เงารักอสุรา 修罗情仇

  • 200% Rating

  • 1 Vote(s)

  • 145,746 Views

  • 1,383 Comments

  • 2,923 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    17,334

    Overall
    145,746

ตอนที่ 1 : บทนำ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 16218
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 296 ครั้ง
    14 เม.ย. 62



บทนำ


ดวงแก้วสีน้ำตาลจดจ้องลำแสงที่ส่องลงมา มือนางพยายามไขว่คว้าทุกสิ่งเพื่อจะไปให้ถึงยังความอบอุ่นเบื้องบน อาภรณ์ที่สวมช่างหนักเหลือเกิน ร่างบางจึงยิ่งจมดิ่ง ความหนาวเหน็บจู่โจมทุกอณูของร่างกาย ทุกครั้งที่เผยอริมฝีปากเพื่อสูดอากาศกลับมีเพียงของเหลวไหลเข้าไปแทนที่

ทรมาน ข้าทรมานเหลือเกิน

เปลือกตาหนักอึ้ง สติค่อย ๆ เลือนราง

ข้ากำลังจะตายงั้นรึ ท่านแม่ ท่านพี่ จื่อเหยาขอลา...

 

แค่ก แค่ก แค่ก!

หลี่จื่อเหยาสำรอกน้ำออกมาจากปากคำใหญ่ ความทรมานเมื่อครู่มลายหายไปทีละน้อย เมื่อของเหลวไหลออกมาจนหมดความเจ็บปวดตรงหน้าอกก็หมดไป  

หลี่จื่อเหยาได้กลิ่นหอมสดชื่นของไม้กฤษณา แม้กำลังจะหมดแรง นางก็พยายามเปิดเปลือกตาเพื่อมองภาพผู้มีพระคุณ นัยน์ตาดุจลูกกวางสบเข้ากับดวงแก้วสีนิล

บุรุษแปลกหน้าผู้หนึ่งกำลังประคองนางเอาไว้ในอ้อมแขน

“แม่นางเจ้าไม่เป็นอันใดแล้ว” ชายในชุดสีครามกระตุกรอยยิ้มบนมุมปากน้อย ๆ ช่างดูอบอุ่นยิ่งนัก

หญิงสาวที่เพิ่งก้าวข้ามจากประตูผีส่งเสียงเบาแทบจะไม่ได้ยิน

“ขะ...ขอบคุณ”

“ไม่เป็นไร เห็นคนกำลังจะตายข้าเป็นลูกผู้ชายย่อมต้องช่วยเหลือ”

หลี่จื่อเหยาอยากจะถามชื่อของเขา ทว่านางไม่มีแรงเหลืออีกแล้ว ในที่สุดร่างที่ต้องผจญกับความหนาวเหน็บก็สลบไสลในอ้อมแขนของชายผู้นั้น   

 

พระจันทร์เสี้ยวส่องแสง ลมกลางคืนสายหนึ่งพัดกลิ่นดอกเหมยกุ้ย[1]เข้ามาทางหน้าต่าง

แพขนตาหนากระเพื่อมไหวเปลือกตาของหลี่จื่อเหยาเปิดขึ้น นางกระพริบตาช้า ๆ ดวงแก้วสีน้ำตาลกวาดมองตั้งแต่เพดานลงมาจนถึงผนังห้อง ท่ามกลางแสงนวลจากเทียนไขปรากฏภาพอันคุ้นเคย ใช่...นี่คือห้องของนางในบ้านตระกูลหลี่

“คุณหนูพื้นแล้ว”

หลี่จื่อเหยามองไปทางต้นเสียง เมื่อเห็นใบหน้าของสาวใช้คนสนิทริมฝีปากขาดสีเลือดก็ขยับยิ้ม

“เสี่ยวจู”

“คุณหนูรู้สึกอย่างไรบ้างเจ้าคะ”

“น้ำ ขอน้ำกินหน่อย”  

เสี่ยวจูประคองหลี่จื่อเหยาให้ลุกขึ้นนั่ง จากนั้นจึงหันไปหยิบถ้วยกระเบื้องที่บรรจุน้ำอยู่เต็มแล้วป้อนให้นายหญิงของตน

เมื่อน้ำสัมผัสริมฝีปากและลำคอที่แห้งผาก ความรู้สึกกระหายกลับเพิ่มมากยิ่งขึ้น หลี่จื่อเหยาดื่มของเหลวสีใสอึกใหญ่อย่างรวดเร็ว จนเสี่ยวจูต้องเอ่ยเตือน เกรงว่านายหญิงของตนจะสำลัก

ความทรมานจากความกระหายสิ้นไปแล้ว หลี่จื่อเหยาจึงค่อย ๆ ทบทวนเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น นางจำได้ว่ากำลังเดินกลับบ้านหลังจากไปซื้อเครื่องประทินผิว ระหว่างข้ามสะพานก็มีอาชาตัวใหญ่ตะบึงเข้ามา ด้วยความตกใจจึงรีบเบี่ยงกายหลบจนพลัดตกลงไปในคูเมือง

ความรู้สึกหวาดหวั่นยามสายธารอันหนาวเหน็บโอบล้อมนางเอาไว้ก็ปรากฏขึ้นอีกครั้ง

ร่างบางสั่นเทา นางกลัวเหลือเกิน และในขณะที่ความตายกำลังคืบคลานเข้ามา นางก็พบว่าตนเองได้ถูกช่วยเหลือเอาไว้โดยชายแปลกหน้าผู้หนึ่ง

“เสี่ยวจู ผู้มีพระคุณของข้าเล่า ตอนนี้เขาอยู่ที่ใด”

“พอคุณหนูหมดสติ คุณชายท่านนั้นก็ช่วยพาคุณหนูกลับมาส่งแล้วรีบจากไป นายท่านยังไม่ทันได้ขอบคุณเขาเสียด้วยซ้ำ”

“เจ้ารู้ชื่อแซ่ของเขาหรือไม่”

“บ่าวไม่ทราบเจ้าค่ะ”

“อะไรนะ! เขาคือผู้มีพระคุณของข้า แต่ไม่มีผู้ใดคิดจะไต่ถามนามของเขาเลยหรือ”

“คุณชายคนนั้นรีบมารีบไปราวสายลม นายท่านยังไม่ทันได้เห็นหน้าเขาด้วยซ้ำเจ้าค่ะ”

“เขาช่วยไม่ให้ข้าไปเยี่ยมชมน้ำพุเหลืองก่อนวัยอันควร บุญคุณใหญ่หลวงย่อมต้องทดแทน เสี่ยวจูพรุ่งนี้เจ้าลองไปสืบดูว่าคุณชายท่านนั้นเป็นผู้ใด คงมีคนที่เห็นเหตุการณ์รู้จักเขาบ้างกระมัง”

“เจ้าค่ะ”

หลังจากกำชับกำชาสาวใช้ของตนเองเรียบร้อยแล้ว หลี่จื่เหยาก็เอนกายลงบนฟูกแล้วเข้าสู่ห้วงนิทราอีกครั้ง

 

วันรุ่งขึ้นเสี่ยวจูรีบออกไปสืบหาผู้มีพระคุณของนายหญิง นางเที่ยวสอบถามคนที่อยู่แถวสะพานนั้นหลายคน แต่ก็ไม่มีผู้ใดรู้จักบุรุษในชุดสีน้ำเงินที่ช่วยคุณหนูตระกูลหลี่จากเงื้อมมือมัจจุราช

สาวใช้ผู้เหน็ดเหนื่อยกลับมารายงานไปตามความเป็นจริง หลี่จื่อเหยารู้สึกผิดหวังอยู่ลึก ๆ ภาพใบหน้าหล่อเหลากับดวงแก้วสีดำดุจน้ำหมึกนั้นยังคงตราตรึงอยู่ในห้วงคำนึงของนาง

‘คุณชายท่านคือผู้ใดกัน ข้าจะหาตัวท่านพบได้อย่างไร’

ในระหว่างที่หลี่จื่อเหยากำลังเหม่อลอย เสี่ยวจู่ก็พูดบางอย่างขึ้นมา

“เขาคงไม่ต้องการรับผิดชอบสิ่งที่เกิดขึ้น จึงจากไปโดยไม่บอกชื่อแซ่”

“หืม เหตุใดเจ้าจึงพูดเช่นนั้นเล่าเสี่ยวจู เขาช่วยชีวิตข้าเอาไว้ยังต้องรับผิดชอบสิ่งใดอีก”

“ก็เขาทั้งกอดทั้งจูบคุณหนูต่อหน้าคนตั้งมากมาย หนำซ้ำยังอุ้มท่านด้วย”

“อะไรนะ!” นัยน์ตาดอกท้อเบิกกว้าง หลี่จื่อเหยาแทบไม่อยากจะเชื่อ “เขา จะ...จูบข้า”

“เป็นเช่นนั้นเจ้าค่ะ ป่านนี้คนคงลือไปทั่วแล้ว”

ชายหญิงห้ามใกล้ชิด นี่นางถูกชายแปลกหน้าทั้งกอดทั้งจูบ หลี่จื่อเหยาเอามือกุมขมับ ยามนี้ชื่อเสียงของนางคงป่นปี้ไม่มีชิ้นดีแน่แล้ว

หลายวันผ่านไปกลับไม่มีข่าวลือน่าอายดั่งที่หลี่จื่อเหยาคาดการณ์เอาไว้ ซึ่งถือว่าเป็นเรื่องที่แปลกประหลาดมาก นางถูกบุรุษกอดจูบต่อหน้าธารกำนัล ความจริงต้องเป็นที่โจษจันไปทั่ว แต่ทุกคนในบริเวณนั้นทำเหมือนไม่เคยมีเรื่องนี้เกิดขึ้น

‘แปลกประหลาดยิ่งนัก’

หลี่จื่อเหยาได้แต่กังขา หรือว่าคุณชายผู้นั้นเป็นคนมีอิทธิพล มิเช่นนั้นคงไม่ทำตัวลึกลับ หนำซ้ำยังสามารถปิดปากคนที่เห็นเหตุการณ์ได้ทั้งหมดอีกด้วย เป็นไปได้ว่าเขาอาจจะต้องการรักษาภาพลักษณ์ของตนเองมากกว่าของนางเสียอีก ถ้าชายผู้นั้นเป็นคนมีอำนาจจริง นางย่อมไม่มีทางได้พบใบหน้าหล่อเหลานั้นอีก หากเขาไม่ต้องการ

เมื่อนึกถึงความเป็นไปได้ทั้งหมดที่จะได้พบกับชายผู้นั้นอีกครั้ง ในขณะที่อีกฝ่ายปกปิดตัวตน ความหวังย่อมเลือนราง หลี่จื่อเหยาหมดแรง นางแทบจะล้มเลิกความคิดที่จะตามหาเขาในทันที แต่บุญคุณในครั้งนี้นางจะจดจำเอาไว้ไม่มีวันลืมเลือนอย่างแน่นอน

‘หากมีวาสนาต่อกันข้าคงได้พบกับท่านอีก เมื่อถึงเวลานั้นข้าหลี่จื่อเหยายินดีทดแทนบุญคุณ’



[1] ดอกเหมยกุ้ย คือ ดอกกุหลาบ


***********************


โปรดติดตามตอนต่อไป


ขอบคุณที่เข้ามาอ่านนะคะ

แจ้งรีดที่น่ารักไว้ดังนี้

เรื่องนี้แม้จะมีดราม่าเพราะพระเอกช่างร้ายเหลือ แต่จบดีสุขนิยม ฟินๆ สไตล์จำเลยรักเมืองจีน 5555+ 

มาดูสิว่าความรักของผู้ชายร้าย ๆ กับสาวน้อยจิตใจงดงามจะจบลงอย่างไร...




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 296 ครั้ง

3 ความคิดเห็น

  1. #1344 BB3205 (@beammini122) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2562 / 10:40

    หลงเข้ามาเพราะคำว่าจำเลยรัก ????

    #1344
    1
    • #1344-1 มี่เยี่ยน (@NaradaPCM) (จากตอนที่ 1)
      10 พฤษภาคม 2562 / 10:50
      โดนไรท์ตกเสียแล้ว 5555+ ขอให้อ่านให้สนุกนะคะ หวังว่าจะถูกใจ
      #1344-1
  2. #441 Fengmi (@Fengmi) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 17 มกราคม 2562 / 08:46

    เราเข้าใจไรท์ค่ะ ตามอ่านมาตั้งแต่เรื่องท่านอ๋อง พอเขียน ๆ

    ไปไรท์ก็ขอไปรีไรท์แบบนี้ เพราะมีคอมเม้นท์ติติงความยาว และก็คำผิด ไรท์ใส่ใจมาก บางเรื่องเขาไม่สนใจเขียนผิดๆถูกไปเรื่อย เราถึงติดตามงานไรท์เพราะใส่ใจเนื้อหานี่หละคะ สมเป็นงานที่ได้รับเลือกตีพิมพ์ สู้ๆ
    #441
    1
    • #441-1 มี่เยี่ยน (@NaradaPCM) (จากตอนที่ 1)
      17 มกราคม 2562 / 08:49
      ขอบคุณที่ติดตามกันมานานค่ะ และขอบคุณที่เข้าใจและจะรอนะคะ วันนี้มีลงอีกหลายตอนค่ะ
      #441-1
  3. #439 tany28 (@tany28) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 17 มกราคม 2562 / 00:31
    รอไรท์เสมอค่าาา อัพยาวๆไปเล้ยยย
    #439
    1
    • #439-1 มี่เยี่ยน (@NaradaPCM) (จากตอนที่ 1)
      17 มกราคม 2562 / 00:39
      ขอบคุณนะคะ ช่วงแรกทยอยอัพได้วันละ 2-3 ตอนก่อนะคะ เพราะไรท์ตรวจดูใหม่หมด และต้องตามแก้ 4 เว็บ ตอนนี้ไล่ลบอยู่ รอนิดนะ แค่ไม่กี่วันก็ก็ได้อ่านตอนใหม่แล้วค่ะ
      #439-1
  4. #10 chaimaipon (@chaimaipon) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2561 / 00:49
    ตามมาสมทบอีกคน
    #10
    1
  5. #9 Sweetsmile2557 (@Sweetsmile2557) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2561 / 00:39

    ตามมาติดๆ....

    #9
    1
  6. วันที่ 1 ธันวาคม 2561 / 00:28

    มาหวีด555

    #8
    1
    • #8-1 มี่เยี่ยน (@NaradaPCM) (จากตอนที่ 1)
      1 ธันวาคม 2561 / 00:35
      เร็วมาก กรีดร้อง นักเขียนในดวงใจมาเยี่ยมอ่าน
      #8-1