[ ปรมาจารย์ลัทธิมาร ซือจุย x OC ] ยามดอกไม้ร่วงโรยบนเมฆา (END)

ตอนที่ 28 : จิน กวงเหยา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 438
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 42 ครั้ง
    30 พ.ค. 63

 

 

จิน กวงเหยา

 

 

สายลมยามเช้าตีหน้าฉันจนต้องยกมือขยี้ตาเนื่องจากความง่วงยังคงอยู่ ฉัน ซือจุย จินหลิงและ เวินหนิงที่อาสาขอร่วมทางไปกับฉันตอนพ้นเขตกูซู จินหลิงไม่ชอบใจอย่างมากที่เวินหนิงร่วมเดินทางไปกับพวกเราด้วย เขาจึงเหาะกระบี่อยู่ด้านหน้าสุดและห่างจากตัวฉันและซือจุย จะปฏิเสธเวินหนิงก็ไม่ได้ เพราะฉันไม่รู้ว่าหลังจากเหตุการณ์ที่ฉันเข้าพบกวงเหยาจะเกิดอะไรขึ้น

 

 

 

ซีเฉินอนุญาตให้ฉันเดินทางไปที่จินหลินไถได้ เขาเข้าใจเหตุผลของฉันเกี่ยวกับเรื่องที่มีคนของตระกูลจินไปที่สำนักตระกูลเจินซึ่งเป็นตระกูลของหลี่อี้ ฉันยังไม่บอกกับอีกฝ่ายว่าฉันไม่ใช่ฟางฮัว

 

 

'ฟางฮัว ข้าอยากให้เจ้าเก็บสิ่งนี้ไว้กับตัว'

 

 

เสียงนุ่มของเขาเอ่ยพลางยื่นกระดาษม้วนที่ดูเป็นแผ่นเล็กๆ ฉันรับมาพร้อมกับโค้งศรีษะลง

 

 

'นี่คือสิ่งอันใดกันเจ้าคะ?'

 

 

'เป็นแผนที่ ที่จะนำเจ้าไปสู่บ้านของพ่อแม่เจ้า..จงอย่าเปิดจนกว่าจะพ้นจากเขตหลันหลิง'

 

 

ซีเฉินกล่าว ใบหน้าคมมองฉันด้วยความเป็นห่วงอย่างเห็นได้ชัด

 

 

'นี่คือสิ่งสุดท้ายที่ข้าทำเพื่อเจ้าได้ฟางฮัว..'

 

 

ฉันมองเขารู้สึกฉงนภายในใจ ซีเฉินพูดเหมือนจะจากฉันไปไกลแสนไกล

 

 

'หมายความอย่างไรกันเจ้าคะ'

 

 

ฉันกำมือแน่นมองหน้าเขา

 

 

'ถึงเวลาที่ข้าจะสะสางเรื่องทั้งหมดเสียที..'

 

 

เขาหลับตาลงเหมือนปลงกับเรื่องทุกๆอย่าง

 

 

 

เรื่องราวทั้งหมดจะจบแล้วงั้นเหรอ?

 

 

 

 

 

 

พวกเราแวะพักทานอาหารเช้ากันที่โรงเตี๊ยมส่วนเวินหนิงเขาต้องจำเป็นซ่อนอยู่ในป่าข้างๆเขตชานเมือง ฉันมองซือจุยที่มองฉันอยู่ก่อนแล้ว ฉันหยิบผ้าเช็ดปากมาเช็ด

 

 

"มีอะไรรึซือจุย"

 

 

ฉันถามเขามองอีกฝ่ายที่ยิ้มและส่ายหน้า

 

 

"เห็นท่านทานอาหารอย่างมีความสุขแบบนี้..ก็ดีแล้วขอรับ"

 

 

ซือจุยพูดพลางก้มทานโจ๊กต่อ ฉันมองจินหลิงที่ทานโจ๊กชามที่สอง เขามองฉันและซือจุยอย่างสงสัย

 

 

"ทำไมบทสนทนาของพวกเจ้าถึงดูคุยกันแปลกๆเสียนี่? คบหากันแล้วรึขอรับศิษย์พี่?"

 

 

จินหลิงยิ้มทะเล้นมองมาที่ฉัน ฉันสำลักน้ำไอค่อกแค่กจนซือจุยต้องยื่นมือมาลูบหลังฉัน

 

 

"เปล่าเสียหน่อย!"

 

 

"รีบทานกันเถิดจะได้เตรียมตัวออกเดินทางต่อ"

 

 

ฉันพูดเปลี่ยนเรื่อง

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

สถานที่แห่งนี้ต่างจากอีกสามตระกูลเป็นอย่างมาก ฉันมองสถาปัตยกรรมตระการตาในเขตของตระกูลจิน

 

 

 

"เฮ้อ..บ้านล่ะ!บ้าน!"

 

 

 

จินหลิงกล่าวออกมาอย่างร่าเริงพร้อมกับเหาะกระบี่ลงสู่พื้น คราวนี้เวินหนิงบอกกับฉันว่า เขาสามารถเข้ามาได้โดยไม่ต้องซ่อนตัว ฉันรู้สึกสงสัยแต่ก็ไม่ได้ถามอะไรกับเขาต่อ

 

 

"ข้าได้ส่งจดหมายบอกท่านอาไว้แล้ว! ตระกูลเราต้อนรับพวกเจ้าอย่างดีเลยล่ะ!"

 

 

จินหลิงพูดพร้อมกับนำทางเข้าไปในสำนัก ห้องโถงใหญ่ และสีเหลืองทอง..ทำให้ฉันรู้สึกแสบตาแต่ฉันว่า สถานที่แห่งนี้หรูหราและงดงามเหมือนดั่งสวงสวรรค์

 

 

"เพราะฉะนั้นท่านสนทนากับท่านอาของข้าจบ ข้ารับรองว่าท่านจะโล่งใจ!ไม่สงสัยอะไรในตัวท่านอา!"

 

 

จินหลิงพูดต่อ เขาก็ต้องคิดแบบนั้นแล้ว กวงเหยาคือครอบครัวของเขา และจินหลิงก็ยังไม่รู้ว่าเหตุการณ์ที่พ่อแม่ของเขาตายว่าใครเป็นคนวางแผน ฉันมองเขาที่มีสีหน้าร่าเริงด้วยความรู้สึกที่เศร้า

 

 

"ยังไงก็ขอบใจเจ้ามากนะจินหลิง"

 

 

ซือจุยกล่าวขอบคุณ เป็นอย่างที่จินหลิงบอก เหล่าคนใช้ รวมทั้งอาหาร ต้อนรับพวกเราทั้งสี่เป็นอย่างดี ฉันหันไปหาเวินหนิงในทิศทางด้านขวา อาจจะไม่ค่อยดีถ้าเขาอยู่ที่นี่ต่อ..เวินหนิงหายไปแล้ว? ไปซ่อนตัวหรอกเหรอ

 

 

 

 

 

 

 

ฉันเดินไปตามทางเดินอันเรียบหรูโดยมีหญิงรับใช้นำทางโดยลำพัง ส่วนซือจุยและจินหลิงไม่ได้ตามมาด้วย ฉันเป็นคนบอกพวกเขาเองว่าให้รอพักกันอยู่ที่นี่ เห็นจินหลิงบอกว่าจะพาซือจุยไปเล่นกับเซียนจื่อ

 

 

 

"ถึงแล้วเจ้าค่ะ คุณหนู"

 

 

 

หญิงรับใช้โค้งตัวให้ฉันตามมารยาท ฉันกล่าวขอบคุณเธอพลางมองบานประตูไม้สลักอย่างสวยงามที่ตั้งตระหง่านอยู่ตรงหน้า ฉันพยายามทำตัวให้ใจเย็น คนใช้อีกสองสามคนยืนอยู่หน้าห้องกำลังจะขานเรียกประมุขจินอยู่ด้านในก็มีเสียงๆหนึ่งขัดจังหวะขึ้น

 

 

 

"เห...ฟางฮัวหรอกรึ!"

 

 

 

เสียงทุ้มหวานทำให้ฉันหันไปมอง ฉันยิ้มกว้างรู้สึกดีใจปนแปลกใจเมื่อเสียงนั้นคือเว่ยอิง ชายร่างสูงเพรียวโบกมือให้ฉันขนาบข้างด้วยวั่งจีที่มองมาที่ฉันด้วยสีหน้าเรียบนิ่งตามฉบับเจ้าตัว

 

 

 

"ขอคารวะผู้อาวุโสทั้งสองเจ้าค่ะ"

 

 

 

ฉันทำความเคารพ

 

 

 

"เจ้ามาที่นี่ด้วยเหตุอันใดกันฟางฮัว.."

 

 

ใบหน้าคมของวั่งจียังคงเรียบนิ่งเมื่อถามคำถามกับฉัน ฉันมองหน้าเขา จะให้ฉันบอกเรื่องตัวตนที่แท้จริงของฉันไม่ได้

 

 

"นี่! ให้นางเข้าไปคุยกับประมุขจินก่อนเถอะน่าหลานจ้าน!"

 

 

เว่ยอิงจับแขนวั่งจีพลางเขย่าน้อยๆ ฉันมองพวกเขาด้วยสีหน้าที่รู้สึกฟินแทบจะปิดไม่มิด พวกเขาพัฒนาความสัมพันธ์ไปถึงขั้นไหนแล้วเนี่ย ออกเดินทางท่องยุทธภพกันสองต่อสอง!

 

 

"ข้าขอลาพวกท่านเจ้าค่ะ เกรงว่าประมุขจินจะรอข้าอยู่ด้านในแล้ว"

 

 

ฉันโค้งตัวทำความเคารพอีกครั้ง เว่ยอิงส่งยิ้มเป็นกำลังใจพลางขยิบตาอย่างรวดเร็ว ฉันส่งยิ้มน้อยๆให้ก่อนจะหันหลังมาประทะกับหน้าประตูตรงหน้า ภายในใจของฉันเต้นสั่นระรัว..ถึงเวลาที่ความจริงจะเปิดเผยแล้ว

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ฉันมองใบหน้าหวานดูดีของกวงเหยาที่ส่งยิ้มให้ เขารินชาให้กับฉัน มันไม่เหมาะสมเสียด้วยซ้ำที่ศิษย์ผู้น้อยอย่างฉันถูกคนอย่างในฐานะประมุขและเซียนตูมารินชาให้ กวงเหยาไม่ฟังในสิ่งที่ฉันพูดว่าฉันเกรงใจ ฉันทำความเคารพขอบคุณก่อนจะยกถ้วยชาขึ้นมาจิบ

 

 

"ฟางฮัว..เจ้ามาพบข้า เพราะเรื่องเหตุใดกัน งานในตระกูลมีอยู่มากมายหวังว่าเรื่องที่เจ้าคุยกับข้าจะเป็นเรื่องที่สมเหตุสมผลนะ"

 

 

กวงเหยาเอ่ย เขายกถ้วยชาขึ้นมาดื่ม ฉันวางถ้วยชาลงพลางมองเขาด้วยสายตาที่แข็งกร้าว

 

 

"ท่านส่งคนไปที่สำนักตระกูลเจินด้วยเหตุอันใดกันเจ้าคะ? สหายคนสนิทของข้าได้จากไป ฮูหยินเสียสติ..มีพิธีสับเปลี่ยนวิญญาณซึ่งเป็นพิธีอัปมงคลอยู่ที่นั่น"

 

 

ฉันร่ายยาวเข้าประเด็นทันที มือของฉันกุมที่ตักจิกมือตัวเองแน่น กวงเหยาดื่มชาจนหมดถ้วย เขาวางถ้วยชาลงบนถาด

 

 

"สิ่งที่เจ้าเอ่ยมา..เจ้าสงสัยข้ารึ?"

 

 

เขามองมาที่ฉันพลางยกยิ้มน้อยๆ ฉันมองเขาปิดบังความรู้สึกที่ชัดเจนอยู่บนใบหน้าของตัวเองไว้ไม่อยู่ ปากของฉันเม้มเข้าหากันด้วยความประหม่า

 

 

"เจ้าค่ะ"

 

 

 

"ใช่..ข้าทำ"

 

 

 

ฉันมองเขาด้วยสีหน้าฉงน เขาสารภาพออกมาตรงๆแบบง่ายๆอย่างนี้เลยเหรอ?

 

 

 

"ตระกูลเจิน..ข้าคงบอกกับเจ้าไม่ได้ในเชิงลึกแต่ก่อนที่ข้าจะเป็นผู้นำตระกูล ประมุขเจินเคยมีเรื่องบาดหมางกับข้า"

 

 

กวงเหยาถอนหายใจพลางยิ้มให้กับฉัน

 

 

"แต่วางใจได้ข้ามิได้ทำร้ายสหายของเจ้า..ฟางฮัว"

 

 

ฉันสบตามองเขาด้วยแววตาที่เรียบนิ่ง

 

 

"เจ้าฉลาด เจ้าดูมีเรื่องอะไรบางอย่างที่ต้องปิดบังเอาไว้ใช่หรือไม่?"

 

 

 

อีกฝ่ายยังคงยิ้ม

 

 

 

"เป็นเด็กสาวที่น่าสงสารเสียจริง ในการประลองที่ชิงเหอ เสียงกรีดร้องของเจ้านั้นช่างทุกข์ทรมานอย่างน่าสงสาร..พี่รอง..ประมุขหลานเล่าเหตุการณ์ของเจ้าให้ข้าฟัง"

 

 

"..."

 

 

"เจ้ากำพร้าพ่อแม่สินะ"

 

 

 

ฉันข่มอารมณ์โกรธและขุ่นมัวภายในใจ ประมุขจิน..กวงเหยาไม่มีสิทธิ์ที่จะมาพูดถึงเรื่องของฟางฮัว คำพูดจา บทสนทนาที่เอื้อนเอ่ยจากปากของเขาเปรียบเสมือนกับดาบหลายเล่มที่แทงเข้ามาที่อกฉันได้ทุกเมื่อ

 

 

"ข้าเข้าใจแล้วเจ้าค่ะ ขอบคุณที่รับฟังคำถามศิษย์ผู้น้อยอย่างข้าเช่นนี้และขออภัยที่เสียมารยาท เพราะฉะนั้นข้าน้อยขอตัว—"

 

 

 

!!!

 

 

 

"เอาเป็นว่าเจ้าอยู่พักที่นี่ชั่วคราวก่อนดีหรือไม่?เดินทางมาพวกเจ้าคงจะเหนื่อยไม่ใช่น้อย"

 

 

กระบี่เล่มยาวที่กวงเหยาเป็นคนถือจ่อมาที่ลำคอของฉัน ฉันเหลือบตามองดาบต่ำ มือจับกระบี่ฮวาแน่น..

 

 

"ตระกูลเจิน หลี่อี้สหายของเจ้าช่างน่าสงสารยิ่งนัก..ถูกลำเอียงเพราะเป็นผู้หญิง เกิดความอิจฉาริษยาพี่ชายที่จะได้เป็นผู้นำตระกูลคนต่อไป..ก็เลยมาลงที่เจ้า"

 

 

พี่ชาย ? พี่ชายของหลี่อี้

 

 

ฉันหลับตาลงด้วยความเจ็บปวด มือยกกุมที่ศรีษะ ความทรงจำของฟางฮัวแล่นเข้ามาในสมองของฉันจนเกิดภาพ..ภาพของชายหนุ่มที่ส่งรอยยิ้มอย่างสุภาพมาที่ฟางฮัว หลี่อี้ที่สนทนากับเขาอย่างสนิทสนม..

 

 

ฉันลืมตาขึ้นแล้วก็ต้องตกใจอย่างสุดขีดเมื่อสายตาของกวงเหยาส่งมาที่ฉัน มันเป็นแววตาที่โหดเหี้ยมจนฉันรู้สึกกลัว ตัวของฉันล้มลงไปนอนกับพื้นและขยับตัวไม่ได้! ดวงตาของฉันทำได้แต่มองกระบี่ของกวงเหยาที่ง้างจนสุดแขนและตรงมาที่ลำคอ ฉันเหลือบมองไปที่ถ้วยชา เขาใส่ยาลงไปในนั้น!

 

 

 

"ข้าต้องขอโทษ..เจ้าดูรู้ทุกอย่างมากเกินไป.."

 

 

 

เสียงเย็นของกวงเหยากล่าว ฉันบังคับดวงตามองมาที่เขา ปลายกระบี่สะท้อนแสงจนฉันต้องหลับตาปี๋

 

 

 

ฉันมาถึงจุดจบตรงนี้แล้วงั้นเหรอ..

 

 

 

 

 

 

 

 

 

TALK

 

อาเหยาเป็นตัวละครร้ายที่ทำให้ไรท์หลงเสน่ห์มากๆเลยค่ะ แหะๆ เขาเป็นตัวละครที่เล่ห์เหลี่ยม แม้กระทั่งคำพูดคำจาก็เป็นอันตรายได้ ฟางฮัวจะเป็นอะไรไหม ;-; จะจบแบบไหนโปรดติดตามนะคะ รักผู้อ่านทุกคนนนน

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 42 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

227 ความคิดเห็น

  1. #210 เด็กหลงทางในกูซู (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2563 / 08:10

    ชั้นอยากหลุดเข้าไปในเรื่องจังโว๊ยยยยย! หมั่นไส้จัด! อย่าทำน้องงงง!

    #210
    1
  2. #209 Karasaki Ukino (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2563 / 23:05
    ตัดจบแบบนี้เหมือนลากฉันไปตบกลางสี่แยก หน้าชาเลยจ้าตอนเห็นถึงพูดคุย ฉันแบบ.. หน้าอึมครึมมาก ! เพราะกว่าจะอัพทีก็นาน แล้วมาเล่นตัดจบแบบนี้.. อ๊าก !
    #209
    1
  3. #208 Duan_1211 (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2563 / 20:36
    ไรท์มันค้าง ค้างแบบสุดๆเลย
    #208
    1
  4. #207 จันทิรารัตน์ (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2563 / 20:10
    ง่าาาา ไรท์ใจร้ายอ่าาาา ค้างสุดๆเลยอ่ะๆ
    #207
    2
    • #207-2 G HAMAJI(จากตอนที่ 28)
      31 พฤษภาคม 2563 / 09:03
      ฉันว่าแล้วว่ามันแปลกๆที่รินชาให้ เพราะเหมิอนบังคับว่าผู้อาวุโสรินให้ ยังไงก็ต้องดื่ม ถ้ารอดจากเหตุการณ์นี้ไป น้องต้องระวังตัวมากกว่านี้นะลูกกกก
      #207-2
  5. #206 polytome (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2563 / 19:44
    จะรออ่านค่ะ เป็นกำลังใจให้นะคะ น้องรอดอยู่เเล้วววว
    #206
    1