนั้นล่ะนะครับ”

 


เขากระโดดถอยหลังให้พ้นรัศมีของคมดาบก่อนจะเขวี้ยงมีดสั้นเข้าใส่อดีตพันธมิตรตรงหน้า ขณะที่ดาบในมือนั้นถูกยกขึ้นมาสกัดมีดสั้นร่างของเขาก็พุ่งเข้าหาอีกฝ่ายจากด้านที่เป็นจุดบอดของสายตา หากแต่ยังไม่ทันที่เขาจะได้เข้าประชิดตัว ศัตรูตรงหน้าก็ไหวตัวทันด้วยการเหวี่ยงปลายเท้าใส่เขา เมื่อเป็นเช่นนั้นฝ่ามือเรียวจึงถูกยกขึ้นมาตั้งรับปลายเท้านั้นก่อนเขาจะเป็นฝ่ายผละออกมาเพื่อเว้นระยะห่าง

 


“เจ้าเด็กนี่ฝีมือไม่เลวเลย พวกแกสองคนมาช่วยคุ้มกันฉันส่วนอีกคนให้ไปเก็บเจ้าเด็กคนข้างหลั....อึก.....?”

 


เสียงออกคำสั่งของผู้เป็นหัวหน้าหน่วยขาดห้วงลงขณะที่นัยน์ตานั้นก้มมองมีดสั้นที่ถูกปักลงบนอกของตนอย่างไม่เข้าใจ เขาออกแรงบิดมีดสั้นในมือเพื่อปลิดชีพศัตรูตรงหน้าในขณะที่อีกสามคนในหน่วยได้แต่มองอย่างตกตะลึงกับการเคลื่อนไหวที่ไม่อาจมองตามได้ทัน เพราะในเสี้ยววินาทีที่เขาสัมผัสตัวอีกฝ่ายอักขระลวดลายพิเศษจากวิชาเทพสายฟ้าเหินก็ถูกประทับลงไปบนร่างของศัตรูตรงหน้า และนั่น....ก็หมายถึงชัยชนะของเขา.......

 


'เท่านี้ก็ลดจำนวนไปได้หนึ่งล่ะนะ......'


 

เขากระชับมีดสั้นในท่าเตรียมพร้อมขณะที่นินจาจากคุโมะงาคุเระอีกสามคนที่เหลือหันมาจู่โจมใส่เขา เสียงปะทะของโลหะดังไปทั่วผืนป่าที่เงียบสงบ ก่อนเขาจะเป็นฝ่ายใช้มือปัดการโจมตีของศัตรูคนหนึ่งโดยไม่ลืมที่จะมาร์คกิ้งอักขระลงบนตัวของอีกฝ่าย เพียงชั่วพริบตามีดสั้นในมือของเขาก็ปลิดชีพศัตรูอีกคนไปได้อย่างง่ายดายเมื่อเขาสามารถเคลื่อนย้ายตัวเองเข้าไปโจมตีอีกฝ่ายได้โดยที่ไม่ทันตั้งตัว.....

 


'คนที่สอง......'

 


“โถ่โว้ย! ไอ้เด็กนี่!!


 

เสียงสบถอย่างโกรธเกรี้ยวดังขึ้นพร้อมกับดาบคู่ในมือที่ตวัดเข้าหาเขาแบบไม่เปิดช่องว่างจนเขาต้องกลายเป็นฝ่ายตั้งรับคมมีดตรงหน้า และนั่นก็กลายเป็นโอกาสให้ศัตรูอีกคนพุ่งเป้ามาที่เขาพร้อมกับมีดสั้นจำนวนนับไม่ถ้วน.....



'แย่ล่ะสิ.....!'



เคร้งเคร้งเคร้ง!



หากแต่ไม่ทันที่เขาจะคิดหาวิธีรับมือกับคมมีดที่พุ่งเข้ามาหา มีดสั้นทั้งหมดก็ถูกสกัดร่วงโดยดาวกระจายจนเกิดเสียงของโลหะกระทบกันดังสนั่น และเมื่อหันไปมองถึงที่มาของดาวกระจายเหล่านั้นก็พบว่ามันมาจากเพื่อนร่วมทางตัวน้อยของเขานั่นเอง.....


 

'เยี่ยมมาก...คาคาชิ....'

 


เขาลอบยิ้มออกมาขณะใช้โอกาสที่ศัตรูหันไปสนใจกับเหตุการณ์เหนือความคาดหมายตรงหน้าเตะเข้าไปที่ข้อมือของอีกฝ่ายจนคมดาบนั้นร่วงหลุดจากมือก่อนจะตวัดมีดสั้นตามเข้าไปปลิดชีพอย่างรวดเร็ว


 

'เท่านี้ก็คนที่สาม.......'


 

“เหวอ...!!

 


เสียงร้องอย่างขวัญเสียดังมาจากอดีตพันธมิตรเพียงคนเดียวที่เหลืออยู่เมื่อมีดสั้นในมือเขาปักลงอย่างแม่นยำเข้าที่ต้นขาของอีกฝ่าย ขณะสายตาที่สะท้อนความหวาดกลัวนั้นได้แต่จับจ้องมาที่เขาที่กำลังสาวเท้าเข้าไปหาอีกฝ่ายอย่างช้าๆ....



"ทั้งคุณทั้งผมต่างก็ต้องทำตามหน้าที่....ผมเองก็ไม่ได้มีความแค้นอะไรกับคุณ......"



"เพราะงั้น พอจะช่วยตอบคำถามของผมซักสองสามข้อได้มั้ยครับ? ถ้าคุณยอมตอบล่ะก็ผมจะปล่อยคุณไปก็ได้"



เขาเอ่ยกับอีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงเรียบขณะที่สายตานั่นจ้องมองมาที่เขาด้วยแววประหลาดใจ หากแต่ไม่ทันที่ริมฝีปากนั่นจะเอ่ยตอบถ้อยคำใดๆเข็มกระจายที่พุ่งเข้ามาจากอีกด้านก็ทำให้เขาต้องเป็นฝ่ายเบี่ยงตัวหลบด้วยสัญชาตญาณ และเมื่อหันกลับไปหาที่มาของเข็มกระจายเหล่านั้นนัยน์ตาสีฟ้ากระจ่างก็ต้องเบิกกว้างเมื่อภาพที่อยู่ตรงหน้าคือกลุ่มคนในหน้ากากสีขาวที่มีสัญลักษณ์ของหมู่บ้านคิริงาคุเระอยู่บนนั้น



'นินจาล่าสังหารของคิริงาคุเระงั้นหรอ? แถมยังจำนวนขนาดนี้.....นี่มันเรื่องอะไรกัน?!'



“อะไรกัน....แค่เด็กสองคนก็โดนเล่นงานซะเกือบเรียบแบบนี้ ชักสงสัยแล้วสิว่าคิริงาคุเระคิดถูกรึเปล่าที่มาร่วมมือกับพวกนาย?”



น้ำเสียงเรียบๆจากบุคคลในหน้ากากสีขาวที่ดูท่าว่าจะเป็นเจ้าของเข็มกระจายเมื่อครู่หันไปเอ่ยกับนินจาจากคุโมะงาคุเระที่ได้แต่นั่งกุมบาดแผลของตนด้วยท่าทีเจ็บใจ

 


“อย่างนี้นี่เอง....คุโมะงาคุเระหักหลังโคโนฮะแล้วไปเป็นพันธมิตรกับคิริงาคุเระแทนอย่างนั้นสินะครับ?”

 


เขาเอ่ยเสียงเรียบขณะประเมินจำนวณของศัตรูตรงหน้า นินจาล่าสังหารสิบห้าคนกับพวกเขาแค่สองคนดูยังไงก็เป็นสถานการณ์ที่ไม่เข้าท่าเอาเสียเลย



“วิเคราะห์ได้เก่งดีนี่เจ้าหนู....แต่ถ้าจะให้ฉลาดกว่านี้ก็ส่งสาส์นนั่นมาซะดีๆเถอะน่า”


 

“เรื่องนั้นผมคงต้องขอปฏิเสธนะครับ....”



ถ้อยคำของเขาดังขึ้นพร้อมกับดาวกระจายในมือที่ถูกเขวี้ยงออกไปด้านหน้าก่อนที่ฝ่ามือเรียวจะถูกยกขึ้นมาประสานอินอย่างรวดเร็ว



คาถาแยกเงาดาวกระจาย!



ทันทีที่สัญลักษณ์อินถูกประสานขึ้นดาวกระจายเพียงไม่กี่เล่มก็เพิ่มจำนวนทวีขึ้นจนราวกับสายฝนสีเงินที่แยกเอากลุ่มศัตรูออกจากกัน ในขณะที่เขาอาศัยจังหวะนั้นวิ่งเข้าไปประชิดตัวผู้ร่วมภารกิจของเขา



"คาคาชิ อย่าอยู่ห่างฉันล่ะ!"



"ครับ"



เสียงตอบรับที่เจือไปด้วยความเคร่งเครียดบ่งบอกให้รู้ว่าเด็กคนนี้เข้าใจสถานการณ์ตรงหน้าเป็นอย่างดี ยิ่งเมื่อได้เห็นฝ่ามือเล็กๆนั้นถืออาวุธอยู่ในท่าเตรียมพร้อมในใจของเขาก็ยิ่งถูกเกาะกุมไปด้วยความรู้สึกผิด......



ทั้งๆที่แต่เดิมภารกิจนี้มันไม่ควรจะเสี่ยงอันตรายขนาดนี้แท้ๆ.........



นัยน์ตาสีฟ้ากระจ่างจับจ้องไปที่ศัตรูพร้อมประเมินสถานการณ์คร่าวๆ ดูจากจำนวนของศัตรูตรงหน้ายังไงพวกเขาก็คงสู้ไม่ได้แน่ แผนในตอนนี้คือต้องดึงความสนใจจากศัตรูมาที่เขาให้ได้มากที่สุด ถ้าถึงคราวคับขันจริงๆก็อาจจะต้องใช้ร่างแยกเงาพาเด็กคนนี้หนีไปก่อนเพราะไม่ว่ายังไงชีวิตของเด็กคนนี้ก็คือความรับผิดชอบของเขา......



"คุ้มกันให้ด้วยนะคาคาชิ!"



"ทราบแล้วครับ!"



ร่างของเขาทะยานเข้าใส่ศัตรูที่อยู่เบื้องหน้าขณะได้ยินเสียงกระทบกันของโลหะจากดาวกระจายที่ช่วยสกัดมีดสั้นของศัตรูดังสะท้อนอยู่โดยรอบ ปลายมีดของเขาตวัดเข้าใส่ร่างของศัตรูพร้อมสกัดการโจมตีครั้งแล้วครั้งเล่าขณะที่นัยน์ตาสีฟ้าคู่สวยหรี่ลงอย่างเคร่งเครียด กับจำนวนและฝีมือของศัตรูระดับนี้อย่าว่าแต่จะโต้ตอบเลยแค่คอยสกัดไม่ให้เข้าใกล้เด็กคนนี้ได้ก็เต็มกลืนแล้ว.....


เขาเอี้ยวตัวหลบคมดาบที่พุ่งเข้าหาก่อนหันปลายมีดเข้าใส่ศัตรูที่อยู่เบื้องหน้า หากแต่ในตอนที่คมมีดของเขาแทงลงบนร่างนั้น ร่างของศัตรูตรงหน้าก็กลับสลายกลายเป็นของเหลว และเมื่อรู้ตัวอีกทีหางตาของเขาก็สะท้อนได้ถึงเงาของศัตรูที่อ้อมไปอยู่ด้านหลัง.....



'เสร็จกัน! นี่มันคาถาน้ำแยกร่าง!'



เขายกมีดสั้นขึ้นเตรียมตั้งการ์ดรับการโจมตีของศัตรูที่อ้อมมาทางด้านหลัง หากแต่ร่างที่เคลื่อนผ่านเขาไปกลับเรียกให้เลือดในกายของเขาเย็นเฉียบยิ่งกว่าเดิมเมื่อพบว่าเป้าหมายของศัตรูตรงหน้านั้นไม่ใช่เขาหากแต่เป็นเด็กคนที่ยืนอยู่ด้านหลังเขา



"ฮึ่ม....!"



เขารวบรวมจักระไว้ที่ปลายเท้าหมายจะไล่ตามศัตรูตรงหน้าไปแต่กลับถูกศัตรูกลุ่มใหญ่เข้ามาขวางเอาไว้ และเมื่อมองผ่านกลุ่มศัตรูที่อยู่เบื้องหน้า นัยน์ตาของเขาก็ต้องเบิกกว้างยิ่งขึ้นเมื่อพบว่าร่างแยกน้ำของศัตรูกำลังล้อมอยู่รอบตัวเด็กคนนั้น ในขณะที่ทุกสิ่งเกิดขึ้นอย่างรวดเร็วแต่ในสายตาของเขามันกลับดูเชื่องช้าราวกับภาพช้าที่เขาไม่อยากจะเห็นเมื่อคมดาบนั้นกำลังจะถูกเงื้อเข้าใส่ร่างเล็กๆที่ไม่อาจรับมือกับร่างแยกน้ำทั้งหมดได้.....



'ขอให้ทันด้วยเถอะ!'



คาถาแยกเงาพันร่าง!!



มีดสั้นพ่วงยันต์ระเบิดถูกใช้กับกลุ่มศัตรูตรงหน้าเพื่อเบิกทางให้ร่างแยกเงาของเขาฝ่าเข้าไปเอาตัวบังเด็กคนนั้นเอาไว้ได้ทันก่อนที่คมดาบนั่นจะถึงตัวร่างเล็กๆเพียงเสี้ยววิ แต่ถึงอย่างนั้นปลายดาบนั้นก็ยังตวัดผ่านร่างแยกเงาของเขาไปเฉี่ยวลงบนต้นแขนขาวจนเรียกเอาเลือดสีสดให้ไหลออกมาจากบาดแผลนั่น.....



"คาคาชิรีบหนีไปก่อนเร็ว!"



เขาหันไปตะโกนบอกเด็กตรงหน้าเมื่อรู้ตัวว่าคงจะต้านศัตรูเอาไว้ได้อีกไม่นาน หากแต่ก็ต้องพบกับความผิดปกติเมื่อร่างเล็กๆนั่นค่อยๆทรุดลงกับพื้นพร้อมกับฝ่ามือที่กุมบาดแผลที่ต้นแขนของตนเอาไว้ เมื่อเป็นเช่นนั้นเขาจึงได้แต่กัดฟันกรอดให้กับความผิดพลาดของตัวเองเมื่อเข้าใจได้ในทันทีว่าดาบเมื่อครู่คงจะถูกอาบไว้ด้วยยาพิษ.....



"อึก!"



และเพราะมัวแต่กังวลกับเด็กที่อยู่ตรงหน้าเขาจึงเผลอเปิดช่องว่างให้กับการโจมตีที่พุ่งเข้ามาอย่างไม่ทันตั้งตัว มวลน้ำจำนวนมหาศาลจากคาถาน้ำของคิริงาคุเระซัดเข้าใส่ร่างของเขาจนกระเด็นออกไป เมื่อรู้ตัวอีกทีร่างของเขาก็ถูกล้อมเอาไว้โดยกลุ่มนินจาล่าสังหาร ก่อนบุคคลที่ดูท่าว่าจะเป็นหัวหน้าจะค่อยๆก้าวเข้ามาหาเขาพร้อมกับร่างเล็กๆที่ถูกคมมีดจ่ออยู่ที่ลำคอ.....



"เอาล่ะ.....เลิกเล่นสนุกกันได้แล้ว......."



น้ำเสียงเย็นเยียบเอ่ยขึ้นพร้อมกับนัยน์ตาภายใต้หน้ากากที่จับจ้องมายังเขาด้วยแววตาที่เปี่ยมไปด้วยจิตสังหาร



"เลือกมาซะว่าจะส่งสาส์นลับมาหรือจะให้ฉันฆ่าเจ้าเด็กนี่......."



 

........................................................

 

........





 ◆◇◆◇◆◇◆◇◆◇◆◇◆◇◆◇◆◇◆◇◆◇◆◇◆◇◆◇

let's talk! 

ฉะ...ฉากต่อสู้อีกแล้ว...... /แกล้งตาย ทั้งๆที่ไม่ถนัดเขียนฉากต่อสู้เลยแท้ๆแต่พอเขียนออกมาทีไรดันยาวเกินกว่าที่คิดเอาไว้ทุกที ( / w ; ) สำหรับในตอนนี้ก็เป็นอีกตอนนึงที่แอบหาข้อมูลอยู่นานมากว่ามินาโตะควรจะใช้วิชาอะไรได้บ้างในวัย16ขวบแถมยังต้องหาข้อมูลของฝั่งนินจาล่าสังหารเพิ่มเติมอีก เรียกได้ว่าย้อนกลับไปอ่านตอนเก่าๆซะเพลินจนเกือบลืมมาอัพฟิคกันเลยทีเดียว (แฮ่) เหมือนเช่นเคย! ขอบคุณทุกคอมเม้นต์และทุกคนที่เข้ามาอ่านฟิคเรื่องนี้นะคะ<3 สำหรับใครที่ถามหาโมเม้นต์เข้ามาแอบกระซิบว่าใกล้แล้วค่ะ อดใจรอกันอีกนิดนะ (๑・ω-)~♥


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 47 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

110 ความคิดเห็น

  1. #50 Sakura (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2561 / 06:26

    -บ้าาาา!!กล้าดียังไงเอามีดจี้คอคาคาชิ // ตบพื้นรัวๆ(โปรดข้ามเมนต์นี้ไป..) ยังไงก็มาน่อด้วยนะค่า เปนกำลังใจให้~

    #50
    1
    • #50-1 Natsumi-69(จากตอนที่ 12)
      25 กรกฎาคม 2561 / 04:14
      ขอบคุณสำหรับคอมเม้นต์และขอบคุณสำหรับกำลังใจนะคะ<3

      เอามีดมาจี้น้องต่อหน้านามิคาเสะถือว่ากล้ามาก! ต้องจับตี!
      #50-1
  2. #49 คนโรยเกลือ (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2561 / 06:19
    ปาหัวใจรัวๆ//มินาโตะซามะพรากผู้เยาว์เลยยยยยยยยย//โดนคุชินะยำ
    #49
    1
    • #49-1 Natsumi-69(จากตอนที่ 12)
      25 กรกฎาคม 2561 / 04:00
      ขอบคุณสำหรับคอมเม้นต์ค่ะ~

      เราควรเก็บเงินไปประกันตัวนามิคาเสะตั้งแต่ตอนนี้สินะค----
      #49-1