[ ปรมาจารย์ลัทธิมาร ซือจุย x OC ] ยามดอกไม้ร่วงโรยบนเมฆา (END)

ตอนที่ 15 : จินหลิง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,231
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 138 ครั้ง
    16 ก.ย. 62


  





จินหลิง





  "สนุกรึไม่ไปดูดาวน่ะ" จินหลิงถามฉันและซือจุย เมื่อพวกเรารวมตัวกันจะเดินทางไปที่อวิ๋นเมิ่ง ฉันทำหน้าเอือมใส่ เขาแซวฉันแฮะ


  "ข้าคิดว่า..ก็สวยดีน่ะ" ซือจุยตอบจินหลิง ใบหน้ามนหันมามองฉัน พูดว่าสวย แล้วทำไมต้องหันมามองฉันด้วยเล่า!


  "หึ! ศิษย์พี่ๆๆอยากได้อะไรที่อวิ๋นเมิ่งรึไม่ ข้าจะซื้อให้หมดเลย เม็ดบัวเอย ชุดแพรเอย หรือจะเป็นขนมดีนะ?" ฉันมองจินหลิงที่เกาะชายเสื้อฉัน ที่เขาทำแบบนี้คงจะกวนประสาทซือจุยแน่ๆ

  

  "อะไรของเจ้ากัน เลิกเกาะข้าได้แล้ว" ฉันยิ้มจับมืออีกฝ่ายที่เกาะแขนฉัน


  "ซือจุย เจ้าจ้องข้าน่ากลัวแฮะ ก็ได้ๆข้าไม่กวนแล้ว" จินหลิงจับไหล่ซือจุย

  

  "น่ากลัวยังไง ข้าก็เห็นว่าเจ้าน่ะเสียมารยาทต่อศิษย์พี่!" จิ่งอี๋โพล่งขึ้นมา ฉันมองจิ่งอี๋และจื่อเจินที่เดินเข้ามาหา

  

  "พอได้แล้วน่า รีบไปกันเถอะ คนอื่นๆเริ่มทยอยออกไปกันแล้ว"


  

  บรรดาศิษย์และพวกฉันต่างทำความเคารพลาเนี่ยหวายซัง













 





  



  เมื่อมาถึงที่อวิ๋นเมิ่งก็พลบค่ำพอดี ฉันยกมือปิดปากหาวพลางมองทัศนียภาพเบื้องหน้า กลิ่นของดอกบัวอบอวลส่งกลิ่นหอม แสงของโคมไฟถูกจุด เสียงของไม้ตรงสะพานส่งเสียงเมื่อบรรดาศิษย์ต่างสำนักเดินเข้าไป

 

  

  ที่นี่ช่างสวยงามจริงๆ

 

  

  "ศิษย์พี่เพลียรึขอรับ" ซือจุยถามฉัน ฉันส่ายหน้า พวกเรารีบทำความเคารพเมื่อซีเฉิน เจียงเฉิงและกวงเหยาเดินผ่านพวกเราไปส่วนวั่งจีกับเว่ยอิงฉันไม่เห็นพวกเขาเลย

 

  

  "โฮ่งๆ!!"



  

  สุนัขพันธุ์ไซบีเรียนวิ่งมาหาอย่างร่าเริง มันแลบลิ้น ฉันมองจินหลิงที่ย่อตัวลงพลางลูบขนนุ่มของมัน

  

  "เซียนจื่อ!คิดถึงข้าไหม!" จินหลิงพูดด้วยความหมั่นเขี้ยว

  

  "ข้าเล่นกับมันได้ไหม!" ฉันรู้สึกตื่นเต้น จินหลิงลุกขึ้นพลางยิ้ม


  "ได้สิขอรับ"


  ฉันยิ้มกว้างพลางย่อตัวลูบขนนุ่มของมันทันที ดวงตาใสมองฉันตาแป๋ว ซือจุย จิ่งอี๋และจื่อเจินจึงย่อตัวลงเล่นกับมันบ้าง


  "เฮ้อ...ถึงบ้านสักที" จินหลิงพูดพลางบิดขี้เกียจ




 


  







  บรรดาศิษย์รวมถึงพวกฉันก็เข้ามาพบกับประมุขเจียงพอเป็นพิธี เขาประกาศว่าที่นี่จะไม่มีการจัดประลองขึ้นศิษย์คนอื่นๆร้องเฮด้วยความดีใจ จินหลิงอ้าปากค้าง



  "ท่านน้า! ทำไม่ถึงไม่จัดการประลองล่ะ!!" จินหลิงถามเมื่อศิษย์คนอื่นๆเริ่มกระจายตัวต่างออกไปพักผ่อน


  

  "ไม่มีก็คือไม่มี! กลับไปพักผ่อนเสีย!" เจียงเฉิงพูดปรายตามองพวกฉัน


  


  สถานการณ์เริ่มตึงเครียด ฉันเข้าใจดีว่านี่เป็นเรื่องถกเถียงกันในครอบครัว พวกเราไม่ควรเข้าไปยุ่ง



  

  "ท่านยังถือเรื่องสิบหกปีก่อนอยู่อีกงั้นรึ!!" จินหลิงตะโกน ฉันตกใจไม่คิดว่าเขาจะพูดเรื่องนี้



  เจียงเฉิงขมวดคิ้วแสดงความโกรธออกมาอย่างเห็นได้ชัด... ความรุนแรง ความตาย สีของเลือดที่เคยอาบย้อมท่าเรือสัตตบงกชมาก่อนยังคงตราตรึงอยู่ในใจของเขา


  "จินหลิง!!" เจียงเฉิงตวาด เขาลุกจากที่นั่ง ฉันมองจินหลิงที่สะดุ้งแค่เพียงพริบตาเดียวเท่านั้น


  "เจียงเฉิง..." ซีเฉินลุกขึ้นเดินเข้าไปหาเขาเหมือนจะห้ามปราม



  "นี่ก็ดึกมากแล้ว พวกข้าขอตัวไปพักผ่อนเจ้าค่ะ" ฉันตัดสินใจกล่าวลาพลางดันพวกเขาทั้งสี่ให้รีบเดิน












  




  เมื่อพวกเรามาถึงตรงท่าเรือ เสียงของแมลงกลางคืนร้องระงม ลมยามราตรีพัดมาเป็นระลอก


  

  ไม่มีใครพูดอะไรทั้งนั้น พวกเราต่างรู้ดี



  


  "ข้าขอคุยกับจินหลิงหน่อยนะ พวกเจ้าไปพักผ่อนก่อนเถอะ"


  


  พวกเขาทั้งสามพยักหน้า ซือจุยดูสงสัยว่าฉันจะคุยอะไรกับเขา



  

  "ไม่มีอะไรหรอกสบายใจได้ ข้าไม่ตีเขาหรอก" ฉันพูด จินหลิงหันมามองฉันอย่างงงๆ






  




  "ท่านมีอะไรจะพูดกับข้าล่ะ" เมื่ออยู่ตรงท่าเรือกับเขากันสองคน เขาก็ถามฉันทันที

  

  "ข้าไม่ได้จะดุเจ้า แต่..เจ้าต้องเข้าใจ—"

  

  "ให้ข้าเข้าใจอะไรล่ะศิษย์พี่! ให้เข้าใจว่าเขาก็สูญเสียไปเยอะน่ะรึ! ข้าก็สูญเสียไม่ต่างอะไรจากเขา!!"


  

  ฉันเงียบมองจินหลิงที่จับกระบี่แน่น


  

  "พ่อแม่ของข้า..ใครๆต่างก็รู้!!" จินหลิงแผดเสียงดังอย่างเหลืออด น้ำตาใสของเขาหยดลงบนพื้นไม้

  

  "พ่อแม่ของข้าก็จากไปแล้วเช่นเดียวกัน" ฉันพูดประจวบเหมาะกับลมที่พัดผ่านจนเกิดความเย็น จินหลิงเงยหน้ามองฉัน

  

  "ข้าแค่อยากจะบอกกับเจ้าว่าทุกๆอย่างมันมีเหตุผล ข้าคิดว่าประมุขเจียงตัดสินใจทำเช่นนี้ก็เพราะเหตุผลของเขาและ..เจ้า" ฉันพูดมองจินหลิงที่ตอนนี้เขาหยุดร้องไห้แล้ว เขามองฉันด้วยสีหน้าที่นิ่งค้าง

 

  

  ฉันหันหลังเดินพลางถอนหายใจ ฉันกำมือแน่น เผลอกัดปากจนเจ็บ ฉันจะมองว่าการที่มาอยู่ในโลกนี้จะเป็นความบันเทิงไม่ได้อีกแล้ว



  





  "ฟางฮัว.."


  



  ฉันสะดุ้งมองคนตรงหน้า กวงเหยาส่งยิ้มให้ฉัน



  

  "คารวะประมุขจินเจ้าค่ะ" ฉันแสร้งยิ้มพลางคำนับ

  

  "ข้าได้ยินเสียงตะโกนของจินหลิง..และเห็นท่าทีเจ้าที่เป็นแบบนี้ เกิดอะไรขึ้นงั้นรึ" กวงเหยามีสีหน้าที่ดูเป็นห่วง ฉันกำมือแน่น ในใจรู้สึกสับสนไปหมด



  


  จะเรียกว่าไม่โกรธหรือโกรธกันแน่...



  

  "ไม่มีอะไรเจ้าค่ะ ข้าแค่ตักเตือนเขาเรื่องเหตุการณ์เมื่อสักครู่นี้" ฉันพูด


  

  "ตักเตือน? มีแค่ประมุขเจียงกับข้าที่ทำได้ แต่ก็..ขอบใจเจ้า" เขายังคงยิ้ม ฉันจิ๊ปากจนเกิดเสียง

  


  "ขะ ขออภัย ประมุขจิน อารมณ์ในตอนนี้ของข้าไม่ค่อยสงบเจ้าค่ะ ข้าขอตัวไปพักผ่อนนะเจ้าคะ" ฉันยังคงแสร้งยิ้มเดินผ่านเขาไป



  

  ได้ยินเสียงตะโกนของจินหลิง...?


  



  กวงเหยาแอบมาดูฉันและจินหลิงต่างหากล่ะ ท่าเรือห่างไกลจากห้องพักมาก..



 






  

  "เป็นศิษย์หญิงที่ดูน่าสนใจจริงๆ" เสียงทุ้มหวานพูดขึ้น กวงเหยาพินิจวิเคราะห์อีกฝ่าย 


  

  "ถ้าพี่รองไม่เล่าให้ข้าฟัง ข้าคงต้องสืบเสาะเบาะแสของนางมาเองเสียแล้ว" กวงเหยายกยิ้มพลางออกตัวเดิน

 

  




TALK


มาอัพอีกตอนค่ะ สัปดาห์ถัดไปไรท์ถึงจะมาอัพต่อเน้อ เนื่องจากติดสอบค่ะ

และก็อีกเรื่องน้าา ไรท์ดักไว้ก่อนนะ ไรท์ไม่ได้อคติกับกวงเหยานะคะ ไรท์พอสืบประวัติภูมิหลังตัวละครมาแล้วค่ะ

ยังไงก็อย่ามาม่าเน้อ ต้องติดตามต่อไปว่ากวงเหยามีแผนทำอะไรต่อไป

นางเจ้าเล่ห์แต่นางน่ารักก จบบ


คอมเม้นเป็นกำลังใจด้วยนะะ



 

S
N
A
P
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 138 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

227 ความคิดเห็น

  1. #94 อิกิยะ สึบากิ (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 17 กันยายน 2562 / 01:11
    อือหือ นี้มันเข้มมาก ชงแล้วดื่ม อ๊าาาา(?)

    เริ่มรู้สึกว่าต้องเตรียมใจกับอะไรบางอย่าง
    อาเหยาอย่าทำอะไรน้องคนงามของอั๋วเลย
    #94
    1
  2. #92 Frostendzx (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 16 กันยายน 2562 / 22:32
    อาเหยาจะทำอะไรก็ได้แต่อย่าพรากน้องและเหล่าเด็กๆ edm เลย;-;
    #92
    1
  3. #90 Thangmo95 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 16 กันยายน 2562 / 21:28

    ชอบมากเลย☺️☺️☺️☺️☺️☺️
    #90
    1
  4. #89 gcudjehsijdh (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 16 กันยายน 2562 / 21:16

    น้องเหยาลูกคิดอัลไลคะะะะะรออยู่นะคะสู้ๆค่ะะะะ
    #89
    1