[ ปรมาจารย์ลัทธิมาร ซือจุย x OC ] ยามดอกไม้ร่วงโรยบนเมฆา (END)

ตอนที่ 21 : ความกลัว

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 874
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 95 ครั้ง
    17 ต.ค. 62

 

  




ความกลัว




  "มียันต์สะกดวิญญาณ!" ฉันตะโกนบอกซือจุย เมื่อเวินหนิงชี้ไปที่แผ่นยันต์สะกดวิญญาณเปื้อนเลือดหลายใบที่แขวนด้วยเชือก


  

  "วิญญาณเกิดแรงอาฆาตและโดนสะกดไว้ถ้าทำลายยันต์ไปมีหวังออกเพ่นพ่านฆ่าผู้คนแน่ขอรับ" ซือจุยพูดพลางเก็บฉินลงในถุง


  

  "ข้าว่าฮูหยินนางคงจะรู้แล้วว่าพวกเรากำลังจะทำอะไร" ฉันเดินนำออกไปจากป่าจับกระบี่ฮวาแน่น















  




  "พวกเจ้าไปที่ป่านั่นหรอกรึ!!เข้าไปด้วยเหตุอันใด!!" ฮูหยินกรีดร้องเสียงดัง ดวงตาคมของเธอแทบจะถลนออกมาจากเบ้า มือเรียวสองข้างยกทึ้งผมยาวของตนราวกับคนเสียสติ ฉันตัดสินใจเดินไปจับตัวเธอให้หยุด


  

  "ได้โปรดใจเย็นเสียเจ้าค่ะ—"




  

  พลั่ก!




  

  "อย่ามาจับตัวข้า!! นังสารเลว!! เจ้าทำให้ลูกสาวของข้าตาย!!" ฮูหยินผลักฉันก่อนจะใช้เล็บมือของเธอทั้งสองข้างจิกมาที่แขนฉัน ซือจุยจะช่วยเดินเข้ามาห้ามแต่ฉันส่ายหน้าเป็นเชิงบอกว่าฉันจัดการเองได้


  "แต่การทำพิธีที่ท่านกำลังทำนั้น เป็นวิธีที่ผิด ท่านฆ่าคน วิญญาณของหลี่อี้นางไปสู่ปรโลกแล้วนะเจ้าคะ! ท่านจะนำวิญญาณของนางกลับมาไม่ได้! ท่านจะทำให้นางทุกข์ทรมาน!!" ฉันตะโกนกลับพลางสะบัดแขนผลักฮูหยินจนเธอเสียหลักล้ม ฉันก้มมองชุดสีขาวที่เปื้อนเลือดเป็นหยดเล็กๆ เธอจิกแขนฉันจนเลือดไหลเลยหรือเนี่ย


  "ต่อให้ฆ่าคนหนึ่งร้อย หนึ่งพันถ้าลูกสาวของข้ากลับมาได้ข้าก็ยอม!!!" ฮูหยินลุกมาประจันหน้า เธอหมายจะยกมือตบหน้าฉันแต่ฉันหลบตัวทัน



  ฮูหยินเธอมองฉันก่อนจะทรุดลงไปนั่งกับพื้นพลางร้องไห้เสียงดัง ฉันมองสภาพเธอพลางเม้มปาก ท่านฮูหยิน..ฟางฮัวก็จากไปแล้วเช่นกัน



  พิธีสับเปลี่ยนวิญญาณต้องมีใครสักคนแนะนำฮูหยินแน่ๆ เธอคงไม่ได้คิดเองหรอก














  


  ฉันมองคนรับใช้พยุงฮูหยินที่ดูเหนื่อยล้าไปที่ห้องพัก



  

  "เดี๋ยวก่อน!" ฉันเรียกเธอ เด็กสาวมองฉันด้วยความตกใจ

  

  "ก่อนที่พวกข้าจะมามีคนจากสำนักอื่นมาที่นี่รึไม่" ฉันถาม เธอพยักหน้า

  

  "เจ้าค่ะ..สำนักตระกูลจินเดินทางมาที่นี่เมื่อไม่นานนัก" เธอตอบฉัน จินกวงเหยา..เขาคิดจะทำอะไรกันแน่


  "เมื่อถึงยามดึก พวกเจ้าห้ามออกมาเพ่นพ่าน ปิดประตูและหน้าต่างให้เรียบร้อยได้ยินหรือเห็นอะไรก็อย่าออกมาจากห้องเป็นอันขาด" ฉันบอกเธอเตรียมพร้อมกับพิธีในคืนนี้


  "ขอบคุณเจ้าค่ะ แม่นางหลาน!ข้าจะกลับมาพร้อมกับขนมและน้ำชานะเจ้าคะ!" เธอน้ำตาคลอเบ้าก่อนจะรีบเดินออกไปพร้อมกับพยุงฮูหยิน


  

  ฉันหันไปมองซือจุยและเวินหนิงที่ยืนเงียบตลอดการสนทนา



  "ศิษย์พี่ พิธีในคืนนี้เราต้องเตรียมอีกหลายอย่างกลับเข้าไปในป่ากันเถิด" ซือจุยพูด เขามองฉันด้วยสีหน้าที่ดูเป็นห่วง ฉันพยักหน้า


  "ข้าจะปกป้องพวกท่านเองมิต้องเป็นห่วง" เสียงอ่อนโยนของเวินหนิงเอ่ย



  "ข้าว่าพักสักหน่อยแล้วค่อยไปเตรียมตัว" ฉันพูดจบก็ทิ้งตัวลงนั่งกับเก้าอี้พลางถกชายแขนเสื้อขึ้น แผลที่ฮูหยินจิกฉันถึงจะเล็กน้อยแต่ก็แสบใช่เล่น


  

  "ไม่เจ็บอะไรมากใช่ไหมขอรับ" ซือจุยเดินเข้ามาถาม ฉันส่ายหน้า


  

  "จิตใจของข้ามากกว่าที่เจ็บ..." ฉันพูดมองซือจุยที่เงียบ




  

  พรึ่บ!



  

  ฉันตกใจเมื่ออีกฝ่ายจับแขนฉัน ซือจุยมองฉันด้วยสีหน้าที่เคร่งเครียด


  


  "ศิษย์พี่อย่าโทษตัวเองนะขอรับ! ท่านมิได้ผิด! ข้าจะทำแผลให้กับท่าน.." ซือจุยพูดเสียงอ่อนลงพลางหยิบถุงสมุนไพรมาวางบนโต๊ะ ฉันได้แต่พูดในใจว่าฉันไม่ได้โทษตัวเองแต่รู้สึกเสียใจที่ฟางฮัวและหลี่อี้จากไปต่างหาก



  "ขอบคุณนะซือจุย" ฉันเอ่ยมองเด็กหนุ่มที่กำลังเลือกใบสมุนไพร



  ไม่นานนัก กลิ่นอบอวลของชาและขนมก็ถูกนำวางบนโต๊ะ














  


  พึ่บ!



  ฉันมองซือจุยที่ใช้กระบี่ของตนตัดที่เชือกยันต์จนขาดร่วงลงพื้นที่เต็มไปด้วยเลือด บรรดาร่างไร้ชีวิตส่งเสียงร้องพลางลุกขึ้นเหมือนซอมบี้เดินเข้ามาหา มือของฉันจับกระบี่แน่นก่อนจะฟันไปที่ศพ พลางรีบติดยันต์บนร่างมีเวินหนิงคอยช่วยฉัน



  "ฮ...กรรรร์!!" ศพเดินได้เข้ามาจู่โจมฉันอย่างรวดเร็ว กลิ่นคาวผสมปนเปกับกลิ่นเลือดจนฉันนิ่วหน้า ฉันใช้เท้าถีบมันจนมันเสียหลัก ก่อนจะวาดกระบี่ฟันไปที่ลำตัว น้ำเลือดกระเซ็นเปื้อนชุดของฉัน


  "ศิษย์พี่! พิธีจะเริ่มแล้วขอรับ!!" ซือจุยตะโกน เขาแปะแผ่นยันต์ไว้บริเวณต้นไม้เป็นวงรอบได้สำเร็จ เด็กหนุ่มชูมือที่คีบยันต์เอาไว้พลางพึมพำคาถาแล้วปาไปที่พื้นวงกลมขนาดกว้าง


  

  ฉันวิ่งอย่างรวดเร็วเพื่อจะออกจากพื้นที่วงกว้าง เวินหนิงยังคงสู้กับพวกศพที่ล้อมรอบตัวเขา



  "โฮกกกกก!!" มือเน่าเละจับที่ข้อขาฉันกระชากตัวฉันอย่างแรงจนฉันเสียหลักล้ม ตัวของฉันกระแทกกับพื้นที่เต็มไปด้วยน้ำเลือด



  

  ชุดสีขาวของฉันต้องเลอะ! เป็นเพราะแก! ฉันมองใบหน้าศพของชายวัยกลางคนที่เน่าเฟะอย่างโกรธเกรี้ยว ดวงตาสีขาวมองมาที่ฉันอย่างหิวกระหาย ฉันยกเท้าถีบคางของมันอย่างแรงจนศรีษะของมันหักห้อยลงมาจนเห็นเส้นเอ็นและเนื้อที่เน่า ฉันลุกขึ้นมองมันที่ยื่นมือและเดินช้าๆเข้ามาหา ฉันหันหลังและรีบวิ่งออกมาจากตรงนั้นประจวบเหมาะกับแสงสีขาวที่สว่างวาบสะท้อนไปทั่วพื้นป่าพร้อมกับเสียงร้องโหยหวน เมื่อแสงนั้นหายไปซือจุยก็วิ่งเข้ามาหาฉันตามด้วยเวินหนิง


  

  "ศิษย์พี่เป็นอะไรไหมขอรับ" ซือจุยมองฉันที่อยู่ในสภาพที่เละ ทั้งตัวฉันเต็มไปด้วยเลือดและกลิ่นเหม็นเน่า



  

  "ข้าว่าต้องขอใช้ห้องอาบน้ำที่นี่แล้วล่ะ" ฉันพูดพลางมองไปยังด้านหลัง สภาพของกองศพล้มนอนระเนระนาด


  

  "พิธีเสร็จเรียบร้อยแล้วขอรับ ใช้เวลานานไปสักหน่อยเพราะข้าต้องเตรียมเพียงลำพัง ขออภัยด้วย" ซือจุยพูด ฉันส่ายหน้าบอกเชิงไม่เป็นอะไร


  

  "เราจัดการเก็บศพต่อเถอะ" ฉันว่าพลางเดินไปแต่ซือจุยจับแขนฉันให้หันมาหาเขา


  

  "ศิษย์พี่..ไม่กลัวแล้วรึขอรับ" ฉันมองซือจุยอย่างสงสัย


  

  "กลัว..กลัวอะไรรึ?" ฉันถามเขาพลางขมวดคิ้ว เด็กหนุ่มมองฉันด้วยใบหน้าที่เรียบนิ่ง



  "ข้าว่าจุดพลุสัญญาณเรียกให้พวกเขามาช่วยเถิดขอรับ เรื่องนี้ต้องรายงานให้เจ๋ออู๋จวินทราบ" ซือจุยว่าพลางหยิบพลุขึ้นจุดบนท้องฟ้าทันที สัญลักษณ์รูปลายเมฆขดปรากฎขึ้นบนท้องฟ้า


  

  "ข้า..เจ้าคิดว่าข้ากลัวอะไร? กล่าวบอกมาเถิด" ฉันหันไปมองซือจุยที่สบตาอยู่ก่อนแล้ว


  

  "ท่านกลัวศพพวกนั้นมิใช่รึขอรับ" ซือจุยตอบไม่ได้ช่วยให้ฉันหายงงเลยสักนิด ฟางฮัวกลัวศพ?แต่เธอเป็นเซียนนะย่อมเจอซากศพอะไรแบบนี้อยู่แล้วนี่ เมื่อครั้งก่อนที่ฉันถูกภูติผีหญิงตวัดกรงเล็บใส่จนสลบไป ซือจุยไม่เห็นพูดเหมือนกับตอนนี้เลย


  

  "ข้าจะขนพวกศพไปไว้ด้านนอกป่าให้ขอรับ" เสียงของเวินหนิงเอ่ยขึ้น ฉันหันไปมองพลางพยักหน้า



  "ความกลัวของท่านก็ถูกลบจากความทรงจำด้วยงั้นรึขอรับ" ซือจุยมีสีหน้าที่งุนงงอย่างเห็นได้ชัด ฉันเม้มปากแน่น แสงของยันต์ที่จุดให้สว่างส่องร่ำไรบนใบหน้าของเขาท่ามกลางทิวทัศน์ที่มืดมิด


  

  "ข้ากลัว..เพราะอะไรล่ะ?" ฉันถามอีกครั้ง



  "การสูญเสียของพ่อแม่ท่านยังไงล่ะขอรับ" ซือจุยว่าทำให้ฉันยืนตัวแข็ง เรื่องใหม่เลยนะเนี่ย



  

  ซือจุยจะสงสัยอะไรฉันไหม...



  

  "แม้ข้าจะกลัวแต่ข้าก็ต้องเผชิญ" ฉันพูดพยายามควบคุมเสียงไม่ให้สั่น ซือจุยระบายยิ้มอย่างอ่อนโยน



 

  "ข้าเห็นความพยายามของท่านแล้ว — ข้าว่าไปช่วยท่านเวินหนิงกันขอรับ" เขาพูดพลางหันหลังออกตัวเดินไป ฉันมองแผ่นหลังของเขา ถ้าเขารู้ว่าฉันไม่ใช่ฟางฮัว ศิษย์พี่หญิงที่เขารู้จัก จะเป็นยังไงนะ...

  









TALK



มาต่อแล้วว คอมเม้นต์เป็นกำลังใจด้วยนะคะ ><


 




 









 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 95 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

227 ความคิดเห็น

  1. #134 เด็กหลงทางในกูซู (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2562 / 09:45

    ซือจุยอย่ารู้ความจริงเลยยย หวังว่าจะยังรักฟางฮัวอยู่นะ ;-;

    #134
    1
  2. #133 คุโรยูกิ คิทสึเนะ (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2562 / 23:58

    เริ่มรู้สึกว่าได้กลิ่นมาม่า
    #133
    1
  3. #131 Heart_1 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2562 / 22:49
    อ่านตอนกลางคืนดูสยองๆวังเวงยังไงก็ไม่รู้//หวังว่าจะไม่ฝันร้ายนะ!!
    #131
    1
    • #131-1 RAY MII(จากตอนที่ 21)
      18 ตุลาคม 2562 / 06:11
      แงงง ปลอบน้าา ฝันร้ายจงหายไป!~
      #131-1
  4. #130 Frostendzx (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2562 / 21:30
    กลิ่นเริ่มมาเลยค่ะจังหวะนี้ แงงงง
    #130
    1
    • #130-1 RAY MII(จากตอนที่ 21)
      17 ตุลาคม 2562 / 21:32
      กลิ่นมาม่าช้ะป่าว...หิวเลย...55555
      #130-1
  5. #129 กุหลาบสีเขียวเพชร (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2562 / 21:14
    สู้ๆรอต่อไปจร้าา
    #129
    1
    • #129-1 RAY MII(จากตอนที่ 21)
      17 ตุลาคม 2562 / 21:32
      ขอบคุณค่ะ><
      #129-1
  6. #128 NaomiSama (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2562 / 20:05
    ตอนหลังต้องมีมาม่าแน่นอนเลย ไรท์สู้ๆๆๆๆๆๆๆ
    #128
    1
    • #128-1 RAY MII(จากตอนที่ 21)
      17 ตุลาคม 2562 / 20:07
      ขอบคุณค่่าา
      #128-1
  7. #127 pitchypai (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2562 / 19:56

    อยากให้น้องมีฉากหวานๆบ้างง่าาา

    #127
    1
    • #127-1 RAY MII(จากตอนที่ 21)
      17 ตุลาคม 2562 / 20:07
      มีแน่นอนจ้าา
      #127-1
  8. #126 gcudjehsijdh (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2562 / 19:49

    สู้ๆนะคะรออยู่จ้าาาาา
    #126
    1
    • #126-1 RAY MII(จากตอนที่ 21)
      17 ตุลาคม 2562 / 20:07
      ขอบคุณค่าา
      #126-1