Happiness is an attitude #กุกนยอง AU-THAI

ตอนที่ 3 : หมากระทุ หมูกระทะ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 42
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    29 ส.ค. 61

Chapter 2
.
.
.
ไปกินหมูกระทะด้วยกันมั้ย


          "มึงๆ เจอเรื่องตื่นเต้นขนาดนี้ ทำไมไม่บอกพวกูวะ"

          จอมและวาฬกระซิบถามเพื่อนตัวเองที่นั่งอยู่ข้างๆ แพยักไหล่ไม่ตอบอะไร หลังจากที่พวกนี้รู้จักพี่แดนพี่กั๋ว ก็ดูเหมือนว่าแพจะโดนซักบ่อยเกินไปจนเริ่มรำคาญแล้ว

          "ขี้เกียจเล่า อย่าถามอีกเถอะ"

          "เอ้า เออก็ได้วะ" จอมขมวดคิ้วนิดๆอย่างไม่ค่อยพอใจ แต่ก็ไม่ได้จริงจังอะไร ในเมื่อเพื่อนเขาไม่อยากพูด เขาก็ไม่อยากบังคับ ถือซะว่าที่ผ่านมาเป็นลมผ่านไปก็ได้


          "พี่พลู หมูทะสี่ชุด"
        
          เป็นแดนเองที่ตะโกนบอกเจ้าของร้าน ซึ่งก็คือ พี่พลู หรือ ซองพลู เด็กหนุ่มที่เรียนจบวิศวะ แต่เกิดเรื่องเข้าใจผิดทำให้เจ้าตัวมีคนมาตามกวนจนรำคาญและลาออก ครั้นจะเปิดบริษัทเองก็ขี้เกียจ จึงหันมาเอาดีร้านหมูกระทะแทน ซึ่งเมื่อก่อนก็ไปตระเวนกินมาทั่วแล้ว ไม่ถูกใจจริงๆสักร้าน เลยมาเปิดขายเองซะเลย

          "มาถึงก็สั่ง ถ้าจะลาหยุดแล้วมาแดกงี้ พวกมึงลากันทำไม" 

          ซองพลูถอนหายใจ ก่อนจะเหลือบไปเห็นเด็กทั้งสามคนที่นั่งอยู่ เขายิ้มให้อย่างเป็นมิตร เด็กๆจึงคลายความเกร็งลง ซองพูลชวนคุยต่อนิดหน่อย แต่ก็สนิทกันอย่างรวดเร็วจนน่าตกใจ

          "ยังมีหน้ามากินหมูกระทะ ไอ้มินทักมาหากูเนี่ย เพื่อนมึงยังไม่ได้แดกข้าวเลย พวกมึงอู้ไม่ทำงานช่วยมันใช่มั้ย"

          "มาถึงก็บ่น พวกผมทำงานตลอดให้พักบ้างเถอะ" แดนพูดอย่างไม่ใส่ใจ พลางคีบของกินเล่นเข้าปาก

          "แล้วนี่ พาเด็กที่ไหนมาด้วย เขาเป็นลูกมีพ่อมีแม่นะ"
          "ก็พูดไป ไม่ได้ฉุดมาสักหน่อย"  แดนพูดหน้ามุ่ย
          "เห็นพวกผมเป็นคนยังไงวะ"  กั๋วที่นั่งอยู่นานก็พูดขึ้นมาอย่างขำๆ
          "คนเหี้ยไง"

          แพหลุดยิ้มขำกับใบหน้าอันเอ๋อแดกของแดนและกั๋ว ส่วนซองพูลพูดแล้วก็เดินไปจัดชุดหมูกระทะ ก่อนจะเอามาเสิร์ฟ พลางเดินตรวจความเรียบร้อยไปทั่วร้าน จนกระทั่งเหลืออยู่แค่ไม่กี่โต๊ะ จึงได้กลับมาร่วมแจมโต๊ะของแดนอีกครั้ง ซึ่งดูเหมือนครั้งนี้ไม่มีบรรยากาศแห่งความเกร็งเหลืออยู่เลย

          "คุยไรกันจ๊ะ เด็กๆ"
          "พี่แดนกำลังเล่าเรื่องตลกอ่ะพี่พลู แต่มันไม่ขำแล้วพี่เขาทำหน้าโคตรตลก ฮ่าๆๆๆ"
 
          วาฬหัวเราะออกมาอย่างปิดไม่อยู่ ส่วนแพก็นั่งเล่นเกมส์ตีป้อมกับกั๋ว ในขณะที่จอมนั้นกำลังกินอย่างไม่หยุด ชนิดที่ว่าตาเหลือกเลยทีเดียว ซองพูลเห็นว่าจอมคงไม่อิ่มจึงลุกไปตักเพิ่มให้ด้วย

          "มึง ไอ้แดน ไอ้เหี้ย!"

          ไวกว่าความคิด แดนโดนชายนิรนามต่อยจนลงไปกองกับพื้น เขายันเข่าลุกขึ้นมา กำลังมึนงงสุดขีด ชายคนนั้นทำท่าจะเข้ามาซ้ำแต่มีหรือที่กั๋วจะปล่อยให้มันซ้ำเพื่อนเขา เขาต่อยมันจนล้มไปเหมือนกัน ก่อนที่มันจะลุกขึ้นชี้หน้าทั้งแดนและกั๋ว

          "ไอ้เหี้ยแดน มึงแย่งน้องเมย์จากกูไป แล้วทำไมมึงมากับเด็กผู้ชายวะ ห๊ะ!"
          "มึงเป็นเหี้ยไรไอ้สัด กูนึกว่าเรื่องจะจบแล้ว กูบอกร้อยรอบแล้วว่ากูไม่ได้แย่ง x!" 

          แดนเดินไปผลักอกมันด้วยอารมณ์ฉุนเฉียว ดูก็รู้เลยว่าโมโหสุดๆ

          "ไม่ได้แย่งแล้วน้องจะบอกเลิกกูหรอว่ะ น้องเลิกกับกูไปหามึงอะ มึงแม่งมีเหี้ยไรดี!"


          ชายนิรนามกระชากคอเสื้อแดนขึ้นแล้วเหวี่ยงไปมา กั๋วกันเด็กๆเข้าไปในร้าน ก่อนที่ซองพลูจะออกมาเห็น เขาวานให้พนักงานในร้านอีกคน พาเด็กๆออกให้ห่าง อีกทั้งยังบอกลูกค้าคนอื่นให้ถอยออกมาจากการมุงอีกด้วย

          "ถอยหน่อยครับ คงไม่อยากโดนลูกหลงกันนะ เกิดไรขึ้นวะ" ซองพลูหันไปถามกั๋วซึ่งกั๋วก็ตอบตามตรง ไม่ค่อยผิดคาดจากที่เขาคิดไว้นัก

          "คู่ปรับใหม่ไอ้แดน"
          "กูจะไปรู้มั้ยวะ! เขาบอกโสดกูก็เลยตามนั้น กูบอกเขาแล้วว่าคุยเล่นๆ กูคุยสามวันกูก็เบื่อแล้ว"
          "มึง ไอ้เหี้ย มึงมันเหี้ย ไอ้ควาย!"
          "โอ้ย มึงเป็นใครวะไอ้สัด เก้าอี้กูแพง ข้าวของในร้านกูถ้ามันพังมึงจ่ายสามเท่านะ" 

          ซองพลูเอ่ยออกมาอย่างหัวเสียเมื่อไอ้คนไม่ทราบชื่อจะทุ่มเก้าอี้ใส่น้องเขา

          "อย่าเสือก อิตุ๊ด"

          คำพูดนั้นทำให้ซองพลูสติขาดทันที เขาเดินเข้าไปพร้อมหยิบขวดเหล้าขึ้นมาก่อนจะหักมันด้วยมือทั้งสองข้าง แล้วนำปลายแหลมๆคมๆ ยื่นเข้าไปจ่อคอของผู้ชายอวดดีคนนั้นด้วยความรวดเร็ว

           "ไหนมึงว่าใครตุ๊ดนะ" 

         ซองพลูถามอย่างเยือกเย็น คนในร้านแทบไม่กล้าขยับตัว แดนที่ตอนแรกเดือดๆถึงกับมองหน้ากั๋วอย่างรู้กัน ถ้าพี่พลูมาโหมดนี้เมื่อไร เป็นอันว่า ชิบหายแน่ครับ

          "มึงเล่นผิดคนละ ไอ้เหี้ยเอ้ยยย ตายแน่นอน" แดนขยับเข้ามาใกล้ๆกั๋วก่อนจะกระซิบ
          "มันไม่รู้ใช่มั้ย ว่าพี่พลูแม่งตำนานของแถวนี้เลย"
กั๋วพูดอย่างยากเย็น
         
          ก็ฉายา พลู เชี่ยวชาญ ที่เมื่อก่อนไปไหนเขาก็กลัวน่ะ กำลังยืนเอาปากฉลามจ่อคอคนโชคร้ายอยู่ พี่พลูเนี่ยแหละ ที่สุดของที่สุดแล้ว

          "โอ้ยยยยยยยยยยยยยยย" เสียงร้องโหยหวน ทำให้กั๋วและแดนหันไปปิดหูและตาของเด็กๆไว้ ก็ใครจะอยากให้น้องแม่งเห็นคนโดนกรีดวะ

          "เด็กๆอย่ามอง"

          "จำชื่อกูไว้ พลู เชี่ยวชาญ ว่างๆก็ไปหาถามลูกพี่มึงนะไอ้สัด ว่ากูเป็นใคร ซ่าให้มันถูกที่หน่อยไอ้น้อง"
         
          หลังจากนั้นซองพลูก็ถีบส่งไอ้หน้าผีคนนั้นไปพร้อมพวกของมัน สั่งเด็กจัดการแล้วทุกอย่างก็กลายมาเป็นปกติ ภายในสิบนาที

          หลังจากเหตุการณ์สงบลงและอิ่มหน่ำสำราญพุงกันไปแล้ว เด็กทั้งสามเลยขอตัวกลับเนื่องจากดึกแล้ว แถมยังเสียขวัญอยู่ไม่น้อย ไม่สิต้องเรียกว่า ช็อคมากกว่า เพราะพวกเขาไม่นึกจริงๆว่าพี่พลู จะมีด้านแบบนั้นด้วย 

          พวกเขาแลกไอดีกันเรียบร้อยด้วย ดูเหมือนซองพลูกับเด็กๆจะคุยกันถูกคอเป็นพิเศษแถมเด็กๆ ยังชื่มชมซองพลูอีก อีกทั้งเจ้าตัวก็ชอบเด็กๆมากถึงขนาดที่ว่าถ้าเด็กๆมากินที่ร้านอีก ซองพลูจะลดให้เป็นพิเศษเลยเชียว ทีกับพวกเขานะ คิดราคาเต็มตลอด โคตรลำเอียง -_-

        "ไอ้แดน ไอ้กั๋ว กลับโรงเรียนมึงไปได้แล้ว"
        "โห่ ไรวะ ทำไมไล่กันงี้อ่ะ" 

          แดนพูดพลางหยิบแตงโมเข้าปาก ส่วนกั๋วก็นั่งกินไอติมอย่างไม่สนใจใคร

         "ถ้ามึงไม่ไปตอนนี้ กูว่าไอ้มินกับไอ้อู๋แดกหัวมึงแน่ มึงไปอ่านแชทด้วยไอ้สัด แล้วมึงมาครั้งไหนนะ ร้านกูเป็นเรื่องตลอด"
          "เออๆ งั้นไปล่ะ ขอบคุณมากพี่"
          "เออ พรุ่งนี้มาทำงานด้วยนะพวกมึง"
          "ครับๆ ป่ะ ไอกั๋ว"
          "ไปก่อนพี่ เจอกัน ขอบคุณครับ"

          แดนและกั๋วเดินออกมานอกร้าน พวกเขาเดินเข้าเซเว่นเพื่อซื้อของนิดหน่อย หลังจากนั้นก็เดินออกมาขึ้นมอไซต์ของกั๋วที่จอดไว้หน้าคอนโดแพแล้วขับออกไป

          ใช้เวลาไม่นานจากคอนโดแพถึงโรงเรียนที่พวกเขาเรียนอยู่ กั๋วขับลึกเข้าไปในตัวตึกที่พวกเขาชอบเอาไว้ทำงาน เป็นทั้งที่นอน ที่กิน ที่ฉลอง เรียกได้ว่าที่อยู่อาศัยก็คงไม่ผิด แถบจะสิงอยู่ที่โรงเรียนแทนบ้านแล้ว

          "พวกมึงงงงงงงงงง เหี้ย กว่าจะมากัน ไอ้สัด ไหนข้าวกู"

          เป็นอู๋ที่วิ่งมาแย่งถุงเซเว่นไป หลังจากนั้นก็เกิดการตะลุมบอนแย่งอาหารกันเกิดขึ้น ส่วนแดนก็นั่งเล่นโทรศัพท์ ข้างๆก็คือกั๋วที่กำลังนั่งมองเพื่อนๆกินข้าวกันด้วยสภาพที่ดูไม่ได้

          "กั๋ว มึงได้คุยกับน้องแพมั้ย" แดนถามเพื่อนที่นั่งอยู่ข้างๆกัน กั๋วหันหน้ามามองนิดหน่อยก่อนจะส่ายหัว

          "โธ่ ว่าจะขอไลน์น้องวาฬหน่อย"

          "ขอตีนกูหนิ ม่อไอ้สัด เรื่องเก่ายังไม่เคลีย"

          กั๋วพูดอย่างโมโหนิดๆ แต่มันก็เท่านั้นแหละ เพื่อนเขาฟังใครที่ไหน ไอ้แดนมันเป็นคนดื้อ มุทะลุ ปากหมาด้วย ไม่ติดที่ว่ามันหล่อ เรียนเก่งเนี่ย มันก็ผู้ชายเทาๆคนหนึ่งที่ต้องการความรักความสนใจก็แค่นั้น

          "ไรวะ ทำไมวันนี้มีแต่คนด่ากูเนี่ย"
 
          แดนพูดออกมาอย่าง งงๆ หลังจากนั้นเขาก็เลิกสนใจกั๋วที่มันเริ่มหยิบของออกมาทำงาน คนอื่นที่กินเสร็จแล้วก็ลุกไปอาบน้ำ เตรียมพร้อมสำหรับเข้านอน เห็นเป็นเด็กช่างแบบนี้แต่ก็เข้านอนไม่เกินสี่ทุมครึ่งกันนะครับ

          เพราะด้วยความที่ว่าไอ้อู๋มันกลัวไม่สูง เลยบังคับเพื่อนให้นอนเป็นเพื่อนมันแบบนี้ตลอด ถ้ามันนอนเกินสี่ทุ่ม สาบานเลยว่าคุณจะต้องฟังมันบ่นไปทั้งคืนแน่ๆ

          "ฝันดีเว้ยพวกมึง"

          เป็นไอ้มินที่พูดบอก หลังจากนั้นก็ตามมาด้วยเสียงจากคนอื่นๆ กั๋วในชุดเสื้อกล้าม กางเกงบอล เดินไปปิดไฟ ก่อนจะล้มตัวลงนอนบนที่นอนเก่าๆ ข้างๆเป็นไอ้แดนที่นอนหลับไปแล้ว ส่วนอีกข้างเป็นไอ้มินที่กำลังจะหลับ คนตัวสูงจึงคิดว่าคงต้องพักผ่อนบ้างแล้ว ถึงพรุ่งนี้เขาจะไม่มีเรียนแต่ก็ใช่ว่าจะตื่นสายกันได้

          เคลิ้มๆกำลังจะหลับ เสียงแจ้งเตือนจากแอปพิเคชั่นชื่อดังอย่างไลน์ก็ทำให้กั๋วสะดุ้งตื่น เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูก่อนจะพบว่าเป็นแม่นั่นเองที่ส่งข้อความมาถามสารทุกข์สุขดิบกันตามประสา กั๋วพิมพ์ตอบกลับไปนิดหน่อย ก่อนจะตัดบทจบว่าพรุ่งนี้มีงานเช้าจะนอนแล้ว นั้นแหละแม่ถึงได้เลิกส่งข้อความมา

          กั๋วไม่สนิทกับแม่หรอกนะ เพราะตั้งแต่ที่จำความได้ก็อยู่กับพ่อมาโดยตลอด แม่กับพ่อของเขาหย่ากันตั้งแต่เขายังไม่ถึงหกเดือนด้วยซ้ำ โดยให้เหตุผลว่าพ่อที่เป็นนักบิน ไม่สามารถให้เวลาแม่ได้ ซึ่งกั๋วก็มารู้ที่หลังว่าช่วงที่พ่อไม่อยู่ แม่แอบคุยกับหนุ่มที่บ้านทางฝั่งแม่เป็นคนจัดหาให้

          แม่ท้องก่อนแต่ง แต่ด้วยความรักหรือความหลงก็ไม่รู้ทำให้แม่หนีตามพ่อมา หลังจากทางบ้านทราบว่าแม่หนีตามมาก็มาตามกลับ แต่หลายครั้งหลายหนก็ไม่สำเร็จ จนช่วงที่พ่อเริ่มไปทำงานที่ปาปัวนิวกีนีนั้นแหละ แม่ด้วยความเหงาก็เริ่มคล้อยตามฝั่งนั้น ทำให้คุยกันเรื่อยมาจนถึงขั้นหย่ากับพ่อในที่สุด

          พ่อบอกแรกๆก็รู้สึกโกรธแม่อยู่มาก แต่ก็พอเข้าใจได้ว่าทำไมหนทางรักของชีวิตถึงไม่สามารถเดินไปต่อได้ ในเมื่อคนเราเนี่ย บางคนก็ผ่านมาเพื่อรักแต่บางคนก็ผ่านเข้ามาเพื่อสอนบทเรียนชีวิตเท่านั้น ทุกอย่างเป็นสิ่งที่สอนให้พ่อเข้มแข็งและเดินต่อ พ่อบอกกับเขาว่า คนเราต้องแยกความรักกับความหลงให้ออก

          เรื่องที่พ่อยกมาเป็นตัวอย่างความหลงของเขาคือเรื่องรถ สาบานได้ว่ากั๋วหน้าชาทีเดียว เมื่อพ่อพูดกับเขาว่า หัดล้างรถให้มันสะอาดทุกซอกทุกมุมก่อน ค่อยมาบอกว่าอยากได้คันใหม่ไปแต่งโชว์ ซึ่งเขากลับมาคิดๆดูแล้วเนี่ยมันก็จริง ถ้ารถเรายังดูแลไม่ได้แล้วคนอื่นล่ะ ทำไมเราถึงคิดว่าตัวเองจะดูแลได้ ทำไมเราถึงได้หลงตัวเองขนาดอยากได้รถคันใหม่กั๋วก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน

          ดูเหมือนเขาคงบ่นมากไปสินะ และดูเหมือนว่าเขาจะนอนไม่หลับแล้วล่ะ คนตัวสูงยันตัวเองขึ้นมาก่อนจะเดินออกไปสูดอากาศที่หน้าโรงนอน เขานั่งเล่นอยู่สักพักก็ได้ยินเสียงเหมือนคนเดินเดินออกมา เป็นมินนั่นเอง เพื่อนของเขาเดินออกมาพร้อมกุมท้องไปด้วยทำให้กั๋วถามอย่างสงสัย

          "อ้าว มึงตื่นมาไงเนี่ย แล้วท้องมึง เป็นไรวะ"

          "ไอ้อู๋จระเข้ฝาดหางโดนท้องกูเต็มๆ สร่างเลย"

          "ฮ่าๆๆๆๆๆ โชคร้ายหน่อยนะ"

          "แล้วมึงทำไมไม่นอน"

          "แม่ทักมา คุยกับแม่แล้วนอนไม่หลับ"

          "อ่อ"

          หลังจากนั้นความเงียบก็เข้าปกคลุม มินก็พอรู้เรื่องแม่ของกุกมาบ้าง เพื่อนเขาคนนี้เป็นคนไม่ค่อยพูดหรือโต้ตอบนัก ทำให้มันตกเป็นเป้าง่าย คนจะชอบคิดว่ามันไม่รู้สึกอะไร ทำอะไรกับมันก็ได้
มันไม่โกธร แต่ใครจะรู้ว่ามันเป็นคนที่ขี้น้อยใจขนาดไหน มันไม่ใช่คนที่ต้องการให้คนอื่นปกป้อง มันไม่ได้อ่อนต่อโลกขนาดนั้น แต่มันก็แค่ต้องการใครสักคนที่เข้าใจมัน ไม่ต้องพูดเยอะแค่อยู่เป็นเพื่อนมันก็พอ

          "ปะ ไปนอน กูเริ่มง่วงละ"

          กั๋วว่าพลางเดินกลับเข้าข้างใน มินละออกจากอาการเหม่อลอย เดินตามเข้าไปก่อนที่ต่างคนจะล้มตัวลงนอนที่ใครที่มัน ปล่อยให้เสียงของพัดลมทำงานไปพร้อมกับความเงียบ ไม่นานคนทั้งคู่ก็หลับไป






TBC


Talk with writer
ไม่ได้อยากให้มองแม่พี่กั๋วไม่ดีนะคะ อย่าเข้าใจผิด
แค่จะอธิบายปมชีวิตของพี่กั๋วว่าเป็นคนยังไง
ตอนนี้พี่มินจะเริ่มเข้ามามีบทบาทแล้วค่ะ
ส่วนพี่อู๋รอไปก่อน ค่าตัวแพง5555
พี่กั๋วกับพี่มินเป็นเพื่อนสนิทกันค่ะ แบบสนิทมาก มองตาก็รู้ใจ
ตอนนี้จะเป็นเรื่องของพี่กั๋วค่ะ
ตอนหน้าจะเป็นทางฝั่งน้องแพบ้าง
แต่จะลงตอนไหนก็คอยลุ้นกันนะคะ5555

*ยังไม่ได้ตรวจคำผิด




enjoy reading


 

         





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

2 ความคิดเห็น