เงารักอสุรา 修罗情仇

  • 200% Rating

  • 1 Vote(s)

  • 144,991 Views

  • 1,383 Comments

  • 2,927 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    16,579

    Overall
    144,991

ตอนที่ 40 : สามีผู้เอาแต่ใจ 2/3

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3328
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 226 ครั้ง
    6 มี.ค. 62


หลี่จื่อเหยาคว้าเอี๊ยมและชุดผ้าไหมสีขาวที่หล่นอยู่บนพื้นขึ้นมาสวมอย่างรวดเร็ว เมื่อเรียบร้อยแล้วก็รีบเดินตามสามีออกไปที่ห้องด้านนอก

ทันทีที่ก้าวเข้ามาในห้องด้านหน้ากลิ่นอาหารหอมหวนก็โชยเข้าจมูกของนาง

ตั้งแต่เมื่อวานยังไม่มีอาหารตกถึงท้อง ภาพอาหารบนโต๊ะทำให้หลี่จื่อเหยาลูบท้องเบา ๆ อย่างไม่รู้ตัว เจ้าสาวหมาด ๆ เพิ่งรู้ว่าตนเองเหนื่อยและหิวเพียงใด

ครั้นหย่อนกายลงบนเก้าอี้แล้ว สตรีที่หิวจนตาลายก็กวาดสายตามองอาหารบนโต๊ะ หลี่จื่อเหยาพบว่าอาหารทั้งหมดนั้นคือของโปรดของตนเองทั้งสิ้น นางยกยิ้มอย่างเป็นสุข รู้สึกหัวใจพองโตเมื่อได้รับการเอาใส่ใจจากผู้เป็นสามี

เมื่อเห็นภรรยาเอาแต่ยิ้มไปจ้องอาหารไปไม่ยอมลงมือกินสักที มู่หรงอี้หวายจึงหยิบตะเกียบขึ้นมาแล้วคีบไก่ทอดชิ้นหนึ่งวางลงในชามข้าวให้นาง แต่ก็ยังคงสงวนปากสงวนคำอยู่เช่นเดิม

“ขอบคุณท่านพี่”

เขายังคงไม่เอ่ยสิ่งใด ทำเพียงขยับตะเกียบคีบอาหารเข้าปากตนเองไปเรื่อย ๆ เท่านั้น

“มีแต่ของโปรดข้า เหตุใจจึงไม่มีของท่านบ้างเล่าเจ้าคะ” หลี่จื่อเหยาพยายามหาเรื่องพูดคุย นางหวังว่าเขาจะหายโกรธเคืองเสียที

มู่หรงอี้หวายปรายสายตามองใบหน้างามผุดผาดที่แขวนไว้ด้วยรอยยิ้มแวบหนึ่ง ก่อนจะเก็บสายตากลับ ใบหน้าบูดบึ้งแปรเปลี่ยนไปเล็กน้อย ทำให้ภรรยาคิดว่าโทสะของสามีจะจางลงแล้ว

“พรุ่งนี้ข้าจะทำเนื้อแพะผัดมะเขือม่วงให้กินดีหรือไม่เจ้าคะ”

“เจ้ารู้ว่าข้าชอบกินอะไรด้วยหรือ” ในที่สุดเขาก็พูดกับนาง

“เป็นสามีภรรยาทุกอย่างล้วนต้องใส่ใจ” นางยิ้มจนแก้มปริ หวังว่าอาหารจานโปรดจะทำให้เขาอารมณ์ดี

“แต่ข้าคงไม่รบกวนเจ้า ไม่ต้องไปวุ่นวายอะไรในครัวทั้งนั้น” เขาเอ่ยเสียงเรียบ

หลี่จื่อเหยาเก็บรอยยิ้มแทบไม่ทัน ไม่คิดว่าจะถูกสามีปฏิเสธ 

“เจ้าค่ะ” นางตอบรับเสียงเบา จากนั้นก็ตัดสินใจกินข้าวต่อไปอย่างเงียบเชียบ แม้จะพอรู้นิสัยของทายาทคหบดีบ้างแล้ว แต่การเป็นภรรยาของสามีผู้เอาแต่ใจก็ไม่ใช่เรื่องง่ายอยู่ดี นางตัดสินใจไม่ต่อความยาวสาวความยืด นิ่งสงบสยบทุกสิ่ง คงมีแต่ต้องรอให้เขาหายโมโหไปเอง

ทั้งสองต่างคนต่างกิน จนในที่สุดบุรุษผู้เอาแต่ใจก็เปิดปากเอ่ยสำเนียง

“จริงสิ ข้ามีเรื่องจะบอกเจ้า”

หลี่จื่อเหยาละสายตาจากชามข้าว เงยหน้าขึ้นประสานสายตากับสามีเป็นเชิงว่าพร้อมรับฟังแล้ว

“พรุ่งนี้ข้าจะให้รถม้าไปส่งเจ้ากลับบ้านเดิม พาแค่เสี่ยวจูไปด้วยก็น่าจะพอ”

“ถ้านำเสี่ยวจูไปคนเดียวเกรงว่าจะดูแลท่านพี่ได้ไม่ดีนะเจ้าคะ พวกเราพาเหม่ยเหมยไปด้วยอีกคนจะดีกว่า”

“พวกเรารึ...” เขาเลิกคิ้ว ทำหน้าเหมือนนางพูดอะไรผิด “นี่เจ้าไม่เข้าใจที่ข้าพูดเลยสินะ”

“ก็ตามธรรมเนียม...” คำพูดจุกอยู่ที่ลำคอ นางเข้าใจแล้วว่าสามีตัดสินใจอย่างไร

“ดูเหมือนจะภรรยาข้าจะเริ่มเข้าใจอะไรง่ายขึ้นแล้ว”

“ขอบคุณท่านพี่ที่จัดรถม้าให้ข้าเจ้าค่ะ...” เสียงนางเบาดั่งคนกำลังจะหมดสิ้นเรี่ยวแรง

ความอยากอาหารมลายไปสิ้น หลี่จื่อเหยาวางตะเกียบลง แต่ในเมื่อสามียังไม่อิ่มภรรยาก็ห้ามลุกหนีไป นางนั่งนิ่งราวกับรูปปั้นหินอย่างอดทน และทันทีที่ตะเกียบของมู่หรงอี้หวายถูกรวบวางลงข้างชามข้าว สตรีที่ถูกสามีตัดสินคุณค่าเมื่อครู่ก็ลุกขึ้นเดินออกไปจากห้องหออย่างช้า ๆ

เสี่ยวจูแทบไม่อยากเชื่อหูตนเอง แต่ก็ทำได้เพียงเดินตามนายหญิงของตนออกไปพร้อมกับเหม่ยเหมย

 

ตามธรรมเนียมแล้ววันนี้นางต้องคารวะน้ำชาพ่อสามี แต่คหบดีมู่หรงเหอไม่อยู่ในคฤหาสน์จึงต้องเลื่อนกำหนดออกไปก่อน จึงเหลือการให้ของขวัญแก่บ่าวไพร่ที่ทำงานในเรือนลู่หลินของคุณชายมู่หรง ซึ่งต่อไปนางจะต้องจัดการดูแลในฐานะฮูหยินของนายน้อย

หลี่จื่อเหยาเข้ามายังห้องโถงใหญ่ของเรือนลู่หลินก็พบว่ามีผู้คนรอพบหน้านายหญิงคนใหม่อยู่หลายสิบคน นางเดินไปยังเก้าอี้ที่ถูกจัดเตรียมแล้วนั่งลง จากนั้นก็ปั้นหน้าแขวนรอยยิ้มประหนึ่งกำลังมีความสุขเสียเต็มประดา ทั้งที่ตอนนี้ตนอยากจะร้องไห้เหลือเกิน

พ่อบ้านใหญ่ทำการแนะนำสาวใช้ และบ่าวคนอื่น ๆ ให้หลี่จื่อเหยารู้จักทีละคน พวกเขาต่างมองนางอย่างสนอกสนใจ ฮูหยินน้อยรูปโฉมงดงาม กิริยามารยาทอ่อนช้อย มีรอยยิ้มอบอุ่นดั่งแสงอาทิตย์ยามเช้า น้ำเสียงหรือก็ใสกังวานดุจระฆังเงิน ด้วยเหตุนี้นายหญิงคนใหม่จึงเข้าไปอยู่ในหัวใจของใครต่อใครได้ไม่ยาก นางพูดคุยกับพวกเขาคนละประโยคสองประโยค พร้อมให้ถุงบรรจุเงินของขวัญแก่ทุกคน

ในที่สุดการทำหน้าที่ฮูหยินของทายาทตระกูลมู่หรงในวันแรกก็จบลง

ทันทีที่บ่าวไพร่พากันเดินออกไปจากห้องโถงออกไปหมดแล้ว พ่อบ้านใหญ่ก็เดินเข้ามาใกล้พร้อมกับหนังสือฉบับหนึ่ง เขายื่นมันให้เสี่ยวจูแล้วจึงถูกส่งต่อให้กับหลี่จื่อเหยา

“กฎการอยู่ร่วมกัน” นางกวาดสายตาอ่านข้อความบนกระดาษเสวียนจื่อ

“นายน้อยกำชับว่า ระหว่างที่ท่านยังเป็นฮูหยินของเขาจะต้องทำตามกฎเหล่านี้อย่างเคร่งครัด” พ่อบ้านใหญ่กล่าวเสริมในขณะที่นางกำลังอ่านตัวหนังสือเหล่านั้น “หากมีข้อสงสัย นายน้อยแจ้งว่าให้ท่านไปถามเขาด้วยตนเอง”

“ข้าเข้าใจแล้ว ขอบคุณพ่อบ้านใหญ่”

“หากไม่มีอะไรแล้ว ข้าขอตัวไปทำงานก่อนนะขอรับ”

“ตามสบายเถิด”

เมื่อประตูห้องโถงปิดลงพร้อมการจากไปของพ่อบ้านใหญ่ หลี่จื่อเหยาเก็บกระดาษแผ่นนั้นเข้าไปในแขนเสื้อ กฎระเบียบเหล่านี้ไม่มีอะไรซับซ้อน แต่ต่อไปนางอาจจะไม่สามารถทำในสิ่งที่ชอบบางอย่างได้ และสิ่งที่นางต้องระวังเป็นพิเศษมีเพียงข้อเดียวนั่นคือห้ามเข้าไปในห้องทำงานของเขาอย่างเด็ดขาด

‘เขาต้องการสตรีว่าง่ายที่ทำตัวสมเป็นภรรยายามอยู่บนเตียง และคนที่จะไม่ก้าวล่วงความเป็นส่วนตัว’

นี่ไม่ใช่สิ่งที่นางกังวล มีปัญหาใหญ่มากกว่านั้น

แต่นางก็ไม่แน่ใจว่ามันคือสิ่งใด...

ความรู้สึกหวาดหวั่นอย่างประหลาดแทรกซึมเข้ามาในหัวใจ หลี่จื่อเหยาไม่เคยรู้สึกว่าเขาอันตราย ไม่น่าไว้ใจ หรือมีความประสงค์ไม่ดีเลยสักครั้ง จนกระทั่งเมื่อครู่...

แล้วคำพูดของมู่หรงอี้หวายที่โต๊ะกินข้าวก็หวนมาทำร้ายนางอีกครั้ง รอยยิ้มเยาะที่มุมปากเพียงชั่วขณะเดียวทำให้นางขนลุกชัน สายตาทิ่มแทง และน้ำเสียงอันเยียบเย็นนั่นมีอะไรมากกว่าความไม่พอใจที่นางปฏิเสธสัมผัสจากเขา

หลี่จื่อเหยาไม่เข้าใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น สามีตัดสินใจไม่กลับบ้านเดิมพร้อมกับนาง นั่นหมายความว่าคุณหนูจากตระกูลหลี่ไม่ใช่ภรรยาที่มีความสำคัญ ทั้งที่ก่อนนั้นเขาทำท่าราวกับจะเป็นจะตายหากไม่ได้แต่งงานกับนาง แต่ไม่ว่ามู่หรงอี้หวายกำลังคิดทำสิ่งใดอยู่ก็ตาม ต่อแต่นี้ไปนางต้องรับผลจากความดื้อดึงที่แต่งงานโดยไม่ได้รับความเห็นชอบของครอบครัว และแน่นอนว่าพรุ่งนี้ตนเองจะต้องเผชิญกับโทสะของพี่ชาย และคำครหาของคนทั่วเมืองหลวง ตระกูลหลี่ต้องได้รับความอับอายอย่างมหาศาล

หยาดน้ำใส ๆ หลั่งริน หลี่จื่อเหยาไม่มั่นใจว่าจะสามารถแบกรับสิ่งที่จะเกิดพรุ่งนี้ได้อย่างไร

ในขณะที่ฮูหยินน้อยกำลังร้องไห้อยู่เงียบ ๆ เหม่ยเหมยกระซิบบอกเสี่ยวจูว่านางจะต้องไปทำงานประจำวันให้นายน้อย พอพูดจบก็เดินออกจากห้องโถงไป ทิ้งให้สองนายบ่าวอยู่ด้วยกันตามลำพัง 

.

.

****************************

โปรดติตามตอนต่อไป

 .

.

พี่อี้หวายผู้เอาแต่ใจเริ่มแผลงฤทธิ์แล้วจร้า...




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 226 ครั้ง

13 ความคิดเห็น

  1. #1140 Phingthing (@Phingthing) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 17 เมษายน 2562 / 09:25
    ให้นางเอกเทไวๆๆๆ หาหลัวใหม่ๆ
    #1140
    0
  2. #771 นกยูง-มายา (@Nokyoong) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 10 มีนาคม 2562 / 20:02

    เริ่มตั้งแต่วันรุ่งขึ้นเลยรึ

    #771
    0
  3. #726 IIaom (@iiaomjompoan) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 7 มีนาคม 2562 / 22:51
    ปมใหญ่มากกก สงสารเหยาๆ
    #726
    0
  4. #692 nuchii675 (@nuchii675) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 6 มีนาคม 2562 / 13:47

    เห้ย!!!... สังหรณ์ว่าใช่ แต่ไม่เข้าใจอิหวายเอ็งแค้นรัยน้องหนักหนา หรือต่อให้แค้นตระกูลน้องถ้าน้องไม่ใช่ผู้กระทำก้อไม่ควรมาลงที่น้องนะ หน่วงมากงานมาม่า-ไวไว-เกาเหลาชามโตก้อโผล่เป็นดอกเห็ด รีดต้องเตรียมเรียกว่าอิหลัวสารเลวสุดติ่งชะมะ

    #692
    1
    • #692-1 มี่เยี่ยน (@NaradaPCM) (จากตอนที่ 40)
      6 มีนาคม 2562 / 14:24
      แชร์ไปติดแอชแทคหลัวชั่วได้ค่ะ 55555+ //พี่อี้หวายคงมีเหตุผลหละ แต่เหตุผลที่แท้คืออะไรก็ต้องติดตาม
      #692-1
  5. #690 NidZaTaCome (@NidZaTaCome) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 6 มีนาคม 2562 / 09:39
    อิพี่หวายจะทำอะไรให้น้องเสียใจเนี่ยยยนลุ้นยิ่งกว่าลุ้นหวย5555
    #690
    1
  6. #689 Xiaoxue (@Xiaoxue) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 6 มีนาคม 2562 / 08:52
    ระแวงประโยคทำงานประจำวันให้นายน้อยของเหม่ยเหมยจริงๆเลยยยย แถมอิพี่ไม่ให้เหยาไปยุ่งที่ทำงานด้วย
    #689
    1
    • #689-1 มี่เยี่ยน (@NaradaPCM) (จากตอนที่ 40)
      6 มีนาคม 2562 / 12:14
      ตอนหน้าจะทราบว่าว่าน้องเหม่ยเหมยไปทำอะไรกับนายน้อย
      #689-1
  7. #688 little_thank (@littlethank) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 6 มีนาคม 2562 / 07:54
    เรื่มดราม่าแล้วสินะ นี่อยากให้น้องหย่าละ ไวไปไหม พึ่งแต่ง><
    #688
    1
    • #688-1 มี่เยี่ยน (@NaradaPCM) (จากตอนที่ 40)
      6 มีนาคม 2562 / 12:15
      อย่าเพิ่งรีบสิ ให้เขาผจญเวรกรรมด้วยกันก่อน แต่ไม่รู้กรรมของใคร
      #688-1
  8. #687 tongta251919 (@tongta251919) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 6 มีนาคม 2562 / 07:35

    พระเอกมี2บุคลิกเหรอออ หรือเป็นการแก้แคน OMG!!!

    นางเอกจะแก้ไขยังไงเนี้ย เสียตัว เสียใจ ตามๆๆๆ
    #687
    1
    • #687-1 มี่เยี่ยน (@NaradaPCM) (จากตอนที่ 40)
      6 มีนาคม 2562 / 12:15
      เอาใจช่วยคนดีๆแบบเหยาเอ๋อร์ไว้ค่ะ
      #687-1
  9. #685 Sweetsmile2557 (@Sweetsmile2557) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 6 มีนาคม 2562 / 04:14

    อี้หวายมีความแค้นอะไรกับตระกูลของนางหรือเปล่าเนี๊ย วางแผนมาขนาดนี้มันยังไงอยู่นะ

    #685
    1
    • #685-1 มี่เยี่ยน (@NaradaPCM) (จากตอนที่ 40)
      6 มีนาคม 2562 / 12:16
      ต้องลุ้นค่ะ ว่าตกลงพี่อี้มันเป็นบ้าอะไรของมัน
      #685-1
  10. #684 Numtanthitiya (@Numtanthitiya) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 6 มีนาคม 2562 / 01:20
    ไบโพล่าช่ายมั้ย
    #684
    1
    • #684-1 มี่เยี่ยน (@NaradaPCM) (จากตอนที่ 40)
      6 มีนาคม 2562 / 12:17
      พี่อี้ไม่ได้เป็นไบโพล่า แต่คนเขียนกับคนอ่านใกล้ล่ะจ๊ะ
      #684-1
  11. #683 tany28 (@tany28) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 6 มีนาคม 2562 / 01:12
    อ่านตั้งแต่ต้นเรื่องจนถึงตอนนี้รีดเหมือนมองเห็นชีวิตตัวเอง ตอนนี้เหยาๆก็คงได้เรียนรู้ว่าทุกอย่างไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบ เตรียมตัวเตรียมใจรับผลจากสิ่งที่ตัวเองเลือกเอง ในวันนี้อาจต้องเจอความเจ็บช้ำ แต่สิ่งเหล่านี้ก็จะเป็นบทเรียนสอนให้เหยาๆโตขึ้นอย่างแข็งแกร่ง หวังว่านางจะเก่งขึ้นนะไรท์
    #683
    1
    • #683-1 มี่เยี่ยน (@NaradaPCM) (จากตอนที่ 40)
      6 มีนาคม 2562 / 12:17

      เป็นกำลังใจให้น้องเหยาเหยาด้วยกันเนอะ
      #683-1
  12. #682 Thany Sirirak (@thany096) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 6 มีนาคม 2562 / 01:03

    สงสารน้องเหยา ไม่พอใจก็เมินกันเลยเหรอ สรุปอิพี่นี่รักน้องจริงเปล่าหรือแค่อยากเอาชนะใครสักคนเหรอ จิตใจบุรุษช่างยากที่จะเข้าถึงยิ่งนัก สู้นะน้องเหยาพี่จะอยู่ข้างน้องเอง
    #682
    1
    • #682-1 มี่เยี่ยน (@NaradaPCM) (จากตอนที่ 40)
      6 มีนาคม 2562 / 12:18
      กอดน้องเหยาแน่นๆ เพิ่งแต่งงานได้วันเดียว สามีทำให้ร้องไห้แล้ว
      #682-1
  13. #680 Chun_nit@ (@234516) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 6 มีนาคม 2562 / 00:50

    ฮือ จุกตามเหยาๆ
    #680
    1
    • #680-1 มี่เยี่ยน (@NaradaPCM) (จากตอนที่ 40)
      6 มีนาคม 2562 / 12:19
      เนอะ แต่งงานได้คืนเดียว สามีใจร้ายใส่เสียแล้ว
      #680-1