[ ปิดโอน Re-print ] All to you [Fic Suga x Lisa] - END

ตอนที่ 41 : [All to you] Chapter 36 - Break up to make up

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 9,544
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 142 ครั้ง
    17 ธ.ค. 60


Chapter 36 - Break up to make up






ลลิสากำลังยืนล้างผลไม้ในครัว แต่ใจครุ่นคิดถึงการเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นในช่วงเวลาไม่กี่วันนี้ไปมา เวลาเพียงช่วงระยะสั้น ๆ แค่นั้น แต่มีหลายอย่างเปลี่ยนไปมากเหลือเกิน 

คิมจางฮยอกออกจากโรงพยาบาลมาพักฟื้นอยู่ที่บ้านเมื่อหลายวันก่อน ในบ้านค่อนข้างเงียบเหงากว่าที่เคยเป็นอยู่มาก ลียอจินก็คล้ายจะซึมลงไปมากเช่นกัน เธอพูดน้อยลงกว่าเดิม ความหยิ่งทะนงที่เคยมีก็คล้ายจะเลือนหายไปด้วย แม้แต่แววตาคู่นั้นที่เคยดูแคลนเธออยู่เสมอก็ไร้ซึ่งชีวิตชีวาเช่นที่เคยเป็นมา ลลิสาแทบไม่เคยเห็นท่าทางแบบนี้ของมารดามาก่อนเลย แทบไม่เหลือเค้าของลียอจินคนเดิมที่เธอรู้จัก

ส่วนจีซูและเจนนี่ ในช่วงเวลาที่บิดากำลังพักฟื้นอยู่แบบนี้ ทั้งคู่กำลังพยายามวิ่งเต้นทำทุกวิถีทางที่พอจะทำได้เพื่อรักษาครอบครัวให้คงอยู่ หลังจากสูญเสียความมั่นใจไปช่วงหนึ่ง สองสาวใช้เวลาอยู่เป็นอาทิตย์กว่าที่ทุกอย่างจะกลับมาเข้าที่เข้าทาง สติที่กระเจิงหายไปเริ่มคืนกลับมา พี่น้องเปิดใจพูดคุยถึงสิ่งที่ควรดำเนินต่อไป

สิ่งหนึ่งที่ทุกคนเรียนรู้จากปัญหาตรงหน้าที่กำลังเผชิญคือ การรักษาไว้ในสิ่งที่ยังเหลืออยู่ย่อมสำคัญกว่าการช่วงชิงในสิ่งที่สูญเสียไปแล้วคืนกลับมา

มันเป็นเรื่องยากจริง ๆ พี่สาวทั้งสองของเธอเพิ่งเริ่มเข้าไปช่วยงานบิดาได้ไม่นานมานี้ ประสบการณ์ที่มีก็นับว่าน้อยนิดเหลือเกิน จะให้ไปต่อสู้กับคนที่เขี้ยวเล็บรอบตัวเพื่อแย่งชิงให้ได้บริษัทคืนกลับมาจึงแทบมองไม่เห็นทางเป็นไปได้ ต่อให้ดิ้นรนดันทุรังทำไปก็กลายเป็นความสูญเปล่า เปรียบเหมือนการใช้น้ำเพียงหยดเดียวที่มีหยดลงบนกองไฟที่กำลังลุกโชน นอกจากไฟไม่มอดดับ หยดน้ำยังสลายหายไปเพียงชั่วพริบตา

เมื่อสู้ไม่ได้ก็ต้องยอมรับว่าสู้ไม่ได้

บางอย่างเมื่อเกิดขึ้นแล้วแม้มันจะทำใจได้ยากเย็นมากเพียงใดก็ต้องยอมปล่อยให้มันเป็นไป ที่ควรทำคือการรักษาสิ่งที่ยังเหลือให้คงอยู่ เมื่อไม่อาจรักษาบริษัทไว้ได้ อย่างน้อยที่สุดก็ต้องรักษาครอบครัวเอาไว้ให้ได้

ลลิสาถอนใจยาว นี่คือช่วงเวลาที่ยากลำบากของทุกคน ทุกอย่างไม่เหมือนเดิมแล้ว การปรับตัวเพื่อยอมรับการเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นจึงเป็นเรื่องที่ทุกคนในบ้านพึงกระทำร่วมกัน จริงอยู่ตอนนี้ครอบครัวไม่ได้ลำบากถึงขั้นขัดสนเงินทอง แต่นั่นย่อมเกิดขึ้นในอนาคตอันใกล้นี้ หากไม่เตรียมรับให้ดี ๆ ครอบครัวคงถึงกาลล่มสลาย

"อีกไม่กี่วันฉันต้องกลับบ้านแล้วนะ" แชยองขยับมาใกล้ร่างเล็กที่กำลังเหม่อลอยพร้อมเอ่ยเล่า ลลิสาหลุดจากความคิดทั้งหมดพร้อมทั้งหันมองเพื่อน

"บอกตรง ๆ ฉันไม่อยากทิ้งทุกคนไปตอนนี้เลยจริง ๆ บางทีปีนี้ฉันคิดว่าฉันอาจจะไม่กลับ"

"ไม่ได้" ลลิสาไม่เห็นด้วย

"คุณลุงกับคุณป้ารอเธออยู่นะ กลับไปหาพวกท่านเถอะ" 

"แต่ฉันห่วงทุกคนนี่นา"

"ไม่เป็นไรหรอก พวกเราอยู่กันได้" เอ่ยพร้อมส่งยิ้มแต่แชยองยังมีสีหน้าเป็นกังวลให้ได้เห็น

"จริง ๆ เชื่อสิ" เอ่ยยืนยันอีกครั้งเมื่อเห็นสีหน้าเพื่อน

เธอเข้าใจถึงความจำเป็นของแชยองดี ช่วงเวลานี้ของทุกปีแชยองจะกลับไปฉลองร่วมกับครอบครัว จะให้ปัญหาของครอบครัวเธอไปช่วงชิงช่วงเวลาเหล่านั้นมาได้ยังไง มันเห็นแก่ตัวเกินไป

"ฉันได้ยินมาว่าพี่เจนนี่กับพี่จีซูบอกว่าจะหางานทำเหรอ" แชยองเปลี่ยนเรื่อง

"อืม ฉันเองก็คิดเอาไว้เหมือนกัน" ลลิสาพยักหน้า

"ช่วงปิดเทอมนี้ฉันจะเริ่มทำงานพิเศษ คงพอช่วยให้มีเงินเก็บได้บ้าง" 

"ลิซ่า..." แชยองทอดเสียงอ่อน นั่นไม่ใช่สิ่งที่เพื่อนรักของเธอต้องเผชิญเลยสักนิด ตอนนี้เธอไม่อยู่ในสถานะที่ต้องพาตัวเองมาลำบากแบบนี้ด้วยซ้ำ

"เธอ...ไม่คิดจะกลับไปหาเขาจริง ๆ เหรอ" 

รอยยิ้มที่มีก่อนหน้าคล้ายเลือนหายในทันทีที่ได้ยินคำถาม

"จะให้ฉันกลับไปทำไม" เอ่ยถามเสียงอ่อนและหันไปสนใจผลไม้ที่ยังล้างไม่เสร็จต่อ 

แชยองทำได้เพียงมองเสี้ยวหน้าของเพื่อน หลายวันมานี้ลลิสากลับมาอยู่ที่บ้านและไม่เคยเอ่ยถึงเรื่องราวระหว่างเธอและมินยุนกิอีกเลย เรื่องราวมันไม่ควรเป็นแบบนี้ ต่อให้ครอบครัวนั้นทำกับพวกเธอแบบนี้แต่แชยองก็ยังเชื่ออยู่ดีว่าความรู้สึกที่มินยุนกิและเพื่อนของเธอมีต่อกันมันคือความรัก 

วันนั้นเธอได้เห็นมันแล้วด้วยตาของตัวเอง 

รอยยิ้มอาจเสแสร้งกันได้ การแสดงออกอาจหลอกลวงกันได้ แต่แววตาคู่นั้นของเขาโกหกไม่ได้

"เขารักเธอ แล้วเธอยังรักเขาไม่ใช่เหรอ" มือที่กำผลไม้หยุดชะงัก ลลิสายืนนิ่งอยู่ชั่ววินาทีก่อนหันส่งยิ้มขื่นให้เพื่อน 

ต่อให้รักแล้วยังไง ไม่รักแล้วยังไง มีอะไรเปลี่ยนได้บ้าง

เธอใช้เวลานานหลายวันกว่าจะเรียกความเข้มแข็งที่เคยมีให้คืนกลับ มันทำได้ยากเย็นเหลือเกิน แต่ต่อให้พยายามเข้มแข็งมากแค่ไหนแต่ลึก ๆ ก็ยังอ่อนไหวอยู่เช่นเดิม เผลอไผลเมื่อไหร่เรื่องของมินยุนกิก็วนเวียนเข้ามาในสมองให้คิดถึงซ้ำไปซ้ำมาอยู่อย่างนั้น ไป ๆ มา ๆ ก็กลายเป็นวิ่งวนอยู่เต็มสมอง ไม่เคยตัดเขาออกไปได้สักครั้ง ไม่เคยมีวันไหนที่เธอไม่คิดถึง ไม่เคยมีวันไหนที่เธอไม่รักเขา

แต่ต่อให้รักมากแค่ไหนก็เปลี่ยนแปลงความจริงที่เขาหลอกลวงเธอพวกนั้นไม่ได้อยู่ดี จะให้เธอกลับไปอยู่กับความหลอกลวงพวกนั้นต่อเธอก็ทำไม่ไหว

"งั้นต่อไปจะพยายามเลิกรักให้ได้"

"คงต้อง...พยายามให้มากขึ้น" เสียงเล็กเอ่ยอีกครั้งพร้อมทั้งส่งยิ้มให้กำลังใจตัวเอง

แชยองถอนใจยาวขณะก้าวเข้าไปยืนข้าง ๆ ถ้าคนเราเลิกรักกันได้ง่าย ๆ แบบนั้นก็คงไม่ต้องมีใครต้องเจ็บช้ำกับความรัก และเธอไม่เชื่อมั่นเลยสักนิดว่าลลิสาจะทำมันได้

'คนปากแข็ง แม้แต่แหวนยังไม่กล้าถอด ยังกล้าพูดว่าจะเลิกรัก ...'

"ฉันช่วยล้างนะ" หญิงสาวยื่นมือไปหยิบผลไม้มาช่วย ไม่อยากเอ่ยถึงเรื่องระหว่างลลิสากับมินยุนกิอีก 

บางทีคงต้องให้เวลากับลลิสาให้มากกว่านี้  



หลังกลับจากมหาวิทยาลัยค่ำวันนี้ ลลิสาพาตัวเองมายังสถานีที่ปกติเธอใช้เป็นทางผ่าน แต่ความสวยงามของสถานที่รอบ ๆ ทำให้เธอเปลี่ยนใจกะทันหัน ท้ายที่สุดจึงพาตัวเองมายืนอยู่บนถนนที่คึกครื้นไปด้วยผู้คนเดินขวักไขว่ไปมา ร้านรวงมากมายพร้อมใจกันปรับแต่งให้เข้ากับบรรยากาศของเทศกาลที่กำลังจะมาถึง บางร้านเพิ่มสีสันด้วยไฟหลากสี หลายร้านมีต้นคริสต์มาสเล็ก ๆ ประดับตกแต่งสวยงามไว้ด้านหน้า เท้าเล็กเดินย่ำไปบนพื้นเรื่อย ๆ สอดส่องสายตาดูร้านโน้นทีร้านนี้ที เดินต่อไปอีกไม่นานก็พบกับต้นคริสต์มาสยักษ์ประดับไฟงดงามตั้งตระหง่านอยู่ 

"สวยจัง" 

ร่างเล็กเงยขึ้นมองจนสุดปลายยอด จากนั้นจึงเดินเอื่อย ๆ ไปเรื่อย ๆ ไร้จุดหมาย ไม่เร่งรีบ ทอดสายตามองความสวยงามเหล่านั้นราวกับจะใช้มันช่วยทำให้จิตใจที่ฟุ้งซ่านนี้สงบลง พอท้องเริ่มส่งเสียงประท้วงเธอก็เลือกเข้าร้านอาหารใกล้ ๆ แถวนั้น สั่งอาหารเพียงไม่กี่อย่างไม่นานนักก็ได้รับ หญิงสาวส่งยิ้มรีบตักกินด้วยความหิวในทันที

'กินมูมมามยังกับเด็ก...'

เสียงหนึ่งดังมาในความรู้สึกในทันทีที่มือข้างหนึ่งของเธอยกขึ้นเช็ดคราบที่เลอะอยู่มุมปาก ลลิสาชะงักมือข้างที่กำตะเกียบแน่นนั้นค้างไว้อยู่ชั่วครู่

อา...

นี่เธอยังพยายามไม่มากพอหรือยังไงกันนะ ผ่านมาหลายวันแล้วแต่ทำไมเหมือนทุกอย่างเพิ่งเกิดขึ้น ทำไมเธอยังคงเจ็บปวดกับความรู้สึกที่ล้นเอ่ออยู่ภายในแบบนี้

หญิงสาวสะบัดศีรษะไปมา พยายามขับไล่ความรู้สึกเหล่านั้นทิ้งไป รีบจัดการกับอาหารตรงหน้าให้เรียบร้อยก่อนจะฟุ้งซ่านไปมากกว่านี้ หลังจากนั้นไม่นานนักเท้าเล็กพาเธอก้าวออกจากร้านอาหาร ก้าวเดินเอื่อย ๆ ไปตามตรอกซอกซอยกระทั่งมาหยุดยังสถานที่แห่งหนึ่ง

ที่นี่คือที่ไหน?

ลลิสายืนงง จากที่ที่เธอลงรถมามีที่ให้เดินเล่นมากมาย จากร้านอาหารนั้นก็เช่นกัน ทำไมสุดท้ายเธอถึงมาที่นี่ ที่ไม่คุ้นตา แถมยังมืดกว่าทางที่ผ่านมาอีกด้วย เธอเริ่มงุนงง เมื่อกี้เธอมาจากทางนี้หรือทางนั้นกันแน่นะ

หลงทางเสียแล้ว...

ลลิสาถอนใจ ว่ากันว่าเวลาหลงทางให้เชื่อในสัญชาติญาณของตัวเอง น่าเสียดายที่สัญชาติญาณของเธอมันแย่เหลือเกิน ไม่เคยเลือกได้ถูกทางเลยสักครั้ง ไร้สัญชาติญาณพอ ๆ กับความอับโชคที่ติดตัวเธออยู่

"อ๊ะ!" ร่างเล็กที่กำลังยืนงงแทบจะปลิวตามแรงปะทะของผู้คนที่เดินสวน ลลิสาหันขวับไปมองคนที่เพิ่งเดินชนเธอไป

"ขอโทษค่ะ" ทั้งที่เป็นฝ่ายถูกชนแท้ ๆ ยังต้องเอ่ยขอโทษ คนคู่นั้นหันมองเธอแวบหนึ่งก่อนก้าวเดินต่อ ไม่มีแม้แต่คำขอโทษหลุดออกมาให้ได้ยิน

เห้อ คนสมัยนี้นะทำไมถึงได้แล้งน้ำใจกันซะจริง เธอเองก็ยังซุ่มซ่ามเหมือนเคยทำยังไงก็แก้ไม่หายเสียที

สุดท้ายก็ต้องหันมาโทษความซุ่มซ่ามของตัวเองพลางสะบัดหน้าไปมา สูดลมหายใจเข้าปอดเรียกกำลังใจให้ตัวเองหนึ่งครั้ง ก่อนจะเปลี่ยนท่าทีให้กระฉับกระเฉงขึ้น ขยับตัวจะก้าวเดินต่อ

'ระวัง!!'

ลลิสาชะงักกึก เท้าหยุดนิ่งในจังหวะที่รถคันหนึ่งวิ่งเฉียดหน้าเธอไปเพียงเสี้ยววินาที

'ทำไมถึงได้ซุ่มซ่ามนัก'

เธอหันขวับกลับมองยังต้นเสียงดุ ๆ ที่ดังชัดเจนเสียจนเธอไม่อยากเชื่อว่าเป็นเพียงเสียงที่ดังมาจากความคิด หัวใจเต้นแรงจนแทบระเบิดออก ดวงตากลมโตสอดส่องไปรอบ ๆ อย่างรวดเร็ว

แต่ทุกอย่างกลายเป็นเพียงความว่างเปล่า... ไม่มีใครอยู่ตรงนั้น ทุกอย่างเป็นแค่เสียงในใจของเธอเองเท่านั้น เธอแค่คิดไปเอง ได้ยินไปเองทั้งหมด

ไม่มีเขา คนที่เธออยากเจออยู่ตรงนั้น

ไม่นานนักความเวิ้งว้างผิดหวังก็เริ่มเกาะกินหัวใจ ลลิสาทรุดร่างลงนั่งกับพื้น ซุกหน้าลงบนฝ่ามือ ร่ำไห้ออกมาอย่างไม่อาจกลั้นสะอื้น 

นี่เธอหวังอะไรอยู่ เฝ้ารออะไรในสิ่งที่ไม่ควรเฝ้ารอ ต่อให้อยากให้เขาอยู่ตรงนี้มากแค่ไหน มันก็ไม่มีวันเป็นไปได้อีกแล้ว ลลิสาเพิ่งแน่ใจในนาทีนั้น ต่อให้เธอใช้ความพยายามมากกว่านี้สักแค่ไหน คำตอบก็ยังเป็นแบบเดิม 

เธอจะลืมเขาได้ยังไง ในเมื่อทุก ๆ ที่มียังมีแค่เขาที่วนเวียนอยู่เต็มไปหมดแบบนี้

เธอจะเลิกรักเขาได้ยังไงในเมื่อในทุก ๆ วันมันมีแต่ความคิดถึงเต็มหัวใจ

ลลิสา...เธอปล่อยให้ตัวเองรักเขามากขนาดนี้ได้ยังไงกัน

กว่าจะพาตัวเองกลับมาถึงบ้านได้ก็เป็นเวลาเกือบสามทุ่ม ร่างบางหอบใจบอบช้ำกลับมายังบ้านที่ยังคงเงียบเชียบราวไร้ชีวิตอีกครั้ง 

"ลิซ่า คุณพ่อท่านรอพบแน่ะ" เป็นเจนนี่ที่นั่งรอเธออยู่ยังห้องโถง สีหน้าของเจนนี่ดูแช่มชื่นขึ้นกว่าทุกวัน

"ค่ะ" ลลิสาขานรับก่อนจะเปลี่ยนทิศทางจากตั้งใจกลับห้องตัวเองก้าวตามพี่สาวคนรองออกไป

ไม่นานนักร่างเล็กก็มาถึงยังห้องพักของบิดา ภายในห้องนั้นมีลียอจินและจีซูอยู่ด้วย ลลิสาหันมองทุกคนในห้องแวบหนึ่งก่อนจะมองไปยังคิมจางฮยอกที่มองเธออยู่

บิดาของเธอคงมีเรื่องสำคัญจะพูด 

"พ่อมีอะไรหรือเปล่าคะ" 

คิมจางฮยอกทอดสายตามองทุกคนอยู่ชั่วครู่ก่อนจะหันไปหยิบซองเอกสารหยิบยื่นให้จีซูเพื่อส่งต่อให้ลลิสา

"อะไรคะ?" ลลิสางุนงงขณะยื่นมือเข้าไปรับ 

"ครอบครัวนั้นเขาคืนบริษัทให้เรา" จีซูเป็นฝ่ายเอ่ยตอบ หญิงสาวเงยหน้าขึ้นมอง ท่าทางงุนงงหนักขึ้นไปอีก

"คืน..." 

"ใช่ เอกสารเพิ่งมาถึงเมื่อเช้านี้" คำตอบของจีซูทำให้ลลิสาอ้าปากค้าง เธอเปิดซองเอกสารในมือขึ้นอ่าน แม้จะไม่เข้าใจเนื้อความในนั้นมากนักแต่ไม่มีความจำเป็นอะไรที่จีซูจะต้องโกหก

"ทำไมพวกเขาถึงยอมคืนให้เราล่ะคะ"

"เพราะเธอไงลิซ่า เขาคืนให้ก็เพราะเธอ" เจนนี่เป็นคนเอ่ยตอบ 

เพราะเธอนะหรือ เป็นไปไม่ได้หรอก เธอไม่ได้สำคัญอะไรกับพวกเขามากขนาดนั้น คนครอบครัวนั้นจะทำแบบนั้นไปทำไม

"ไม่จริงหรอกค่ะ" หญิงสาวส่ายหน้าไปมา

"มินยุนกิเป็นคนส่งมันมาให้ ถ้าไม่ใช่เพราะเธอ จะเป็นเพราะใคร?"

เขาหรือเป็นคนส่งมันมาให้

ลลิสาไม่กล้าเอ่ยเถียง ยังคงตกตะลึงกับสิ่งที่ได้รับรู้

เขาทำแบบนั้นทำไม ทั้งที่เธอ...

"เอาไปคืนเขาเถอะ" น้ำเสียงเหนื่อย ๆ ของบิดาทำให้ทุกคนหันมอง 

"อะไรนะคะ?" สามพี่น้องอุทานแทบจะพร้อมเพียงกัน งุนงงหนักขึ้นไปอีก 

คิมจางฮยอกมองบุตรสาวทั้งสามของตนก่อนหันมองหน้าลียอจินที่นั่งก้มหน้านิ่งไม่พูดไม่จา เขาผ่อนลมหายใจเหนื่อย ๆ พลางหันกลับมามองทั้งสามคนอีกครั้ง

"มันไม่ใช่ของ ๆ เรา พ่อเอาของเขาครอบครองมานานเกินไปแล้ว ถึงเวลาที่ต้องคืนให้เขาแล้ว" 

"พ่อพูดอะไร หนู...ไม่เข้าใจ" คิมจีซูเอ่ยถามซ้ำ



คล้ายกับความศรัทธาของสามพี่น้องถูกสั่นคลอน ถ้อยความที่บิดาเอ่ยเล่าล้วนตรงข้ามกับสิ่งที่พวกเธอเคยรับรู้มาตลอดทั้งชีวิต ตระกูลคิมที่มั่งคั่ง คิมจางฮยอกผู้ยิ่งใหญ่ สร้างทุกอย่างมาได้ด้วยการคดโกง บิดาของเธอโกงพวกเขามาทั้งหมด สร้างธุรกิจมาจากเงินของผู้อื่น ช่วงชิงเอาสิ่งที่ไม่ควรเป็นของตนมาจากเพื่อนรักของตัวเอง

เพราะแบบนี้เองใช่ไหม พวกเขาถึงได้ช่วงชิงมันกลับไป เพราะแบบนี้ใช่ไหมพวกเขาถึงได้เกลียดชังครอบครัวของเธอนักหนา

ลลิสาเพิ่งเข้าใจทุกอย่างก็วันนี้เอง

หญิงสาวทรุดร่างลงนั่งลงยังโซฟา ไม่รู้จะหาความมั่นคงทางความรู้สึกได้จากที่ไหนอีกแล้ว ทุกสิ่งที่เธอเคยศรัทธาล้วนถูกพังทลายลงครั้งแล้วครั้งเล่าซ้ำไปซ้ำมา

"พี่คะ" เจนนี่ส่งเสียงเรียกจีซู 

"เราจะทำยังไงต่อกันดี" 

ลลิสาเงยหน้าขึ้นมองพี่สาวทั้งสอง ดูเหมือนความรู้สึกของพี่น้องจะไม่แตกต่างกันเลยสักนิด

ไม่กี่วันมานี้เธอยังเห็นความมุ่งมั่น ความเด็ดเดี่ยวในดวงตาของทั้งคู่ แต่เวลานี้มันกลับสูญสลายไปหมด ได้บริษัทกลับคืนมาแล้วมีประโยชน์อะไร หากต้องแลกด้วยการสูญเสียความศรัทธาที่ยิ่งใหญ่มากขนาดนี้ 

ค่าตอบแทนมันช่างสูงเหลือเกิน

คิมจีซูถอนใจยาว ยกมือขึ้นปิดหน้าอยู่ชั่วครู่ก่อนจะค่อย ๆ เปิดออก เธอเคยเชื่อมั่นในความซื่อตรงของบิดานักหนา เคยภาคภูมิใจในตัวท่านมาตลอดชีวิต ใครเลยจะคาดคิด ความภาคภูมิใจเหล่านั้นจะถูกกระชากออกไปอย่างไม่เหลือดี ที่แท้มันคือความจอมปลอม เป็นเพียงเปลือกสวยงามที่ซุกซ่อนความเน่าเฟะเอาไว้

ช่างน่าละอายเหลือเกิน

"เอาไปคืนเขาซะเถอะ" เสียงเรียบ ๆ เอ่ยดัง 

"ถึงไม่มีบริษัทนั่นก็ไม่เป็นไรหรอกนะ พวกเราก็อยู่กันได้ ใช่มั้ย" น้ำเสียงนั้นไม่มั่นใจเลยสักเพียงนิด มันคล้ายกับคำเอ่ยปลอบของพี่สาวคนหนึ่งที่พยายามปลอบน้องให้หยุดร้องไห้เช่นทุกครั้ง

'ล้มแค่นี้ไม่เป็นไรนะ...'

'แผลแค่นี้เองไม่เจ็บหรอก เดี๋ยวก็หาย'

เจนนี่และลลิสาพยักหน้ารับทุกครั้ง ต่อให้เจ็บแค่ไหน แค่ได้ยินคำปลอบโยนเหล่านั้นก็หายและหยุดร้องไห้ได้

มือเรียวเล็กของทั้งคู่ยื่นส่งไปกุมมือมือจีซูเอาไว้ มันก็เหมือนทุกครั้ง แค่เชื่อมั่นเหมือนเช่นทุกครั้ง แล้วมันจะผ่านไปเหมือนเช่นทุกครั้ง

ค่ำคืนเดียวกันนั้น แม้จะดึกมากแล้วแต่ลลิสายังคงนั่งมองเอกสารในมือด้วยหัวใจเหนื่อยล้าอย่างบอกไม่ถูก ตัดสินใจกับตัวเองครั้งแล้วครั้งเล่าว่าควรทำเช่นไรต่อดี เธอจะกลับไปเผชิญหน้ากับเขาได้ยังไงกันนะในเมื่อตอนจากมาเธอทำร้ายจิตใจเขาไว้ถึงขนาดนั้น

ลลิสายังจดจำแววตาเจ็บปวดคู่นั้นที่มองมาที่เธอได้เป็นอย่างดี คิดถึงเมื่อไหร่ก็ให้สะท้อนใจทุกครั้ง เธอเจ็บจากสิ่งที่พวกเขาทำแต่กลับนึกละอายกับสิ่งที่บิดาเคยทำกับพวกเขา ถึงตอนนี้ต้องมานึกละอายในสิ่งที่ตนได้ทำกับเขาไปเฉกเช่นเดียวกัน

ไม่รู้ว่าควรเจ็บปวดกับสิ่งไหนมากกว่า ไม่รู้กระทั่งว่าจะเอาความกล้าจากที่ไหนเพื่อจะกลับไปที่นั่นอีกครั้ง




เสียงเคาะประตูหน้าห้องพร้อมเสียงเรียกที่ดังเข้ามาให้ได้ยิน ปลุกลลิสาให้ตื่นแต่เช้าตรู่ของวันนี้ ร่างเล็กลุกขึ้นนั่งด้วยความงัวเงียก่อนก้าวลงจากเตียงไปเปิดออก คิ้วทั้งสองข้างขมวดเข้าหากันเมื่อเห็นเพื่อนรักยืนอยู่หน้าห้อง

"แชง มีอะไรหรือเปล่า ทำไมมาปลุกแต่เช้าเลย" 

"ขอเข้าไปได้มั้ย" แชยองเอ่ยขึ้น

"เข้ามาสิ" ร่างเล็กถอยออกห่าง แชยองจึงรีบพาตัวเองเข้ามาในห้อง ดึงมือลลิสาให้นั่งลงข้าง ๆ

"ฉันรู้เรื่องแล้วนะ" 

ที่แท้ก็มาเพราะเรื่องเมื่อคืน

"เธอเป็นไงบ้าง"

"ไม่เป็นไรแล้วละ" 

"ไม่เป็นไรได้ไง เรื่องมันใหญ่ขนาดนี้" น้ำเสียงนั้นดูไม่เชื่อถือคำพูดของลลิสาเลยสักนิด ปากบอกว่าไม่เป็นไร แต่แววตาที่เคยสดใสช่างหม่นหมองเหลือเกิน ใบหน้าที่เคยอิ่มเอิบก็ดูไร้ชีวิตชีวาตามไปด้วย

ลลิสาเพียงส่งยิ้มกับคำพูดของเพื่อน ไม่เอ่ยแก้ตัวใด ๆ อีก

"เธอจะเอาไปคืนเขาจริง ๆ ใช่มั้ย" แชยองหันมองไปยังซองที่วางอยู่ข้างเตียง เดาเอาเองว่านั่นคือซองที่เจนนี่เอ่ยถึง ลลิสามองตามสายตาเพื่อนอยู่ชั่วครู่จึงเอ่ยตอบ 

"มันเป็นวิธีเดียวที่จะแก้ปัญหาทั้งหมดนี่นา" 

มันกลายเป็นเรื่องที่เธอไม่คาดคิดและไม่รู้ว่าทำยังไงตั้งแต่ได้รับซองนี้มาอยู่ในมือ วิธีเดียวที่คิดออกคือนำมันไปคืนให้เขาและจบเรื่องทั้งหมดลงซะ ก่อนที่มันจะทำร้ายกันและกันไปมากกว่านี้

"แล้วต่อจากนั้นล่ะ..." แชยองยังเอ่ยถามต่อ

"เรื่องของเธอกับเขาล่ะ จะจบแค่นี้จริง ๆ เหรอ"

ร่างเล็กนั่งนิ่ง ต่อจากนั้นเรื่องระหว่างเธอกับเขาจะเป็นยังไงต่อ เธอเองก็ตอบไม่ได้เช่นกัน

"ลิซ่า เธอจะยอมแพ้จริง ๆ เหรอ"

"ฉันไม่รู้" เธอผ่อนลมหายใจ ส่ายหน้าไปมา 

"ฉันไม่รู้จริง ๆ แชง ฉันไม่รู้ต้องทำยังไงต่อ ถึงฉันไม่อยากยอมแพ้แต่เธอก็รู้ถึงสิ่งที่พ่อฉันทำกับพวกเขา สิ่งที่พวกเขาทำกับพวกเรา ระหว่างครอบครัวเรามันประสานกันยากขนาดนั้น..."

ลลิสาก้มหน้าลงช้า ๆ พูดอะไรต่อไม่ได้อีก ที่ยังรักก็ยังรักอยู่ ที่ยังโกรธก็ยังโกรธอยู่ ที่ผิดหวังก็ยังผิดหวังอยู่ แต่ถึงกระนั้นความเข้าใจและรับรู้เหตุผลในสิ่งที่พวกเขากระทำก็ยังมี ทุกอย่างมันปะปนกันอยู่จนแยกไม่ออก เธอไม่รู้ว่าต้องจัดการกับความรู้สึกมากมายที่มันเกิดขึ้นอย่างไรดี

บางครั้งแค่รักกันมันไม่เพียงพอจริง ๆ เธอเพิ่งเข้าใจถ่องแท้ก็ตอนนี้
 
แชยองทอดสายตาเอื้ออาทรมองใบหน้าที่ก้มต่ำพลางเอื้อมมือมารั้งร่างนั้นเข้าไปกอดเอาไว้ เธอเข้าใจถึงความอัดอั้นอึดอัดใจของลลิสาได้เป็นอย่างดี เพื่อนของเธอแบกรับทุกเรื่องมากเกินไปจริง ๆ ไม่ว่าจะเป็นการกระทำของฝั่งไหนเธอก็เจ็บปวดจากผลของมันไม่ต่างกันเลย 

"ไปออสเตรเลียกับฉันมั้ย" คำชวนแผ่วเบาทำให้ลลิสาเงยหน้าขึ้นมอง

"ปล่อยวางเรื่องพวกนี้ พาตัวเองออกไปในที่ไกล ๆ ไม่ต้องแบกรับอะไรอย่างที่เธอกำลังทำอยู่ตอนนี้ บางที...ทุกอย่างมันอาจดีขึ้นก็ได้นะ"

"ฉันทิ้งทุกคนไปตอนนี้ไม่ได้หรอก" ลลิสาส่ายหน้าไปมา

"ฉันไม่ได้บอกให้เธอทิ้ง" แชยองเอ่ยขึ้น

"ฉันแค่อยากให้เธอได้ลองไปพักบ้าง ที่ผ่านมาเธออยู่กับปัญหาพวกนี้มานานเกินไปแล้วทั้งที่มันไม่ใช่ปัญหาของเธอด้วยซ้ำ มันถึงเวลาที่เธอต้องปล่อยให้คนอื่นได้จัดการกันเองบ้าง เธอจะเอาทุกเรื่องมาเป็นปัญหาของเธอเองแบบนี้ไม่ได้นะลิซ่า"

เอาปัญหาของทุกคนมาเป็นปัญหาของตัวเอง... 

คำพูดของแชยองทำให้ลลิสาเผลอคิดไปถึงคำต่อว่าของใครคนหนึ่งขึ้นมาอย่างไม่อาจหลีกเลี่ยง ครั้งหนึ่งเขาก็เคยพูดกับเธอแบบนี้ และเธอกำลังเป็นแบบที่เขาพูดจริง ๆ เพียงแต่ จะให้เธอนิ่งเฉย ดูดายกับสิ่งที่เกิดขึ้นก็ทำไม่ไหว 

"ฉันพูดจริง ๆ นะลิซ่า เอาเอกสารพวกนี้ไปคืนเขาแล้วไปออสเตรเลียกับฉันเถอะ..." แชยองเอ่ยขึ้นอีกครั้ง พลางมองสบตาเพื่อนด้วยความจริงจัง



ประวิงเวลาอยู่นานหลายวัน สุดท้ายก็กลับมายืนตรงนี้อีกครั้งจนได้

ลลิสาก้าวมาหยุดนิ่งยังหน้าประตูห้อง ทอดสายตามองประตูบานเดิมที่เธอเคยเข้าออกเป็นประจำในช่วงระยะหนึ่ง ไม่คาดคิดการกลับมาครั้งนี้เธอจะไม่รู้กระทั่งว่ากลับมาในฐานะอะไร บางทีสำหรับเขาตอนนี้ เธออาจกลายเป็นคนแปลกหน้า เป็นคนอื่นคนไกลไปแล้ว

ใบหน้าสวยก้มลงมองพื้น ดวงตาหม่นแสงลงเรื่อย ๆ หลังจากให้เวลาตัวเองมาหลายวัน รอกระทั่งการสอบผ่านพ้นไป วันนี้เธอตัดสินใจกลับมาเผชิญหน้ากับเขาอีกครั้ง ไม่คิดเลยว่าพอได้มายืนตรงนี้ ขากลับสั่น เรี่ยวแรงที่มีสลายหายไปอย่างไร้สาเหตุ แค่จะยกมือขึ้นผลักประตูก็คล้ายจะทำได้ยากเย็น เธอทำได้เพียงยื่นมือไปกดออด ทั้งที่ยังกำกุญแจแน่น

ลลิสา...นี่เธอไม่กล้าแม้แต่จะถือวิสาสะเปิดประตูเข้าไปเองเสียแล้วหรือ ทำไมถึงได้ขี้ขลาดแบบนี้นะ

ยืนรออยู่ชั่วครู่ด้วยใจที่เต้นแรงขึ้นเรื่อย ๆ ไม่ช้าไม่นานประตูก็ถูกเปิดออก 

"อ้าว คุณ" ป้าแม่บ้านมากวัยส่งยิ้มทักทาย ลลิสาดึงสีหน้าที่เปลี่ยนไปเล็กน้อยเมื่อครู่ให้กลับมาเป็นปกติ ส่งยิ้มเฝื่อน ๆ คืนให้

"ยุนกิอยู่มั้ยคะ" เอ่ยถามไปแล้วก็พบว่าผู้มากวัยกว่าดูจะงุนงงกับคำถามของเธอไม่น้อยเลย

"คุณชายรองเข้าบริษัทค่ะ ไม่ได้บอกคุณไว้หรือคะ" 

เข้าบริษัท...แปลว่าเธอมาเก้อสินะ

"อ๋อ...ค่ะ หนูคงลืม" เธอเอ่ยเสียงอ่อนขยับตัวเข้าไปข้างใน

"ดิฉันทำความสะอาดเสร็จพอดี ขอตัวกลับเลยนะคะ"

"ค่ะ" หญิงสาวตอบรับและยืนมองจนกระทั่งประตูถูกปิดลงจึงค่อย ๆ หันกลับไปมองรอบ ๆ ห้องอีกครั้ง

ไม่มีอะไรที่เปลี่ยนแปลงไปเลยสักนิด สิ่งของทุกอย่างยังคงตั้งอยู่ที่เดิมในที่ ๆ มันเคยอยู่เฉกเช่นเดียวกับวันที่เธอจากไป เธอจดจำทุกรายละเอียดของที่นี่ได้ชัดเจน ร่างเล็กเดินเอื่อย ๆ สำรวจไปเรื่อย ๆ โซฟาที่เธอชอบนั่งดูทีวีตรงนี้ ห้องครัวที่อยู่ตรงนั้น โต๊ะกินข้าวที่วางตั้งอยู่ไม่ห่าง เป็นความจริงที่บางอย่างนั้นชัดเจนเกินไปจนน่ากลัว ลลิสาเริ่มรู้ตัวว่าคิดผิดที่กลับมาที่นี่อีกครั้ง ที่ที่เต็มไปด้วยความทรงจำระหว่างเธอกับเขามากมายขนาดนี้

แล้วแบบนี้เธอจะลืมเขาได้ยังไง

ร่างเล็กตัดสินใจก้าวต่อไปยังห้องนอน ฉุกคิดได้ว่าจากวันที่เธอหุนหันออกไปจากที่นี่ เธอไม่ได้หยิบอะไรออกไปเลย ของใช้ทุกอย่างของเธอยังอยู่ครบถ้วน มือเล็กดึงลิ้นชักข้างเตียงให้เปิดออก ทอดสายตามองหนังสือเดินทางที่วางอยู่ในนั้นพลางหยิบมันขึ้นมาถือ ตัดสินใจอยู่ชั่วครู่ 

ระหว่างเธอและเขามันไม่มีอะไรง่ายเลย ทั้งปัญหาที่กำลังเผชิญอยู่ แผลร้าวลึกคนละแผลที่ต่างคนต่างได้รับมา บางทีที่แชยองแนะนำอาจเป็นทางออกที่ดีที่สุดแล้วก็เป็นได้ ถ้าคืนเอกสารพวกนี้ให้เขาแล้ว การพาตัวเองออกไปในที่ไกล ๆ สักที่ คงดีกว่าสิ่งที่เธอกำลังเผชิญอยู่ตอนนี้ ครุ่นคิดทบทวนซ้ำไปซ้ำมาแล้วจึงตัดสินใจหยิบมือถือขึ้นพิมพ์ข้อความเพื่อส่งหาเขา

'ฉันไปหาได้มั้ย

รออยู่ชั่วครู่ข้อความก็ยังไม่ถูกเปิดอ่าน ลลิสาถอนใจยาว มันก็เหมือนเช่นทุกครั้งแต่ความหมายนั้นแตกต่างไปจากทุกครั้ง 

และแล้วความพยายามเฮือกสุดท้ายก็ผลักดันให้เธอพาตัวเองออกจากห้องเพื่อมายังสถานที่ซึ่งเธอไม่กล้าจะเยี่ยมกายเข้ามานับจากวันที่รู้ว่าบิดาเคยทำอะไรไว้ นี่เป็นครั้งที่สองที่เธอมาที่นี่แต่เป็นครั้งแรกที่เธอมาด้วยตัวเอง

หลังแจ้งจุดประสงค์การมาให้ทราบ เธอก็ถูกซักถามมากมายตั้งแต่ชั้นล่างของตึกและได้รับคำตอบว่ามินยุนกิติดประชุม เมื่อการขอพบมินยุนกิเป็นเรื่องยากเธอจึงเปลี่ยนเป้าหมายไปที่ผู้ช่วยของเขาแทน

"คุณโอก็เข้าประชุมเช่นกันค่ะ" 

"ทราบมั้ยคะว่าเขาประชุมอีกนานมั้ย?" 

"ไม่ทราบเหมือนกันค่ะ"

อา...ทุกอย่างดูยุ่งยากไปหมด แค่การจะพบเขาเพื่อนำของมาคืนแค่นี้ ทำไมถึงได้ยากเย็นนักนะ

"งั้นถ้าเขาประชุมเสร็จแล้ว รบกวนบอกฉันด้วยนะคะ"

"ได้ค่ะ" เมื่อได้รับการขานรับ ลลิสาจึงถอยกลับไปนั่งรอยังโซฟารับแขก 

เวลาเริ่มผ่านไปจากนาทีเป็นชั่วโมง เธอหันมองนาฬิกาอยู่ชั่วครู่ก่อนหยิบมือถือขึ้นมามองอีกครั้ง 

ข้อความที่ถูกส่งก่อนหน้ายังไม่ถูกเปิดอ่านอีกเช่นเคย...

หรือเธอควรยอมแพ้แล้วจริง ๆ



มินยุนกินั่งเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ ฟังบทสนทนาในห้องประชุมด้วยท่าทางไม่ยินดียินร้ายนัก เขานั่งนิ่งอยู่อย่างนั้นตั้งแต่มาถึงจนกระทั่งถึงตอนนี้ ไม่ออกความเห็น คล้ายมีหน้าที่เพียงรับฟังทุกคนในห้องประชุมแห่งนี้และรอเวลาให้การประชุมที่น่าเบื่อหน่ายนี้สิ้นสุดลง 

การประชุมกินเวลาไปอีกหลายชั่วโมงกระทั่งสิ้นสุดลง ชายหนุ่มลุกขึ้นยืนก้าวออกจากห้องประชุมด้วยท่าทางเนือย ๆ หน้าตาเรียบนิ่งนั่นทำให้ผู้ช่วยโอไม่กล้าเซ้าซี้อะไรมากนัก 

"วันนี้ผมต้องทำอะไรอีกหรือเปล่า" เขาหันมาถามให้แน่ใจ

"วันนี้ท่านประธานมีเซ็นสัญญาร่วมทุนกับประธานซอกค่ะ"

"'ประธานซอก" มินยุนกิทวนชื่อนั้นซ้ำ

"ผมต้องอยู่ด้วยใช่มั้ย"

"ใช่ค่ะ ประธานซอกเป็นผู้ร่วมทุนรายใหญ่ที่ค่อนข้างสำคัญ" ผู้ช่วยโอเอ่ยแนะนำ แม้จะรู้ว่าเจ้านายหนุ่มไม่ยินดียินร้ายกับเรื่องราวภายในบริษัทมากนัก ไม่สนใจกระทั่งตำแหน่งใด ๆ แต่ในฐานะผู้ช่วยของเขา เธอก็อยากเห็นเขาก้าวหน้ากว่าที่เป็นอยู่ 

"งานจะเริ่มตอน..." คำพูดของเธอจำต้องหยุดลงเมื่อเห็นผู้เป็นนายชะงักเท้ากะทันหัน ท่าทางของเขาไม่ได้ใส่ใจกับสิ่งที่เธอกำลังอธิบายให้เขาฟังเลยแต่กำลังใจจดจ่ออยู่กับมือถือในมือ

มินยุนกิจับจ้องสายตาอยู่ที่ข้อความที่แจ้งเตือนเข้ามา แม้ในตอนแรกจะตั้งใจมองผ่านแต่ชื่อที่ปรากฏทำให้เขาเลื่อนเปิดข้อความพวกนั้นรวดเร็ว

'ฉันรออยู่ข้างล่างนะ'

ข้อความสุดท้ายถูกส่งมาเมื่อหลายชั่วโมงก่อน มินยุนกิยืนนิ่งไปชั่ววินาทีก่อนที่เท้าสองข้างก้าวขยับรวดเร็วตรงไปยังลิฟต์ด้านข้าง 

"คุณมินยุนกิคะ" 

"เดี๋ยวผมมา" เขาตอบกลับก่อนที่ลิฟต์จะถูกปิดลง 

ลิฟต์เคลื่อนรวดเร็วลงไปยังชั้นล่างแต่ยังช้ากว่าใจคนที่รีบร้อนยิ่งกว่า ร่างของเขาแทบจะพุ่งออกจากลิฟต์ในทันทีที่ลงมาถึง

"มีใครมาพบผมหรือเปล่า" เขาเอ่ยถามประชาสัมพันธ์

"อ๋อ มีค่ะ" หญิงสาวรีบลุกขึ้นยืน

"เธออยู่ไหน"

"เธอกลับไปแล้วค่ะ แต่ฝากนี้ไว้ให้" มินยุนกิมองซองเอกสารที่ประชาสัมพันธ์สาวหยิบยื่นให้แล้วชะงักไป ใบหน้าเครียดขึ้งขึ้นในทันทีที่ได้เห็น

เธอมาเพื่อนำมันมาคืน...

"ไปนานแค่ไหนแล้ว" น้ำเสียงนั้นเรียบลงเรื่อย ๆ จนคนถูกถามเริ่มร้อนรนใจ

"สักพักแล้วค่ะ" คำตอบนั้นทำให้มือที่ยื่นมาดึงซองเอกสารไปถือนั้นชะงักพร้อมสายตามองจ้อง

"ขอโทษนะคะ ดิฉันไม่ทราบว่าเป็นเรื่องสำคัญ..."

มินยุนกิไม่ได้สนใจฟังคำขอโทษนั้น เขาหมุนตัวกลับขยับจะก้าวออก คว้ามือถือมากดเพื่อโทรออก

"ยุนกิ นั่นนายจะไปไหน" มินยอนซอกร้องเรียกไว้ มินยุนกิหันไปมองเพียงแวบสั้น ๆ ก่อนจะก้าวต่อ

"เจ้าบ้านี่" มินยอนซอกส่ายหน้าไปมา



ภายในสนามบินที่ผู้คนพลุกพล่านจอแจ แชยองมองเสี้ยวหน้าของคนที่ก้มมองมือถืออยู่บ่อยครั้ง แต่ยังปล่อยให้มันดังต่อเนื่องโดยไม่ยอมกดรับด้วยความแปลกใจ

"ไม่รับโทรศัพท์เหรอ" 

ลลิสาเงยหน้าขึ้นมองเพื่อนพลางส่ายหน้าไปมา

"ลิซ่า..."

"เธอรีบไปเถอะ เค้าประกาศเรียกแล้วนะ" หญิงสาวตัดบทพร้อมเอ่ยเตือน

"เดี๋ยวตกเครื่องนะ" 

"..." แชยองถอนใจ หน้าตางอแง

"อย่าทำหน้าแบบนั้นสิ ยิ้มหน่อย จะได้กลับบ้านไปหาคุณลุงคุณป้าแล้ว ไม่ดีใจรึไง" ลลิสาแกล้งแหย่ 

"ก็ฉันอยากให้เธอไปด้วยนี่นา" แชยองเอ่ยตอบ 

"เธอไม่เปลี่ยนใจไปด้วยกันจริง ๆ เหรอ" 

ลลิสาเพียงส่งยิ้มไม่เอ่ยอะไรต่อ เสียงประกาศเรียกภายในสนามบินดังขึ้นอีกครั้ง แชยองหันไปมองก่อนหันกลับมา

"ฉันต้องไปแล้วนะ"

"อืม เดินทางดี ๆ นะ"

"เธอก็เหมือนกัน เดินทางดี ๆ" แชยองส่งยิ้มและอวยพรกลับ 

ลลิสายิ้มรับ โบกมือให้เพื่อนและยืนมองกระทั่งแชยองเดินผ่านเข้าไปข้างในเรียบร้อย

"เอาละ" สูดลมหายใจเข้า เรียกกำลังใจให้ตัวเอง

แชยองกลับออสเตรเลียแล้ว ถึงเวลาที่เธอเองก็ต้องออกเดินทางเช่นกัน




+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++


(2) ง้อไม่ทัน ขอยกยอดไปบทหน้านะคะ เรื่องนี้ใกล้จบแล้ว ใจหายแฮะ ไม่อยากให้จบเลย ทำไงดี 

ปล. เอาบุญมาฝากทุกคนนะคะ มีโอกาสได้มาทำบุญเข้าปาริวาสที่วัดสองวันค่ะ ^ ^ 

(1) ส่งครึ่งแรกยังไม่ได้ตรวจทานนะคะ ลงไฟล์ดิบแบบยังไม่ได้รีไรท์ให้ ครึ่งหลังมีคนได้ง้อแน่นอน แต่ใครจะง้อใครนี่ยังไม่รู้ ^^

ขอบคุณที่คนที่สั่งพรีหนังสือกันเข้ามานะคะ คนที่โอนเงินมาแล้วอย่าลืมแจ้งในเมลล์หรือใน DM ด้วยนะคะ ไม่งั้นเราจะตอบกลับไม่ได้เน้อว่าได้รับแล้ว ส่วนใครที่ยังไม่ได้รับการตอบกลับก็ทักท้วงกันมาได้ด้วยนะคะ วันธรรมดาอาจจะตอบช้าหน่อยเพราะติดงาน แต่ไม่ข้ามวันแน่นอน

ขอบคุณทุกการติดตามและทุกกำลังใจด้วยนะ เจอกันครึ่งหลังนะคะ



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 142 ครั้ง

3,711 ความคิดเห็น

  1. #3238 Jungkook_ice (@Jungkook_ice) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2560 / 15:18
    ลิซจะหายไปใช่ไหม แต่ไรท์อ่ะหายแน่ๆ มาต่อไวๆน๊ะ
    #3238
    0
  2. #3236 S_o_minSeok (@S_o_minSeok) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2560 / 00:30
    แงงงงง ยุนกิ~~~!!!
    #3236
    0
  3. #3235 may_chuthamas (@may_chuthamas) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2560 / 22:47
    รีบกลับมานะไรท์คนบ้าชอบทำไห้หน่วงแล้วไม่รีบกลับมาต่ออีกอื่อออ โอ็ยติดอ่ะ
    #3235
    0
  4. #3234 Note Paphawarin (@notezazazaza6503) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2560 / 17:18
    นี่เพิ่งมาอ่าน สนุกๆมากๆเลยค่ะㅠㅠ
    #3234
    0
  5. #3233 aom_aom (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2560 / 11:28
    ห่างกันไกลๆบางทีก็ดีอาจจะดีขึ้นก็ได้ เจ็บกันมามากแล้ว ถ้ารู้ตัวก็รีบไปตามหัวใจกลับมานะยุนกิ สู้ๆคะไรท์
    #3233
    0
  6. #3232 gamgamgamm (@galagam) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2560 / 21:23
    ซึมซับกับความรู้สึกของตัวละครในเรื่องนี้ไปเยอะมาก อินมากอ่ะฮื่อออ
    #3232
    0
  7. #3230 Viw (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2560 / 14:55
    ฮือออไรท์เราจะร้องไห้แล้ววว ไม่อยากให้จบเลยค่ะผูกพันกับเรื่องนี้กับตัวละครไปแล้ว รอไรท์นะคะ มาอัพเร็วๆนะคะคิดถึงงง
    #3230
    0
  8. #3229 Inglovely52 (@Inglovely52) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2560 / 00:57
    รอพี่กิหน่อย อีกนิดจะเจอกันแล้ว
    #3229
    0
  9. #3228 Ms.Fueng (@fueng-baborjung) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2560 / 00:18
    ลลิซอย่าเพิ่งไปไหนนะ
    พี่ยุนกิกำลังจะตามมาง้อแล้วนะ 
    งือออ~ อินมาก อยากให้คืนดีกันเร็วๆจัง
    #3228
    0
  10. #3227 ToonSUGA (@ToonSUGA) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2560 / 23:35
    รออยู่นะค่ะๆๆๆ
    #3227
    0
  11. #3226 OomLay (@OomLay) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2560 / 23:24
    รอคนมาง้อมาก
    #3226
    0
  12. #3225 sehunkn (@sehunkn) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2560 / 22:18
    ความรู้สึกหลังอ่านตอนนี้จบคืออยากให้ไรท์อัพรัวๆ เลยค่ะ พี่เค้าง้อไม่ทันยัยน้องก็จะไปไหนไม่รู้ เอาใจช่วยเลยยย/ คือชอบมากยิ่งรู้ว่าใกล้จบก็ใจหาย เพราะก็รอและผ่านเรื่องนี้มาได้ก็นานไรท์ก็เหนื่อยรีดก็ทั้งสนุกทั้งดราม่า บางทีอินน้ำตามา สู้ๆ นะคะ จะรอติดตามและอุดหนุน แล้วจะรอเรื่องต่อไปนะคะ หลังจากนี้จะเม้นบ่อยๆ เป็นกำลังขับเคลื่อนให้ไรท์มาต่อฟิคเร็วๆ ขอบคุณข่าาาา
    #3225
    0
  13. #3224 Jungkook_ice (@Jungkook_ice) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2560 / 20:31
    อัพอีกได้มั้ย กราบบ
    #3224
    0
  14. #3223 bamsn1412 (@bamsn1412) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2560 / 18:54
    ลิซ่าจะไปไหน???
    #3223
    0
  15. #3222 Jitanan Younghwa (@pyj-ployploy) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2560 / 18:37
    แงๆๆๆๆๆ คลาดกันเฉยเลยยยย 😢😢😢😢😢😢
    #3222
    0
  16. #3221 Hh1234567 (@Hh1234567) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2560 / 17:58
    ไม่อยากให้จบเลยติดเรื่องนี้มาก
    #3221
    0
  17. #3220 xxgreatcy (@xxgreatcy) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2560 / 17:07
    ไรท์เรื่องต่อไปเค้าขอแทลิซได้ไหมอ่าอยากให้ลิสโดนย่ำยีแบบหนักเลยอะ
    #3220
    1
    • #3220-1 xxgreatcy (@xxgreatcy) (จากตอนที่ 41)
      17 ธันวาคม 2560 / 17:08
      ดูโรคจิตแต่อยากให้เขียนแนวนี้จริงๆเด้อ5555
      #3220-1
  18. #3219 PangShie (@PangShie) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2560 / 17:06
    งือออออ ใคร จะได้ง้อใคร อ่ะ ลุ้นนนนน
    #3219
    0
  19. #3218 Yokkkkkkkkkk (@yok0933760317) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2560 / 16:44
    ลิซจะไปไหนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนน ???
    #3218
    0
  20. #3217 puipuisaradech (@puipuisaradech) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2560 / 15:50
    ลิสาจะไปง้อยุนกิใช่มั้ยยย
    #3217
    0
  21. #3216 pployy16 (@pployy16) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2560 / 15:48
    รอค่าาา
    #3216
    0
  22. #3214 AMANDA.P (@mookko) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2560 / 15:17
    ลิซจะไปไหนหว่า??? ยุนกิจะนกไหม

    ปล.เห็นว่าเรื่องนี้ใกล้จบแล้ว ไรท์มีแพลนเปิดเรื่องใหม่มั่งหรือยังคะ?
    #3214
    0
  23. #3213 Nuch (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2560 / 14:39
    ยัยหนูจะเดินทางไปไหนอะไรท์คะมาต่อไหมอะอยากรู้ว่ายุนกิจะตามหาน้องไหมพอไรท์บอกจะจบแล้วใจหายอะมีภาค 2 ได้ไหมคะไรท์แต่งสนุกมากคะรอนะคะ
    #3213
    0
  24. #3212 orw123000 (@orw123000) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2560 / 14:25
    งื้อมาต่อเร็วๆเด้อออ
    ลิซ่าจะไปไหน ยุนกิจะทำไงต่อ????😭😭😓😓😬😷???????”
    #3212
    0
  25. #3211 pkmyt (@powpc) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2560 / 14:11
    รีบๆคืนดีกันเถอะะะะะะ พลีสสาสสา
    #3211
    0