เงารักอสุรา 修罗情仇

  • 200% Rating

  • 1 Vote(s)

  • 145,082 Views

  • 1,383 Comments

  • 2,926 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    16,670

    Overall
    145,082

ตอนที่ 17 : บุรุษผู้โชคร้าย 2/2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7167
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 157 ครั้ง
    21 ม.ค. 62


ผู้คนพากันให้ความสนใจกลุ่มบุคคลบนสะพานมากขึ้นเรื่อย ๆ หลี่เค่อมองว่าไม่เป็นผลดี อย่างไรเสียตระกูลหลี่มีกิจการค้าขาย ชื่อเสียงย่อมเป็นสิ่งสำคัญ หากถูกเล่าลือออกไปผิด ๆ นั้นกิจการคงไม่อาจฟื้นคืน ชายหนุ่มจึงก้าวเข้าไปหาน้องสาวแล้วดึงมือของนางหมายจะตัวพากลับ

“เหยาเหยา เรากลับไปคุยกันที่บ้านเถิด”

“ไม่! นางสะบัดมือพี่ชายออกอย่างไม่ใยดี นี่เป็นครั้งแรกที่สาวน้อยแข็งขืน

“น้องรัก พี่หวังดีต่อเจ้าจึงเลือกบุรุษที่ยึดถือความถูกต้อง ลองตรองดูเถิดคุณชายเย่รอเจ้าอยู่ถึงสามเดือนโดยไม่ปริปากบ่นสักนิด แม้แต่เรื่องคุณชายมู่หรงเขาก็ไม่ถือสา ชายที่มีจิตใจกว้างขวางและจริงใจนั้นหาได้ยากยิ่ง เจ้าควรจะเชื่อพี่” เขาพยายามอธิบายเหตุผลหวังว่าหลี่จื่อเหยาจะกลับไปเป็นคนว่าง่ายดุจเดิม

“พี่ใหญ่ท่านไม่เคยมีความรักหรือ ถึงได้พยายามพรากเราจากกัน ส่วนคุณชายเย่นั้นหากได้แต่งกับข้าก็คงไร้ซึ่งความสุข เขาควรจะได้อยู่กับสตรีที่มีใจตรงกันนั่นต่างหากจึงจะถูกต้อง”

“พูดดี ๆ ไม่ยอมเชื่อฟังใช่ไหม มานี่...” หลี่เค่อเริ่มโมโหจึงคว้าข้อมือนางอย่างแรงอีกครั้ง หลี่จื่อเหยาพยายามยื้อสุดกำลัง นางร้องเรียกบุรุษที่ยอมแพ้ไปแล้วให้หันกลับมา

เมื่อมีการยื้อยุดเกิดขึ้นจึงย่อมเป็นจุดสนใจ ทั้งพ่อค้าและบรรดาผู้คนบนชั้นสองของโรงเตี๊ยม รวมไปถึงลูกค้าร้านแผงลอย แม่แต่ผู้สัญจรไปมาต่างหยุดดูเหตุการณ์มากขึ้นเรื่อย ๆ

มู่หรงอี้หวายหันกายกลับมาเห็นหลี่จื่อเหยาพยายามดิ้นรน หลี่เค่อก็ทั้งฉุดทั้งดึงอย่างสุดความสามารถ ในขณะที่นางสะบัดกายอย่างสุดแรง ร่างบางพลันเสียหลักลอยคว้างออกไปจากสะพาน

“กรี๊ดดด...”

“ไม่นะกระต่ายน้อย” ร่างกายไวกว่าความคิดมู่หรงอี้หวายแตะเท้าทะยานออกไปทันที เขาคว้าตัวนางเอาไว้ จากนั้นจึงรวบรวมลมปราณก่อนผลักร่างหลี่จื่อเหยาให้กลับไปบนสะพานอีกครั้ง ส่วนตนเองนั้นร่วงหล่นลงสู่คูเมือง ศีรษะกระแทกพื้นอย่างแรง น้ำหนักตัวผนวกกับแรงปะทะทำให้น้ำแข็งร้าวจนยุบตัว ร่างหนาถูกกลืนลงสู่เบื้องล่างต่อหน้าต่อตาผู้คน

“คุณชายมู่หรง ไม่...ไม่นะ” หลี่จื่อเหยากรีดร้องประหนึ่งใจจะขาด พยายามจะกระโดดลงไปเพื่อช่วยเขา เสี่ยวจูที่ยืนดูอยู่นานแล้วรีบเขามากอดนางเอาไว้ “ช่วยด้วย ใครก็ได้ช่วยเขาด้วย” หญิงสาวร้องไห้พลางตะโกนให้คนช่วย แต่ผู้ใดจะยอมเสี่ยงชีวิตลงน้ำในฤดูหนาวเล่า

เย่เทียนหลางเห็นนางร้องไห้ก็หมายจะปลอบโยน เขายืนยันว่าสหายนั้นเป็นผู้ฝึกยุทธ์สามารถอดทนกับความหนาวเย็นได้มากกว่าคนทั่วไป อีกไม่นานย่อมต้องว่ายกลับขึ้นมาบนผิวน้ำได้แน่ แต่ผ่านไปพักใหญ่ก็ยังไม่เห็นผู้ใดโผล่ขึ้นมา จึงคิดได้ว่าน่าจะมีอะไรผิดพลาด ท้ายที่สุดจึงตัดสินใจกระโดดลงไปยังสายน้ำอันหนาวเหน็บด้วยตนเอง

เวลาผ่านไปเพียงชั่วเค่อ แต่สำหรับหลี่จื่อเหยาช่างเหมือนดั่งชั่วกัปชั่วกัลป์ ในที่สุดเงาร่างของบุรุษทั้งสองก็โผล่ขึ้นเหนือสายน้ำ คนบนฝั่งต่างช่วยกันดึงพวกเขาขึ้นมาอย่างทุลักทุเล

เย่เทียนหลางตรวจชีพจรของสหายแล้วส่ายศีรษะ สีหน้าเศร้าหมอง “เขาไม่หายใจแล้ว”

“ไม่จริง ไม่...” หลี่จื่อเหยาถลาเขาไปกอดร่างอันเย็นเฉียบ พลางร้องไห้สะอึกสะอื้น “ท่านห้ามทิ้งข้า กลับมานะคนใจร้าย”

“เหยาเหยาหักอกหักใจเสียเถิด” หลี่เค่อเข้าไปประคองร่างของน้องสาว

“อย่ามาแตะตัวข้า!” หลี่จื่อเหยาสะบัดกาย แล้วถลึงตาใส่พี่ชายอย่างโกรธเคือง “ถ้าท่านยอมให้เราแต่งงานกัน เขาก็คงไม่ต้องตายอย่างน่าอนาถเช่นนี้”

“เหยาเหยามันเป็นอุบัติเหตุ ไม่มีผู้ใดอยากให้เกิด”

“ไม่! เขาตายเพราะท่าน...เพราะท่าน”  

 ภาพอันน่าเวทนาของหญิงสาวที่ตะกองกอดศพคนรักทำให้ผู้คนต่างสะเทือนใจ เริ่มมีเสียงซุบซิบ สายตาตำหนิถูกส่งไปยังหลี่เค่อทันที ยามนี้เขากลายเป็นบุรุษร้ายกาจพรากคู่รักยวนยางในสายตาชาวเมือง หนำซ้ำยังเป็นต้นเหตุให้เกิดโศกนาฏกรรม คร่าชีวิตชายหนุ่มที่กำลังอยู่ในช่วงรุ่งโรจน์ของชีวิต เมื่อมีผู้หนึ่งเริ่มต้นตำหนิ เสียงด่าทอก็เริ่มตามมาอย่างอื้ออึง

ขณะที่ความหวังเลือนรางลงทุกที แม่ทัพเยี่ยนหยางจงซึ่งกำลังตรวจตราเมืองหลวงผ่านมาพอดี ครั้นผู้บัญชาการกองทัพพยัคฆ์เห็นเหตุการณ์จึงสั่งให้แพทย์ทหารที่ติดตามมาเข้าไปช่วยเหลือ หลี่จื่อเหยาจึงเริ่มมีความหวัง นางภาวนาให้ให้สิ่งศักดิ์ทั้งหลายช่วยพาคนรักกลับมาจากประตูผี หากแม้นไม่สมหวังในครานี้นางจะตายตามเขาไป

แพทย์ทหารเชี่ยวชาญการช่วยชีวิต หลังจากถ่ายทอดลมหายใจอยู่หลายครั้ง ในที่สุดร่างอันไร้ลมหายใจเมื่อครู่ก็สำลักน้ำออกมาจนหมด หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงเป็นสัญญาณว่าชายหนุ่มกำลังกลับมาหายใจ

มู่หรงอี้หวายค่อย ๆ ลืมตาในที่สุด หลี่จื่อเหยาปราดเข้าไปกอดเขาเอาไว้แล้วร้องไห้สะอึกสะอื้น นิ้วเรียวเย็นเยียบปาดน้ำตานางออกไปอย่างแผ่วเบา หญิงสาวรีบคว้ามืออันสั่นเทาเข้ามากอบกุมหวังถ่ายทอดความอบอุ่นให้ร่างอันเปียกปอน

“หลี่...คุณหนูหลี่...” เสียงของเขาช่างเบาเสียจนแทบไม่ได้ยิน

“คุณชายเป็นอย่างไรบ้างเจ้าค่ะ จื่อเหยาอยู่นี่แล้ว” นางแนบฝ่ามืออันเย็นเชียบไว้ที่ข้างแก้ม พยายามทำทุกท่างให้ร่างอันสั่นเทาหายทรมาน

“หนาว...ขะ...ข้าหนาวเหลือเกิน”

“ข้ากอดท่านแล้ว กอดแล้ว...กอดแล้ว อุ่นใช่ไหม” นางถอดเสื้อคลุมกันลมแล้วห่มร่างของเขาเอาไว้ ทุกอากัปกิริยาเต็มไปด้วยความห่วงใย มู่หรงอี้หวายซุกกายในอ้อมแขนเล็ก ๆ ของนางแล้วหมดสติไปอีกครั้ง “ฮือ คุณชายมู่หรง คุณชายตื่นสิ” นางร้องไห้พลางเรียกเขาด้วยอารามตกใจ เกรงว่าหากชายหนุ่มหลับไปจะไม่ฟื้นคืน

เมื่อได้รับรายงานว่าชายที่พลัดตกคูเมืองคือทายาทของคหบดีมู่หรงเหอ เยี่ยนหยางจงจึงลงไปดูด้วยตัวเอง ครั้นเห็นใบหน้าอันซีดเซียว ริมฝีปากคล้ำเขียว ซึ่งบ่งบอกว่าอาการบาดเจ็บของชายหนุ่มนั้นรุนแรง แม่ทัพหนุ่มจึงรีบสั่งการให้ทหารนำร่างคุณชายมู่หรงขึ้นรถม้าแล้วจากไปอย่างรวดเร็ว

ในขณะที่คนหันไปสนใจกองทหาร หลี่เค่อจึงสั่งให้เสี่ยวจูรีบประคองน้องสาวกลับบ้านทันที ก่อนที่พวกเขาจะกลับมาเป็นเป้าสายตาอีกครั้ง ส่วนสองพ่อลูกจากสำนักคุ้มภัยนั้นเดินตามกลับไปยังบ้านสกุลหลี่ด้วยสีหน้าที่ต่างกัน


***********************************

โปรดติดตามตอนต่อไป


ยูฮู้ ฉบับรีไรท์เดินเรื่องมาเร็วมาก มีใครคิดถึงไรท์ไหมนะ....อยากรู้จัง ไรท์คิดถึงคอมเม้นท์ของทุกคน ใครอ่านจบหากสละเวลาคอมเม้นท์บอกไรท์บ้างนะคะ ว่ายังอยู่ด้วยกัน

พี่อี้หวายเกือบตายแล้ว แต่ก็ไม่ตาย ใครที่แช่งไว้ไม่สมหวังนะคะ พี่แกยังคงมีชีวิต 55555+

ส่วนคุณชายเย่นั้นบรรดาแม่ยกว่าไงบ้าง ส่วนพี่เค่อ...ไรท์ขอตบสักสองที 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 157 ครั้ง

5 ความคิดเห็น

  1. #487 Horizon_right (@Horizon_right) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 22 มกราคม 2562 / 07:03
    เราเพิ่งมาอ่านตอนรีไรท์ เอาจริงๆจะโทษพี่เค่อก็ไม่ได้ ก็ตอนที่พี่เค่อให้เลือก จื่อเหยาเลือกคุณชายเย่แล้ว ต่อให้เกิดอะไรก็ต้องทำใจอ่ะ ก็ให้พี่เค่อกลับคำก็ไม่ได้ เพราะพี่เค่อเป็นผู้ใหญ่ นิ่งเป็นครค้าขายแล้วยิ่งดูไม่ดี นางมาเอาแต่ใจตอนนี้มันส่งกระทบเยอะนะลูกเอ๊ย
    #487
    4
    • #487-3 เเบะเเบะ (@chiellxRadsans) (จากตอนที่ 17)
      22 มกราคม 2562 / 19:31
      จริงค่ะ
      #487-3
    • #487-4 มี่เยี่ยน (@NaradaPCM) (จากตอนที่ 17)
      22 มกราคม 2562 / 23:04
      ลุ้นกันต่อไป ว่าความวุ่นวายนี้จะจบลงตรงไหน
      #487-4
  2. #484 TheNarry (@Immy21) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 21 มกราคม 2562 / 20:58

    รอไรท์เสมอ
    #484
    1
  3. #483 moenfunfam (@moenfunfam) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 21 มกราคม 2562 / 18:59
    เหมือนรอบแรก​ คุณ​ชายเย่จะดูน่าสงสารกว่านี้นะคะ
    #483
    1
    • #483-1 มี่เยี่ยน (@NaradaPCM) (จากตอนที่ 17)
      21 มกราคม 2562 / 20:12
      จริง ๆ แทบไม่ได้เปลี่ยนแลงอะไรในส่วนของเย่เทียนหลางเลย อาจจะเพิ่มเติมความเห็นแก่ตัวขึ้นเล็กน้อย ตอนนั่งรถม้าไปหาหลี่จื่อเหยา กับความคิดถึงความร้ายกาจของสหายที่ตัวเองต้องเผชิญ//ส่วนที่รู้สึกว่าน่าสงสารน้อยลง คงเป็ยเพราะพออ่านแล้วเริ่มรู้สึกว่าพี่อี้หวายกับนางเอกน่าสงสารเพิ่มขึ้นมากกว่า พี่เค่อเลวขึ้นอีกเล็กน้อยด้วย
      #483-1
  4. #481 Jinlian (@Jinlian) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 21 มกราคม 2562 / 12:53
    แล้วพี่จะหายตัวไปอีกเป็นครึ่งปีไหม
    #481
    2
    • #481-1 มี่เยี่ยน (@NaradaPCM) (จากตอนที่ 17)
      21 มกราคม 2562 / 14:53
      กว่าจะได้แต่ง จื่อเหยาแก่พอดี รอแล้วรออีก 5555+
      #481-1
  5. #480 Fengmi (@Fengmi) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 21 มกราคม 2562 / 12:09

    คิดถึงสิค่ะไรท์ ข้อดีของไรท์คือเป็นคนที่ลงนิยายเป็นเวลา ดังนั้นเข้ามาส่องเวลาที่น่าจะอัพก็จะได้อ่านต่อทันที ไม่รู่คนอื่นเป็นเหมือนกันไหม คือไม่ลงไม่ลงเราก็อ่านซ้ำนะ เพราะว่าบางทีทิ้งนานจำเนื้อเรื่องก่อนหน้าไม่ได้ เป็นคนขี้ลืม
    #480
    1
  6. #138 นกยูง-มายา (@Nokyoong) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2561 / 18:23

    อ้าว พี่ชายคนนั้นชื่อคุ้น ๆ นะ

    #138
    1
  7. #133 APsomebody (@APsomebody) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2561 / 10:06
    คิดอยู่ตั้งนาน ว่าประโยคนี่คืออะไร “เหยาเหยาเจ้าช่างมีสาวนา” อ้อ วาสนา นั้นเอง
    เรารู้สึกไม่ชอบพี่ชายอย่างแรง ไหนบอกว่ารักน้องมาก แต่ ทำกะน้องเหมือนสินค้า เร่ขายไปทั่ว
    รอพระเอกเหมือนกัน รีบๆ มาได้แล้ว อย่าร่ำไร....
    #133
    1
    • #133-1 มี่เยี่ยน (@NaradaPCM) (จากตอนที่ 17)
      8 ธันวาคม 2561 / 10:40
      รีบแต่ง รีบลงขออภัยสำหรับคำผิดต่างๆด้วยนะคะ อันไหนแก้ได้จะรีบแก้ก่อน แต่ที่เหลือคงดีขึ้นช่วงรีไรท์น๊า

      ถ้าหลี่เค่อก็ทั้งเห็นแก่ตัว+อยากให้น้องไปตระกูลดีๆ
      #133-1
  8. #132 JinMaiLing (@JinMaiLing) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2561 / 09:46
    สรุปน้องจะได้แต่งมั้ยเนี่ย
    #132
    1
  9. #131 婉桃 Tao (@TurTLE2009) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2561 / 02:40
    ปวดใจพนะเอกหายค่ะไรท์
    #131
    5
    • #131-3 มี่เยี่ยน (@NaradaPCM) (จากตอนที่ 17)
      8 ธันวาคม 2561 / 04:31
      บัญชีไรท์แทนหละกัน
      #131-3
    • #131-5 มี่เยี่ยน (@NaradaPCM) (จากตอนที่ 17)
      8 ธันวาคม 2561 / 11:07
      มาดีไหมหนอ 5555+
      #131-5
  10. #130 Sweetsmile2557 (@Sweetsmile2557) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2561 / 02:32

    ไรท์ค่ะ....เรื่องที่นางเอกวิ่งตามโจรวิ่งราว คือสตรีในห้องหอวิ่งตามโจรไหวเหรอคะ ไม่ได้จะอะไรมากมายนะแต่มันไม่ค่อยสมเหตุสมผล แต่......แต่เราจะทำลืมๆมันไป แฮะ....ยังไงก็รออ่านต่อนะค่ะ

    #130
    1
    • #130-1 มี่เยี่ยน (@NaradaPCM) (จากตอนที่ 17)
      8 ธันวาคม 2561 / 02:38
      นางก็แค่อยากช่วยค่ะ เลยวิ่งตามไปเพราะตกใจ ความจริงก็วิ่งไม่ทันหรอกค่ะ วิ่งไปได้นิดเดียวเด็กที่วิ่งราวก็ล้มลงเสียอย่างนั้น (เอะใจหนะถูกแล้ว)
      #130-1