[ FFXV ] FINAL FANTASY XV - ชะตากรรมของเธอผู้นั้น

ตอนที่ 4 : CHAPTER IV

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 154
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 13 ครั้ง
    18 ก.พ. 62

    

4





     




    ลอเรลมึนศรีษะ ดวงตาพร่ามัว เธอพยายามเงยหน้าขึ้น 

    "เอาตัวเธอออกไปก่อน!" เสียงของน็อคทิสตะโกน กลาดิโอลัสรีบก้าวไปอุ้มอีกฝ่ายโดยพวกเขาอีกสามต่อสู้กับมอนสเตอร์



    




    กลาดิโอลัสรีบวิ่งไปที่ปั๊มน้ำมัน ซินดี้ที่ยืนอยู่แถวนั้นพอดีเธอตกใจเมื่อเห็นลอเรลมีบาดแผลและไม่รู้สึกตัวแล้ว

    
    "ฉันจะไปขอความช่วยเหลือจากลุงซิดนะ!" ซินดี้พูดพร้อมกับออกตัววิ่ง

    
    "เดี๋ยว!" กลาดิโอลัสเรียก

    
    บาดแผลที่อยู่ตรงคางของลอเรลนั้นกลับสมานแผลเองได้ ..



     


     ลอเรลเริ่มรู้สึกตัว เธอเริ่มได้ยินเสียงพูดคุยอะไรบางอย่าง

     
     "ฉันบอกพ่อแล้ว!ว่าเราไม่ควรพาเธอมาที่นี่!"

     
     "น็อค..ใจเย็นๆ" อิกนิสพูดเสียงอ่อน

     
     "ฉันไม่เข้าใจ .. ว่าทำไมต้องส่งเธอเดินทางมากับพวกเรา"

    
     "นายโทษเธอไม่ได้นะน็อคโตะ เธอแค่บาดเจ็บแล้วเดี๋ยวก็หาย!" เป็นฝ่ายกลาดิโอลัสที่พูดขึ้นมา

     
     "ฉันไม่อยากให้เธออยู่กับพวกเรา พวกนายก็รู้ว่าการเดินทางครั้งนี้มันอาจจะมีอะไรมากกว่าที่คิด.." น็อคทิสก้มหน้าเขารู้สึกไม่เป็นตัวของตัวเอง

    
     "อย่ากังวลเลยน็อค! การเดินทางมันสนุกออกนะคงไม่มีอะไรเกิดขึ้นหรอกน่า!" พรอมโต้จับไหล่อีกฝ่าย

  
     
    
     ลอเรลลืมตาขึ้น เธอได้ยินเสียงพวกเขาคุยกันอย่างชัดเจน

     
      "เธอฟื้นแล้ว" ซินดี้ที่นั่งเงียบตลอดการสนทนาเอ่ยขึ้นมา

     
      ลอเรลลุกขึ้นมานั่งบนเตียงมองพวกเขาทั้งสี่ที่หันมามองเธอ ลอเรลหลับตาลงพร้อมกับลุกจากเตียงวิ่งไปเปิดประตูและออกจากด้านนอกอย่างรวดเร็ว

    
      "เจ้าหญิง!" อิกนิสเรียก

     
      พวกเขาทั้งสามยกเว้นน็อคทิสที่ทำสีหน้าขุ่นมัวทำท่าจะออกวิ่งตามเธอ

     
      "พวกคุณ!" ซินดี้ตะโกน

     
      "ปล่อยเธอไปก่อน เธอคงอยากจะใช้เวลาอยู่กับตัวเอง" ซินดี้มองพวกเขา

     
      "แต่พวกมอนสเตอร์—" กลาดิโอลัสพูด

     
      "เธอคงไปไหนไม่ได้ไกลหรอก" หญิงสาวร่างดีถอนหายใจพร้อมกับเท้าสะเอว





    




      ลอเรลวิ่งสุดแรงเพื่อปลดปล่อยอารมณ์ที่รบกวนในจิตใจให้ออกไป ผมยาวบลอนด์ปลิวไสวไปตามลมเย็นของยามค่ำคืน เธอหอบหายใจเงยหน้าขึ้นมองดาวนับล้านดวงอยู่บนท้องฟ้า ในที่สุดเธอก็หยุดวิ่ง ร่างเล็กก้มหอบหายใจถี่ บนถนนที่เธอวิ่งช่างเงียบสงบจนได้ยินเสียงหายใจของเธอชัดเจน

    
     ร่างเล็กเดินไปนั่งก้อนหินตรงข้างทาง เธอพักหายใจอยู่สักพักก็รู้สึกหนาวขึ้นมา ลอเรลไม่ได้สวมเสื้อแจ็คเกต เธอกอดตัวเองเพื่อคลายความเย็นที่อยู่รอบๆตัวเธอ

    

     ลอเรลเงยหน้ามองดวงจันทร์สีขาวนวล

    
     ท่านพี่ลูน่า คิดถึงท่านมากเหลือเกิน...

    
     ดวงตาสีฟ้าจ้องดวงจันทร์ไม่ลดละ เธอรู้สึกปวดตาขึ้นมา ลอเรลพยายามกลั้นน้ำตาเอาไว้

    


     "สวัสดียามค่ำคืนนะครับองค์หญิงลอเรล" เสียงที่เธอไม่อยากได้ยินมากที่สุดดังขึ้น

    "วันนี้มีข่าวคราว—"

    "พวกเขาถึงแฮมเมอร์เฮดแล้ว รุ่งเช้าคงเดินทางต่อ ไม่มีอะไรคืบหน้า" ลอเรลพูดเสียงแข็งเธอตัดสายอาร์ดีนทันทีเมื่อพูดจบ

    
    




     แซก แซก


     
     เสียงเหยียบย่ำดังขึ้นจากด้านหลัง เธอหันไปมองด้วยความตกใจ

     
     ชายหนุ่มผมน้ำเงินเดินมาหาเธอ

     
     ลอเรลยืนขึ้นมองน็อคทิสสีที่มีสีหน้าเรียบนิ่ง

    
     "เธอคุยกับใคร?" น็อคทิสถาม ดวงตาคมจ้องเขม็ง

     
     "เอ่อ.." ร่างเล็กก้มหน้า

     
    "ฉันไม่ได้คุยกับใครทั้งนั้น!สาบานได้!" ลอเรลเหงื่อแตกพลั่ก

    
    "เธอโกหก.." น็อคทิสบังคับดาบให้ลอย ปลายแหลมคมจ่อไปตรงลำคอของเธอ


     
     


     ลอเรลสะดุ้งตื่น เหงื่อแตกพลั่ก เธอก้มมองผ้าห่มที่ห่มตัวเธอ ดวงตากลมกวาดสายตามองไปรอบๆ เธอนอนอยู่ในเต้นท์ ...

     
     เธอได้ยินเสียงพูดคุยกันเบาๆดังจากด้านนอกและเสียงประทุของกองไฟ

     
      ลอเรลลุก เธอเดินออกไปดู

     

     
      เสียงพูดคุยเงียบลงเมื่อพวกเขาเห็นเธอ
     
     
      "พวกเราเจอท่านนอนอยู่ตรงริมทาง" อิกนิสพูด

     
      ลอเรลพยักหน้า พลางหันไปมองน็อคทิสที่นั่งอ่านหนังสือ เขาทำเป็นไม่สนใจเธอ

     
      แค่ฝันร้ายสินะ ..

     
      ลอเรลยืนนิ่ง

     
      "ฉันขอโทษนะคะที่ทำให้เดือดร้อน" ลอเรลก้มศรีษะลง พวกเขาหันมามองเธออ้ำอึ้งไปตามๆกัน

     
      "ท่านขอโทษเรื่องอะไรครับ ทรงไม่ได้ทำอะไรผิด" พรอมพ์โต้พูดพร้อมกับยืนขึ้นด้วยท่าทีประหม่า

     
      "ลอเรล ท่านยังเด็กไม่แปลกที่นิสัยของท่านจะไม่มั่นคง ผมเข้าใจดี" กลาดิโอลัสหัวเราะเขานึกถึงน้องสาวของเขาขึ้นมา

     
       ร่างสูงของน็อคทิสลุกขึ้น ลอเรลมองเขาที่เดินออกไป

     
       "น็อคคงเป็นห่วงท่านแต่เขาแค่ไม่พูดน่ะ" อิกนิสยื่นถ้วยซุปเห็ดให้ลอเรล

     
       "ขอบคุณค่ะ" เธอรับมา อิกนิสบอกให้เธอนั่งที่ของเขา ลอเรลขอบคุณอีกครั้งก่อนจะเดินไปนั่ง

     
       "ลอเรล ผมไม่คิดว่าท่านจะมีพลังสมานแผลเองได้นะ สุดยอดจริงๆ" กลาดิโอลัสเอ่ยชม

     
       ลอเรลมองอีกฝ่ายที่ถามเธอด้วยสีหน้างุนงง 

    

       "ท่านไม่รู้งั้นเหรอ?" ชายร่างใหญ่รู้สึกแปลกใจ








TBC...


        
มาอัพต่อแล้วว ช่วงนี้ก็ยังอยู่ในช่วงสอบค่ะ ก็เลยไม่ค่อยมีเวลา ขอบคุณที่ติดตามกันนะคะ ^^

     

     


      







 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 13 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

13 ความคิดเห็น

  1. #9 Mime206 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2562 / 13:35
    ม.. มาแล้ว ทำไม่ซึนจุงเลยน็อค

    ปล. รู้สึกถึงความเทพของนางเลยที่จะออกมาที่ละนิด

    ยังไงก็ สู้ๆเด้อ!! สอบให้ได้นะฮะ~~
    #9
    1
    • #9-1 RAY MII(จากตอนที่ 4)
      18 กุมภาพันธ์ 2562 / 14:35
      ขอบคุณมากๆเลยค่าา ติดตามต่อไปน้าา
      #9-1