(Naruto) From the end. ( Minato x Kakashi )

ตอนที่ 11 : เรื่องราวของเด็กคนนั้น

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 818
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 47 ครั้ง
    16 ก.ค. 61


เรื่องราวของเด็กคนนั้น 

 

 ....................................

 

........

 



ขาเรียวก้าวไปตามทางเดินที่ทอดยาวก่อนหยุดลงที่ด้านหน้าห้องทำงานอันเก่าแก่ นัยน์ตาสีฟ้ากระจ่างจับจ้องไปยังตัวอักษรที่ถูกเขียนเอาไว้ด้านบนว่า ห้องทำงานโฮคาเงะ’ ก่อนจะเคาะลงที่ประตูบานนั้นเบาๆเพียงไม่นานนักก็มีเสียงอนุญาตเอ่ยขึ้นมาจากบุคคลที่อยู่ด้านใน



“เรียกตัวผมหรอครับท่านรุ่นสาม?”


 

“โอ้ มาแล้วเรอะมินาโตะ?”


 

ชายผู้ดำรงตำแหน่งโฮคาเงะรุ่นที่สามละสายตาจากม้วนเอกสารบนโต๊ะตัวเตี้ยก่อนหันมาจ้องมองเขาที่คุกเข่าอย่างนอบน้อมอยู่เบื้องหน้า


 

“มีภารกิจหรอครับ?”


 

เขาเลือกที่จะเอ่ยถามอย่างเข้าประเด็นเมื่อรู้ดีว่ายามผู้มีตำแหน่งสูงสุดเรียกตัวเขามานั้นย่อมหมายถึงมีเรื่องสำคัญ


 

“ไม่ใช่หรอก....ที่เรียกตัวมาในวันนี้เพราะมีเรื่องอยากจะขอร้องเจ้าน่ะ”


 

“ขอร้องผมงั้นหรอครับ...?”


 

คิ้วเรียวเผลอขมวดมุ่นเล็กน้อยเมื่อได้ยินถ้อยคำที่เหนือความคาดหมายจากบุคคลตรงหน้า คนที่มีตำแหน่งเป็นถึงโฮคาเงะของโคโนฮะงาคุเระมีเรื่องจะขอร้องคนที่เพิ่งถูกแต่งตั้งให้เป็นโจนินอย่างเขางั้นหรอ?

 


“อืม เจ้าพอจะจำลูกชายเพียงคนเดียวของฮาตาเกะ ซาคุโมะได้รึเปล่า?”


 

“ครับ...ถ้าจำไม่ผิดรู้สึกว่าจะชื่อคาคาชิคุงสินะครับ?”


 

เขาตอบคำถามนั้นพลางนึกภาพแผ่นหลังของเด็กชายตัวน้อยที่เดินจูงมือไปกับคุณซาคุโมะยามเพิ่งกลับจากภารกิจในครั้งวันวาน หากแต่....ในตอนนี้คงจะไม่มีภาพแบบนั้นอีกแล้ว.......


 

“ตอนนี้น่ะ....เด็กคนนั้นได้เป็นจูนินแล้ว”


 

“จูนิน....? ตอนนี้เด็กคนนั้นอายุเท่าไหร่แล้วครับ?”


 

น้ำเสียงประหลาดใจของเขาดังขึ้นพร้อมกับคิ้วเรียวที่ขมวดมุ่นกว่าเดิม ถ้าจำไม่ผิดได้ยินว่าตอนที่เกิดเรื่องกับคุณซาคุโมะเด็กคนนั้นเพิ่งจะเข้าโรงเรียนนินจาได้เพียงไม่นานและถ้านับจากเรื่องราวในตอนนั้นก็เพิ่งจะผ่านมาเพียงสามปีเท่านั้น.....


 

“ถ้านับรวมปีนี้ก็เจ็ดขวบแล้วล่ะ....”


 

น้ำเสียงทรงอำนาจนั่นเอ่ยขึ้นอย่างช้าๆพลางถอนหายใจออกมาเช่นเดียวกับนัยน์ตาของเขาที่ไหววูบยามได้ยินคำตอบนั้น......

 


“ยังเด็กอยู่เลยไม่ใช่หรอครับ.....?”


 

นัยน์ตาสีฟ้ากระจ่างเผลอหลุบมองต่ำอย่างช่วยไม่ได้ ในยุคสงครามเช่นนี้การมอบยศนินจาให้กับเด็กอายุเพียงเท่านี้อาจไม่ใช่เรื่องแปลก แต่การต้องส่งเด็กเหล่านี้เข้าสู่สนามรบก็นับเป็นเรื่องที่โหดร้ายอยู่ดี.....


 

ถึงจะอายุน้อยเกินไปก็จริงแต่ความสามารถไม่ใช่ปัญหา เรียกได้ว่าสมกับเป็นลูกชายที่ซาคุโมะภูมิใจเลยล่ะ แต่ว่านะมินาโตะเอ๋ย.....”

 


สายตาของชายชราเบื้องหน้าทอดยาวออกไปราวกับกำลังใคร่ครวญถึงเรื่องราวในอดีตก่อนจับจ้องมาที่เขาด้วยท่าทีหมองหม่น


 

“แม้จะเก่งกาจสักแค่ไหนแต่เด็กก็ยังเป็นเด็กอยู่วันยังค่ำ เพราะบาดแผลในใจเรื่องของซาคุโมะทำให้เด็กคนนั้นยึดติดอยู่กับกฎเกณฑ์ของนินจามากเกินไป พักหลังมานี้ฉันได้รับคำร้องเกี่ยวกับเด็กคนนี้มาเยอะเรื่องที่ว่าเข้ากับคนในหน่วยไม่ได้....”


 

ดวงตาที่แต่งแต้มไปด้วยริ้วรอยแห่งวัยชราจ้องมองมาที่เขาราวกับได้ตัดสินใจบางอย่างก่อนจะเอ่ยถ้อยคำที่ทำให้นัยน์ตาของเขาต้องเบิกกว้าง


 

“เพราะฉะนั้น.....มินาโตะ เจ้าพอจะช่วยรับหน้าที่เป็นโจนินผู้ดูแลของเด็กคนนี้ให้หน่อยได้รึเปล่า?


 

“โจนินผู้ดูแล? ผมน่ะหรอครับ...?


 

เขาเผลอชะงักไปชั่วครู่กับถ้อยคำของผู้มีอำนาจเบื้องหน้าขณะเผลอเอ่ยทวนประโยคนั้นออกไปโดยไม่รู้ตัว

 


“อืม ยังไม่ถึงขั้นจะให้เจ้าจัดตั้งทีมสี่คนหรอก ถือซะว่าเป็นทีมพิเศษที่มีเจ้ากับคาคาชิชั่วคราวจนกว่าพวกเด็กๆที่อายุรุ่นเดียวกับคาคาชิจะจบจากโรงเรียนนินจาล่ะนะ....”

 


“แต่ว่า....ผมยังไม่เคยสอนใครเลยนะครับ ไม่มั่นใจด้วยซ้ำว่าจะสอนใครได้.....


 

เขาเอ่ยตามสิ่งที่ตัวเองคิดออกไปเมื่อรู้ดีว่าการจะเป็น อาจารย์ ของใครสักคนย่อมไม่ใช่เรื่องง่าย ถ้าเทียบกับแผ่นหลังที่แบกรับความรับผิดชอบต่างๆของอาจารย์จิไรยะแล้ว ตัวเขาในวัยเพียงสิบหกปีนี้ไม่อาจคู่ควรกับคำนั้นเลยสักนิด....


 

“ในบรรดาโจนินคนที่อายุน้อยที่สุดในตอนนี้ก็มีแค่เจ้า เด็กคนนั้นเข้ากับผู้ใหญ่ได้ยาก ยิ่งเป็นผู้ใหญ่ที่มีอคติแย่ๆต่อซาคุโมะก็ยิ่งแย่เข้าไปอีก....”


 

น้ำเสียงเรียบของชายชราเอ่ยอธิบายเหตุผลพลางจับจ้องมาด้วยแววตาที่ฉายแววเข้าใจในสิ่งที่เขากำลังคิด....


 

 “ฉันเองก็ไม่คิดจะบังคับเจ้าหรอกนะ เอาเป็นว่าภารกิจส่งข่าวให้กับคุโมะงาคุเระในวันพรุ่งนี้ฉันจะให้เด็กคนนั้นร่วมทีมไปกับเจ้าด้วย ส่วนเรื่องจะรับตำแหน่งโจนินผู้ดูแลรึเปล่านั้นหลังจบภารกิจนี้ก็แล้วแต่เจ้าจะตัดสินใจเถอะ....


 

ถ้อยคำขาดจากผู้มีอำนาจสูงสุดถูกหยิบยื่นมาให้เขา เมื่อเป็นเช่นนั้นสิ่งที่เขาควรเอ่ยตอบรับจึงมีเพียงแค่.....


 

“เข้าใจแล้วครับ ผมจะลองเอาไปคิดดู....”




.........................................


............


 


สถานที่นัดหมายก่อนออกไปทำภารกิจคือบริเวณประตูใหญ่ของหมู่บ้าน และแม้ว่าเขาจะออกมาก่อนเวลาหากแต่เมื่อมาถึงกลับพบว่ามีใครบางคนมายืนรอเขาอยู่ก่อนแล้ว.....


ร่างเล็กๆที่ดูยังไงก็สูงไม่ถึงไหล่ของเขายืนกอดอกด้วยท่าทีเคร่งขรึมไม่สมกับตัวอยู่ ณ มุมหนึ่งใกล้ๆกับป้อมประตูด้านหน้า แม้จะเห็นเพียงแค่เสี้ยวหน้าด้านข้างแต่เส้นผมสีเงินที่ถอดแบบมาจากชายผู้เคยได้รับฉายาว่าเขี้ยวสีขาวแห่งโคโนฮะก็ช่วยยืนยันว่าเด็กตรงหน้าคือผู้ที่จะมาร่วมภารกิจของเขาในครั้งนี้.....

 


“ไง เธอคงจะเป็นคาคาชิคุงสินะ....?”


 

เสียงเอ่ยทักอย่างเป็นมิตรเรียกให้ผู้ร่วมภารกิจตัวน้อยหันมองมาที่เขา และนั่นก็ทำให้นัยน์ตาของเขาเผลอเบิกกว้างไปกับภาพตรงหน้า.... เส้นผมสีเงินพลิ้วไหวเล็กน้อยยามเจ้าของใบหน้านั่นหันมาสบมองเขาด้วยนัยน์ตากลมโตสีดำขลับที่แสนเรียบเฉย เนื้อผ้าสีเข้มที่ปกปิดใบหน้าแม้ทำให้ยากต่อการคาดเดาสีหน้าหากแต่ก็ดูลึกลับสมกับเป็นนินจา เมื่อนับรวมผิวที่ขาวราวกับเครื่องเคลือบชั้นดีก็ยิ่งทำให้เด็กตรงหน้าเขาดูราวกับตุ๊กตาที่ถูกทำขึ้นมาอย่างประณีตมากกว่าจะดูเหมือนมนุษย์คนหนึ่ง......



งดงาม......หากแต่ก็ดูราวกับตุ๊กตาที่ไร้จิตใจ..........



ขอโทษที่ทำให้รอนะ ฉันนามิคาเสะ มินาโตะ จะมารับหน้าที่เป็นหัวหน้าหน่วยย่อยในวันนี้ ฝากตัวด้วยนะ


 

เขาเอ่ยคำทักทายอย่างเป็นกันเองเพื่อหวังจะทำลายบรรยากาศเย็นชาที่รายล้อมอยู่รอบตัวเด็กตรงหน้า หากแต่สิ่งที่ตอบกลับมามีเพียงน้ำเสียงเรียบเฉยที่ไร้วี่แววของอารมณ์อยู่ในนั้น


 

“ได้ยินมาจากท่านรุ่นสามแล้วล่ะครับ หัวหน้านามิคาเสะสินะครับ....”


 

น้ำเสียงเล็กๆเอ่ยตอบกลับมาพร้อมกับสรรพนามที่แสนเย็นชาจนเขาเผลอยิ้มค้างไปชั่วครู่ก่อนจะรีบเป็นฝ่ายเอ่ยแก้สรรพนามนั่นเสียใหม่เพื่อไม่ให้ดูห่างเหินจนเกินไป


 

“ฮะๆ พอถูกเรียกว่าหัวหน้านามิคาเสะแล้วมันดูเป็นทางการยังไงไม่รู้สิ เรียกแค่หัวหน้ามินาโตะเถอะ”


 

“.....ทำไมล่ะครับ?



'ยังจะถามว่าทำไมอีกแน่ะ.....'



เขายิ้มเจื่อนให้กับคำถามเหนือความคาดหมายนั่นก่อนจะพยายามนึกหาถ้อยคำอธิบายให้กับคนช่างถามตรงหน้า


 

“อืม....ทำไมน่ะหรอ ก็เพราะมันฟังดูสนิทกันมากกว่าล่ะมั้ง?”


 

เขาเอ่ยเหตุผลออกไปเท่าที่พอจะนึกออกพลางคิดในใจว่าการที่คนเราจะเรียกกันด้วยชื่อเนี่ยมันต้องใช้เหตุผลขนาดนั้นเลยงั้นหรอ? หากแต่คนที่รับฟังคำตอบกลับยังคงหรี่ตามองเขาด้วยแววตาราวกับไม่เข้าใจ.....


 

“ถ้าแบบนั้นก็ไม่เห็นจำเป็นเลยนี่ครับ? ในหนังสือเองก็เขียนเอาไว้ว่าความสนิทสนมของคนในหน่วยไม่ได้ช่วยเพิ่มโอกาสให้ทำภารกิจสำเร็จ เพราะงั้นจะเรียกแบบไหนมันก็เหมือนกันไม่ใช่หรอครับ หัวหน้านามิคาเสะ?


 

“ฮะๆ......นั่นสินะ.........”


 

รอยยิ้มเจื่อนถูกฉาบเอาไว้บนใบหน้าอีกครั้งยามที่เขาเป็นฝ่ายนึกหาถ้อยคำมาต่อบทสนทนาไม่ออก ในขณะที่ผู้ร่วมภารกิจตรงหน้าเริ่มลงมือตรวจเช็คสัมภาระต่างๆโดยไม่คิดจะสนใจต่อท่าทีของเขา.....



'ความประทับใจแรกเป็นศูนย์เลยแฮะ นึกแล้วเชียวอย่างผมน่ะคงจะไม่ไหวหรอกครับท่านรุ่นสาม......'



เขาลอบถอนหายใจเบาๆขณะบอกตัวเองให้กลับมาตั้งสมาธิกับภารกิจก่อนเป็นอันดับแรก แสงจากดวงอาทิตย์ที่เริ่มลอยขึ้นสูงทำให้เขาต้องพักรอยยิ้มเจื่อนของตนก่อนส่งสัญญาณบอกผู้ร่วมทีมตัวน้อยที่ไม่ค่อยจะมีมนุษยสัมพันธ์ว่าถึงเวลาที่จะต้องเริ่มออกเดินทางกันแล้ว และหลังจากใช้เวลาเพียงชั่วครู่ในการนัดแนะเส้นทางแบบคร่าวๆพวกเขาก็พร้อมที่จะเดินทางออกจากโคโนฮะงาคุเระ


 

“ขอโทษด้วยนะ เพราะเธอถูกเรียกให้มาร่วมทีมกะทันหันเลยไม่มีเวลาอธิบายเนื้อหาของภารกิจ เอาเป็นว่าเดี๊ยวฉันจะอธิบายให้ฟังคร่าวๆระหว่างเดินทางเลยก็แล้วกัน


 

“ครับ


 

แววตาที่เคยเรียบเฉยเปลี่ยนมาฉายแววจริงจังก่อนร่างเล็กๆนั่นจะเคลื่อนตัวตามเขามาไม่ห่าง เมื่อเป็นเช่นนั้นเขาจึงเริ่มอธิบายเนื้อหาของภารกิจให้เด็กตรงหน้าได้รู้


 

“ภารกิจในครั้งนี้เป็นภารกิจส่งมอบสาสน์ลับให้กับทางคุโมะงาคุเระที่เป็นพันธมิตรของโคโนฮะ โดยเราจะส่งมอบที่จุดนัดพบใกล้เขตแดนของแคว้นชิโมะโนะคุนิ ถึงจะถูกจัดให้เป็นภารกิจระดับBก็จริงแต่ก็ไม่ใช่ภารกิจที่มีการปะทะอะไรหรอก สบายใจได้....



"สรุปว่าแค่ต้องเอาสาสน์ลับไปส่งสินะครับ?"



"อืม ถึงเส้นทางที่เราใช้จะไม่เสี่ยงต่อการถูกซุ่มโจมตีแต่ยังไงก็อย่าประมาทล่ะ"



 "เข้าใจแล้วครับ"



น้ำเสียงตอบรับอย่างจริงจังนั่นทำให้เขาเกือบลืมไปชั่วขณะว่าเด็กตรงหน้าอายุเพียงแค่เจ็ดขวบ ถึงจะมีปัญหาเรื่องมนุษยสัมพันธ์ไปบ้างแต่ก็ไม่บกพร่องในหน้าที่ของนินจาเลยอย่างนั้นสินะ.....


เขาลอบมองใบหน้าด้านข้างนั่นพลางครุ่นคิดถึงคำขอร้องของท่านรุ่นที่สาม นอกเหนือจากภารกิจส่งสาสน์ลับแล้วอีกภารกิจหนึ่งที่ท้าทายสำหรับเขาก็คงจะเป็นการพยายามทำลายกำแพงน้ำแข็งที่อยู่รอบตัวเด็กคนนี้ แต่ถ้าว่ากันตามตรง ภารกิจอย่างหลังดูท่าจะยากกว่าภารกิจไหนๆที่เขาเคยทำมาเสียอีก.....



แต่ว่า.......



เสียงถอนหายใจดังขึ้นอย่างเงียบๆเมื่อเขาเลือกที่จะสลัดความคิดต่างๆทิ้งไป การกังวลไปก่อนล่วงหน้าย่อมไม่ช่วยอะไร ยิ่งการกังวลกับเรื่องที่มีผลลัพธ์รออยู่ในอนาคตด้วยแล้วก็ยิ่งไม่มีประโยชน์เข้าไปใหญ่ หน้าที่ของเขาในตอนนี้คือการทำภารกิจในครั้งนี้ให้ดีที่สุดและนี่คือสิ่งที่เขาได้ตัดสินใจไปแล้ว.....

 


ยังไงซะก็มีแต่ต้องลองดูล่ะนะ.......


 


........................................................

 

........




 ◆◇◆◇◆◇◆◇◆◇◆◇◆◇◆◇◆◇◆◇◆◇◆◇◆◇◆◇

let's talk! 

ก่อนอื่นต้องขอตะโกนดังๆว่า กลับมาแล้วค่ะ~! หลังจากตบตีกับตารางชีวิตมาสักพักในที่สุดก็มีเวลาว่างกลับมาอัพฟิคเรื่องนี้ต่อจนได้ /ปาดน้ำตา เรียกได้ว่าเป็นการหายสาบสูญที่ยาวนานขนาดที่ไรท์เองก็ยังคิดว่าจะมีใครรออ่านอยู่มั้ยนะ? /หัวเราะแห้ง เอาเป็นว่าถ้ามีใครก็ตามที่รอฟิคเรื่องนี้อยู่ก็ต้องขอโทษที่ทำให้รอนะคะ m( _ _ )m คิดว่าหลังจากนี้คงจะกลับมาอัพฟิคทุกอาทิตย์ได้เหมือนเดิมแล้วค่ะ ยังไงก็ขอขอบคุณทุกคนที่อุตส่าห์เข้ามาอ่านฟิคเรื่องนี้กันนะคะ (。・ω・。)



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 47 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

110 ความคิดเห็น

  1. #73 namzaaloha (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 25 กันยายน 2561 / 08:59
    เดี่ยวนะ ชมว่าเหมือนตุ๊กตาคืออะไรอ่ะ แอบอะไรหรือป่าว><
    #73
    1
    • #73-1 Natsumi-69(จากตอนที่ 11)
      4 พฤศจิกายน 2561 / 22:07
      เปล่านี่คะ นามิคาเสะเค้าไม่ได้คิดอะไรจริงๆนะ! *เสียงสูง*
      #73-1
  2. #47 kaewrmp (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2561 / 21:38
    ตอนแรกนึกว่าตาฝาดไป ฮืออออ ในที่สุด รอเสมอน้าาา สนุกมากๆเลย
    #47
    1
    • #47-1 Natsumi-69(จากตอนที่ 11)
      17 กรกฎาคม 2561 / 22:17
      แง ขอโทษที่ทำให้ต้องรอนานค่ะ ; w ;

      ขอบคุณสำหรับคอมเม้นต์นะคะ~!
      #47-1
  3. #46 PP_666 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2561 / 05:53
    เราจะรอเธอตลอดไปปปป
    #46
    1
    • #46-1 Natsumi-69(จากตอนที่ 11)
      17 กรกฎาคม 2561 / 22:10
      ขอบคุณสำหรับคอมเม้นต์และขอโทษที่ทำให้รอนะคะ ^^;
      #46-1
  4. #45 Kamollad Yamsopee (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2561 / 21:46
    เป็นครั้งแรกที่รอมาเนิ่นนาน~
    #45
    1
    • #45-1 Natsumi-69(จากตอนที่ 11)
      16 กรกฎาคม 2561 / 22:11
      ขอโทษที่ทำให้รอนานนะคะ กลับมาแล้วค่ะ~! ^^
      #45-1
  5. #44 A.Q. (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2561 / 21:42

    สสู้ๆนะคะไรต์ รอติดตามเสมอนะคะ เข้ามาวนเวียนบ่อยแล้ว-

    #44
    1
    • #44-1 Natsumi-69(จากตอนที่ 11)
      16 กรกฎาคม 2561 / 22:09
      ฮือ ขอบคุณสำหรับคอมเม้นต์และขอโทษที่ทำให้ต้องรอนานนะคะ ; w ; /ส่งเด็กเจ็ดขวบไปง้อ
      #44-1
  6. #43 คนโรยเกลือ (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2561 / 21:38

    กุบดั่งกันแทบไม่ทันจังหวะนี้ โอ้ยๆง้อแงสุดๆฮืออออออออออ

    #43
    1
    • #43-1 Natsumi-69(จากตอนที่ 11)
      16 กรกฎาคม 2561 / 22:07
      แง ขอบคุณสำหรับคอมเม้นต์นะคะ ก็เด็กเค้าน่ารักนี่เนอ---
      #43-1
  7. #42 lilinwasan (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2561 / 21:37
    ขอบคุณสำหรับตอนนี้ค่ะ!! สำหรับเนื้อหาตอนนี้ก็มินาโตะคุงพยายามเข้านะคะ แต่ไอที่บรรยายว่าเขาเหมือนตุ๊กตานี่แอบคิดอะไรรึเปล่าคะ เห็นครั้งแรกก็ชมเค้าแบบนี้แล้ว.. // สำหรับนักเขียนยินดีต้อนรับการกลับมาค่ะ เพราะว่าชอบฟิคคุณมาก(แถมแพนี้ในไทยต่อกันน้อยมาก) ดังนั้นเราจะรอฟิคคุณเสมอค่าา •<
    #42
    1
    • #42-1 Natsumi-69(จากตอนที่ 11)
      16 กรกฎาคม 2561 / 22:04
      ขอบคุณสำหรับคอมเม้นต์และกลับมาแล้วค่ะ~! ขอโทษที่ทำให้ต้องรอนานนะคะ ( ; w ; )

      สารภาพว่าซีนชมน้องนั้นเราเองก็เผลอสำลักว่า คุกๆๆ อยู่หลายรอบเหมือนกันค่ะ /วิ่งหลบกระสุนวงจักร

      ยังไงก็ช่วยเป็นกำลังใจให้มินาโตะคุงด้วยนะคะ XD
      #42-1