[ ปรมาจารย์ลัทธิมาร ซือจุย x OC ] ยามดอกไม้ร่วงโรยบนเมฆา (END)

ตอนที่ 30 : หลี่เฟิง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 356
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 29 ครั้ง
    5 มิ.ย. 63

 


หลี่เฟิง


  

  ฉันหยิบธนูจากถุงผ้าอย่างรวดเร็วพลางยกคันธนูพร้อมกับง้างแขนเล็งลูกธนูจนสุดแขนและจ่อยิงไปที่ดวงตาของมัน

 

 

 

  พรึ่บ

 

 

  ฟิ้ววว!

 

 

 

  เสียงของมันร้องคำรามอย่างทุกข์ทรมาน ปลาขนาดยักษ์ร้องเสียงโฮกดังสนั่นและดีดดิ้นทุรนทุราย ต้นไม้และลมพัดปลิวไปตามแรงของมัน

 

 

  มันเป็นตัวอะไรกันแน่!! โผล่มาได้ไงเนี่ย!!

 

 

  ควันดำกระจายรอบตัวของมันจนฉันแทบมองไม่เห็นทาง ฉัดยกมือปัดควันดำไปมาพลางหันตัววิ่งกลับไปพยุงซือจุยที่ทรุดนอนลงไปกับซอกไม้ของบ้าน ฉันมองเขาที่ยังมีสติพลางเลื่อนสายตามองลาดไหล่ของเขาที่ได้รับบาดเจ็บ มือของเขากุมแขนอีกข้างที่ดูเหมือนหัก

 

 

 

  "รีบออกไปจากที่นี่กันเถิดซือจุย!!"

 

 

 

  ฉันพยุงเขาพลางหันตัวออกเดินจากซากบ้านไปในทิศทางที่ไกลจากปลายักษ์ให้มากที่สุด

 

 

 

  "ค..คลึกก.."

 

 

  ปลายักษ์แหวกว่ายมาดักตรงหน้าฉัน เหงือกของมันแยกเป็นชั้นๆ ฉันมองด้วยความรู้สึกสะอิดสะเอียน และรีบแบกซือจุยบนหลังพลางออกตัววิ่งอย่างรวดเร็ว

 

 

  "โฮกกกกกก!!"

 

 

  ฉันเหลือบไปมองมันที่บัดนี้แหวกว่ายราวกับในน้ำมาหาอย่างรวดเร็ว มือของฉันยกกระบี่ฮวาพร้อมกับยืนบนดาบเหาะตัวขึ้นสู่ฟ้า

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

  "ซือจุย!ได้ยินข้ารึไม่!"

 

 

 

  ฉันยึดจับแขนข้างที่เขาไม่บาดเจ็บพาดบนไหล่ฉันแน่นให้มากยิ่งขึ้นพลางประคองตัวเขาระมัดระวังไม่ให้ตก ฉันรู้สึกกังวลไปหมด สมุนไพร ยารักษาก็อยู่ในถุงสัมภาระที่ฉันทิ้งไว้ที่ป่านั่น

 

 

  ฉันกลั้นน้ำตามองใบหน้าซีดเซียวของซือจุย เปลือกตาของเขาพยายามที่จะลืมขึ้น เขาเรียก 'ศิษย์พี่' เรื่อยๆด้วยเสียงที่แผ่วเบา

 

 

  ฉันมองไปรอบๆทั่วบริเวณของด้านบน อสูรปลายักษ์หายไปแล้ว..

 

 

 

 

 

 

 

 

 

  ฉันเหาะกระบี่ไกลออกมาจากป่าได้สำเร็จพลางเหาะตัวดิ่งลงสู่พื้นในเขตของหมู่บ้าน ฉันไม่รู้ว่าเหาะกระบี่มาไกลมากแค่ไหน ภาพของผู้คนที่จับจ่ายซื้อของกัน ทำให้ฉันรู้สึกโล่งใจ อย่างน้อยต้องมีคนที่ช่วยเหลือฉันและซือจุย

 

 

  "ข้าเป็นศิษย์สำนักตระกูลหลาน ท่านพอจะช่วย—"

 

 

  ฉันมองชาวบ้านหญิงที่มองฉันอย่างระแวงพลางออกตัววิ่งหนีไป ฉันถึงกลับกลืนน้ำลาย ใจสั่นด้วยความกลัว หมู่บ้านนี้มันอะไร ชาวบ้านทุกคนเดินผ่านฉันไปและทำเป็นไม่สนใจฉัน ฉันถามถึงร้านยาและหมอ ทุกคนต่างหลบฉัน ฉันหลับตาลงข่มอารมณ์โกรธ มองไปที่ซือจุยที่ใบหน้าซีดเซียว เขาแน่นิ่งไปแล้ว!

 

 

   "ฟางฮัว!"

 

 

   ฉันเงยมองเสียงหนึ่งที่เรียกฉัน..

 

 

   "ท่าน..คุณชายเจิน"

 

 

   ฉันรู้สึกตกใจที่บังเอิญเจอเขาในที่แบบนี้ ฉันมองจีวรพระที่เขาสวมใส่และทรงผมที่ถูกโกน ภาพนิมิตของฟางฮัวในตอนนั้นต่างจากที่ฉันเห็นในสภาพปัจจุบัน

 

 

   "มาที่สำนักก่อนเถิด..ต้องรีบรักษาเขา"

 

 

   เขาช่วยแบกร่างของซือจุยแทนฉัน

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

  พวกเรามาถึงกันที่วัด ฉันเดินตามเขามองซือจุยที่ไม่ได้สติด้วยความเป็นห่วง มีศิษย์หญิงชายและพระหลายรูปรีบเดินเข้ามาช่วยเหลือ

 

 

 

 

 

 

   เมื่อฉันเดินตามพวกเขามาจนถึงห้องรักษา กลิ่นสมุนไพร ผงยาอบอวลไปทั่วห้อง ศิษย์เด็กชายยกมือห้ามฉันพลางโค้งตัวลง ฉันเขย่งเท้ามองร่างของซือจุยที่ถูกวางไว้บนเตียงและประตูก็ถูกปิดลง

 

 

 

 

 

 

 

 

 

  ฉันนั่งรอซือจุยอยู่หน้าห้องจนตะวันลับขอบฟ้า มีศิษย์ในวัดนำน้ำและขนมมาให้ฉัน ฉันขอบคุณพวกเขาแต่ก็ไม่ได้แตะของที่พวกเขาให้มาเลยสักนิด ฉันนั่งสมาธิเพ่งจิตให้รู้สึกสงบ

 

 

  "ฟางฮัว"

 

 

  เสียงทุ้มของพี่ชายหลี่อี้เรียกฉัน ฉันลืมตาค่อยๆยันตัวลุกตัวขึ้นอย่างช้าๆพลางยกมือไหว้พร้อมกับโค้งตัวลง

 

 

  "อาการของสหายเจ้าดีขึ้นแล้ว..เจ้าวางใจและพักผ่อนเสียเถิด"

 

 

  ฉันพยักหน้า ต้องฝืนข่มอารมณ์อ่อนไหวที่อยากจะร้องไห้ไม่รู้ต่อกี่ครั้งระหว่างที่รอ

 

 

  "ข้ามีนามว่าหลี่เฟิง..เจ้าและข้าเคยพบกันแค่ครั้งเดียว ในการประลองที่กูซู"

 

 

  เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่เนิบนาบและใจเย็น

 

 

  "ข้าทราบดี..ในครานั้นข้าไม่เห็นท่านที่งานศพของหลี่อี้นะเจ้าคะ"

 

 

  ใช่..ฉันไม่เห็นเขา สีหน้าของหลี่เฟิงเปลี่ยนไปทันทีเมื่อฉันพูดถึงงานศพ เขาจงใจไม่มางานศพของน้องสาวตัวเอง

 

 

  "ฟางฮัว ข้ารู้สึกเสียใจ ข้ามีศักดิ์เป็นถึงพี่ชายของนางแต่ข้ากลับไม่เข้าใจความรู้สึกของนางเลย"

 

 

  หลี่เฟิงหลุบสายตาต่ำก้มมองลงบนพื้น

 

 

  "ข้าบวชก็เพราะนาง!ข้ารู้สึกผิดเสียจริง!!"

 

 

  หลี่เฟิงตะคอกออกมาเสียงดังต่างจากเสียงที่เนิบนาบเมื่อสักครู่นี้ เขาทรุดลงไปกับพื้นพลางร้องไห้ ฉันที่ได้แต่เงียบมองเขา ตัดสินใจพูดในสิ่งที่ฉันคิด

 

 

  "ท่านควรไปหานางที่หลุมศพ..รับผิดชอบในสิ่งที่ท่านควรทำ"

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

  ฉันเหาะกระบี่ทะยานสู่ท้องนภา ลมกลางคืนพัดพาความเย็นทำให้ฉันรู้สึกสดชื่น ฉันแหงนมองดวงดาวที่กระจายอยู่รอบบนท้องฟ้า เหาะกระบี่ไปโดยไร้จุดมุ่งหมาย

 

 

  ฉันนึกถึงจินหลิง กวงเหยา พวกเขาจะเป็นอย่างไรบ้าง..เว่ยอิง วั่งจี จิ่งอี๋และจื่อเจินก็ด้วย

 

 

 

 

  ฉันเหาะกระบี่ทะลุหมอกก้อนเมฆ เสียงของน้ำตกจากหน้าผาส่งเสียงซ่า ฉันร่อนลงสู่พื้นก้อนหินแหงนมองน้ำตกขนาดใหญ่ เสียงของน้ำตกดังรอบตัวจนฉันไม่ได้ยินเสียงอื่น

 

 

  ฉันเก็บกระบี่ อาภรณ์สีขาวสกปรกและเนื้อตัวมอมแมมไปหมด ฉันย่อตัวลงนั่งยื่นมือกวักน้ำจากน้ำตกล้างเนื้อล้างตัวให้สะอาด พลางเหม่อมองใบหน้าสวยที่สะท้อนจากน้ำ

 

 

  ฉันตัดสินใจหยิบกระบี่ออกมาจากฝักอีกครั้งพลางหลับตาลง

 

 

 

 

 

  พึ่บ..

 

 

 

  ฉึก!

 

 

 

 

  กองเส้นผมสีดำสลวยร่วงลงบนพื้น ฉันมองใบหน้าของฟางฮัวที่บัดนี้ทรงผมของเธอแปรเปลี่ยนเป็นทรงผมสั้น

 

 

 

  ฉันยิ้ม แบบนี้ก็ดูดีไปอีกแบบ..

 

 

 

 






TALK

 

เนื้อเรื่องหลายๆอย่างของหลี่อี้และฟางฮัวเริ่มคลี่คลายแล้วนะคะ ซือจุยก็ยังเน้นรุก--- เหมือนเดิมค่ะ แมวน้อยในคราบเสือ /อะแฮ่ม ตอนต่อไปไรท์บอกเลยนะคะ เป็นตอนจบของฟิคเรื่องนี้แล้วค่ะ ขอบคุณที่ติดตามกันนะคะ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 29 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

227 ความคิดเห็น

  1. #216 Duan_1211 (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2563 / 20:39
    จะจบแล้วเหรอ😢
    #216
    1
  2. #215 เด็กหลงทางในกูซู (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2563 / 18:30

    ม่ายยยยยย จะจบแล้วหรอคะไรท์แงงงงงง ㅠㅠ

    #215
    1
  3. #214 NaomiSama (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2563 / 00:42
    จับทำยำปลา//ตาเป็นประกายพร้อมรังศีอำมหิต
    #214
    2