[ ปรมาจารย์ลัทธิมาร ซือจุย x OC ] ยามดอกไม้ร่วงโรยบนเมฆา (END)

ตอนที่ 2 : ความทรงจำที่หายไป

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,519
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 239 ครั้ง
    9 ส.ค. 62





ความทรงจำที่หายไป

 

 

 

  เสียงประตูเลื่อนเปิดทำให้ฉันหลุดจากภวังค์ความคิดฉันมองซือจุยที่ดูมีสีหน้าดีขึ้นต่างจากเมื่อสักครู่นี้


  "ข้านำยามาให้ท่านแล้ว ทางที่ดีท่านควรพักเยอะๆนะขอรับ" ซือจุยยิ้ม เดินเข้ามาหาฉันพร้อมกับยื่นถ้วยยาให้ กลิ่นฉุนของสมุนไพรอบอวลไปทั่วห้อง


  ฉันกล่าวขอบคุณพลางมองซือจุยที่ยืนอย่างสำรวม


  ฟางฮัว เธอดูเป็นคนที่น่าเคารพนับถือใช่ไหมนะ ?


  ฉันยกชายเสื้อแขนยาวบังบริเวณปากและยกถ้วยยาดื่ม รสชาติของยาทั้งขมและฝาดแทบอยากจะบ้วนทิ้ง!


  เมื่อยาร้อนไหลลงคอ ฉันรู้สึกว่าร่างกายอบอุ่นขึ้นและคลายความเจ็บปวดภายในร่างกายของฉันได้ดีมาก



  ฉันวางถ้วยยาลงบนถาดสำรับที่วางอยู่ตรงโต๊ะและยิ้มให้ซือจุย อีกฝ่ายยิ้มตอบ


  "ข้าคงมิได้ดูแลท่านแล้วขอรับ พี่ฟางฮัว .. ต่อจากนี้ข้าต้องร่ำเรียนและเป็นหน้าที่ของผู้ช่วยผู้อื่นแทน" ซือจุยพูดยังคงยิ้มให้กับฉัน


  "ขอบใจเจ้ามากซือจุย .." ฉันกล่าว











  หนึ่งสัปดาห์ต่อมา


  ร่างกายของฉันดีมากขึ้นและไม่ค่อยปวดตัวมากแล้ว ฉันใช้เวลาในการนอน กินยาและซุปร้อนๆ  มีศิษย์หญิงตระกูลหลานคอยดีดฉินให้ในตอนที่ฉันนอนทุกคืน ร่างกายของฉันจึงฟื้นตัวได้เร็วกว่าปกติ ซือจุยไม่ได้มาเยี่ยมฉันหลังจากวันนั้นเลย


  ในวันนี้ฉันต้องเข้าพบวั่งจี เขามีเรื่องที่จะคุยกับฉัน


  ฉันมองเครื่องแต่งกายของสำนักตระกูลหลานและผ้าคาดศรีษะลายเมฆตรงกระจก ด้วยความที่ฉันยังปวดตัวและแต่งชุดไม่เป็น...ฉันจึงให้ศิษย์หญิงที่คอยดีดฉินให้ฉันทุกคืนช่วยแต่งตัวให้ยกเว้นผ้าคาดศรีษะพร้อมกับดูวิธีการแต่งอีกด้วย


  "ข้าขอขอบคุณที่ท่านคอยดูแลข้า" ฉันโค้งศรีษะพลางยิ้ม


  "กล่าวเกินไปแล้วศิษย์พี่ฟางฮัว ข้ามีหน้าที่คอยดูแลท่าน มิใช่ประสงค์ของผู้ใด" เธอพูดพร้อมกับก้มคำนับจนฉันทำตัวไม่ถูก


  "ท่านคงมิทราบว่าข้าเป็นใคร ท่านสูญเสียความทรงจำเจ้าค่ะ" ฉันมองเธอที่มีสีหน้าเศร้าสร้อย


  "แล้วเจ้าคือ.." ฉันรู้สึกสงสัย นี่มันเกิดอะไรขึ้น ?


  "ข้าชื่อหลินฮุยเจ้าค่ะ" เด็กสาวยิ้ม ฉันมีหลายคำถามอยากจะถามเธอ แต่หลินฮุยกลับเร่งให้ฉันรีบไปพบวั่งจีเพราะมันจะเสียมารยาทถ้าให้เขารอฉัน


  หลินฮุยเดินนำมาส่งฉันที่ห้องรับรองก่อนจะขอตัวออกไปทันที ฉันหันซ้ายหันขวาด้วยความประหม่าก่อนจะตัดสินใจเลื่อนเปิดบานประตู














  "ข้าขอคารวะท่านหานกวงจิน" ฉันยกมือทั้งสองข้างประสานกันและโค้งตัวลง อีกฝ่ายพยักหน้า ฉันจึงค่อยๆนั่งลงตรงหน้าเขา


  ภายในห้องรับรองเงียบ ฉันนั่งเกร็งมองวั่งจีที่มองหน้าฉันด้วยสีหน้าเรียบนิ่งแต่แววตาของเขาเต็มไปด้วยความเสียใจ


  "หลี่อี้ .. นางตายแล้ว" เสียงทุ้มกล่าวขึ้นมา ฉันนั่งตัวแข็ง หลี่อี้ ? เธอคือใครหรือเป็นเพื่อนกับฟางฮัวงั้นเหรอ


  "เจ้าคงจำอะไรไม่ได้" ฉันพยายามควบคุมสีหน้าไม่ให้เลิ่กลั่ก


  "เพราะเหตุใดกันเจ้าคะ" ฉันถาม


  "ความทรงจำของเจ้าได้มลายไป .." วั่งจียกมือยื่นมาตรงหน้าฉัน



  จู่ๆภาพเหตุการณ์อะไรบางอย่างก็เข้ามาในหัวทันที ภาพของหญิงสาวที่ยิ้มและกอดไหล่ฟางฮัวอย่างสนิทสนม .. ภาพฟางฮัวประลองกระบี่ .. ยิงธนู .. และซือจุยที่โอบร่างฟางฮัวที่เต็มไปด้วยเลือดเดินท่ามกลางน้ำฝนที่ตกลงมาอย่างหนัก



  ฉันลืมตาขึ้นมองใบหน้าคมที่เรียบนิ่ง


 

  "นั่นเป็นเพียงสิ่งที่ข้าเห็นมิใช่ความทรงจำ เจ้าร่วงลงมาจากน้ำตกหลังหุบเขา" ฉันเงียบมองวั่งจีที่นั่งอย่างสงบ


  แปลกๆแฮะ ฟางฮัวเธอไปทำอะไรที่น้ำตกกัน ? หลี่อี้เพื่อนของเธอก็ตายอย่างปริศนาอีก


  "ถ้าเจ้าทราบสาเหตุนั้น .. โปรดรีบบอก เจ้ากลับไปพักเสีย" เสียงทุ้มเอ่ย


  "เจ้าค่ะ ข้าขอตัว —"



  "ว้ากกกก!!!"



  ฉันที่กำลังจะโค้งคำนับลาวั่งจีสะดุ้งเมื่อมีเสียงตะโกนจากด้านนอก วั่งจีลุกขึ้นรีบเดินผ่านฉันออกไปดูทันที ฉันไม่รอช้ารีบเดินตามเขา


  ร่างสูงของชายหนุ่มผมยาวใส่ชุดคลุมสีดำและมีหน้ากากปิดบังใบหน้า เขากำลังพยายามจับลา มันวิ่งไปมารอบๆเขา


  ฉันมองวั่งจีที่ยืนอยู่ด้านหน้า เขาส่ายหัวอย่างเอือมระอาพลางเดินลงบันไดสาวเท้าไปหา


  เว่ยอิง ? เขาใช่ไหม ? ฉันกำมือแน่นด้วยความตื่นเต้น


  "ขอบใจเจ้ามาก!หลานจ้าน แอปเปิ้ลน้อยวิ่งหนีฉัน!ดื้อจริงๆ!" ชายหนุ่มยกกำปั้นวางลงบนศรีษะของเจ้าลาพลางทำสีหน้าขี้เล่นภายใต้หน้ากาก


  "อย่าเอะอะเสียงดัง" วั่งจีปราม


  ฉันว่า .. ฉันควรกลับไปที่ห้องของตัวเองดีกว่า ..


  "เห! แม่นาง!!"


  เขาเรียกฉันแน่ๆ .. ฉันยิ้มแหยๆให้กับเว่ยอิงที่มีสีหน้าร่าเริง


  "อย่ารบกวนนาง" วั่งจีจับแขนเว่ยอิงพลางมองมาที่ฉันส่งสายตาประมาณว่า 'เจ้ารีบไป'


  ฉันรีบเดินหลบพวกเขาทั้งสองอย่างรวดเร็ว



  กึก..



  ฉันหยุดฝีเท้าแทบไม่ทันเมื่อมีใครบางคนมาอยู่ตรงหน้า



  ซือจุย ..



  "ขออภัย พี่ฟางฮัว ข้าได้ยินเสียงโวยวายเกรงว่าอาจมีเรื่องอันตรายจึงได้มาที่นี่" เสียงนุ่มกล่าวพร้อมกับมองไปที่วั่งจีและเว่ยอิงที่อยู่ด้านหลังฉัน


  "คารวะศิษย์พี่ฟางฮัว" จิ่งอี๋ที่เดินมาทีหลังคำนับฉัน ฉันพยักหน้าพลางยกยิ้ม


  จิ่งอี๋ผงะเมื่อฉันยิ้มให้


  ฟางฮัว .. เธอเป็นคนแบบไหนกันนะ?


  พวกเขาวิ่งไปหาวั่งจีส่วนฉัน .. ก็ตามพวกเขาไปด้วยเลยแล้วกัน


  "เหอะ! ที่แท้ก็คนบ้านี่เองนึกว่าใคร!" จิ่งอี๋ดูไม่พอใจ


  ซือจุยหันไปมองเพื่อนของเขาพร้อมส่ายหน้าบอกเชิงห้ามปรามอีกฝ่าย


  "ท่านหานกวงจิน  ผู้อาวุโสโม่ " เขาคำนับทั้งสอง


  "ไม่มีอะไร .. เขาแค่เล่นกับลาน่ะ.." วั่งจีตอบเมื่อซือจุยถามถึงเสียงร้องที่ดังไปจนถึงสำนักเล่าเรียนของศิษย์



   พรืด..



   ฉันเผลอขำเบาๆออกมา



   !!!


   "ขออภัยเจ้าค่ะ" พวกเขาทั้งสี่จ้องฉันเป็นตาเดียว สาเหตุที่ฉันหลุดขำเพราะวั่งจีดูท่าจะเอ็นดูเว่ยอิงมากเปิดเผยความรู้สึกได้ชัดเจนขนาดนี้!


   "พี่ฟางฮัว อาการคงดีขึ้นแล้วสินะขอรับ" ซือจุยยิ้มอย่างดีใจ


   ฉันพยักหน้า จู่ๆเจ้าลาแอปเปิ้ลน้อยก็เอาศรีษะของมันมาทุยๆตรงหลังฉัน


   ฉันอดไม่ได้ที่จะหันไปลูบลำตัวมัน


   "ดูมันจะชอบเจ้านะ" เว่ยอิงพูดก่อนจะยกยิ้ม


   "งั้นรึเจ้าคะ" ฉันยังคงลูบตัวมัน


   "ฟางฮัว .. เจ้ากลับไปพัก ซือจุย จิ่งอี๋พามันไปเก็บที่คอก" วั่งจีไม่ปล่อยให้พวกเราคุยสนุกกัน


   "ขอรับ , เจ้าค่ะ"


   พวกเรามองเว่ยอิงที่ถูกวั่งจีลากเข้าห้องรับรอง อีกฝ่ายพยายามขัดขืนร้องขอความช่วยเหลือจากพวกเรา





  ฉัน ซือจุยและจิ่งอี๋เดินลงจากตำหนักรับรองพร้อมกับเจ้าแอปเปิ้ลน้อย จู่ๆจิ่งอี๋ก็หยุดเดินและหันมามองฉันและซือจุย


  "เจ้าไปส่งศิษย์พี่ฟางฮัวเถอะ ข้าจะไปที่คอกเอง" จิ่งอี๋จับเชือกที่คล้องมันและจุงเดินนำหน้า


  "อะไรกันจิ่งอี๋ มิต้องลำบากเจ้าคนเดียว ข้าจะช่วย—"


  "ไปเถอะน่า!" จิ่งอี๋พูด











  ฉันกับซือจุยเดินเคียงกันล้อมรอบด้วยบรรยากาศร่มรื่นของต้นไม้ ลำธารและอากาศบริสุทธิ์ยามเช้า


  "เจ้าออกมานานขนาดนี้ อาจารย์จะไม่ว่ารึ" ฉันถาม ชักชวนคุยอีกฝ่าย


  "ก็ .. ไม่หรอกขอรับ ข้ากับจิ่งอี๋ต่างตั้งใจฝึกตนมาโดยตลอด" ซือจุยพูด


  ฉันพยักหน้า จู่ๆสายลมก็พัดมาจนผมสีดำขลับปลิวไสวจนฉันหยุดเดินพลางจับผมเอาไว้ .. ผมของฟางฮัวยาวจนถึงเอวเลย


  ฉันหันไปมองซือจุยที่ยืนมองฉันอยู่ก่อนแล้ว เขาหลบตาฉัน


  "ซือจุย"


  "ขอรับ?"


  "ข้าสูญเสียความทรงจำ เมื่อตอนนั้นเกิดอะไรขึ้นกับข้ากันแน่ .." ฉันถาม


  "มิมีผู้ใดรู้ .. แต่วันนั้นพี่หลี่อี้และพี่ฟางฮัว พวกท่านทั้งสองขออนุญาตไปล่าภูตผีในหุบเขาต่อท่านประมุข พวกท่านเก่งกาจและเป็นศิษย์หญิงตระกูลหลานที่พวกข้าต่างเคารพกันมากขอรับ"



  ฉันเงียบจ้องซือจุยอย่างตั้งใจ



  "เอ่อ.." ซือจุยทำตัวไม่ถูกเขายกนิ้วชี้เกาไปที่แก้มของตนด้วยความประหม่า

 

  "เล่าต่อสิ" ฉันพูด


  "พวกท่านหายไปนาน ปกติแล้วพวกท่านจะกลับมาช่วงก่อนพระอาทิตย์ขึ้นแต่เวลาเช้าแล้ว พวกท่านก็ยังมิกลับ ท่านหานกวงจินจึงออกตามหามีคำสั่งให้พวกข้าติดตามไปด้วย"


  ฉันนึกถึงเหตุการณ์ที่ซือจุยโอบร่างของฟางฮัว ...


  "หลี่อี้ล่ะ .. นางตายได้ยังไง" ซือจุยก้มศรีษะพลางส่ายไปมา


  "เพลานั้นฝนตกหนัก พวกข้าพบร่างของพี่หลี่อี้ในน้ำตก .. พวกข้า .. ข้า .. คิดว่าศิษย์พี่ฟางฮัวอาจจะ .."


  ไหล่ของซือจุยสั่นอย่างเห็นได้ชัด ฉันเอื้อมมือวางบนไหล่เขา ซือจุยเงยหน้าขึ้นมองฉัน


  "ข้าไม่ได้ตายเสียหน่อย ยังยืนอยู่ตรงหน้าเจ้า" ฉันพูดมองตาเขาอย่างแน่วแน่


  ความรู้สึกที่ก่อในใจของฉันตอนนี้ .. อยากที่จะปกป้อง .. นี่คือความรู้สึกของฟางฮัวอย่างงั้นเหรอ ?


  เหมือนกับที่ฉันปกป้องเด็กหญิงคนนั้นในเหตุเพลิงไหม้ .. เธอจะเป็นยังไงบ้างนะ ..


  "พี่ฟางฮัว" เสียงนุ่มเรียกฉันเมื่อเห็นฉันนิ่งไป ฉันผละมือออกจากไหล่อีกฝ่าย


  ฉันถอนหายใจก่อนจะตัดสินใจยื่นมือไปจับแก้มของเขา


  "อย่าทำหน้าเศร้าเสียอย่างงั้นสิซือจุย" ฉันหัวเราะ อีกฝ่ายดูตกใจมากเมื่อฉันไปแตะต้องตัวเขา เขาหน้าแดงพลางจับข้อมือของฉันออกไป


  "ท่านฟางฮัวอย่าทำแบบนี้สิขอรับ" เขาพูด


  ฉันกล่าวขอโทษแต่ยังคงยกยิ้ม


  "ซือจุย..เจ้าจะช่วยเรื่องความทรงจำของข้าให้กลับคืนมาได้รึไม่" ฉันถาม









TALK


มาต่อแล้วว ขอบคุณที่ติดตามกันนะคะ ช่วงวันหยุดไรท์อาจจะอัพไม่ก็พักหน่อยค่ะฮ่าๆเพราะเหนื่อยจากการเรียน

บวกกับนั่งปั่นแต่งสามวันรวด - -; ยังไงก็ฝากแท็ก #เอ็นดูหนูซือจุย ในทวิตเตอร์ด้วยนะคะ โพสเล่นเยอะๆน้า มีมน้องซือจุย?ได้หมดจ้าา55555 ถ้ามีส่วนเนื้อหาที่ไรท์แต่งนั้นผิดพลาดไปหรือจะแนะนำไรท์ในสิ่งที่ไรท์สามารถแก้ไขได้ คอมเม้นได้เลยนะคะ


ขอบคุณค่ะ : )






ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 239 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

227 ความคิดเห็น

  1. #223 knunkim (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2563 / 04:41

    ฟางฮัวผิดกฎตระกูลหลานไปกี่ข้อแล้วเนี่ย หลานจ้านหึงเว่ยอิงอะ ที่ลากเข้าห้องนี่จะปฎิบัติกิจทุกวันคือทุกวันใช่หรือไม่

    #223
    0
  2. #51 Frostendzx (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2562 / 20:33
    หลงหนู แทบกราบเช้ากราบเย็นแล้วลูกกก ฮือออ/////
    #51
    1
  3. #18 อิกิยะ สึบากิ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2562 / 22:19
    เด็กนี้ดีจริงๆค่ะ

    *แอ้กกกกก*
    #18
    1
  4. #5 meilan_k-key-z (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2562 / 10:42

    ....(กรุ้มกริ่มๆ) อยากกินผักกาดดดดดด เอ็นดูนาง~ เป็นกำลังใจให้ไรท์ค่ะ

    #5
    1
  5. #4 จินร (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2562 / 20:30

    อุ้ย แกร่ คือแบบหน้าน้องตอนสุกท้ายคือแบบคือแบบ น่าร็ากกกกกกกกกกกกก อยากขโมยกลับบ้านอ่าาา เราจะเป็นสาววกคนที่หนึ่งของแท็ก เอ็นดูหนูซือจุย

    #4
    1
    • #4-1 RAY MII(จากตอนที่ 2)
      9 สิงหาคม 2562 / 21:18
      ขอบคุณมากๆๆเลยนะค้าา ><
      #4-1