[ ปรมาจารย์ลัทธิมาร ซือจุย x OC ] ยามดอกไม้ร่วงโรยบนเมฆา (END)

ตอนที่ 5 : ทะเลาะวิวาท

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,773
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 185 ครั้ง
    18 ส.ค. 62




ทะเลาะวิวาท


  


  ฉันใช้เวลาอยู่นานนับสิบนาทีกว่าจะลุกจากเตียงได้ตลอดหนึ่งเดือนที่ฉันฝึกคงจะเริ่มถาโถมจนร่างกายเพลียไปหมดแถมเสริมด้วยการนั่งอ่านกฎบ้านตระกูลหลานทุกคืนก่อนนอนอีก



  ฉันทำธุระส่วนตัวเสร็จเรียบร้อยจึงเดินออกมาพร้อมกับกระบี่ตามลำพัง



  

  เสียงของนกร้องยามเช้า อากาศที่เย็นสบาย ต้นไม้ ภูเขาทำให้ฉันรู้สึกสดชื่น



  ฉันคิดถึงตัวตนของฉัน .. ลินดา พ่อแม่ของฉันและเพื่อนสนิทจะเป็นยังไงบ้าง .. 





  "ฟางฮัว"



  ฉันหลุดภวังค์ความคิดเมื่อปรากฎร่างแกร่ง ชุดคลุมสีฟ้าปลิวไสว ใบหน้าคมที่อ่อนโยนส่งรอยยิ้มเล็กๆมาให้ ฉันรีบโค้งคำนับ


  "คารวะ ท่านประมุขหลาน"


  ฉันเงยหน้าขึ้นมองซีเฉินที่พยักหน้ารับ


  "เป็นอย่างไรบ้าง การฝึกตนของเจ้า" เขาถาม


  "ข้าพอชำนาญบ้างแล้วเจ้าค่ะ ขอบคุณที่เป็นห่วงข้า" ฉันคำนับอีกครั้ง


  "ดีแล้ว .. เจ้าฝึกฝนตนต่อไป ว่าแต่ ความทรงจำของเจ้า .. เริ่มกลับมาแล้วรึไม่" เสียงทุ้มถามฉัน



  ฉันส่ายหน้าช้าๆ อาจจะเป็นเพราะฉันคือลินดา ไม่ใช่ฟางฮัว



  "เจ้าต้องทำจิตใจให้สงบ ข้ารู้สึกว่าเจ้ามีเรื่องบางอย่างที่เจ้ากังวลภายในใจอยู่" เขามองฉันอย่างเป็นห่วง


  "เจ้าค่ะ ข้ารู้สึกกังวล ตัวตนของข้า ข้าเป็นใครกันแน่ .." ฉันพูดพลางก้มมองพื้น


  "เจ้าไปที่บ่อแร่น้ำเย็นเสีย ที่นั่นสงบอาจทำให้เจ้านึกความทรงจำของเจ้าได้"




  บ่อแร่น้ำเย็น .. ที่วั่งจีเคยไปแช่สินะ




  ฉันพยักหน้า



  "จิ่งอี๋และซือจุย เด็กสองคนนั้น ได้รบกวนเจ้าอะไรไหม"



  ฉันรู้สึกแปลกใจกับคำถามของซีเฉิน



  "ไม่เจ้าค่ะ พวกเขาเป็นเด็กดีคอยช่วยเหลือข้า" ฉันตอบอย่างรวดเร็ว ซีเฉินหัวเราะเล็กน้อย



  "ข้ามิได้จะว่าพวกเขา ตั้งแต่เด็กแล้ว.. ที่จิ่งอี๋และซือจุยสนิทกับเจ้า เดินตามเจ้าตลอดเลย" แววตาของซีเฉินสะท้อนความเอ็นดูออกมาเมื่อนึกถึงเรื่องเมื่อสิบปีก่อน




  'เราสนิทกันมากขอรับ'




  ฉันนึกถึงคำพูดของซือจุยที่เคยบอกกับฉัน ทำไมพวกเขาถึงไม่เล่าเรื่องสมัยเด็กให้ฉันฟังเลยล่ะ



  "ยังไงก็ ข้าฝากหน้าที่เจ้าดูแลศิษย์ในตระกูลหลานรวมถึงตระกูลอื่นๆด้วยนะ" เขายิ้ม



  ฉันจะทำได้รึเปล่านะ ..



  "เจ้าทำได้ฟางฮัว" ฉันมองหน้าเขาที่อ่านใจฉันออก



  "เจ้าค่ะ ท่านประมุข ข้าจะทำหน้าที่ให้ดีที่สุด" ร่างบางของฉันโค้งคำนับเขา




  เสียงระฆังดังขึ้น




  "ได้เวลาแล้ว ไปกันเถอะ" ซีเฉินเอ่ย เขาสาวเท้าเดินออกไป ฉันเดินตามเขา















  ภายในสำนักร่ำเรียนคึกคักเมื่อศิษย์จากหลายตระกูลรวมกันที่นี่



  เสียงพูดคุยเสียงดังจนได้ยินออกมาด้านนอก ซีเฉินและฉันเดินขึ้นบันไดและเข้าไปในสำนัก ทั้งห้องจึงเงียบกริบทันที พวกเขาต่างโค้งคำนับประมุขหลานรุ่นปัจจุบัน ส่วนฉันถอยห่างจากเขาเดินไปรวมตัวกับศิษย์ตระกูลหลาน



  ซีเฉินกล่าวต้อนรับปราศรัยเล็กน้อย บรรดาศิษย์จากหลายตระกูลเริ่มมอบของวิเศษเป็นที่ระลึกแก่ประมุข



  ฉันกวาดสายตามองผู้คนที่ใส่ชุดตามสีของตระกูล พวกเขานั่งเป็นระเบียบ



  เมื่อพิธีการต้อนรับจบลง ซีเฉินขอตัวออกไปและประกาศให้พักผ่อนตามอัธยาศัย ฉันจึงเดินไปนั่งอย่างสงบกับศิษย์ตระกูลหลาน พวกเขาคุยเรื่องไปเรื่อยเปื่อยกับฉันบ้าง



  ตลอดครึ่งค่อนวันฉันไม่เห็นวั่งจี ซือจุยและจิ่งอี๋เลย ติดภารกิจอะไรกันรึเปล่านะ เมื่อวานพวกเขาก็ไม่ได้บอกอะไร


  "น้ำชาเจ้าค่ะ ศิษย์พี่ฟางฮัว" หลินฮุยยิ้มก่อนจะยื่นถ้วยชาให้กับฉัน ฉันกล่าวขอบคุณเธอ


  "ขนมกุหลาบ ข้ารู้ว่าเจ้าชอบ" ฉันยกจานใบเล็กที่มีขนมสีสันวางอยู่หลายชิ้น


  "ขอบคุณเจ้าค่ะ!" ใบหน้าหวานดูเลิ่กลั่กพลางรับจานที่ฉันยื่นให้







  ปัง !! ตึง !!



  เสียงของโต๊ะล้ม จานและขนมร่วงลงบนพื้น แก้วชาแตก



  ทั้งห้องเงียบเชียบทันที



  ชายหนุ่มทั้งสองลุกขึ้นยกกระบี่ประชันหน้ากัน ฉันมองเหตุการณ์ตรงหน้า วัยรุ่นนี่เลือดร้อนกันเสียจริง



  "เจ้าคิดว่าเป็นใคร!ถึงมาดูถูกข้าได้!!" เสียงทุ้มตะโกนด้วยความโกรธเกรี้ยว



  "ข้ามิได้พูดดูถูกเจ้านี่ ตระกูลหมิงอย่างเจ้าจะมาสู้กับตระกูลโฉวอย่างข้าได้งั้นรึ!"



  เฮ้อ .. แข่งกันเรื่องตระกูลว่าใครมีอำนาจมากกว่ากันอีก ..



  ศิษย์ตระกูลอื่นจะไม่มีใครอาสาออกมาห้ามเลยเหรอเนี่ย



  "ศิษย์พี่ ทำยังไงดีเจ้าคะ" หลินฮุยถามฉัน ฉันหันไปมองเธอ



  "ข้าจัดการเอง" ฉันลุกขึ้นเพราะสถานการณ์เริ่มไม่ดีแล้วเมื่อเด็กหนุ่มทั้งสองเริ่มประชันกระบี่กัน





  ดวงตาคมสวยมองไปที่ชายหนุ่มที่สวมชุดคลุมสีเหลืองที่พยายามเข้าไปห้ามเช่นเดียวกับเธอ แต่ร่างเล็กไวกว่า


  เธอโยนกระบี่ให้ปลายแหลมคมชนกับกระบี่ของพวกเขาทั้งสองจนเกิดเสียง



  "พวกท่านหยุดเสีย ที่นี่ห้ามก่อเหตุทะเลาะวิวาท" ฉันพูดด้วยเสียงเรียบนิ่งพลางก้มลงเก็บกระบี่ใส่ฝักเหมือนเดิม


  "นี่มิใช่ธุระกงการอะไรของเจ้า แม่นางหลาน" ชายชุดคลุมสีส้มตระกูลหมิงมองหน้าฉันด้วยสีหน้าหาเรื่อง



  "แต่ท่านกำลังทำผิดกฎ ในกูซูแห่งนี้ห้ามมีเรื่องทะเลาะ" ฉันมองเขาด้วยสีหน้าเรียบนิ่งพลางปรายตามองชุดคลุมสีน้ำเงินของชายตระกูลโฉวที่ยืนเงียบ


  "ออกไป!!" ไอบ้าตระกูลหมิงผลักฉันอย่างแรง ใบหน้าของเขามีเส้นเลือดขึ้นหน้า เต็มไปด้วยความโทสะหมายจะฆ่าทายาทตระกูลโฉวให้ตายเสีย


  เขาง้างกระบี่สุดแขน ฉันผลักชายตระกูลโฉวออกไปและรีบถือกระบี่ตั้งรับอย่างรวดเร็ว ผู้คนตะโกนด้วยความตกใจเมื่อกระบี่เกือบจะฟันลงมาที่ใบหน้าของฉันแล้ว


  "แม่นางหลาน!! เจ้าเข้ามายุ่งไม่เข้าเรื่อง!" เขาถอยออกไป หอบหายใจแรงราวกับสัตว์ป่า


  "ข้ามิได้จะยุ่งเรื่องของๆท่าน แต่ท่านโปรดหยุด อย่าให้วุ่นวายมากกว่านี้!" ฉันปรามเขา บรรดาศิษย์ตระกูลหลานวิ่งมาสมทบช่วยฉัน


  "หึ! ข้าได้ข่าวคราวว่าตระกูลเจินเสียลูกสาวไป" อีกฝ่ายเก็บกระบี่ลงฝักพลางเดินเข้ามาใกล้ฉัน ฉันกำมือแน่น


  "ข้าย่อมรู้ข่าวอยู่แล้วจากพันธมิตรอย่างตระกูลเจิน"



  "ไม่รู้สึกผิดรึขอรับ ที่มีแค่ท่านรอดน่ะ .."



  ใจของฉันกระตุกวูบ ดวงตาเบิกโผลง เหมือนในใจของฉันเปรียบเสมือนแก้วแล้วตกลงมาแตกละเอียด



  "มิใช่เรื่องของท่าน" ฉันกดเสียงต่ำ


  "ฮ่าๆๆ แล้วท่านจะมายุ่งเรื่องของข้าทำไมล่ะ ถอยไปซะ!" เขาเดินผ่านฉัน


  ฉันมันอ่อนแอ ...










  แต่ฉันก็ไม่ได้อ่อนแอขนาดนั้นซะหน่อย !



  ฉันย่อตัวกระโดดเหาะก่อนจะใช้มือผลักที่แผ่นหลังกว้างของชายหนุ่มตระกูลหมิงอย่างแรงจนเขาทรุดลงกับพื้น


  "ศิษย์พี่ ท่านใช้วิธีสกัดจุดเขารึขอรับ!" เด็กชายศิษย์ตระกูลหลานทึ่งกับความสามารถของฉัน ฉันพยักหน้า ผู้คนในสำนักร้องเฮเสียงดัง


  "จะ .. เจ้า!!" ฉันก้มมองอีกฝ่ายที่พยายามพูดจนกระอักเลือดออกมา เขาฝืนตัวเองพยายามที่จะด่าทอฉันอีก



  "อย่าพูดมากเลยเจ้าค่ะคุณชายหมิง พวกข้าต้องมาเช็ดคราบเลือดและเก็บกวาดกันอีก ขืนพูดมากกว่านี้จะเสียแรงพวกข้าเอาได้" ฉันกล่าวอย่างเรียบนิ่งแต่แฝงแววประชดจนอีกฝ่ายขมวดคิ้วด้วยความโกรธ










  เมื่อสถานการณ์คลี่คลาย ฉันสั่งให้ศิษย์พาคุณชายหมิงไปพักที่ห้องนอน ส่วนฉันและคนอื่นๆในตระกูลหลานก็เริ่มช่วยกันทำความสะอาด มีคุณชายหลายคนเข้ามาชมฉัน ฉันทำได้เพียงแค่ยิ้ม แทนที่จะเข้ามาเอ่ยชม มาช่วยฉันก่อนหน้านี้จะดีกว่าไหม! แต่ฉันก็เข้าใจพวกเขานะ พวกเขาคงไม่อยากทำให้ตัวเองพลอยโดนไปด้วยตั้งแต่วันแรกที่มาเรียน


  "แม่นางหลาน"


  เสียงของใครบางคนดังขึ้น ร่างสูงของชายหนุ่มตระกูลโฉวเดินมาหาฉัน


  "ข้าขอขอบคุณท่านที่ช่วยข้า" เขาโค้งคำนับจนฉันทำตัวไม่ถูก


  "ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ คุณชายโฉว" ฉันยิ้มพลางมองอีกฝ่ายตรงๆ


  เขากระแอมเสียงดัง ฉันเอียงคอมองเขาอย่างงงๆ


  "เอ่อ..คือ..ถ้ามิว่าอะไร ท่านไปกับข้า.."







  "ศิษย์พี่ฟางฮัว!" เสียงอันคุ้นเคยเรียกฉัน ฉันหันไปมองก็พบซือจุยและจิ่งอี๋เดินมาหาฉันอย่างรวดเร็ว


  "พวกเจ้า!" ฉันยิ้ม


  "เมื่อสักครู่เกิดเหตุทะเลาะกันสินะขอรับ" ซือจุยพูด พวกเขาบอกว่าได้ฟังจากศิษย์คนอื่นที่กำลังแบกคุณชายหมิงไปที่ห้องพัก


  "ใช่ แต่ตอนนี้ไม่มีอะไรแล้ว" ฉันตอบ เฮ้อ .. ต้องไปรายงานเรื่องนี้ให้กับซีเฉินอีก


  "พวกเจ้าไปไหนกันมา" ฉันถาม


  "เป็นเรื่องเร่งด่วนขอรับ — และก็ ..ซือจุยโดนผีจับเท้าลากเข้าพุ่มไม้ขอรับ!" จิ่งอี๋ระเบิดหัวเราะ


  "ข้าเกือบตายแล้ว" ซือจุยเศร้า ฉันยิ้มพลางลูบศรีษะเขา


  

  "เจ้าเก่งแล้วซือจุย" ฉันตอบมองซือจุยที่หน้าแดง




  ให้ดอกไม้กับฟางฮัว ..


  เป็นห่วงฟางฮัว ..


  เคารพฟางฮัว ..




  ซือจุยคง 'ชอบ' ฟางฮัวสินะ



  "พวกท่านดูสนิทกันจังนะ" เสียงที่สามดังขึ้น พวกเราหันไปมอง


  "เจ้าค่ะ" เขาพยักหน้าและเอ่ยแนะนำตัว


  "ข้าชื่อ โฉว ชุนซาน จากตระกูลโฉว ขอกล่าวอภัยที่ทำให้เกิดเหตุวุ่นวาย"






TALK


มาต่อแล้วค่ะ! วันนี้ก็สบายๆเลยมาอัพต่อค่ะ และก็จะมาอธิบายตัวละครสมทบตัวอื่นนะคะ (พึ่งจะมาอธิบาย55555)


1. เจิน หลี่อี้ ตัวละครสำคัญเลยค่ะ เธอเป็นเพื่อนสนิทกับฟางฮัว (ก็ยังคงเป็นปริศนาว่าเรื่องทั้งหมดนั้นเกิดขึ้นเพราะอะไร)


2. หลิน ฮุย เธอคอยดูแลฟางฮัวค่ะ แต่ก็ไม่มากแค่คอยอยู่เคียงข้างเหมือนศิษย์ทั่วไป และด้วยความที่ศิษย์หญิงมีจำนวนน้อยทั้งคู่จึงสนิทกันค่ะ


3. โฉว ชุนซาน (อันนี้ให้ผู้อ่านเดาเองค่ะ5555)


4.อายุของจิ่งอี๋และซือจุยใน (ฟิค) อายุ 16 นะคะ ส่วนฟางฮัวอายุ 18 ค่ะ



ตารางการอัพไรท์นั้นไม่แน่ไม่นอนค่ะ บางทีพลอตตัน ทำการบ้าน ทำงานพิเศษ อาจจะหายไปบ้างค่ะ



วันนี้เป็นเกิดนักแสดงกัวเฉิง รับบท หลานจิ่งอี๋ ค่ะ ขอให้มีความสุขมากๆนะ >[]< เป็นเดอะแบกคู่ซือจุยฟางฮัวต่อไปค่ะ555555 








สุดท้ายนี้คอมเม้นเป็นกำลังใจด้วยนะคะ!







 
✄THE ORA



 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 185 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

227 ความคิดเห็น

  1. #54 Frostendzx (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2562 / 20:52
    เอ็นดูน้อง น้องใช้คำว่าน่ารักได้สิ้นเปลืองมากๆค่ะ จิงอี้ก็น่าเอ็นดู////
    #54
    0
  2. #21 อิกิยะ สึบากิ (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2562 / 22:42

    อยากเห็นนว้องกิน้ำส้มสายชูจริงๆ หึหึ เอาให้ไหน้ำส้มแตกไปเลย #น้องจงหึงจงหึงหึงซะหึงสิ!!
    #21
    1
    • #21-1 RAY MII(จากตอนที่ 5)
      20 สิงหาคม 2562 / 07:37
      จงหึงแน่นอนค่ะะะ
      #21-1
  3. #16 Phatusanime (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2562 / 13:30
    นึกว่าจะมีบวก ใจนึงก็เสียดาย ใจนึงก็โล่ง5555
    #16
    5
    • #16-2 Phatusanime(จากตอนที่ 5)
      19 สิงหาคม 2562 / 16:13
      แต่ลูกเตี้ยไปล้าววว 5555
      #16-2
    • #16-3 RAY MII(จากตอนที่ 5)
      19 สิงหาคม 2562 / 16:35
      ิ่อ่านแล้วว เจ๋งงงค่าา ไว้จะไปคอมเม้นนะคะะ
      #16-3
  4. #15 Hyperion-kub (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2562 / 19:38

    เธอเข้ามาทันเวลาพอดี~ อะทันตลอดดด ขอให้ทันแบบนี้ไปตลอดนะน้องจุยหัดรัก
    #15
    1
    • #15-1 RAY MII(จากตอนที่ 5)
      18 สิงหาคม 2562 / 20:20
      55555 ขอบคุณที่เม้นนะค้าา //ชื่นจายย
      #15-1
  5. #14 meilan_k-key-z (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2562 / 17:56
    อ่านชื่อตอนแล้วใจหายใจคว่ำนึกว่าจะทะเลาะกับนางผักกาดไม่ใช่ก็ค่อยโล่งอกหน่อย รู้สึกติดเรื่องนี้จริงๆ
    #14
    1
    • #14-1 RAY MII(จากตอนที่ 5)
      18 สิงหาคม 2562 / 18:02
      ขอบคุณนะคะ ที่ติดเรื่องนี้ ^//^
      #14-1
  6. #13 fernrin2015 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2562 / 17:45
    ติดจนไม่อยากทำอย่างอื่นเลยค่---แค่กๆ//โดนเพื่อนลากไปทำงานกลุ่ม
    #13
    1
    • #13-1 RAY MII(จากตอนที่ 5)
      18 สิงหาคม 2562 / 17:47
      อ่านก่อนก็ได้น้าา แล้วค่อยทำ555555
      #13-1