[ ปรมาจารย์ลัทธิมาร ซือจุย x OC ] ยามดอกไม้ร่วงโรยบนเมฆา (END)

ตอนที่ 27 : ร่วมมือ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 388
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 38 ครั้ง
    29 พ.ค. 63

 

ร่วมมือ

 

 

"เรื่องที่เจ้าจูบข้าน่ะเหรอ ? หรือเรื่องที่เจ้ารู้เรื่องของข้า เจ้าไม่ผิดเสียหน่อย"

 

ฉันวางพู่กันลงพลางมองแววตาของซือจุยที่ดูฉายแววเลิ่กลั่กอย่างเห็นได้ชัด เขากัดริมฝีปากของตนเอง ฉันจึงยกมือตบโต๊ะไม้เบาๆเป็นเชิงเรียกสติเขาแล้วมันก็ได้ผล

 

"เอาล่ะ..ถ้างั้นข้าจะมองข้ามเรื่องที่ เอ่อ เจ้าจูบข้าไป ส่วนความรู้สึกรักที่เจ้ามีต่อข้านั้น..ข้าจะเก็บเป็นข้อพิจารณาแล้วกัน"

 

ฉันมองใบหน้าของเขาที่พยักหน้าหงึกหงัก..ดวงตาของเขาเอ่อล้นไปด้วยน้ำตา

 

ฉันกัดฟันพลางยกมือที่วางอยู่บนโตะมากุมที่ตักตัวเองแน่น

 

 

ซือจุยลูก!ทำไมน่ารักเสียอย่างนี้!!

 

 

ฉันเก็บอาการข่มเอาไว้ในใจพลางมองคนตรงหน้าด้วยสีหน้าที่เรียบนิ่ง

 

 

"มีอีกสิ่งหนึ่งที่ข้าอยากจะให้เจ้าร่วมมือกับข้า"

 

 

ฉันมองหน้าเขา ตัดสินใจอย่างแน่วแน่แล้วว่าฉันเลือกที่จะทำแบบนี้ อีกฝ่ายเอียงศรีษะเล็กน้อยด้วยความสงสัย

 

 

"อะไรรึขอรับ?"

 

 

"เรื่องทั้งหมด เจ้า กับ ข้า มาจบเรื่องนี้ด้วยกันเถอะนะ"

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

การออกไปปราบภูติผีพร้อมกับศิษย์ตระกูลหลานไม่ทำให้ฉันรู้สึกกลัวหรือหวาดระแวงอีกต่อไปแล้ว

 

 

พรึ่บ!!

 

 

วี๊ดดดดดดด!

 

 

เสียงของวิญญาณร้องโหยหวนอย่างทุกข์ทรมานเมื่อฉันใช้กระบี่ฮวาฟันไปที่ร่างอันเน่าเฟะ มันล้มลงไปกับพื้นไม้เสียงดังพร้อมกับเริ่มสลายหายไป

 

 

"ศิษย์พี่ ได้เวลากลับแล้วขอรับ!"

 

ฉันหันไปมองจิ่งอี๋ที่ตะโกนเรียกฉัน เขาดูรีบร้อนก่อนจะรีบวิ่งออกไปเมื่อฉันพยักหน้ารับรู้ ดูท่าอีกฟากของหมู่บ้านจะเกิดเรื่องวุ่นวายขึ้น

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ฉันล้มตัวลงนอนบนเตียงในห้องพักด้วยความเหนื่อยล้า มีศิษย์ได้รับบาดเจ็บจากการทำภารกิจ พวกเราจึงต้องช่วยแบกพวกเขากลับมาที่สำนักพร้อมดูแลอาการและรักษาให้ ฉันยกมือก่ายหน้าผาก ในหัวคิดเรื่องของวันพรุ่งนี้ว่าจะคุยกับซือจุยยังไง ฉันจะบอกเขาว่า 'พวกเรามาไขคดีปริศนาของฟางฮัวกันเถอะ! ข้าสงสัยประมุขจินเป็นอันดับแรกเลย!เหมือนเขาจะรู้ว่าข้าไม่ใช่ฟางฮัว' อย่างนี้น่ะเหรอ.. ฉันหันตัวนอนตะแคงพลางผลอยหลับไปในสภาพที่เนื้อตัวมอมแมม

 

 

ก็อก ๆๆ !!

 

 

ฉันลืมตาตื่นพลางลุกขึ้นพรวด โอย..มึนหัวชะมัด ฉันยกมือจับหน้าผากตัวเอง

 

 

 

"ศิษย์พี่ขอรับ ข้ามาหาท่านตามที่นัดไว้"

 

 

เสียงนุ่มของซือจุยพูดอยู่ตรงหน้าประตูห้อง ฉันตาโตความง่วงหายเป็นปลิดทิ้ง วันนี้เป็นวันหยุดก็จริงแต่ฉันนัดเขามาคุยและจะอยู่ในสภาพนี้ไม่ได้ ใบหน้าสวยของฟางฮัวดูมอมแมมแถมขอบตาก็คล้ำ ฮือ..ขอโทษจริงๆนะฟางฮัวที่ฉันทำใบหน้าของเธอมีสภาพที่แย่ขนาดนี้

 

 

"รอข้าสักประเดี๋ยวนะซือจุย!"

 

 

ฉันตะโกนกลับพลางรีบเปลี่ยนชุดจัดการกับตัวเองให้อยู่ในสภาพที่ดีกว่านี้

 

 

 

 

 

"ดะ..เดี๋ยว นี่มันอะไรกันน่ะ พวกเจ้า?"

 

ฉันมองซือจุย จิ่งอี๋ จินหลิงและจื่อเจิน พวกเขามองมาที่ฉัน ฉันอ้าปากพะงาบๆด้วยความตกใจ ความคิดที่ว่าพวกเขารู้้เรื่องตัวตนของฉันแล่นเข้ามาในสมองทันทีและฉันคิดถูกอย่างแน่นอน

 

"ขออภัยที่ไม่ได้กล่าวบอกท่าน ศิษย์พี่..ข้าได้เล่าทุกอย่างเรื่องของท่านให้พวกเขาฟัง พวกเราพร้อมที่จะช่วยท่าน"

 

ซือจุยกล่าวขึ้นด้วยเสียงหนักแน่น ฉันมองพวกเขาต้องมีสักคนในนี้สงสัยฉัน..อยากจะถามฉัน..และอาจจะเกลียดฉัน มันเป็นข้อสันนิฐานน่ะนะ ต่อจากนี้ฉันควรชี้แจง อธิบายเหตุการณ์ทั้งหมดให้พวกเขาฟังโดยสรุป

 

ฉันสูดหายใจลึกก่อนจะเปล่งเสียงคำพูดออกมา

 

"ขอบคุณพวกเจ้ามาก เรามาเริ่มคุยในสิ่งที่ข้าอยากจะร้องขอกันเถิด"

 

 

 

 

 

 

 

 

 

เมื่อพวกเขาทั้งสี่ฟังจบ ฉันกวาดสายตามอง คนแรกที่ดูอยู่ไม่สุขคือจินหลิง ใบหน้าของเขาแสดงสีหน้าออกมาอย่างเคร่งเครียด เขาลุกขึ้นและชี้มาทางฉัน

 

"ยังไงข้าก็ไม่เชื่อ!ว่าศิษย์พี่จะเป็นคนของโลกอื่นอะไรเทือกนั่น!"

 

จินหลิงกอดอกมองมาที่ฉันอย่างพิจารณา ฉันกลืนน้ำลายดังอึกพลางมองเขายิ้มแหยๆ

 

"แล้วเรื่องที่ท่านสงสัยท่านอาของข้า..ข้าจะพิสูจน์และช่วยเหลือท่านเอง"

 

 

จินหลิงพูดจบก็ทิ้งตัวลงนั่ง ฉันเหลือบมองจื่อเจิน เขารีบทำฟอร์มยกหนังสือขึ้นมาอ่านส่วนจิ่งอี๋อีกฝ่ายมองมาที่ฉันด้วยสายตาที่พินิจวิเคราะห์ ฉันคิดว่าจิ่งอี๋เชื่อในสิ่งที่ฉันเล่าอย่างแน่นอนเพราะจากที่ฉันสันนิษฐาน เขาน่าจะสงสัยในตัวศิษย์พี่ที่สนิทสนมกันตั้งแต่เด็กและดูแปลกไป

 

"ขอบคุณพวกเจ้ามากที่รับฟังเรื่องของข้า..ข้าคิดว่าเรื่องนี้เป็นเรื่องหนักที่สุดภายในใจของข้าแล้ว"

 

ฉันยิ้มมองเด็กชายทั้งสี่ พวกเขาได้ยินประโยคที่ฉันเอ่ยแบบนั้นก็ทำสีหน้าที่แตกต่างกันออกไป จินหลิงยังคงไม่พอใจแถมยังเชิดใส่ฉัน จื่อเจินที่ยิ้มแสดงความเห็นใจให้และจิ่งอี๋ ซือจุยที่มองฉันอย่างอึ้งๆ

 

 

 

 

 

 

 

ฉันเตรียมตัวเก็บสัมภาระที่จำเป็นภายในถุงผ้าสีขาวสะอาดตาพลางเหลือบมองธนู ฉันตัดสินใจที่จะซ่อนอาวุธลงในถุงผ้าพร้อมกับข้าวของ

 

 

อีกสองถึงสามวันฉันพร้อมที่จะออกเดินทางไปที่สำนักตระกูลจินที่หลานหลิง

 

 

ก็อกๆ

 

 

ฉันหันไปมองบานประตูที่ได้ยินเสียงเคาะถึงสองครั้ง ใครที่มาเคาะประตูห้องของฉันในเวลาดึกป่านนี้กันนะ..คงจะเป็นแก๊งเด็กหนุ่มสี่สหายไม่ก็หลินฮุย ฉันเดินไปเปิดประตูปรากฎร่างของเด็กหนุ่มที่ฉันคุ้นเคย

 

"มีเรื่องอันใดรึ ซือจุย?"

 

ฉันมองใบหน้าหวานของเขาที่ดูเศร้าหมอง คิ้วของเขาขมวดคิ้วหม่น ฉันตัดสินใจส่งยิ้มให้เขาเผื่อเขาจะรู้สึกดีขึ้นมา

 

"ประโยคที่ท่านเอ่ยในตอนนั้น..ความหนักอึ้งในใจของท่าน..ข้ากลัวเหลือเกิน"

 

ซือจุยเดินเข้ามาใกล้ฉันอย่างรวดเร็วพร้อมกับฟุบหนุนลงที่ไหล่ของฉัน ฉันตกใจยืนตัวแข็งทื่อพลางมองไปรอบๆหันซ้ายขวาด้วยความประหม่า ฉันตัดสินใจจับไหล่ของเขาดึงอีกฝ่ายให้ออกจากตัวฉัน

 

"จะกลัวอะไรของเจ้ากันซือจุย..ข้าไม่ได้เป็นอะไรเสียหน่อย..ออกจะโล่งใจด้วยซ้ำที่อย่างน้อยพวกเจ้าก็รู้เรื่องของข้า"

 

ฉันยิ้มให้เขาพร้อมกับตบไหล่เขาเบาๆเป็นการปลอบใจ ซือจุยยังคงมีสีหน้าที่ดูเศร้า เขาเข้ามาสวมกอดฉันจนแนบชิด

 

ริมฝีปากนุ่มอุ่นประทับบนแก้มของฉันอย่างรวดเร็ว ฉันตาโตตัดสินใจดันอีกฝ่ายออกไป นี่มันฉวยโอกาสชัดๆ ร้ายนักนะ! เด็กคนนี้!

 

 

"ทำอะไรของเจ้ากัน!เดี๋ยวมีใครมาเห็นเข้า!"

 

 

ฉันตะคอกใส่เขาเบาๆภายในความเงียบ เสียงของแมลงกลางคืนร้องดังระงมมันทำให้ฉันรู้สึกโล่งใจที่เสียงของแมลงดังกว่าเสียงของฉัน สายตาก็เหลือบมองซือจุย ฉันสาบานได้ ฉันเห็นเขายกยิ้ม

 

"ข้าหายเศร้าแล้วล่ะขอรับศิษย์พี่และขออภัยที่มาหาท่านอย่างกะทันหัน"

 

เขาทำความเคารพฉันที่ยืนหน้าแดงรู้สึกไม่พอใจที่เขาทำอะไรบุ่มบ่าม

 

"ข้าจะรอท่านพิจารณา..เรื่องที่ 'ข้ารักท่าน' นะขอรับ"

 

เสียงนุ่มเอ่ยพลางหันหลังตัวเดินออกพร้อมกับเสียงของชายเสื้อคลุมสีขาวที่สะบัดออกไป

 

 

ฉันปิดประตูลงพร้อมกับเดินไปนอนลงที่เตียงพลางดีดดิ้นไปมา อยากจะบ้าตาย!

 

 

 

 

 

 

 

TALK

 

 

ก่อนอื่นเลย ไรท์ต้องขอโทษผู้อ่านทุกคนที่ไรท์หายไปนานเลยนะคะ ;-; ไรท์กลับมาต่อและสัญญาว่าจะแต่งเรื่องนี้ให้จบค่ะ อาจจะช้าไปสักนิด (?) ไรท์อยากจะบอกกับทุกคนว่า..อีกไม่นาน ในเร็วๆนี้ก็ใกล้จะจบแล้วนะคะ นุ้งซือจุยกับพี่ฟางฮัวใกล้จะสมหวังกันแล้ว ปริศนาและปมอะไรหลายๆอย่างเริ่มจะเริ่มเฉลย ขอบคุณอย่างจริงใจที่ยังคงติดตามฟิคเรื่องนี้นะคะ /ก้มตัวลงกราบ

 

#เอ็นดูหนูซือจุย

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 38 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

227 ความคิดเห็น

  1. #205 Duan_1211 (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2563 / 13:20

    สวัสดีค่ะไรท์🙏
    #205
    1
  2. #204 polytome (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2563 / 12:40
    จะรออ่านค่ะ เป็นกำลังใจให้นะคะ
    #204
    1
  3. #203 เด็กหลงทางในกูซู (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2563 / 09:56

    รอแบบหลานวั่งจีเลยค่ะ นานแค่ไหนก็จะรอ 16 ปีพี่เขายังรอได้เลย

    #203
    1
  4. #202 mmaysa (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2563 / 07:28

    สู้ๆนะคะไรท์
    #202
    1
  5. #201 mmaysa (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2563 / 07:25

    ไรท์กับมาแล้ว;-;
    #201
    1
  6. #200 NaomiSama (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2563 / 03:11
    สู้ๆ นะคะ
    #200
    1