[ ปรมาจารย์ลัทธิมาร ซือจุย x OC ] ยามดอกไม้ร่วงโรยบนเมฆา (END)

ตอนที่ 18 : ลางสังหรณ์

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 961
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 105 ครั้ง
    26 ก.ย. 62

  



ลางสังหรณ์


  


  ฉันเริ่มรู้สึกตัวและสัมผัสได้ถึงความอบอุ่น ... มือรัดอะไรบางอย่างแน่น รู้สึกสบายจัง



  

  "เจ้ารัดคอข้าแน่นขนาดนี้ ข้าหายใจไม่ออกนะ" เสียงหวานเอ่ยอย่างเรียบนิ่ง ฉันลืมตามองร่างเล็กที่แบกฉันบนหลัง

  

  

  "ฉู่เซิ่น! ขออภัยด้วย!" ฉันเหลอหลาพยายามจะผละลงจากตัวอีกฝ่าย


  

  "เจ้าอยู่นิ่งๆเถอะ ทางเดินมันชัน อาจล้มลงไปด้วยกัน" เด็กสาวกล่าวพลางกระชับตัวฉันให้อยู่บนหลัง

  

  "ข้าทำได้แล้วใช่รึไม่" ฉันมองทรงผมของเฉิ่นซู่ที่มัดรวบตรึงแน่นพลางมองอีกฝ่ายที่หันศรีษะเหลือบมองฉัน

  

  "การฝึกยังอีกยาวไกล เจ้าจงพยายามเสีย" เสียงเรียบนิ่งเอ่ยพลางหันไปมองยังเบื้องหน้า

  

  "ขอบคุณท่านมากฉู่เซิ่น" ฉันยิ้มกว้างพลางกระชับมือกอดคอเธอแน่น

  

  "มิต้องขอบคุณข้า เป็นหน้าที่ตามคำสั่งของท่านอาจารย์" เธอตอบ




  

  ฉันยิ้มขำอยู่ภายในใจ











  

  เมื่อเฉิ่นซู่แบกฉันลงจากเนินเขาได้สำเร็จ เธอหอบหายใจด้วยความเหนื่อย ฉันมองร่างเล็กที่ก้มหน้ายกมือจับเข่าของตน

  

  "ท่านอย่าก้มแบบนั้น มิงั้นเลือดภายในกายจะไปหล่อเลี้ยงที่ศรีษะไม่ทันและอาจหน้ามืดเอาได้" ฉันพูดจบก็เดินไปที่บ่อน้ำที่เติมเกือบจนเต็ม มีถ้วยที่ทำจากไม้ขนาดกลางวางอยู่ตรงขอบบ่อ ฉันหยิบถ้วยไม้ตักน้ำสะอาดและยื่นให้กับเธอ

  

  เธอกล่าวขอบคุณฉันพลางรับมาดื่มแก้กระหาย













 



  

  "เจ้าต้องออกแรงมากกว่านี้ กระบี่ของเจ้าต้องเพ่งเล่งบริเวณคอของข้า" เฉิ่นซู่จับไม้เล่มยาวที่เปรียบเสมือนกระบี่ที่ฉันกำลังถืออยู่ดึงให้มาตรงบริเวณคอของเธอ

  

  "เอาล่ะ เริ่มใหม่"


  

  ฉันมองเธอที่เหาะตัวถอยห่างตั้งรับฉัน ฉันสูดหายใจลึกๆก่อนจะวิ่งเข้าไปหาเธออย่างรวดเร็ว














  



  หลายสัปดาห์แล้วที่ฉันอยู่สำนักฉูเยว่ ฉันนั่งนิ่งเมื่อมือเรียวลูบเส้นผมถักเปียให้ฉันอย่างบรรจง เลี่ยงซูบ่นกับฉันว่าผมของฉันดูยาวเกินไปและที่อวิ๋นเมิ่งต่างจากกูซู สภาพอากาศจึงร้อนมากกว่า


  

  "ขอบคุณเจ้าค่ะ ท่านอาจารย์" ฉันยิ้มพลางหยิบกระจกขึ้นมาดู ทรงผมที่เธอทำให้เป็นทรงถักเปียเดียว รวบผมแบบนี้...รู้สึกใบหน้าของฟางฮัวจะดูสว่างและสวยขึ้นมาเลยแฮะ


  

  "ฟางฮัว...ใกล้วันที่เจ้าจะจากที่นี่แล้ว เฉิ่นซู่สอนเจ้าดีรึไม่" เธอถามฉัน


  

  "นางเป็นคนที่เคร่งมากเจ้าค่ะ แต่ข้ารู้สึกว่านางอยากให้ข้าพยายามมากขึ้นเท่านั้นเอง" ฉันยิ้มพลางมองเฉิ่นซู่ที่นั่งเด็ดดอกไม้ใส่ในตระกร้าอยู่กับเหมย


  

  "บทเรียนที่ข้ายังไม่สอนเจ้า...ข้าจะสอนเจ้าในวันสุดท้ายนี้" เสียงคมหวานกล่าวด้วยเสียงเรียบ ฉันมองเธออย่างสงสัย



  "พี่ฟางฮัว! ข้าอยากนำดอกไม้มาประดับผมท่านจัง!" เหมยวิ่งถือตระกร้าเข้ามาหาฉันอย่างร่าเริง

  

  "ได้สิ" ฉันกล่าวพลางมองเด็กตัวน้อยที่หยิบกลีบดอกไม้มาวางบนศรีษะฉัน ฉันมองเหมยที่หัวเราะ


  

  เฉิ่นซู่ส่ายศรีษะพลางหยิบกลีบดอกไม้มาประดับผมฉัน ศิษย์หญิงคนอื่นที่นั่งเล่นก็เข้ามาช่วยประดับดอกไม้ลงเส้นผมฉันด้วย



  

  "วันนี้สหายของเจ้าจะมาเยี่ยมเจ้าน่ะ..ประมุขเจียงฝากมาบอกกับท่านอาจารย์ตอนข้าติดตามท่านไป" เฉิ่นซู่พูดมือก็ยังจัดดอกไม้ให้ฉัน


  

  "งั้นรึ!" ฉันกล่าวอย่างดีใจ ทำไมดูกะทันหันแบบนี้ล่ะ!





  พวกเขาจะเป็นยังไงบ้างนะ ..














  


  ฉันเดินไปเดินมาด้วยความกระวนกระวายใจรออยู่ตรงหน้าประตูไม้บานใหญ่ตามลำพัง เมื่อศิษย์ตระกูลเจียงมาที่สำนักนำสารมาบอกฉันว่าพวกเขาใกล้เดินทางมาถึงแล้ว



  

  แกร็ก ...




  

  แอ๊ด ...





  ฉันกำมือทั้งสองข้างแน่น ดวงตาเบิกโผลงเมื่อปรากฎร่างเด็กหนุ่มทั้งสี่ยืนอยู่ตรงหน้า มีบรรดาศิษย์ติดตามมาด้วยบางส่วน  ฉันวิ่งเขาไปกอดพวกเขาอย่างรวดเร็ว


  "พวกเจ้า! ข้าคิดถึงเหลือเกิน!"



  "ศิษย์พี่!! เข้ามากอดแบบนี้มิเหมาะสมนะขอรับ" ซือจุยปรามฉัน ฉันหัวเราะพลางผละจากพวกเขา

  

  "ทรงผมท่าน..ดูดีจังนะ" จิ่งอี๋มองฉันพลางยกนิ้วชี้ไปที่ทรงผมของฉัน

  

  "แรงท่านเยอะขึ้นนะศิษย์พี่!" จินหลิงบ่นแต่เขาก็ดูดีใจที่เจอฉัน

  

  "การฝึกเป็นอย่างไรบ้างขอรับ" จื่อเจินยิ้ม














  ซือจุยมองทรงผมเปียของหญิงสาวที่ดูแปลกตา ใบหน้าขาวนวลดูโดดเด่นมากกว่าเดิม

 

  ข้าคิดถึงท่านอยู่เสมอศิษย์พี่ ...














  "ที่หลานหลิงเป็นยังไงบ้าง? การประลองล่ะ?" ฉันถามอย่างกระตือรือร้น พวกเขาดูงุนงงกับกิริยาของฉัน

  

  "อะไรของพวกเจ้าอีก" ฉันถามมองพวกเขาที่หันหน้ามองกัน

  

  "ศิษย์พี่ท่านดูแปลกนะขอรับ" จินหลิงว่าพลางกอดอกจ้องฉัน

  

  "ก็ข้าดีใจที่ได้เจอพวกเจ้า...ที่หลานหลิงเป็นอย่างไรบ้าง" พวกเขาคงแปลกใจกับท่าทีที่ดูร่าเริงของฉัน

  

  "โม่เสวียนอวี่ก่อเรื่องอีกแล้วขอรับ ข้าล่ะมิชอบเขา! เสียสติ! ก่อปัญหา!" ใบหน้าของจินหลิงแสดงความไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัด

 

  

  ฉันเงียบ จินหลิงยังคงไม่รู้



  

  "อย่ากล่าวแบบนั้นจินหลิง..." ซือจุยปราม



  "ส่วนการประลองก็เสี่ยงตาย ข้าเกือบตกจากที่สูงดีที่จิ่งอี๋จับข้าไว้ขอรับ" จื่อเจินพูดพลางมีสีหน้าที่ยังคงระแวง

  

  "ก็เจ้าซุ่มซ่ามเองนี่!" จินหลิงตะคอกใส่จื่อเจิน ฉันยิ้มพลางส่ายหน้าด้วยความเอ็นดู


  

  "พวกเจ้ากลับไปพักที่สัตบงกชเถิด ข้ายังคงต้องอยู่ที่นี่อีกสักพัก พรุ่งนี้เจอกัน" ฉันพูดตัดบทเมื่อได้กลิ่นอะไรบางอย่างจนฉุนจมูกไปหมด รู้สึกอยากจะอาเจียนออกมา


  

  พวกเขาทั้งสี่พยักหน้าเดินกันออกจากประตูบานใหญ่ ฉันจึงรีบเดินไปที่ห้องน้ำผ่านบรรดาศิษย์หญิงอย่างรวดเร็วและอาเจียนออกมาทันที


  

  ฉันยกผ้าเช็ดปากเมื่อทำธุระเสร็จ กลิ่นที่ฉันสัมผัสได้..เป็นกลิ่นคาวของเลือด














  


  เมื่อถึงเวลาค่ำ ฉันเข้าพบกับเลี่ยงซูและเล่าเรื่องที่ฉันได้กลิ่นเลือดให้เธอฟัง

  

  "ข้าคิดว่าอาจจะเป็นลางเจ้าค่ะ" ฉันตอบ กลิ่นมันรุนแรงมาก ฉันคิดว่าอาจจะเป็นพวกซากสัตว์ตามต้นไม้ที่ตาย แต่ฉันก็ลองตรวจสอบแล้วแถวๆที่ฉันได้กลิ่นก็ไม่พบ ยิ่งสำนักนี้อยู่ในเขตศักสิทธิ์ด้วยย่อมไม่มีสิ่งอัปมงคลอยู่แล้ว


  

  "พรุ่งนี้เจ้าควรกลับอวิ๋นเซินปู้จื่อฉู่ทันที" เลี่ยงซูกล่าวฉันรู้สึกผวาภายในใจ

  

  "เพราะลางน่ะรึเจ้าคะ" ฉันถาม ใบหน้าสวยของเธอยังคงเรียบนิ่ง

  

  "บทเรียนสุดท้ายที่ข้าจะสอนให้เจ้า..คือการฝึกจิตให้สงบ เจ้าอาจเห็นในสิ่งที่เจ้าอาจกลัว หรือเหตุการณ์มิสมควรที่จะเห็น" เธอพูดเลี่ยงคำตอบจากฉันพร้อมกับจุดเทียนภายในห้อง


  

  ฉันเริ่มรู้สึกสงบเมื่อได้กลิ่นของเทียนหอมและเสียงของไฟ เปลือกตาหลับลงโดยทันที















  

  "ฮึก...ฮือ ลินดา! ฟื้นสิลูก!" เสียงของผู้เป็นแม่กอดร่างไร้ชีวิตของลูกสาวไว้ น้ำตาใสพรั่งพรู เธอร้องไห้อย่างทุกข์ระทม


  

  ร่างเล็กของเพื่อนสนิทเธอยืนร้องไห้ ภาพเหตุการณ์ตรงหน้า .. ฉันอยากลืมตาแต่ทำไม่ได้














  

  "หลี่อี้!"


  

  เสียงฟ้าผ่าดังกึกก้องสะท้านฟ้า เม็ดฝนตกลงมาอย่างหนักหน่วง ดวงตาคมมองเพื่อนของตน เธอจับแขนหลี่อี้แน่น แรงกระแสของน้ำตกทำให้เธอต้องพยายามขืนแรงเอาไว้

  

  "ปล่อยข้าเสีย ฟางฮัว" หลี่อี้ยิ้ม ฟางฮัวส่ายศรีษะ เม็ดฝนยังคงตกลงมาจนเจ็บผิว


  

  "ขอบคุณเจ้า...สำหรับทุกอย่าง"
















TALK


มาต่อแล้วว มีเรื่องแจ้งเล็กน้อยค่ะ เดือนหน้าไรท์เรียนเสริมกับทำงานพิเศษ อาจจะมาอัพช้าหน่อยนะคะ ขอบคุณที่ติดตามน้าา คอมเม้นเป็นกำลังใจด้วยนะคะ







 

















 















 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 105 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

227 ความคิดเห็น

  1. #108 จินร (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 26 กันยายน 2562 / 17:37

    ทุกอย่างที่เป็นนนยายเรื่องนี้เรารักหมด เคจ้าไรท์ก็อย่าหักโหมทำงานมากไปนะเรื่องเรียนถ้าไม่ไหวก็พักบ้างเดี๋ยวได้ป่วยกัน รักษาสุขภาพด้วยนะ

    #108
    1
  2. #107 คนหลับมืออาชีพ (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 26 กันยายน 2562 / 15:36
    เเล้วจะรอต่อนะคะ!
    #107
    1
  3. #106 akazeyujin (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 26 กันยายน 2562 / 14:06
    น่าสนุกๆ
    #106
    1
  4. #105 Frostendzx (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 26 กันยายน 2562 / 12:52
    อดทนอีกหน่อยนะฟางฮัว;__;

    คูมไรท์ก็สู้ๆ นะคะ><
    #105
    1
    • #105-1 RAY MII(จากตอนที่ 18)
      26 กันยายน 2562 / 12:54
      ขอบคุณมากๆเลยค่ะ :)
      #105-1