[ ปรมาจารย์ลัทธิมาร ซือจุย x OC ] ยามดอกไม้ร่วงโรยบนเมฆา (END)

ตอนที่ 29 : อสูรปลา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 367
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 29 ครั้ง
    2 มิ.ย. 63

 

อสูรปลา

 

 

 

พรึ่บ!!

 

 

เสียงของกระดาษแว่วเข้ามาที่หูของฉันพร้อมกับแตะๆบนใบหน้า ฉันตัดสินใจลืมตาขึ้นก็พบกับกระดาษยันต์แผ่นเล็กที่มีลักษณะเหมือนคนตัวเล็ก มันมองมาที่ฉัน กระดาษยันต์แผ่นนี้เป็นของเว่ยอิง..

 

 

"ฟางฮัว!!"

 

 

เสียงของเว่ยอิงตะโกนเรียกฉันเสียงหลงฉันเหลือกตามองวั่งจีปากระบี่เข้าปะทะกับกวงเหยาจนกระบี่ที่อยู่ในมือของอีกฝ่ายร่วง

 

 

"เจ้าคิดจะฆ่าเด็กในศิษย์ตระกูลหลานอย่างงั้นหรอกรึ!!"

 

 

เว่ยอิงยกขลุ่ยเฉินฉิงชี้หน้าไปที่กวงเหยา ใบหน้าของอีกฝ่ายกลับไม่สะทกสะท้าน เขาแค่นยิ้มพร้อมกับดีดนิ้ว ไฟกัลป์ภายในห้องลุกพรึบขึ้นมา

 

 

ฉันตกใจกับภาพตรงหน้า กลิ่นไหม้และควันโขมงกระจายภายในห้องทันที แสงไฟสีส้มแดงฉาดที่ลุกลามไปทั่วห้องทำให้ฉันสั่นกลัว เวินหนิงเข้ามาช้อนตัวอุ้มฉัน

 

 

"นางตัวสั่นมากขอรับคุณชายเว่ย"

 

 

เสียงของเวินหนิงพูดอย่างแผ่วเบากับเว่ยอิงที่อยู่ด้านข้าง

 

 

"พานางออกไปพร้อมกับเด็กๆด้วย ที่นี่ไม่ปลอดภัยแล้ว.."

 

 

เว่ยอิงกล่าวจบก็ยกมือมาใกล้ศรีษะของฉัน เขาลงเวทย์อะไรบางอย่างจนฉันรู้สึกง่วงขึ้นมา ร่างแกร่งของเวินหนิงกระโจนออกจากห้องนั้น ฉันยังคงขยับตัวไม่ได้และรู้สึกกลัวมากจนต้องร้องไห้ออกมา ฉันเกือบตายแล้วจริงๆถ้าเว่ยอิงและวั่งจีไม่เข้ามาช่วย

 

 

ในกายของฉันรู้สึกว่างเปล่า ความคิดมลายหาย แล้วทุกอย่างก็ดำมืด

 

 

 

 

 

 

"ศิษย์พี่!"

 

 

"มันเกิดอะไรขึ้นกัน! เจ้าทำร้ายนางอย่างนั้นหรอกรึ!!"

 

 

 

ซือจุยมองไปที่ใบหน้าของเวินหนิง เขารู้สึกตกใจว่าทำไมอีกฝ่ายถึงอุ้มฟางฮัวมาในสภาพที่ไม่ได้สติแบบนี้

 

 

"นางเกือบตายโดยฝีมือของกวงเหยาแล้ว พวกเจ้ารีบหนีไปพร้อมกับข้า—"

 

 

 

"อย่ามาพูดจาพล่อยๆนะ! ไอสารเลว! บังอาจนัก!"

 

 

 

จินหลิงยกกระบี่วิ่งกระโจนใส่เวินหนิงหวังจะฟันคอให้ขาดสะบั้นแต่ร่างกายของเวินหนิงที่แกร่งกว่ามากก็เบี่ยงตัวหลบอย่างง่ายดาย

 

 

 

"พอเถอะจินหลิง!ศิษย์พี่อาจได้รับบาดเจ็บได้!พวกเราควรทำตามที่เขาบอกเถิด!"

 

 

ซือจุยวิ่งไปล็อคตัวห้ามอีกคน ที่เขาและจินหลิงออกมาจากห้องพักก็เพราะได้ยินเสียงเหล่าคนใช้และบรรดาศิษย์ตระกูลจินส่งเสียงร้องหวาดผวากันอยู่ด้านนอก เกิดเหตุการณ์เพลิงไหม้ที่ห้องพักของประมุขจิน ซือจุยและจินหลิงตกใจเป็นอย่างมากเนื่องจากประมุขจินและฟางฮัวอยู่ที่ห้องพักแห่งนั้น

 

 

 

 

"ข้าจะไม่ไปไหนทั้งนั้น! ท่านอาของข้าไม่รู้จะปลอดภัยรึไม่! พวกเจ้าจะไปไหนก็ไป!!"

 

 

ด้วยความเอาแต่ใจและอารมณ์ร้อนของจินหลิง เด็กชายชุดสีเหลืองรูปดอกโบตั๋นออกตัววิ่งไปในทิศทางห้องพักของกวงเหยา

 

 

"คุณชายจินปลอดภัยแน่นอนขอรับ คุณชายเว่ย..และท่านหานกวงจวินอยู่ที่นั่น"

 

 

เวินหนิงกล่าว ซือจุยพยักหน้า เขาตัดสินใจจุดพลุรูปลายเมฆขดขึ้นบนท้องฟ้า

 

 

 

 

 

 

 

 

"ฟางฮัว..."

 

 

 

ฉันลืมตาลุกขึ้นมองใบหน้าคมสวยของอีกฝ่ายที่ดูคุ้นเคย

 

 

 

"หลี่อี้..ตั้งแต่คราวนั้น เจ้าหายไปไหนมา!"

 

 

ฉันถามอีกฝ่ายที่นั่งลงข้างฉัน เธอเงียบและไม่ได้ตอบอะไร ฉันเคยฝันถึงเธอเมื่อนานมาแล้ว..

 

 

"ข้าขอโทษฟางฮัว.."

 

 

เธอเหม่อมองขึ้นไปบนฟ้าที่มืดสนิท อีกฝ่ายหันมามองฉันพร้อมกับแค่นยิ้ม

 

 

เสียงฟ้าผ่าดังก้องอยู่ในหัวของฉันภาพนิมิตเข้ามาให้เห็นอีกครั้ง หลี่อี้ถูกฟ้าดินลงโทษเธอร่วงลงสู่เหว ฟางฮัววิ่งเข้าไปช่วยคว้าแขนหลี่อี้ไว้

 

 

 

แต่สุดท้ายพวกเธอก็ร่วงลงเหวด้วยกันทั้งคู่..

 

 

 

 

 

 

 

โสตประสาทของฉันได้ยินเสียงแมลงกลางคืนร้องระงม กลิ่นชื้นของต้นไม้ใบไม้ทำให้ฉันรู้สึกตัว ฉันลืมตาขึ้นพลางค่อยๆยันตัวลุกขึ้นพลางหันไปมองซือจุยที่นอนหลับสนิทอยู่ด้านข้าง

 

 

ฉันมองไปรอบๆ พวกเราอยู่กันในป่า

 

 

 

"เป็นอย่างไรบ้างขอรับแม่นางหลาน"

 

 

 

ฉันสะดุ้งโหยงมองร่างแกร่งของเวินหนิงที่เดินออกมาจากต้นไม้สีทึบ เขาถือผลไม้ที่ดูแปลกตาหลายผลและยื่นมาให้ฉัน ฉันกล่าวขอบคุณไม่ลังเลที่จะรับแล้วกินทันทีด้วยความหิว รสชาติของมันช่างหวานอร่อย

 

 

"ข้าดีขึ้นมากแล้ว ขอบคุณมากเจ้าค่ะ"

 

 

ฉันมองเวินหนิงที่นั่งลงเขี่ยกองไฟที่มอดดับ ฉันเงยมองขึ้นท้องฟ้า มันเป็นเวลาใกล้เช้าแล้ว..

 

 

 

 

"แม่นางหลาน ต่อจากนี้ข้าจะไม่เดินทางกับพวกเจ้า จงระวังและขอให้พวกเจ้าทั้งสองปลอดภัย"

 

 

เวินหนิงส่งยิ้มให้กับฉัน ฉันกัดปากมองอีกฝ่ายที่มีแต่เส้นเลือดเต็มไปทั่วร่างกาย เขากำลังบอกลาฉัน..นิสัยอ่อนโยนของเขาทำให้ฉันอยากร้องไห้ เขาตายไปแล้ว มีพละกำลังเหลือล้น สร้างความหวาดกลัวให้กับผู้คน แต่เขาก็ยังเป็นคนเดิม..เวินหนิง..

 

 

ฉันเดินเข้าไปโผกอดเขา เวินหนิงดูตกใจพยายามดึงตัวฉันออกแต่เขาก็หยุดเมื่อฉันร้องไห้ออกมา

 

 

"ท่านก็เช่นกัน!กลับมาพบกับพวกข้าให้ได้นะ!"

 

 

 

 

 

 

 

 

เมื่อดวงตะวันตระหง่านขึ้นบนท้องฟ้า ฉันและซือจุยเก็บเสบียงและข้าวของเตรียมตัวที่จะออกจากป่า ฉันมองซือจุยที่กล่าวลาเวินหนิง อีกฝ่ายทำความเคารพผู้อาวุโสกว่าพร้อมกับให้กำลังใจ เวินหนิงต้องกลับไปหาเว่ยอิง สถานการณ์ไม่ได้เป็นตามที่ฉันคิด ซือจุยบอกกับฉันว่าศิษย์ตระกูลหลานคงเหาะกระบี่ไปที่ตระกูลจินแล้วและไม่แน่..ซีเฉินอาจจะไปที่นั่นด้วย

 

 

 

ฉันบอกกับซือจุยเรื่องกระดาษม้วนที่ซีเฉินให้มา เขาดูแผนที่ในมือของฉัน

 

 

"ข้าพอทราบเส้นทางแต่ต้องพึ่งอาศัยถามชาวบ้านในละแวกนั้นขอรับ"

 

 

เสียงนุ่มของซือจุยเอ่ย ฉันไม่ได้สงสัยอะไรและพยักหน้าอย่างเข้าใจ

 

 

 

 

 

 

 

 

ฉันหอบหายใจด้วยความเหนื่อยพลางยกมือจับเนินผาค้ำตัวไม่ให้ทรุดลงไปกับพื้น ฉันและซือจุยเดินเข้ามาในป่ากันมาหลายชั่วโมงแล้ว ซือจุยมองฉันอย่างเป็นห่วง เขายื่นมือมาหาฉันพลางยิ้มให้ ฉันยิ้มตอบจับมือเขาที่ยื่นมา ที่จริงแล้วฉันกับซือจุยสามารถเหาะกระบี่ดูรอบๆได้ แต่ที่ตั้งของบ้านครอบครัวฟางฮัวตั้งอยู่ในป่าลึก ต้นไม่ก็สูงจนปิดมิดชิดหมด ทำให้ฉันและซือจุยต้องออกแรงเดินทางกันด้วยเท้า สภาพภายในป่าเป็นทางลาดชันแถมมีสัตว์ดุร้ายอย่างงูที่พบบ่อย ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าใช้กระบี่ฟันงูไปกี่ตัวแล้ว..

 

 

 

 

"ศิษย์พี่..คงจะเป็นที่แห่งนี้ขอรับ"

 

 

 

ฉันที่ก้มมองทิวทัศน์เบื้องล่าง พวกเราทั้งสองเดินข้ามหน้าผามาถึงอีกฝั่ง ฉันเงยมองซากปรักหักพังของบ้านไม้ที่ตั้งอยู่บนเนินเขา บ้านไม้เต็มไปด้วยเลื้อยเถาวัลย์

 

 

"ข้ามน้ำตกไปก็ถึงแล้วขอรับ.."

 

 

ซือจุยยิ้มทั้งที่ใบหน้าเต็มไปด้วยหยาดเหงื่อ เขาปล่อยมือฉันพลางเหาะตัวผ่านน้ำตกไป เขาข้ามไปที่อีกฝั่งได้สำเร็จ ฉันสูดหายใจลึกก่อนจะเหาะตัวตามเขา มันไม่ได้ยากอย่างที่คิด ความเย็นของน้ำตกทำให้ฉันรู้สึกสดชื่น ซือจุยยิ้มร่าราวกับเด็กน้อยเมื่อฉันเหาะตัวมายืนข้างเขา

 

 

ฉันสงสัยจริงๆว่าทำไมบ้านพ่อแม่ของฟางฮัวถึงมาอยู่ในป่าลึกขนาดนี้และซีเฉินอยากให้ฉันมาที่นี่ทำไม

 

 

 

'นี่คือสิ่งสุดท้ายที่ข้าทำเพื่อเจ้าได้'

 

 

 

ฉันนึกคำพูดของซีเฉิน สีหน้าของเขาในตอนนั้นดูเศร้าเหลือเกิน

 

 

 

 

 

 

ฉันยกกระบี่ฮวาตัดเถาวัลย์มีซือจุยช่วยอีกแรง ในที่สุดฉันก็เปิดประตูไม้เข้าไปภายในบ้านได้สำเร็จ

 

 

ฉันกวาดสายตามองไปรอบๆ ภายในตัวบ้านแทบมอดไหม้ย้อมสีพื้นไม้เป็นสีดำไม่เหลือเค้าโครงของบ้าน ซือจุยเหลือบมองฉัน เขาดูเหมือนจะพูดอะไรกับฉันแต่เขาก็ยังคงเงียบ

 

 

 

เสียงหัวเราะของเด็กแว่วเข้ามาในหูของฉัน

 

 

 

"ซือจุย เจ้าได้ยินเสียงรึไม่?"

 

 

 

ฉันถามทันที เสียงนั่นเป็นของฟางฮัวงั้นเหรอ?

 

 

 

"ข้าไม่ได้ยินอะไรเลยขอรับ.."

 

 

 

"อึก!"

 

 

 

"ศิษย์พี่!!"

 

 

 

ฉันทรุดลงไปกับพื้นจับที่ศีรษะแน่น อาการปวดหัวแบบเดิมที่อยู่กับกวงเหยาในตอนนั้นทำให้ฉันหลับตาลงด้วยความเจ็บปวด

 

 

"ฟางฮัว..ลูกของข้า.."

 

 

ฉันลืมตาขึ้น รู้สึกตกใจกับภาพตรงหน้า บ้านไม้ที่เป็นซากปรักหักพังไม่เหลือชิ้นดีแปรเปลี่ยนเป็นบ้านไม้ที่อยู่ในสภาพปกติ ฉันมองหญิงสาวผมสีดำยาวสลวยอุ้มเด็กทารกตัวเล็กในอ้อมอก เธอใส่ชุดสีขาวและผ้าคาดศีรษะของตระกูลหลาน..แต่อีกฝ่ายที่เป็นชาย เขาไม่ใช่ศิษย์ในสำนัก

 

 

พวกเขาหนีมาอยู่กันที่นี่..

 

 

แม่ของฟางฮัวถูกไล่ออกจากตระกูล เธอมีลูกและหนีมาอยู่กับชายผู้เป็นที่รัก ฉันกำมือแน่น มองภาพของแม่ฟางฮัวที่ร้องไห้

 

 

 

ซีเฉิน เขาคงมีจุดประสงค์อยากให้ฉันรู้เรื่องของฟางฮัวด้วยตัวเอง

 

 

 

 

"ศิษย์พี่ไหวรึไม่ขอรับ!?"

 

 

 

ซือจุยพยุงตัวฉันให้ลุกขึ้น ภาพตรงหน้ากลับกลายเป็นซากบ้านที่ปรักหักพังเหมือนเดิม ฉันยิ้มและคิดว่าควรต้องเล่าเรื่องนี้ให้เขาฟัง

 

 

 

"ข้าไหว—"

 

 

 

โฮก........

 

 

 

ตู้ม!!!

 

 

 

 

ทุกอย่างเกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว ตัวของฉันถูกซือจุยโอบกอด ตัวของเขากระแทกกับกำแพงพื้นไม้อย่างแรง ฉันมึนศรีษะไปชั่วขณะมองซือจุยที่เลือดอาบเต็มใบหน้าและศรีษะ ฉันลุกจากตัวเขาพยายามพยุงเขาให้ลุกขึ้น

 

 

"ซือจุย!!"

 

 

 

โฮก....

 

 

 

ฉันหันไปมอง เบิกตากว้างทันทีเมื่อเห็น..

 

 

 

 

ปลา..มันเป็นปลาขนาดยักษ์!มันใช้หางของมันสะบัดบ้านไม้จนเละเทะ!!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

TALK

มาต่อแล้วนะคะ นุ้งฟางฮัวจะต่อสู้กับลาสบอส(?)ยังไง ติดตามกันตอนต่อไปนะคะ ขอบคุณที่ติดตามกันจนถึงตอนนี้จริงๆนะคะ รักผู้อ่านทุกคนค่ะ♥️

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 29 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

227 ความคิดเห็น

  1. #213 เด็กหลงทางในกูซู (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2563 / 19:36

    กำลังกินปลาสลิดอยู่เลย5555 แกเสร็จฉันแล้วอีปลาเลว! หึๆๆ :)

    #213
    1
  2. #212 Duan_1211 (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2563 / 09:49
    จับทำปลาย่างแม่มเลย!!
    #212
    1
  3. #211 NaomiSama (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2563 / 07:58
    แย่าทำน้องนะ!?!!! แม่จับทำยำปลาเลยนิ!!
    #211
    1