(Naruto) From the end. ( Minato x Kakashi )

ตอนที่ 10 : สิ้นสุด

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,151
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 76 ครั้ง
    4 พ.ย. 61


- สิ้นสุด - 

 

 ....................................

 

........

 



ณ สนามฝึกกว้างที่ไร้ผู้คน นัยน์ตาต่างสีคู่สวยจับจ้องไปที่เศษซากของหุ่นฟางที่ถูกใช้แทนเป้าหมายในการฝึกครั้งนี้อย่างพึงพอใจ เมื่อตัวเขาในตอนนี้สามารถหน่วงเวลาที่จะใช้ ‘ตัดสายฟ้า’ ได้นานมากขึ้นหากแต่เขาต้องควบคุมสมาธิของตนให้ดีกว่านี้หากจะเอามันกลับไปใช้ในการต่อสู้จริงอีกครั้ง....


 

เหนื่อยชะมัด.....


 

ร่างของเขาทรุดลงกับผืนหญ้าอย่างหมดแรงเมื่อใช้จักระไปจนเกือบหมด ดูเหมือนว่าการฝึกหลังจากเพิ่งกลับจากภารกิจจะสร้างภาระให้กับร่างกายอยู่ไม่น้อย แต่ถ้านี่จะทำให้เขาสามารถกลับไปอยู่ข้างกายคนคนนั้นได้เร็วขึ้นล่ะก็ความอ่อนล้าแค่นี้ไม่ใช่เรื่องใหญ่เลยสักนิด

 

แสงอาทิตย์อ่อนๆที่บอกเวลายามเย็นทำให้เขาตัดสินใจหยุดการฝึกของวันนี้เอาไว้เพียงเท่านี้ ฝ่ามือเรียวยันกายขึ้นจากผืนหญ้านุ่มพลางครุ่นคิดถึงสิ่งที่เขาต้องทำหลังกลับไปถึงบ้านก่อนคิ้วเรียวจะเผลอขมวดมุ่นเมื่อนึกได้ว่าเขาลืมส่งรายงานภารกิจไปเสียสนิท


 

แย่ล่ะสิ....ถ้ากลับไปถึงบ้านคงต้องรีบเขียนรายงานแล้วเอาไปส่งก่อนที่จะเย็นไปมากกว่านี้.....

 


การส่งรายงานภารกิจทันทีหลังกลับจากภารกิจทุกครั้งคือความเคร่งครัดที่เขามักจะทำจนเป็นนิสัย และอีกสาเหตุหนึ่งที่ทำให้เขากระตือรือร้นที่จะไปส่งรายงานนั้นก็เพราะเหตุผลง่ายๆเพียงเพราะว่า...อยากเจอกับคนคนนั้น......

หลังจากภารกิจในครั้งก่อนอาจารย์มินาโตะก็เรียกเขาไปทำภารกิจที่เป็นคำสั่งโดยตรงจากโฮคาเงะบ่อยขึ้น แม้จะไม่ใช่ภารกิจที่ยากลำบาก แต่การมอบหมายและรายงานผลภารกิจจะต้องรายงานโดยตรงต่อหน้าโฮคาเงะ และนั่นทำให้ช่วงหลังมานี้เขาได้เจอกับอาจารย์บ่อยขึ้นแม้อีกฝ่ายมีตำแหน่งเป็นถึงโฮคาเงะก็ตาม

 

ริมฝีปากที่ถูกแอบซ่อนด้วยผ้าสีเข้มยกเผลอยกรอยยิ้มบางพลางเร่งฝีเท้าให้กลับถึงบ้านโดยเร็ว หากแต่ทันทีที่ถึงที่หมายรอยยิ้มนั้นก็เลือนหายไปจากใบหน้าของเขาแทบจะในทันทีเมื่อพบว่ามีใครบางคนได้มารอเขาอยู่ก่อนแล้ว


 

ไง...กลับช้าจังเลยนะ วันนี้เธอมีภารกิจถึงแค่ช่วงบ่ายไม่ใช่หรอ?”


 

ฉันเคยบอกไปแล้วไม่ใช่หรอว่าไม่ให้มาที่บ้านน่ะ.....?”


 

เขาตอบกลับคนตรงหน้าด้วยน้ำเสียงเย็นชาพลางสบมองนัยน์ตาสีดำขลับภายใต้เส้นผมยุ่งเหยิงนั่นด้วยสีหน้าไม่พอใจ

 

 

อย่าเย็นชานักสิ ฉันอุตส่าห์เอาเสบียงมาส่งเชียวนะ



ห่อกระดาษสีขาวในมือซีดเซียวนั่นถูกยกขึ้นมาให้เห็นก่อนใบหน้าเหมือนคนอมโรคที่เขาเริ่มเห็นจนชินตานั้นจะฉีกรอยยิ้มอันน่ารังเกียจเหมือนเช่นทุกครั้ง



จะว่าไปแล้ว เธอไม่ชอบให้ใครมาเห็นตอนฉันอยู่กับเธอนี่นะ ว่าไง? จะไม่ชวนฉันเข้าบ้านหน่อยหรอ? มัวแต่ยืนอยู่แบบนี้เดี๊ยวคนอื่นก็มาเห็นเข้าหรอก 



เขาตอบกลับคำพูดนั่นด้วยสายตาแข็งกร้าวอยู่ชั่วครู่ก่อนตัดสินใจเป็นฝ่ายเดินนำเข้าไปในบ้านเมื่อนึกขึ้นมาได้ว่าเขามีเรื่องจะต้อง 'คุย' กับคนตรงหน้าอยู่พอดี....



"ก็ได้...เข้ามาสิ......"



เมื่อเข้ามาในบ้านโมอิก็จัดแจงวางห่อยาเอาไว้บนโต๊ะของเขาราวกับเป็นบ้านของตัวเองขณะที่เขาไม่คิดจะแสดงมารยาทของเจ้าของบ้านที่ดีอย่างการเชิญนั่งหรือยกชามาให้เมื่อรู้ว่ามารยาทที่ดีอะไรนั่นคงไม่จำเป็นต้องใช้กับคนตรงหน้า 



ยานอนหลับส่วนของอาทิตย์นี้อยู่ในห่อนี้นะ ส่วนยานี่....วันนี้เธออยากจะกินเลยรึเปล่าล่ะ?”


 

รอยยิ้มร้ายถูกส่งมาให้ในขณะที่ฝ่ามือซีดเซียวนั่นยื่นแคปซูลยาเล็กๆให้กับเขา ยาที่อยู่ตรงหน้านี้คือยาชนิดเดียวกันกับที่แอบใส่ในถ้วยชาของเขาในครั้งนั้น และเป็นยาที่เขาเคยเลือกที่จะกินมันยามที่อยากจะหนีจากความโดดเดี่ยว แต่ว่า....หลังจากนี้มันจะไม่มีเหตุการณ์แบบนั้นเกิดขึ้นอีกแล้ว.........



ถ้ายานั่นล่ะก็คงไม่จำเป็นแล้วล่ะ....

 


เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบขณะกอดอกมองอีกฝ่ายอย่างเย็นชาจนทำให้รอยยิ้มร้ายนั้นชะงักค้างไปชั่วครู่

 


“หืม? ที่ว่าไม่จำเป็นนี่เธอหมายความว่ายังไงกัน....?”

 


ก็หมายความตามนั้นนั่นแหล่ะ.... ฉันจะกำลังจะเข้าเป็นหน่วยลับในความดูแลของท่านรุ่นสี่ โทษทีนะแต่งานอดิเรกแย่ๆของนายคงต้องจบลงแค่นี้แล้วล่ะ


 

นัยน์ตาสีดำสนิทนั่นเบิกโพลงขึ้นราวกับไม่เชื่อในสิ่งที่ตัวเองกำลังได้ยินและนั่นก็ทำให้เขารู้สึกพอใจขึ้นมาเล็กน้อยที่ในครั้งนี้เขาเป็นฝ่ายถือไพ่เหนือกว่าคนน่ารังเกียจตรงหน้า


 

“หึ แย่เลยนะ นายคงเหงาน่าดูเลยสิ.... ถ้าฉันกลายเป็นหน่วยลับของท่านรุ่นสี่เมื่อไหร่คนที่เป็นแค่นินจาแพทย์ฝึกหัดอย่างนายก็คงหมดสิทธิ์ล่ะนะ.....


 

ถ้อยคำเย้ยหยันที่คนตรงหน้าเคยกล่าวเอาไว้ถูกเขาย้อนกลับไปอย่างเจ็บแสบ ก่อนเขาจะหยิบเอาถุงยาบนโต๊ะนั่นส่งคืนให้กับนินจาแพทย์ฝึกหัดตรงหน้า

 


ถ้าเข้าใจแล้วก็ออกไปซะ....เอาเสบียงของนายไปด้วยฉันไม่จำเป็นต้องใช้มันอีกแล้ว



เขาเอ่ยอย่างเย็นชากับโมอิที่ตอนนี้เป็นฝ่ายกัดฟันกรอด หากแต่ความรู้สึกเหนือกว่านั้นก็อยู่ได้ไม่นานเมื่อนัยน์ตาของเขาสะท้อนเข้ากับประกายของคมมีดเล่มเล็กที่แอบซ่อนอยู่ในมือของอีกฝ่าย


 

นี่มันไม่ตลกเลยนะคาคาชิคุง!!



อึก!...


 

เขาโน้มตัวหลบคมมีดที่พุ่งเข้าหาตน แต่ทว่าร่างกายที่ใช้จักระไปจนเกือบหมดทำให้การตอบสนองของเขาช้าไปราวเสี้ยววิและนั่นก็ทำให้คมมีดพุ่งเฉี่ยวแขนของเขาไปจนเกิดเป็นแผลตื้นๆ แน่นอนว่าบาดแผลเล็กๆแค่นี้ไม่ใช่ปัญหาสำหรับเขาหากแต่ปัญหาที่แท้จริงนั้นกลับเป็นของเหลวที่อาบอยู่บนใบมีดนั่น......



'อาบยาพิษเอาไว้งั้นหรอ....?!'



เพียงแค่สีและกลิ่นของมันก็ช่วยยืนยันให้เขาเข้าใจในทันทีว่ามีดเล่มนั้นถูกชโลมไปด้วยยาพิษอย่างไม่ต้องสงสัย เมื่อเป็นดังนั้นเขาจึงได้แต่กัดฟันกรอดอย่างนึกโทษตัวเองเมื่อเผลอประมาทเกินไปเพราะเห็นว่าอีกฝ่ายเป็นแค่นินจาแพทย์ฝึกหัด.....


 

ทั้งๆที่เธอควรเป็นเด็กดีแท้ๆจู่ๆมาพูดแบบนี้มันไม่ตลกเลยนะ.....



ก่อนที่เขาจะตรงไปหายาถอนพิษที่ถูกเก็บเอาไว้ในลิ้นชักใกล้ๆร่างของเขาถูกผลักลงกับพื้นห้องก่อนร่างอันซีดเซียวนั่นจะขึ้นมาคร่อมบนตัวของเขาเพื่อกันไม่ให้เขาเป็นฝ่ายขัดขืนได้


 

คิดจะหนีไปจากฉันงั้นหรอ....?”



น้ำเสียงเย็นชาจนน่าขนลุกนั้นเอ่ยขึ้นพร้อมกับใช้มีดที่อยู่ในมือกรีดทึ้งเสื้อผ้าของเขาออก แม้ตัวเขาอยากจะขัดขืนสักแค่ไหนแต่อาการชาและไร้เรี่ยวแรงที่แล่นไปจนถึงปลายนิ้วก็ทำให้เขารู้แล้วว่าพิษเมื่อครู่นั้นคงมีเอาไว้เพื่อเล่นงานระบบประสาท


 

รู้รึเปล่าคาคาชิคุง....จริงๆแล้วฉันเองก็คิดวิธีที่จะได้อยู่กับเธอมาตลอดเหมือนกันนะ



อย่างเช่น ถ้าลองเฉือนเส้นเอ็นที่ข้อมือข้อเท้าแล้วจับเธอขังเอาไว้ในห้อง...ถ้าทำแบบนั้นแล้วเธอจะเป็นของฉันตลอดไปมั้ยนะ? วันๆฉันเอาแต่คิดถึงแต่เรื่องนี้ไม่หยุดเลยล่ะ....


 

รอยยิ้มที่ชวนพรั่นพรึงนั่นถูกส่งมาให้กับเขาพร้อมกับปลายมีดที่ไล้ลงบนผิวเปลือยเปล่าราวกับจะหยอกเย้า ขณะฝ่ามืออีกข้างที่ว่างอยู่นั้นค่อยๆออกแรงบีบลงบนลำคอของเขา



ไม่ต้องห่วงหรอกนะ....ถ้าตื่นขึ้นมาอีกทีเธอก็จะกลายเป็นของฉันตลอดไปแล้วล่ะ



เขาพยายามจะรวบรวมเรี่ยวแรงที่เหลืออยู่เพื่อขัดขืนหากแต่ต้องสิ้นหวังเมื่อพบว่าพิษนั้นลามไปจนทั่วร่างพร้อมกับสติที่ค่อยๆพร่าเลือนขึ้นเรื่อยๆจากแรงบีบที่กดทับอยู่ที่ลำคอ เมื่อเป็นเช่นนั้นนัยน์ตาสีถ่านที่เหม่อลอยจึงทำได้เพียงจับจ้องออกไปนอกหน้าต่างเพื่อหวังจะได้เห็นท้องฟ้าสีครามที่เขาชื่นชอบหากแต่ในตอนนี้มันกลับถูกอาบย้อมจนกลายเป็นสีแดงฉานโดยแสงอาทิตย์ยามเย็น.....



แย่ชะมัด.....ทั้งๆที่อยากจะเห็นท้องฟ้าสีครามที่เหมือนกับดวงตาคู่นั้นอีกสักครั้งแท้ๆ.......



ฉับพลันขอบตาของเขาก็ร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่เมื่อรู้ดีว่าสิ่งที่เขาอยากเห็นมากที่สุดในตอนนี้ไม่ใช่สีครามของท้องฟ้าหากแต่เป็นนัยน์ตาสีฟ้ากระจ่างคู่นั้น.....

 


เอาเป็นว่า....ถ้าเธอพร้อมเมื่อไหร่ฉันจะรอฟังคำตอบอีกทีนะ



น้ำเสียงอ่อนโยนพร้อมกับนัยน์ตาที่จับจ้องมาด้วยความเชื่อมั่นยังคงเด่นชัดอยู่ในความทรงจำของเขา หากแต่นั่นคงเป็นความปรารถนาที่ไม่อาจเป็นจริงอีกแล้ว......



ทั้งๆที่.....กำลังจะได้กลับไปอยู่กับคนคนนั้นแล้วแท้ๆ.......



อาจารย์.............



อาจารย์มินาโตะ...........



หยาดน้ำตาหยดหนึ่งร่วงหล่นลงมาจากนัยน์ตาที่ค่อยๆปิดลงราวกับจะยอมแพ้ให้กับโชคชะตาของตน ขณะที่ในใจได้แต่พร่ำเรียกชื่อของคนที่เป็นดั่งที่ยึดเหนี่ยวสุดท้ายออกมาอย่างสิ้นหวัง หากแต่ในขณะที่สติของเขากำลังจะดับวูบลงนั้น....จู่ๆความรู้สึกกดทับที่ลำคอของเขาก็หายไปพร้อมกับเสียงราวกับของหนักๆกระทบลงกับพื้น ทุกสิ่งนั้นเกิดขึ้นอย่างรวดเร็วและเมื่อรู้ตัวอีกทีร่างของเขาก็ถูกอุ้มขึ้นมาอยู่ในอ้อมกอดของใครบางคน.......



"....?!" 



เมื่อเขาค่อยๆลืมตาขึ้นมาน้ำตาที่หลั่งรินไปแล้วก็รื้นขึ้นมาจนทำให้ขอบตาร้อนผ่าวอีกครั้งเมื่อเส้นผมสีทองกระจ่างนั่นสะท้อนเข้ามาในการรับรู้เป็นอย่างแรก ขณะที่อ้อมแขนอันอบอุ่นที่ประคองร่างของเขาอยู่ช่วยตอกย้ำว่าคนที่อยู่ตรงหน้าเขาไม่ใช่ความฝันที่เกิดขึ้นเพราะฤทธิ์ยาหลอกลวงใดๆ.....


 

 “อาจารย์....มินาโตะ......?


 

เขาพยายามกลั้นเสียงของตัวเองไม่ให้สั่นยามที่เอ่ยเรียกชื่อของคนตรงหน้า หากแต่นัยน์ตาสีฟ้ากระจ่างนั่นยังคงจับจ้องไปยังคนที่ถูกเล่นงานจนกระอักเลือดแต่ก็ยังไม่วายจะส่งรอยยิ้มยียวนมาให้พวกเขา


 

แค่ก....หึๆ อย่าจ้องผมด้วยสายตาน่ากลัวแบบนั้นสิครับท่านรุ่นสี่ ผมกับคาคาชิคุงแค่จะ ‘เล่นสนุก’ ด้วยกันเหมือนทุกครั้งเท่านั้นเอง

 


“........”



ทั้งๆที่ปกติออกจะเป็นเด็กว่านอนสอนง่ายแท้ๆแต่พอดื้อขึ้นมาก็รับมือยากเอาเรื่อง อ้อ...แต่คุณที่เคยเป็นอาจารย์ของเด็กคนนี้น่าจะรู้เรื่องนี้ดีอยู่แล้วนี่นะ?”


 

อาจารย์.....



เขาพยายามเอ่ยขัดไม่ให้คนตรงหน้าใส่ใจคำพูดยียวนของโมอิหากแต่ถ้อยคำของเขาก็ต้องชะงักลงเมื่อสัมผัสได้ว่าปลายนิ้วที่ประคองร่างของเขาอยู่นั้นกำลังสั่น...ยิ่งเมื่อได้สบกับนัยน์ตาสีฟ้ากระจ่างที่จับจ้องไปยังนินจาแพทย์ตรงหน้าก็ยิ่งทำให้ลำคอของเขาแห้งผาก เขาที่อยู่กับอาจารย์มินาโตะมานานย่อมรู้จักใบหน้านั่นเวลาโกรธเป็นอย่างดี หากแต่....ไม่เคยมีสักครั้งที่จะได้เห็นนัยน์ตาสีฟ้ากระจ่างทอประกายเย็นเยียบได้เท่านี้.......




อาจารย์มินาโตะกำลังโกรธ.......โกรธมากแบบที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน.............

 

 


เธอรอฉันอยู่ตรงนี้ก่อนนะ....



น้ำเสียงทุ้มเอ่ยขึ้นเรียบๆขณะที่วงแขนนั้นค่อยๆประคองร่างของเขาลงที่มุมห้องอย่างแผ่วเบาพร้อมกับถอดเสื้อคลุมสีขาวมาห่มคลุมร่างที่เกือบจะเปลือยเปล่าของเขาเอาไว้ แต่ในทันทีที่ใบหน้าคมคายนั้นหันกลับไปมองนินจาแพทย์ที่อยู่ไม่ไกล บรรยากาศของทั้งห้องก็หนักอึ้งไปด้วยจิตสังหารจนเรียกเอาเหงื่อเย็นๆให้ซึมจากใบหน้าของคนที่เคยเอ่ยถ้อยคำยียวนเมื่อครู่.....



ไม่เอาน่า....คนที่เป็นถึงโฮคาเงะอย่างคุณจะฆ่าผมที่นี่งั้นหรอ?”



ถ้อยคำนั้นกล่าวขึ้นราวกับจะลองเชิงหากแต่เขาก็สัมผัสได้ถึงความหวาดกลัวที่ถูกแอบซ่อนอยู่ในน้ำเสียงนั้น.... 


 

สบายใจได้....ฉันยังไม่ฆ่านาย ‘ที่นี่’ หรอก


 

ทันทีที่สิ้นเสียงนั้นร่างของอาจารย์มินาโตะก็หายไปจากตรงหน้าเขาก่อนจะปรากฏขึ้นอีกครั้งที่ด้านหน้าของโมอิพร้อมๆกับหมัดที่ต่อยเข้าที่กลางลำตัวจนร่างของนินจาแพทย์นั้นลอยข้ามห้องไปชนเข้ากับผนังของอีกฝั่งหนึ่งจนแน่นิ่งไปในทันที.....


 

เอาตัวไป....


 

เมื่อสิ้นเสียงคำสั่งหน่วยลับสองคนก็ปรากฏตัวขึ้นในห้องพร้อมกับพาร่างที่หมดสติของโมอิหายไป เมื่อมาคิดดูแล้วบางทีนั่นคงจะเป็นครั้งสุดท้ายที่เขาได้เห็นชายที่ชื่อว่าคิมูระ โมอิก็เป็นได้....


 

คาคาชิ....

 


เขาเผลอสะดุ้งเบาๆเมื่อน้ำเสียงทุ้มนั้นเอ่ยเรียกชื่อของเขาก่อนที่ร่างนั้นจะเดินเข้ามาใกล้พร้อมช่วยกระชับเสื้อคลุมสีขาวให้ห่มคลุมร่างของเขาให้มิดชิดยิ่งขึ้น ขณะที่นัยน์ตาสีฟ้ากระจ่างที่มักทอประกายอ่อนโยนนั้นบัดนี้ได้จับจ้องมาที่เขาด้วยแววตาที่เรียบสงบเสียจนไม่อาจคาดเดาอารมณ์ได้........ 



จากนี้ไปเธอจะต้องเข้ามาเป็นหน่วยลับในความดูแลของฉัน นี่คือคำสั่งในฐานะโฮคาเงะ...






..................................................................



......



 ◆◇◆◇◆◇◆◇◆◇◆◇◆◇◆◇◆◇◆◇◆◇◆◇◆◇◆◇

let's talk! 
สำหรับใครก็ตามที่อ่านตอนนี้แล้วเผลอกำหมัดพร้อมร้องออกมาว่า เยส! เราคือเพื่อนกันค่ะ (ฮ่า) มินาโตะมาแล้วนะทุกคนนนนนน!! ความจริงแล้วที่มาของชื่อตอนอาจจะเป็นความรู้สึกส่วนตัวของไรท์ก็เป็นได้ เพราะตอนที่เขียนตอน 6 7 8 เป็นฟีลที่เครียดมากถึงขั้นอยากลงไปแทะขาโต๊ะ พอเคาะแป้นพิมพ์ตอนที่ 9 จบเลยเป็นฟีลแบบจบสิ้นกันซักที! ไฟนอลลี่~~!! อะไรประมาณนี้ (หัวเราะ) 

สำหรับคนที่ยังคงจิตตกกับสามตอนที่แล้วและเกิดคำถามว่า ทำไมปล่อยให้โมอิรังแกน้องขนาดนั้น? ทำไมมินาโตะถึงไม่รีบเข้าไปช่วยแต่แรกล่ะ? คำตอบคือไรท์มองว่าคาแรคเตอร์ของมินาโตะเป็นคนดี(เกินไป) จนรู้สึกว่าถ้าไม่มีเหตุการณ์อะไรซักอย่างมาทุบแรงๆมินาโตะก็คงจะทำหน้าที่เป็นแค่ครูที่ดีต่อไป เพราะถ้าดูจากที่ผ่านมาจะเห็นว่าการกระทำทุกอย่างของมินาโตะแบ่งเส้นครูกับลูกศิษย์เอาไว้อย่างชัดเจนมากๆจนคิดว่าคนอ่าน(และคนแต่ง)เริ่มสงสัยว่าเมื่อไหร่เค้าจะมีเคมีด้วยกันซักที? แต่หลังจากเหตุการณ์ครั้งนี้เราจะได้เห็นท่าทีของมินาโตะในทางที่เปลี่ยนไป และอาจจะได้เห็นความรู้สึกจากฝั่งมินาโตะมากขึ้นค่ะ

ในส่วนของคำถามหลังไมค์ที่ถามถึงที่มาที่ไปของคาแรคเตอร์ของโมอิคุงนะคะ ชื่อของ ‘คิมูระ โมอิถ้าเอาคำแรกของนามสกุลกับชื่อมารวมกันก็จะได้คำว่า คิโมอิ หรือก็คือ คิโม่ยคุงนั่นเอง~! (สาบานได้ว่าที่มาที่ไปเป็นแบบนี้จริงๆ) จุดเริ่มมาจากที่ไรท์อยากจะได้คาแรคเตอร์แบบน่ารังเกียจขึ้นมาซักคนนึง แต่เป็นคนน่ารังเกียจแบบมีชั้นเชิง เพราะฝีมือระดับน้องถ้าวิ่งเข้าไปจับกดตรงๆก็อาจจะโดนสวนกลับมาได้ โมอิเลยออกมาเป็นคาแรคเตอร์ที่ร้ายแบบมีสมองและอาศัยความอ่อนแอของคนเป็นเครื่องมือค่ะ ในส่วนของรูปลักษณ์ภายนอกนั้นไรท์อิงมาจากการนั่งอ่านประวัติของฆาตกรโรคจิตหลายๆคนแล้วเอามาเป็นต้นแบบของโมอิค่ะ จะเห็นว่าโมอิจะดูเหมือนพวกมีปมที่ชอบควมคุมหรือพอใจในการข่มเหงคนที่ด้อยกว่า ไปจนถึงการใช้ความรุนแรงในแบบต่างๆ ซึ่งอันตรายมากๆเด็กดีไม่ควรเลียนแบบนะคะ

สุดท้ายนี้ต้องขอบคุณทุกคอมเม้นต์ทุกกำลังใจเหมือนเดิมค่ะ อย่างที่เคยบอกไปว่าช่วงนี้ไรท์ยุ่งมากๆจนอยากจะกลายเป็นผักแต่พอเห็นคอมเม้นต์แล้วความอู้ก็หายไปแทบจะในทันทีเลยค่ะ (ꈍ ꒳ ꈍ✿)  ยังไงก็ขอบคุณทุกคนที่ติดตามฟิคเรื่องนี้นะคะ รักนะ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 76 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

110 ความคิดเห็น

  1. #72 namzaaloha (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 25 กันยายน 2561 / 08:49
    อ่านตอนนี้แล้วมันกร๊าวใจดีเลยเกิน มินาโตะซามะมาช่วยเมี-แค่กคาราชิคุงทันซักที นี่เจ็บปวดไปหลายตอนมาก
    #72
    1
    • #72-1 Natsumi-69(จากตอนที่ 10)
      4 พฤศจิกายน 2561 / 22:06
      ฮืออออ ขอโทษที่ไม่อ่อนโยนกับน้องนะคะ มินาโตะมาแล้วค่ะ!!
      #72-1
  2. #64 Rinajang (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 24 กันยายน 2561 / 01:57

    เข้าใจการวางเรื่องเลยค่ะ ฮือ.. เเต่อ่านเเล้วมันเจ็บช้ำใจจนวางไม่ได้เหลือเกิน จริงๆนะ แอบเจ็บกับตอนที่ผ่านมาเเต่มินาโตะตอนนี้คือดีจริงอ่ะ ดีมากก ดีสุดๆ

    #64
    1
    • #64-1 Natsumi-69(จากตอนที่ 10)
      4 พฤศจิกายน 2561 / 21:52
      ขอโทษที่ทำให้ช้ำใจมาหลายตอนนะคะ ( ; w ; )

      มาลุ้นกันเถอะค่ะว่ามินาโตะจะทำยังไงต่อไป~~
      #64-1
  3. #40 หล่อกระชากตับ (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2561 / 21:53

    อยากกระชากมาต่อยจริงๆเลยโมอิ! ไรท์ไม่เก็ยความบริสุทธิ์ไว้ให้จาร์ยเลย แอบจิตตกเบาๆนะคะ ฮ่าๆ–


    อาจาร์ยก็หึงโหดจังเล่า ไม่บังคับน้องก็จะเข้าอยู่แล้ว! รอชมตอนต่อไปนะคะ??’•

    #40
    1
    • #40-1 Natsumi-69(จากตอนที่ 10)
      25 มิถุนายน 2561 / 22:43
      ขอบคุณสำหรับคอมเม้นต์ค่ะ<3

      ฮือ ถึงกับจิตตกเลยหรอคะ? งั้นเดี๊ยวไรท์ส่งมินาโตะไปโอ๋นะคะ~!

      ป.ล. อาทิตย์นี้ไรท์ยุ่งมากๆเลยอาจจะมาอัพช้าไปซักหน่อย แต่ยังไงก็ขอบคุณที่อุตส่าห์เข้ามาอ่านฟิคเรื่องนี้นะคะ ^^;
      #40-1
  4. #39 PP_666 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2561 / 17:09

    เอามันไปเชือดเลยทุกคนนนนน โมอิสมควรโดนหนักกว่านี้ มินาโตะต้องให้คาคาชิไปอยู่ด้วยกันเลยถึงจะดีที่สุดนะ

    #39
    1
    • #39-1 Natsumi-69(จากตอนที่ 10)
      18 มิถุนายน 2561 / 21:35
      ขอบคุณสำหรับคอมเม้นต์ค่ะ~!

      ให้คาคาชิไปอยู่ด้วยกัน? เอ๊ะ...นี่มัน?.....แต่งเข้าบ้านฝ่ายชายสินะค--- (ผิดส์)

      ป.ล.โมอิต้องโดนหนักแน่นอนค่ะ อดใจรออีกสักนิดนะคะ XD
      #39-1
  5. #38 lilinwasan (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2561 / 07:52
    ขอบคุณสำหรับตอนนี้ค่าา ความรู้สึกกร๊าวใจตอนมินาโตะโกรธนี่มันอะไรกัน! // แอบคิดว่าคาร์คนที่อารมณ์ดีตลอดถ้าโกรธต้องน่ากลัวมากๆเลยค่ะ เมื่อไหร่วันอาทิตย์หน้าจะมาถึงน้าา
    #38
    1
    • #38-1 Natsumi-69(จากตอนที่ 10)
      18 มิถุนายน 2561 / 21:22
      ขอบคุณสำหรับคอมเมนต์น่ารักๆเช่นกันค่ะ<3 ^^

      พอมาคิดดูแล้วก็จริงนะคะ มินาโตะตอนโกรธน่าจะน่ากลัวเอาเรื่องเลย โมอิมายุ่งด้วยผิดคนซะแล้วสิ~
      #38-1
  6. #37 คนโรยเกลือ (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2561 / 06:50
    แม่จร้า!อันหลัวเข้าชาวยเมียโคตรเมพเลย เคอะ!
    //ตบตีกับพื้นอย่างเกรี้ยวกราด
    #37
    1
    • #37-1 Natsumi-69(จากตอนที่ 10)
      18 มิถุนายน 2561 / 21:12
      ขอบคุณสำหรับคอมเม้นต์ค่ะ

      เย้~ ในที่สุดมินาโตะก็ออกโรงจนได้~~
      #37-1
  7. #36 tykia (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2561 / 00:05
    ฮือๆๆๆๆๆ ในที่สุด คาคาชิของหนูTT
    #36
    1
    • #36-1 Natsumi-69(จากตอนที่ 10)
      18 มิถุนายน 2561 / 00:11
      เย้ เจอคนนอนดึกเหมือนกันแล้ว~!

      ขอบคุณสำหรับคอมเม้นต์นะคะ /ยื่นผ้าเช็ดหน้าให้คุณ tykia
      #36-1