[ ปรมาจารย์ลัทธิมาร ซือจุย x OC ] ยามดอกไม้ร่วงโรยบนเมฆา (END)

ตอนที่ 31 : หลาน ซือจุย [END]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 662
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 56 ครั้ง
    10 มิ.ย. 63

 

 

หลาน ซือจุย

 

 

"อาเยวี่ยน" เสียงทุ้มของใครสักคนเรียกเขาอย่างร่าเริง เขามองไปที่ใบหน้าของชายหนุ่มที่ยิ้มให้เขาอย่างมีความสุข

 

เขาพยายามเพ่งเล็งมองเท่าไรก็เห็นไม่ชัด..ชุดคลุมสีดำ ทรงผมยาวของเขาที่ยาวสลวย ถึงแม้ภาพยังคงเบลอแต่รอยยิ้มนั้นก็ยังคงยิ้มมาที่เขา

 

"ข้าปลูกเจ้าให้เป็นหัวไชเท้าซะเลย! เจ้าจะได้มีเพื่อนๆหลายๆคน!"

 

มือเรียวของอีกฝ่ายยกมือกำดินพลางโรยตัวที่เขา

 

 

 

 

เด็กหนุ่มขมวดคิ้วหม่น รู้สึกเจ็บที่ไหล่และแขน เปลือกตาบางลืมตาขึ้นอย่างช้าๆพยายามเพ่งเล็งภาพที่เบลอ มองเพดานไม้ที่เขาไม่คุ้นเคย นี่ไม่ใช่ห้องพักของเขา เขาอยู่ที่ไหน..อสูรปลา..ศิษย์พี่ฟางฮัว

 

 

 

เขาลุกขึ้นจากที่นอนมองไปรอบๆพลางยกมือกุมแขนที่รู้สึกเจ็บและขยับไม่ได้ เสียงหายใจของใครบางคนดังขึ้นมาเป็นระลอก เขาหันไปมอง ฟางฮัวนั่งฟุบนอนลงกับเตียงด้านข้างเขา เขายิ้มออกมาน้อยๆ พลางยื่นมือเขย่าตัวอีกฝ่ายเบาๆ

 

 

 

"ศิษย์พี่ขอรับ..ศิษย์พี่.."

 

 

ซือจุยเรียกเธอ หญิงสาวร้องอืออึงในลำคอพลางยกศีรษะขึ้นจากเตียงมองมาที่เขา เธอตกใจลุกลี้ลุกลนลุก เขาต้องกลั้นขำเอาไว้

 

 

"ซือจุย!เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง!"

 

 

ฟางฮัวถามเขา ใบหน้าของเธอสะท้อนกับแสงของตะเกียงไฟ ทำให้เขาเห็นอะไรบางอย่าง

 

 

"ศิษย์พี่..ผมของท่าน"

 

 

ซือจุยมองทรงผมสั้นของเธออย่างแปลกใจ มือเรียวของเขายื่นจับที่ปลายผมนั้นอย่างแผ่วเบา สายตาก็มองใบหน้าสวยที่มีใบหน้าที่ขึ้นสี

 

 

"ข้า..เอ่อ..แค่คิดว่า อาจจะลดความเป็นฟางฮัวได้ซักหน่อย ฟางฮัวคงมิโกรธข้าหรอก"

 

 

หญิงสาวหัวเราะแห้งพลางยกมือเกาแก้ม ซือจุยยิ้มพลางยื่นหน้าเข้าจุมพิตลงบนแก้มนุ่มของอีกฝ่าย เธอเบิกตาโผลงพลางถอยห่างจากตัวเขา ซือจุยเห็นแบบนั้นก็หัวเราะออกมา

 

 

"ท่านงดงามมาก.."

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

คำชมของเขาทำให้ฉันรู้สึกร้อนที่ใบหน้าขึ้นไปอีก

 

"เราอยู่กันในสำนักวัดนะซือจุย! เป็นการไม่ดีหากทำพฤติกรรมเช่นนี้"

 

ฉันมองซือจุย เขามองมาที่ฉันอย่างงงๆพลางลุกขึ้นนั่ง

 

"วัดรึขอรับ? ทำไมเราถึงมาอยู่กันที่นี่ได้"

 

"เจ้าได้รับบาดเจ็บ เป็นเพราะเจ้าปกป้องข้า..ข้าขอโทษ"

 

ฉันมองเขาด้วยสีหน้าที่รู้สึกแย่พลางเล่าเพิ่มเติมว่า คุณชายเจินซึ่งเป็นพี่ชายของหลี่อี้ช่วยเหลือพวกเราไว้

 

"ข้ามิรู้ว่าที่นี่คือหมู่บ้านอะไร ผู้คนก็แปลกๆ มีเพียงสำนักวัดที่ช่วยเหลือเรา"

 

ฉันพูดเพิ่มเติมมองเขาที่ทำสีหน้าครุ่นคิด

 

"อสูรปลา..หมู่บ้าน..วัด มันมิบังเอิญไปรึขอรับศิษย์พี่"

 

เขาถามฉัน ฉันมองไปที่เขาด้วยสีหน้าที่เรียบนิ่ง มันบังเอิญจริงๆอย่างที่เขาว่าที่ฉันได้เจอกับพี่ชายของหลี่อี้แบบนี้

 

"เจ้าคิดว่ามีคนจงใจวางแผนทำสิ่งนี้รึ? เจ๋ออู๋จวิน?"

 

ซือจุยส่ายหน้ามองมาที่ฉันด้วยแววตาที่แน่วแน่

 

"ผู้อาวุโสเว่ยขอรับ.."

 

"ทำไมถึง—ทำไมเจ้าคิดแบบนั้น?"

 

"ข้ามิทราบ แต่ว่าเราควรกลับไปที่จินหลินไถขอรับ ที่นั่นอาจเกิดเหตุวุ่นวาย"

 

ซือจุยลุกขึ้นพลางหยิบชุดศิษย์ตระกูลหลานมาสวมใส่ เขาพยายามใส่ด้วยตัวเองจนเรียบร้อย ส่วนฉันก็ยื่นกระบี่ให้เขา

 

"ข้าจะไปหาพระท่าน กล่าวอำลา—"

 

"ทุกอย่างเรียบร้อยใช่รึไม่ขอรับ?"

 

ซือจุยพูดขัดฉัน เขาหมายถึงเรื่องของฟางฮัวหรอกเหรอ

 

"ใช่ ทุกอย่างเรียบร้อยดี"

 

"แต่..ซือจุย ข้าว่าพวกเขามิได้อยู่ที่จินหลินไถหรอกนะ"

 

ฉันพูดต่อมองเขาที่มีสีหน้าสงสัย

 

"ไว้รุ่งเช้าเรากลับไปที่กูซูเสียดีกว่า"

 

เพราะจุดจบของเรื่องนี้ไม่ใช่จินหลินไถ เหตุการณ์จบไม่ได้เกิดขึ้นที่นั่น จุดจบของกวงเหยา จุดจบของเว่ยอิงและวั่งจี สุดท้าย..จุดจบของซือจุย

 

ซือจุยพยักหน้าน้อยๆพลางล้มตัวลงนอนต่อ ฉันห่มผ้าให้เขาพลางลูบผมเขาด้วยความรู้สึกที่เอ็นดู จู่ๆเขาก็เลื่อนมือมาจับมือฉันที่ลูบผมเขา ฉันมองเขานิ่ง เด็กชายใช้มือที่ไม่บาดเจ็บจับผ้าคาดศีรษะ เขาถอดออกและจับมือของฉันให้กุมผ้าคาดของเขาเอาไว้

 

ไอเด็กบ้านี่!

 

ฉันก่นว่าเขาในใจพลางหลับตาลงพยายามข่มอารมณ์ที่รู้สึกพรั่งพรูจนอกแทบจะแตก

 

"ข้าให้ท่าน.."

 

ซือจุยยิ้มกว้างพลางปล่อยมือจากฉัน

 

"ข้ารู้ว่าเจ้ามีความรู้สึกอันใดต่อข้า แต่แบบนี้มันจะไม่เร็วไปหน่อยหรอกรึ"

 

ฉันถามแต่ก็รับผ้าคาดของเขามาไว้เรียบร้อยแล้ว อีกฝ่ายส่ายศีรษะน้อยๆ

 

"ข้ารู้สึกเพลีย..คงต้องขอพักก่อนขอรับ"

 

ซือจุยพูดจบเขาก็หลับตาลงทันที ฉันเบ้ปากใส่เขา เปลี่ยนเรื่องสิไม่ว่า

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ฉันและเขากลับมาถึงกูซู หุบเขาและน้ำตกทำให้ฉันรู้สึกคิดถึงสถานที่แห่งนี้ ฉันและซือจุยเหาะกระบี่ลงสู่พื้นมองบรรดาศิษย์หลายสำนักที่ชุลมุนวุ่นวาย ฉันมองศิษย์คนหนึ่งที่ถูกหามส่งเข้าห้องรักษา

 

"ศิษย์พี่!ซือจุย!"

 

จิ่งอี๋วิ่งมาหามีจื่อเจินวิ่งตามหลัง

 

"พวกเจ้าไปไหนมา? ข้ามิเห็นเจ้าและศิษย์พี่ที่จินหลินไถ ..ผม..ทำไมผมของศิษย์พี่?"

 

ใบหน้าของจิ่งอี๋มองฉันด้วยสีหน้าที่เป็นห่วงปนความงุนงง ไม่มีอะไรที่ฉันจำเป็นต้องปิดบังเขา

 

"ข้าและซือจุยออกเดินทางไปที่บ้านของพ่อแม่ข้า..ตามคำสั่งของเจ๋ออู๋จวิน พวกเราถูกโจมตีจากอสูรปลา ต้องขอ—"

 

ฉันตกใจเมื่อจิ่งอี๋พุ่งเข้ามากอดฉันและซือจุยอย่างรวดเร็ว

 

"ประมุขจินตายแล้ว..ส่วนเจ๋ออู๋จวินหลังจากที่ท่านกลับมาที่นี่ก็ขังตัวอยู่แต่ในห้อง ส่วนจินหลิงเขากลับไปอยู่ที่อวิ๋นเมิ่ง"

 

จิ่งอี๋กอดแน่นจนฉันจุก ใบหน้าเขาเปื้อนไปด้วยรอยน้ำตา ซือจุยร้องด้วยความเจ็บเขาถึงจะคลายอ้อมกอดออก

 

"ข้าขอโทษซือจุย!" จิ่งอี๋ยกมือขยี้ตา

 

"เจ้าร้องไห้ทำไม?ตกใจกับสิ่งที่เกิดขึ้นรึ?"

 

ฉันปลอบเขาด้วยการยื่นมือลูบหลังเขาเบาๆ

 

"ข้าสงสารจินหลิง.."

 

จิ่งอี๋ปล่อยโฮใหญ่ทำให้ซือจุยและจื่อเจินเข้ามาปลอบและกอดเขา ฉันยิ้มน้อยๆมองภาพที่น่าเอ็นดูนี้

 

 

 

"ฟางฮัว!"

 

ฉันหันไปมองเสียงที่คุ้นเคยทันทียังไม่ทันได้หันหลังก็รู้ว่าเป็นเสียงของใคร

 

"คุณชายเว่ย!"

 

ฉันยิ้มมองไปที่เว่ยอิงและวั่งจีพลางเดินไปหาและโค้งตัวลงทำความเคารพ

 

"เป็นอย่างไรบ้าง! ทรงผมของเจ้า! ดูดีนี่นา!"

 

เว่ยอิงกล่าวชมฉัน แต่ฉันรู้สึกสงสัยจึงเข้าประเด็นถามทันที

 

"อสูรปลานั่น เป็นฝีมือของท่านรึเจ้าคะ? ข้ากับซือจุยเกือบมิรอดแล้ว"

 

ฉันยิ้มพลางแยกเขี้ยวเล็กๆใส่ เว่ยอิงเห็นแบบนั้นก็หัวเราะออกมาทันทีเพราะฉันกล้าทำต่อหน้าวั่งจี ฉันเหลือบมองวั่งจี เขาดูเรียบนิ่งและไม่ได้ว่าอะไรฉัน

 

"เจ้านี่ฉลาดเสียจริง ก็ถือว่าฝึกวิทยายุทธไง โทษฐานที่เจ้ามิได้ทำ 'ต้มยำปลา' ให้ข้าได้ลิ้มลองบ้าง!"

 

เว่ยอิงกล่าวอย่างร่าเริง อะไรจะเคืองฉันขนาดนั้นเนี่ย!?

 

"ก็มีแต่ท่านที่ทำได้ ข้ามิได้ฉลาดหรอกเจ้าค่ะ ซือจุยเป็นคนบอกข้า"

 

"ซือจุย?"

 

 

"ผู้อาวุโสเว่ย.."

 

 

เสียงนุ่มของซือจุยเรียกเขา ฉันถอยห่างจากพวกเขาทั้งสามมองซือจุยที่มีสีหน้าที่ลังเล

 

"ข้ามีเรื่องอยากจะถามกับท่าน ผู้อาวุโสเว่ยและหางกวงจวิน.."

 

เว่ยอิงมองเขาอย่างสงสัย

 

"เรื่องอะไรรึ?"

 

"ความทรงจำของข้าเลือนลาง แต่.."

 

ซือจุยก้มหน้า เขาดูหนักใจลังเลที่จะถามอีกฝ่าย เว่ยอิงขมวดคิ้วมองเขา

 

"ท่านบอกว่าท่านทำอาหารอร่อยแต่อาหารที่ทำออกมาทั้งไม่น่ากินและไม่ถูกปาก"

 

เว่ยอิงหัวเราะแห้ง

 

"ท่านเอาข้าไปปลูกในแปลงหัวไชเท้า และพูดว่าต้องรดน้ำ พรวนดินหน่อยข้าจะได้โตไวๆ และมีเด็กน้อยหลายๆคนโผล่ขึ้น..จะได้เป็นเพื่อนของข้า"

 

ซือจุยเล่าต่อ เสียงของเขาสั่นเครือ

 

"บอกว่าจะเลี้ยงข้าวหานกวงจวินแต่สุดท้ายก็ไปและให้เขาจ่าย"

 

 

...

 

 

เว่ยอิงมองไปที่ซือจุย เขาน้ำตาคลอมองเด็กหนุ่ม

 

"ตอนนั้นข้ายังเด็กและจำอะไรมิค่อยได้..แต่ข้ามั่นใจ..ข้าแซ่เวิน"

 

ซือจุยมองเว่ยอิงที่นิ่งไป เว่ยอิงใช้ความคิดสายตาเลิ่กลั่กและแค่นยิ้มออกมา

 

"เจ้า..แซ่เวิน มิใช่สกุลหลาน..หลานซือจุย..หลานเยวี่ยน อาเยวี่ยน?"

 

ซือจุยพยักหน้ารัว มองเว่ยอิง

 

"ผู้อาวุโสเว่ย ข้าคืออาเยวี่ยน!" ซือจุยพูดเสียงดัง

 

"เดี๋ยว..แต่เจ้าตายไปแล้ว? ที่ล่วนจั้งกั่ง — หลานจ้าน หรือว่าเจ้า?"

 

"ใช่ นี่เป็นเรื่องที่ข้าไม่ได้บอกเจ้า"

 

เว่ยอิงยิ้มกว้างมองซือจุย น้ำตาของเขายังคงคลอเบ้า

 

"ผู้อาวุโสเว่ย..ข้าคิดถึงท่าน!"

 

ซือจุยโผกอดเขาแรงไม่สนแผลบาดเจ็บของตัวเอง เว่ยอิงยกมือโอบกอดกลับ ฉันมองภาพตรงหน้ารู้สึกอยากจะร้องไห้ขึ้นมา

 

"เด็กโง่..เจ้าจะร้องไห้ทำไม"

 

เว่ยอิงพูดพร้อมกับหยาดน้ำตา ซือจุยผละออกพลางยกมือปาดน้ำตาตัวเอง

 

"ข้าไม่ได้ร้องไห้ขอรับ! แต่ข้ารู้สึกเศร้า..แต่ก็รู้สึกดีใจ" ซือจุยพูดมีสีหน้าเหมือนอยากจะพูดต่อ

 

"แต่ข้าก็ไม่รู้จะพูดอย่างไรดี"

 

"งั้นก็ไม่ต้องพูด.."

 

วั่งจีพูดขัด เว่ยอิงหันไปหาเขาพร้อมกับหัวเราะ

 

"ใช่ เจ้าก็มิต้องพูดอะไรทั้งนั้น อึก..โอย" เว่ยอิงยกมือจับที่บ่าพลางร้องโอดโอย

 

"แรงเจ้าช่างเยอะเหลือเกินสมกับเป็นศิษย์ของหานกวงจวิน!"

 

"ซือจุย"

 

เป็นฝ่ายที่วั่งจีเรียกเขา

 

"ขอรับ?"

 

"ผ้าคาดศีรษะของเจ้าอยู่ไหน"

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ดวงอาทิตย์ลับขอบฟ้า ฉันและซือจุยมาหาเวินหนิงตามที่เว่ยอิงบอกว่าเขารออยู่ที่หน้าทางเข้า ซือจุยขออนุญาตวั่งจีออกเดินทางไปที่หลุมศพเพื่อเคารพบรรพชนของตระกูลเวิน

 

ส่วนเรื่องผ้าคาดศีรษะ..เอาเป็นว่า วั่งจีก็ไม่ได้ว่าอะไรฉัน แต่ฉันเนี่ยสิเลิ่กลั่กจนเว่ยอิงถึงกับหัวเราะออกมา

 

"ข้ากลับมาหาท่านแล้วนะขอรับแม่นางหลาน"

 

เสียงนุ่มของเวินหนิงเอ่ยพลางยกยิ้มให้กับฉัน

 

"เจ้าค่ะ ดีใจที่ได้พบท่าน" ฉันยิ้มแย้ม

 

"ศิษย์พี่ขอรับ..ต่อจากนี้ข้าต้องออกเดินทาง แต่ข้าจะอยู่ที่นี่ต่ออีกสักสองถึงสามวัน เอ่อ แผลของข้ายังมิหายดีนัก!"

 

ฉันหัวเราะน้อยๆมองเขาที่พูดร่ายยาว

 

"มีแค่ผ้าคาดศีรษะของเจ้า..เจ้าก็เหมือนอยู่เคียงข้าแล้ว"

 

เวินหนิงกระแอมไอพลางเดินออกไป ซือจุยหน้าแดง

 

"หมายความว่า? ท่าน—!"

 

"ข้าก็รักเจ้า ซือจุย"

 

ฉันพูดจบและยิ้มกว้างออกมา

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ความในใจจากไรท์

 

จบแล้วนะคะ ไรท์ต้องขอบคุณผู้อ่านทุกท่านที่ติดตามมาจนถึงตอนนี้ ถึงแม้ไรท์จะหายไปนาน ;-; ไม่มีข้อแก้ตัวสำหรับการดองนิยายค่ะ ทุกคอมเม้นเป็นแรงผลักดันทำให้ไรท์ดำเนินจนถึงตอนจบ คำติเตียนไรท์น้อมรับกลับไปแก้ไขและพัฒนาให้มากยิ่งขึ้นส่วนคำชมก็ทำให้ไรท์ดีใจมากๆค่ะ ขอบคุณทั้งหมดสำหรับคอมเม้น , กดเฟบ มากๆเลยนะคะ ไรท์แต่งเพื่อสนองนีทตัวเอง แต่งเพื่อความสนุก จึงไม่ได้วางแผนการแต่งเท่าที่ควร ผลงานใหม่ๆไรท์จะพยายามรัดกุมความมีระเบียบในการอัพ ศึกษาให้มากขึ้นค่ะ

 

ดำเนินมาถึงตอนจบได้ไรท์ไม่ได้ตัดจบแต่อย่างใด คิดพล็อตจบนานแล้วค่ะแต่ดองไม่ได้เข้ามาแต่งต่อ ในส่วนนี้ก็ต้องขอบคุณผู้อ่านที่เอ็นดูฟางฮัวและซือจุยเหมือนที่ไรท์เอ็นดูค่ะ-- สุดท้ายนี้ก็ต้องขอบคุณ 'ปรมาจารย์ลัทธิมาร' ที่ทำให้ไรท์มีความสุขและทำในสิ่งที่ชอบอย่างการ 'แต่งนิยาย' ส่วนผลงานใหม่ๆของไรท์นั้นติดตามได้ในแอคเค้าท์เว็บไซต์เด็กดีได้เลยค่ะ

 

 

ขอบคุณสำหรับทุกๆอย่างค่ะ รักนะคะ ♥️

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 56 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

227 ความคิดเห็น

  1. #227 icesupicha (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2563 / 20:53

    เอ้าาา แล้วพี่ซีของน้องเจียงเป็นยังไงบ้างเนี่ย ตอนจบแบบนี้ก็ดีนะคะ

    #227
    0
  2. #221 เด็กหลงทางในกูซู (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2563 / 20:14

    ท่านพี่เว่ยไม่ต้องกินต้มยำปลาหรอกเจ้าค่ะ ก็ท่านมีหานกวงจวิ-- แอ่กก!! //โดนปี้เฉินตบ (ฮื้อออออออดีใจที่ลงเอยได้ค่ะ แต่เสียใจที่มันจบแล้ววว แงงงงงงงงง)

    #221
    1
  3. #220 NaomiSama (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2563 / 19:00
    แหมะ สงสารพี่ผีน้อยหน่อยพี่แกโสดดด จะจับกันบอกรักกันเกรงใจพี่แกด้วยยยยย
    #220
    1
  4. #219 Duan_1211 (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2563 / 17:04
    ขอบคุณค่าาาา₍₍ ◝( ゚∀ ゚ )◟ ⁾⁾ จบแล้วจบแล้ว~
    #219
    1
  5. #218 reddy2 (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2563 / 16:50
    แง ขอบคุณคุณไรท์ที่แต่งนิยายนี้มาถึงตอนจบนะคะ ชอบเรื่องนี้มากๆเลยค่ะ
    #218
    1
  6. #217 BonusRaklok (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2563 / 16:05
    อยากให้มีตอนพิเศษ555 จริงๆนะคะ สนุกมากๆๆๆๆ
    #217
    1