เงารักอสุรา 修罗情仇

  • 200% Rating

  • 1 Vote(s)

  • 145,459 Views

  • 1,383 Comments

  • 2,925 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    17,047

    Overall
    145,459

ตอนที่ 39 : สามีผู้เอาแต่ใจ 1/3

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3666
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 216 ครั้ง
    6 มี.ค. 62




หญิงสาวในอาภรณ์สีขาวสะอาดนั่งอยู่บนเก้าอี้หน้าคันฉ่องสัมฤทธิ์ ในขณะที่สาวใช้ส่วนตัวกำลังง่วนอยู่กับการหวีเส้นผมสีดำสนิทแล้วม้วนขึ้นเป็นทรงของสตรีที่ออกเรือนแล้ว ดวงตาคู่สวยจ้องมองเงาสะท้อนของตนเอง แล้วเริ่มแต่งเติมเครื่องประทินโฉมบนใบหน้า  

หลี่จื่อเหยาเอียงศีรษะพลางยกมือขึ้นลูบรอยสีกลีบกุหลาบบนลำคอระหง แต่แล้วก็ต้องสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อนิ้วเรียวแตะถูกบาดแผลจากฟันคมจนรู้สึกแสบ

‘ให้ตายเถิด สามีข้าเกิดปีสุนัขหรือไรถึงได้กัดไปทั่วเช่นนี้

นางจำได้ว่าถูกเขาขบกัดไปทั่วกาย โดยเฉพาะโนมเนื้ออวบอิ่ม ยามเนื้อผ้าเสียดสีกับยอดถันนางถึงกับกัดริมฝีปากเพื่อกลั้นความรู้สึก ทว่ายามอยู่ในห้วงรักตนไม่ได้เจ็บจนทนไม่ไหว สิ่งที่เกิดขึ้นยามไฟพิศวาสลุกโชนมีเพียงกระแสปลาบแปลบชวนให้สุขสันต์ แต่พอตื่นจากภวังค์ร่องรอยเหล่านี้นอกจะสร้างความรู้สึกระบม ยังทำให้ผิวที่เคยขาวผุดผ่องไร้ตำหนิชอกช้ำเป็นสีม่วงอมเขียวจนดูน่าตกใจ

เหม่ยเหมยกลับเข้ามาในห้องอีกครั้ง ถือถาดที่มียาชามใหญ่ติดมือมาด้วย นางสาวเท้ามาหยุดยืนที่ด้านซ้ายของหลี่จื่อเหยา แล้วยื่นถาดออกมาข้างหน้า

“ฮูหยินน้อยดื่มยาเจ้าค่ะ”

ดวงตากลมสุกใสมองหน้าสาวใช้อย่างงวยงง “เหตุใดต้องดื่มเล่า ข้ามิได้ป่วยเสียหน่อย”

“แต่นายน้อยสั่งให้ท่านดื่มยาให้หมดเจ้าค่ะ”

“เจ้าพอจะรู้หรือไม่ว่านี่มันเป็นยาอะไรกัน” หลี่จื่อเหยามองลงไปในชามที่มีน้ำสีดำกลิ่นฉุน

“บ่าวไม่ทราบเจ้าค่ะ” เหม่ยเหมยจนปัญญา นางไม่เคยถามซอกแซก เพราะมู่หรงอี้หวายไม่ชอบ “ดื่มเถิดเจ้าค่ะ บ่าวจะได้ไปรายงานนายน้อย”

ครั้นเห็นอีกฝ่ายทำท่าลำบากใจหลี่จื่อเหยาก็หยิบชามกระเบื้องสีขาวขึ้นจรดริมฝีปาก กลั้นลมหายใจก่อนจะดื่มยาอึกใหญ่ ๆ ติดต่อกันจนเกลี้ยง ความขมฝาดแผ่ลามไปทั่วโพรงปาก นางจึงรีบหยิบผลไม้เชื่อมขึ้นมาแล้วส่งเข้าปากตามเข้าไปอย่างรวดเร็ว ความหวานจากผลไม้ชิ้นเล็ก ๆ ช่วยให้นางหายผะอืดผะอม

เมื่อเสร็จหน้าที่เหม่ยเหมยก็กลับออกไปพร้อมชามยาอันว่างเปล่า

ไม่นานนักบุรุษที่ทำให้นางช้ำไปทั้งกายก็กลับเข้ามาให้ห้อง ร่างสูงก้าวเท้าฉับ ๆ เพียงแค่อึดใจก็มายืนอยู่ข้างหลังของภรรยาแล้ว เขาเหลือบตามองเสี่ยวจูแวบหนึ่งนางก็รีบสาวเท้าจากไปอย่างรู้งาน

มู่หรงอี้หวายผินหน้ากลับมา นัยน์ตาสีนิลสบกับดวงแก้วสุกใสผ่านบานกระจก

ทั้งที่เมื่อคืนชายหนุ่มก็ออกแรงเสียมากมายเพียงนั้น แต่เขากลับกระปรี่กระเปร่ายิ่ง ใบหน้าก็ดูสดชื่นเสียเต็มประดา ต่างจากนางในยามนี้ที่แทบจะหมดสิ้นเรี่ยวแรง หนำซ้ำยังมีแต่รอยจูบกับช้ำน่าเกลียดเต็มตัวไปหมด นางจะมีหน้าออกไปพบพ่อสามีเพื่อคารวะน้ำชาได้อย่างไร ใบหน้างดงามบูดบึ้งขึ้นเล็กน้อยก่อนจะส่งค้อนวงใหญ่ให้สามี

มู่หรงอี้หวายส่งเสียงหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ แล้วลูบฝ่ามือไปตามสาบเสื้อของนาง เพียงแค่เขาตวัดนิ้วไม่กี่ครั้งเอี๊ยมตัวบางกับอาภรณ์สีขาวสะอาดก็ไหลหล่นลงจนหน้าอกและแผ่นหลังของนางเปล่าเปลือย

“พะ...พี่อี้หวาย ไม่ได้นะเจ้าค่ะ ประเดี๋ยวจะได้เวลาไปคารวะน้ำชาท่านพ่อแล้ว”

“ท่านพ่อมีธุระด่วนไม่ได้อยู่ในคฤหาสน์” เขาก้มลงกระซิบชิดใบหู ก่อนจะฝังจมูกลงบนซอกคอหอมกรุ่น มือสากร้อนลูบไล้จากลาดไหล่ไล่เรื่อยจนถึงโนมเนื้ออวบหยุ่นเต็มมือ

“แต่ว่าเหยาเอ๋อร์ไม่ไหวแล้วเจ้าค่ะ หากท่านพี่ยังคงเคี่ยวกรำไม่หยุด เกรงว่าน้องคงขาดใจตายเป็นแน่” นางร้องประท้วงพร้อมกับพยายามหยุดฝ่ามือที่กำลังเคล้าคลึงดอกบัวคู่งาม “โอ๊ย...เหยาเอ๋อร์เจ็บแผลเจ้าค่ะ พี่อี้หวายเจ้าคะให้น้องพักก่อนได้หรือไม่” นางส่งเสียงออดอ้อน วอนขอให้เขาปรานี

“เมื่อครู่เจ้าดื่มยาไปแล้วนี่ ยังไม่คลายความเจ็บปวดบ้างเลยหรือ” เขาถามเสียงสั่น พร้อมซุกไซร้โลมเลียลำคอระหง มือไม้เริ่มซุกซนไปตามจุดอ่อนไหวของนาง

“อือ...จริงสิ เมื่อครู่ท่านพี่ให้เหม่ยเหมยเอายาอะไรให้ข้าดื่ม”

“นั่นเป็นยาคลายความเจ็บปวดของสตรีที่เพิ่งเข้าหอคืนแรก”

“ข้ายังรู้สึกไม่สบาย ยาคงยังไม่ออกฤทธิ์ พี่อี้หวายพอก่อนเถิดนะเจ้าคะ” นางเริ่มดิ้นหนีลมหายใจผะผ่าวที่ราดรดบนซอกคอและฝ่ามือร้อนที่พยายามแทรกซุกเข้าใต้กระโปรง

ครั้นเห็นภรรยาพยายามปัดป้องสุดกำลัง ความปรารถนาก็พลันลดลงไปหลายส่วน มู่หรงอี้หวายหยัดกายขึ้นจนเต็มความสูง แล้วจ้องนางอย่างหงุดหงิดผ่านบานกระจกอีกครั้ง

“หึ! ไหนว่าจะอดทนเพื่อความสุขของข้า”

“ก็ได้...จื่อเหยาจะอดทนเจ้าค่ะ” หลี่จื่อเหยาตอบรับเสียงเบาด้วยจนใจ

ครั้นเห็นนัยน์ตาดอกท้อไหวระริก น้ำตาเม็ดเล็ก ๆ เอ่อคลอ ยามนี้นางช่างดูอ่อนแอและบอบบางราวกับจะแตกเป็นเสี่ยงได้ทุกเมื่อ ก็รู้สึกผิดเล็กน้อย

ให้ตายเถอะ อย่ามองเหมือนข้าเป็นโจรเด็ดบุปผา ใครใช้ให้เจ้ามีเรือนร่างยั่วราคะบุรุษกัน

บุรุษผู้เอาแต่ใจจึงรั้งหลี่จื่อเหยาเข้ามาสู่อ้อมอก เขาอุ้มนางแล้วเดินตรงไปยังเตียงนอน ร่างบางในอาภรณ์รุ่ยร่ายถูกวางลงบนฟูก

“ถอดเสื้อผ้าออกให้หมด แล้วนั่งดี ๆ” มู่หรงอี้หวายออกคำสั่ง

“เจ้าค่ะ” หญิงสาวยืดหลังนั่งตัวตรงแล้วปลดอาภรณ์ที่เดิมก็รุ่ยร่ายอยู่แล้วออก เผยเรือนร่างงดงามสู่สายตาคมกริบอย่างยอมรับชะตากรรม นางเป็นสมบัติของเขาแล้ว หากสามีต้องการให้นางปรนนิบัติก็ต้องทำให้อย่างดีที่สุด แม้ว่าจะไม่พร้อมก็ตามที

มู่หรงอี้หวายล้วงเข้าไปหาบางสิ่งในแขนเสื้อ ไม่นานนักตลับยาสีเงินก็ถูกนำออกมา

ปลายนิ้วเรียวยาวแต้มเนื้อยาสีเขียวกรุ่นกลิ่นสมุนไพรอ่อน ๆ ขึ้นมาเล็กน้อย แล้วป้ายลงไปบนลำคอระหงอย่างเบามือ หลี่จื่อเหยาคลี่รอยยิ้ม แม้เมื่อคืนเขาจะ ‘รังแก’ นางหนักไปสักหน่อย ทว่ายามปลายนิ้วนั้นจรดลงบนรอยช้ำกลับเต็มไปด้วยความอ่อนโยนยิ่งนัก

ขณะที่เขาไล้สัมผัสแผ่ว ๆ ไปทั่วเรือนร่างเพื่อแต้มลงบนรอยจูบและรอยเขียวช้ำจากการขบกัดเหล่านั้น นัยน์ตาคมนั้นยังมีแววปรารถนาฉายชัดอยู่ ถึงแม้อีกฝ่ายจะแสร้งปั้นหน้าขรึมก็ตามที นางเสมองไปทางอื่นด้วยเขินอาย ช่างแปลกนัก พอไม่มองประสาทสัมผัสกลับอ่อนไหวยิ่งขึ้น ครั้นนิ้วเรียวลูบรอยสัมผัสเวียนวนที่รอยจูบบนโนมเนื้ออวบอิ่ม นางไม่ได้เจ็บปวด ทว่ากลับรู้สึกวาบหวามยิ่งนัก ทุกสัมผัสของเขาทำให้ร่างบางสั่นสะท้านครั้งแล้วครั้งเล่า จนรู้สึกร้อนรุ่มไปทั้งกาย ลมหายใจหอบกระชั้น

“อ๊ะ...อือ...” นางยกมือขึ้นปิดปาก ข่มกลั้นเสียงครางน่าอายที่เล็ดลอดออกมา

มู่หรงอี้หวายค่อย ๆ บรรจงทายาสีเขียวกลิ่นหอมอย่างไม่รีบไม่ร้อน แม้จะสังเกตอาการสั่นของร่างบอบบางตรงหน้า เขาก็ไม่แสดงท่าทีหรือเอ่ยอะไร ยังคงป้ายนิ้ววนเวียนต่อไปด้วยใบหน้าถมึงทึงราวกับคนทั้งโลกติดเงินตนเอง

เมื่อแน่ใจว่ารอยจูบและรอยกัดที่เขาประทับไว้บนเรือนร่างภรรยาถูกทายาจนครบแล้ว มู่หรงอี้หวายจึงหยุดมือ

“เสร็จแล้ว” เขาพูดในขณะที่เก็บตลับยากลับเข้าไปในแขนเสื้อ

“ขอบคุณเจ้าค่ะ” เสียงของนางยังคงสั่น

“ใส่เสื้อผ้าให้เรียบร้อย แล้วตามออกมา” มู่หรงอี้หวายผละลงจากเตียงแล้วสาวเท้าฉับ ๆ ไปทางห้องด้านหน้า โดยไม่แม้แต่จะหันกลับไปมองร่างบอบบางที่นั่งเปลือยเปล่าอยู่บนเตียง

.

*******************************

โปรดติดตามตอนต่อไป

.

พี่อี้หวายเก็บกดมาจากไหนเจ้าค่ะ มีโทษน้องอีกต่างหาก เอากับพี่แก

น้องเหยารอดหมาป่าไปได้หนหนึ่ง 5555555+

มีสามีร้ายขนาดนี้เหยาเอ๋อร์จะรับมือยังไง ติดตามไปเรื่อย ๆ นะจ๊ะ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 216 ครั้ง

4 ความคิดเห็น

  1. #770 นกยูง-มายา (@Nokyoong) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 10 มีนาคม 2562 / 19:59

    ถนอมฮูหยินบ้างงง

    #770
    0
  2. #679 nuchii675 (@nuchii675) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 5 มีนาคม 2562 / 17:09

    เฮียโหดละโฉดมาก รีดอ่านเมื่อ2-3ตอนที่แล้วบอกเลยว่าขัดใจยิ่งกะ xxxxxx รัวๆเลยลองไปส่องในธัญฯแหมเลือดแทบหมดตัวเชียว ฟินเว่อร์(อิอิ) ว่าแต่รีดสงสัยนะเฮียแกรักเมียไหม หรือว่าแค้นเมียสิ่งใดในอดีตกัน รีดเดาใจเฮียมะออกอ่ะเดานิสัยก้อมะออก เป็นคนที่เข้าใจยากมาก

    #679
    1
    • #679-1 มี่เยี่ยน (@NaradaPCM) (จากตอนที่ 39)
      5 มีนาคม 2562 / 17:30

      ตอบไม่ได้สักอย่าง คงต้องให้รีดอึดอัดใจ ไรท์จำเป็นต้องบีบเค้นอารมณ์ทุกคนไปอย่างนี้แหละคะ
      #679-1
  3. #678 THEJlovely (@michigolovely) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 5 มีนาคม 2562 / 07:54

    รังเกียจพระเอกก่อน รู้สึกถึงความไม่ปลอดภัย กลัวใจจะเจ็บปวด ฉากดราม่ารีบมาเร็วๆ 555
    #678
    1
  4. #677 Fengmi (@Fengmi) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 5 มีนาคม 2562 / 02:25
    โอ๊ย เจอเมียเป็นถอด เจอเมียเป็นซุกไซ้ แอร๊ยยยย
    #677
    1