Happiness is an attitude #กุกนยอง AU-THAI

ตอนที่ 2 : first time

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 98
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    2 พ.ค. 62

Chapter  1

First time

 

          ร่างบางก้าวลงจากอาคารเรียนแปดชั้นมายังทางเดินที่เป็นตัวเชื่อมระหว่างโรงอาหารกับสนามฟุตบอล แพ เป็นนักเรียนม.ปลายของ PD Art School วันนี้เป็นวันที่เขามีเรียนเช้าสามวิชา จึงลงมาเร็วกว่าปกติ เพราะโรงเรียนมีนโยบายให้นักเรียนเรียนตามใจชอบในวันจันทร์ และมีการเรียนการสอนที่ค่อนข้างอิสระ จึงไม่ได้มีการเคร่งกฎระเบียบอะไรมากนัก  


          Rrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrr


          [ฮัลโหลอิแพพพพพ อยู่ไหนวะ]

          “ทางเชื่อม วาฬมึงอยู่ไหน

          [โรงอาหาร เดินมาๆ โต๊ะนอกสุด]

          "เค กำลังไป"


        คนตัวเล็กวางสายจากเพื่อนของตัวเองแล้วเดินไปโรงอาหาร เขาเห็นวาฬกำลังนั่งเล่นโทรศัพท์และจอมที่กำลังกินข้าว จึงเดินเข้าไปนั่งลงพร้อมเปิดกระเป๋าหยิบเอาหมอนใบเล็กขึ้นมาหนุนทับก่อนจะหลับตาลง


          “อ่ะ มาถึงก็นอน ไม่กินข้าวหรอ

          “อย่าบ่นกู ขอนอน

          “แล้วจะไม่กินข้าวหรอจอมถามทั้งๆที่ข้าวเต็มปาก

          “กินให้หมดก่อนแล้วค่อยพูดได้มั้ยล่ะ” วาฬเอ็ด

          “เออๆ โทษๆ

          “ไม่หิว

          “กินข้าวบ้างเถอะ ผอมยังกะผี


          หลังจากนั้นทั้งสองคนก็ไม่ได้เซ้าซี้อะไรอีก พอจอมกินข้าวเสร็จก็ขอไปเรียนต่อทันที เพราะจอมไม่ได้เรียนวิชาเดียวกัน ส่วนวาฬก็นั่งเล่นอยู่อีกสักพักและเดินไปซื้อขนมปังมาให้แพที่นอนยังไม่ตื่น จนเพื่อนในไลน์มาบอกว่าอาจารย์มาแล้วนั้นแหละถึงได้ปลุกแพแล้วพากันขึ้นเรียน

           สามชั่วโมงผ่านไป แพและวาฬก็เดินออกมาจากห้อง ทั้งสองเดินออกจากโรงเรียน เพื่อขึ้นบีทีเอสไปซื้อของที่ห้าง ก่อนจะทานข้าวเย็น ดูหนังและแยกย้ายกันกลับหอก็เป็นเวลาทุ่มกว่าๆพอดี ซึ่งหอวาฬอยู่อีกที่ ส่วนคอนโดแพอยู่ในซอยใกล้ๆบีทีเอสอีกที

 

          “เฮ้ยมึง ไอ้ห่าแดน ไอ้เหี้ยกั๋ว อย่าหนีนะเว้ย!


       เสียงเอะอะโวยวายข้างหลังทำให้แพหันไปมอง ก่อนจะเห็นเด็กช่างห้า-หกคนวิ่งไล่เด็กช่างต่างสถาบันอีกสองคนมา ทั้งสองมีรูปร่างสูงกว่าแพ และตัวหนากว่าอย่างเห็นได้ชัด แพทำหน้าเหวอทันทีเมื่อหนึ่งในสองคนนั้นดึงแพให้วิ่งตามไปด้วย 

        สามคนวิ่งหนีพวกนั้นผ่านซอยนี้ซอยนั้น จนใกล้ถึงคอนโดของคนตัวเล็ก แพที่เริ่มวิ่งตามไม่ไหวจึงขืนตัวเป็นสัญญาณแล้วดึงทั้งคู่เข้าไปในตัวล็อบบี้ของคอนโดทันที โดยที่พวกเด็กช่างกลุ่มนั้นได้แต่งงๆกับการหายตัวได้ของทั้งสามคน คนสามคนหอบแฮ่กๆอย่างหมดสภาพ รปภ.เข้ามาถามแพด้วยความหวังดีซึ่งแพก็ตอบกลับอย่างสุภาพ


           “น้อง พวกพี่ขอโทษนะที่ลากวิ่งมาด้วย"  คนที่หน้าเหมือนซามอยด์เอ่ยปากอย่างเหนื่อยอ่อน ก่อนจะถือวิสาสะนั่งลงบนโซฟารับรอง 

         “ช่างมันเถอะพี่” คนตัวเล็กก็เดินไปทรุดตัวลงด้วยเช่นกัน

         “ล้มเมื่อกี้เจ็บมั้ย พี่ขอโทษจริงๆ แต่ถ้าไม่ดึงมาด้วยเดี๋ยวโดนลูกหลง คนที่หน้าตี๋ๆหน่อยนั่งลงข้างแพก่อนจะถอนหายใจออกมาอย่างหนัก แพหันไปมองคนข้างๆพร้อมส่ายหน้า 

          “พี่ชื่อแดนนะ ไอ้นั่นชื่อกั๋ว เรียนอยู่เทคนิคใกล้ๆนี้แหละ

         “ชื่อแพนะพี่ อยู่ม.5”

         “เดี๋ยวพี่จะพาไปเลี้ยงข้าวขอโทษ แต่กินข้าวตามข้างทางได้ใช่ปะ?

         “ไม่เป็นไรหรอก พี่ไม่ต้องเลี้ยงก็ได้ มันสุดวิสัยหนิ

          “เออหน่า ไม่ต้องเกรงใจ” แดนยิ้มอย่างอารมณ์ดีต่างจากเมื่อกี้ลิบลับ เปลี่ยนอารมณ์เร็วจังวะ

          “ถือว่าเป็นคำขอโทษจากพี่ล่ะกัน กั๋วเองก็ยิ้มบางๆให้คนตัวเล็ก

          “งั้นก็ได้ แต่พรุ่งนี้นะ

          “ได้หมด เดี๋ยวรอหน้าคอนโด

           “เค งั้นผมขึ้นห้องก่อนนะ พวกพี่เดี๋ยวสักพักค่อยไปก็ได้ ผมบอกลุงรปภ.ไว้แล้ว

          “โอเค ขอบคุณมากน้องแพ” กั๋วพูดอย่างจริงใจเป็นทางการจนแพต้องส่ายหน้าว่าไม่เป็นไร

          “เออ น้องแพ จะเป็นไรมั้ยถ้าพี่อยากจะขอไลน์ไว้ เผื่อพรุ่งนี้เรามีธุระ” 

          “pae2018”

         “โอเค ขอบคุณนะ แล้วก็ขอโทษอีกที” 

         “อืม ผมไปแล้วพี่


       คนตัวเล็กขึ้นลิฟต์ไปโดยมีแดนและกั๋วมองจนลับตา กั๋วหันมาหาแดนก่อนจะตบหัวเพื่อนตัวเองไปหนึ่งครั้งแรงๆ

       “โอ้ย ! เชี่ยไรมึงเนี่ย

       “ไอ้ห่า ม่อจนได้เรื่อง ทำคนอื่นเดือดร้อนไปหมด

        “เอ้า ใครจะรู้วะ เขาบอกว่าเขาโสด กูก็เลยตามนั้น

       “ห่าเอ้ย แล้วเนี่ยจะได้กลับตอนไหน คิดหน่อยยยยยย

       “โอ้ยๆๆๆๆ เหี้ยกั๋ว กูเจ็บแล้ว


       “เฮ้ย มึงกั๋วกับแดนป่ะ?” เสียงผู้มาใหม่ทำให้แดนและกั๋วหันไปมอง พวกเขานึกและจ้องหน้าคนตรงหน้าอยู่สักพักก่อนที่กั๋วจะร้องออกมา

       “อ้าว! ไอ้เหนือ ไม่เจอกันนานเลย สบายดีมั้ยว่ะ

       “เออ สบายดี ไม่คิดว่าจะเจอพวกมึงที่นี้ มาทำไรกันวะ ซื้อคอนโดอีกแล้วหรอ

       “พ่องดิ ไอ้แดนแม่งไปม่อสาวล่อตีนผัวเขา โดนไล่ตีมาเนี่ย เด็กในนี้ช่วยไว้

       “มึงควรเลิกนิสัยม่อไปทั่วไอ้ห่า ไม่เจอกันสามปีก็นึกว่ามึงจะดีขึ้น

        “สนุกออก

        “กูสนุกกับมึงหรอออออกั๋วย้อน

        “ฮ่าๆๆๆ พวกมึงแม่งเหมือนเดิมชิบหายเลย

        “ก็ไม่เปลี่ยนไปจากเดิมเท่าไหร่หรอก


         สามหนุ่มคุยกันอย่างออกรสสักพักใหญ่ๆก่อนที่นาฬิกาจะแจ้งเตือนว่าเป็นเวลาสองทุ่มแล้ว เหนือจึงชวนออกไปกินข้าว พร้อมไปส่งที่โรงเรียน เนื่องจากช่วงนี้แดนและกั๋วต้องทำงานโปรเจคของวิชาเครื่องยนต์ให้เสร็จทันงานโชว์ที่จะจัดขึ้นเร็วๆนี้


       “ใจมากมึง ไว้เจอกัน

       “เออ เจอกันๆ


วันต่อมา


         ตึง ดึง ดึ้งงงงงงง


       “โอ้ย จบสักที คณิตศาสตร์น่าเบื่อชิบหาย

       “หุบปากหน่อยอิจอม แมลงวันบินว่อนไปหมดแล้ว

       “อ้าววาฬ มึงกัดกูอีกแล้วนะ

       “หยอกจ้า


       แพ นั่งฟังบทสนทนายิ้มๆ จอมกับวาฬถือได้ว่าทะเลาะกัน (แบบไม่จริงจัง) บ่อยที่สุดแล้ว ไม่มีวันไหนที่สองคนนี้จะไม่คุยกันโดยที่ไม่มีการกัดกันได้


        “แพ เย็นนี้ไปไหนมั้ยจอมถามหลังจากเดินออกมาจากห้องแล้ว

        “อืม ว่างมั้ง ทำไม

       “ว่าจะชวนไปกินหมูกระทะเปิดใหม่ร้านในซอยมึงอ่ะ

       “อร่อยหรอ?

       “อือ เห็นรีวิวมาเขาบอกว่าน้ำจิ้มเด็ดมว๊ากกกกกกกจอมพูดพร้อมรีแอคชั่นที่เรียกได้ว่าเล่นใหญ่มาก เล่นใหญ่จนแพงง กะแค่กินหมูกระทะเนี่ยอะไรขนาดนั้นล่ะ


       “ร้านอยู่ตรงไหนอ่ะ ทำไมนี่พลาด” วาฬถาม

       “ในซอยอะแหละ” จอมพูดพลางยื่นโทรศัพท์ที่มีรีวิวและแผนที่ร้านมาให้ดู

       “ไปดิ แต่ขอไปเปลี่ยนชุดก่อนได้มั้ย” แพตอบ

       “เอ่อใช่  พวกกูว่าจะนอนหอมึงอะ ได้มั้ย

       “ได้ๆ เอาชุดมากันมั้ย

       “เอามาจ้า” วาฬตอบพลางยกกระเป๋าถืออีกใบขึ้นโชว์

       “เค งั้นก็ไปกัน


ไลน์!



 



       "หวัดดีครับ พี่กั๋ว"

       "ไง น้องแพ"






TBC.


Talk  with  Writer


          สวัสดีคุณผู้อ่านที่น่ารักทุกท่านค่า แวะมาเปิดเรื่องใหม่อีกแล้ว ฮือออออ เป็นกุกนยองนะคะ แต่มีคู่อื่นเหมือนกัน เรามันขี้ชิป ยอมรับค่ะ ถถถถถ ยังไงก็ฝากฟิคเรื่องนี้ไว้ในอ้อมอกอ้อมใจของแม่ยกด้วยนะคะ


tag on twitter : #มุมมองกุกนยอง

contact me on twitter : @niruncamellia


 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

2 ความคิดเห็น

  1. #2 Hmini (@Hmini) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2561 / 11:31
    สู้ๆคะไรท์
    #2
    0