[ ปิดโอน Re-print ] All to you [Fic Suga x Lisa] - END

ตอนที่ 39 : [All to you] Chapter 35 – Min yoongi

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 9,243
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 158 ครั้ง
    5 ธ.ค. 60


Chapter 35 – Min yoongi






เลิก... 
 
ดวงตาคมเข้มคู่นั้นของเขาเจ็บปวด ร้าวลึก สายตาขมขื่นจ้องมองเธอเขม็ง ลลิสาอาจยังไม่รู้ตัวว่าคำพูดเพียงประโยคเดียวของเธอกำลังพังโลกทั้งใบของเขาลง เขาเกลียดประโยคพวกนั้น ไม่อยากได้ยินในสิ่งที่เธอจะพูด

เลิกกันเหรอ..!

ใบหน้าของเขาเครียดเกร็งขึ้น มือที่เลื่อนไปกำข้อมือเล็กของเธอไว้นั้นแน่นขึ้นกว่าเดิม 

"ยุนกิ..." ลลิสาบังคับตัวเองไม่ให้สั่นไหว พยายามเรียกสติที่คล้ายจะขาดหายไปของเขาคืนกลับ อย่างน้อยก็ในขณะที่เขายังจ้องมองเธออยู่แบบนี้ 

"อื้อ..." ยังไม่ทันที่เธอจะได้ตั้งสติเขาแทรกตัวลงมาใบหน้ากดซุกลงบนไหล่และซอกคอขาวรวดเร็ว ดูดเม้มผิวกายประทับร่องรอยบนเรือนร่างที่ถูกบีบบังคับให้ไม่อาจดิ้นรนไปไหนได้ 

ลลิสาทั้งตกใจและงุนงงหนักไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น ขยับร่างจะถอยหนีแต่ไม่อาจทำได้ เขาทิ้งน้ำหนักตัวลงมาจนเธอขยับไปไหนไม่ได้ยังไม่พอ มือหนายังบีบข้อมือเธอไว้แน่นจนเธอรู้สึกถึงความเจ็บปวด 

"ยุนกิ หยุดนะ" 

หญิงสาวส่ายหน้าหนีการคุกคาม รวบรวมแรงดันเขาออกหวังว่าเขาจะผละออกไปแต่ไม่เป็นผล เขาออกแรงเพียงน้อยนิดก็บีบบังคับให้เธอหยุดนิ่งได้ ดิ้นรนไปก็กลายเป็นเจ็บปวดเสียเอง

นี่เขาเป็นอะไรไปแล้ว...

เขากำลังใช้กำลังบีบบังคับ เธอรับรู้ถึงแรงโทสะที่เขาแสดงออกมาได้อย่างชัดเจน เขาไม่สนว่าเธอจะต่อต้านยังไง แรงบดเบียดที่เคลื่อนเข้ามา อารมณ์ครุกรุ่นแฝงไปด้วยความขุ่นเคืองที่เจ้าตัวไม่รู้กระทั่งว่าโกรธใครมากกว่ากัน ระหว่างตัวเองกับคำพูดพวกนั้นของเธอ

แม้แต่ตอนที่ถูกเขาจูบ... 

รสจูบพวกนั้นยังไร้ความอ่อนโยน มันรุนแรงและกราดเกรี้ยวแฝงไปด้วยความขื่นปร่า ลลิสากำลังเผชิญกับความรุนแรงป่าเถื่อนพวกนี้โดยที่เธอไม่รู้ว่าทำอะไรผิด ไม่รู้เหตุผลที่เขาทำแบบนี้ เขาทำเหมือนจะกลืนเธอไปทั้งร่าง กระทั่งเธอเริ่มหายใจไม่ออกและคิดว่าร่างคงแหลกคามือเขาในไม่ช้าไม่นานต่อจากนี้

"ฉัน..เจ็บ..." เสียงแผ่วดังขึ้นจากปากที่สั่นระริก 

มือข้างที่ถูกปล่อยเป็นอิสระปัดป่ายดันแผงอกเขาไว้ เธอหายใจเหนื่อยหอบหนักขึ้น น้ำตาไหลออกมาตอนไหนไม่รู้ตัว รับรู้เพียงความเหนื่อยล้าเกินกว่าจะต่อต้าน แต่ถึงกระนั้นก็ยังหวังว่าเขาจะคืนสติ

เธอผิดมากเลยหรือไงนะ...

ความเจ็บปวดน้อยใจครอบคลุมความรู้สึกของเธออีกครั้ง แค่จะพาตัวเองออกไปให้พ้น ๆ จากความอึดอัดพวกนี้มันทำร้ายเขาถึงเพียงนี้เชียวหรือ คิดว่าเธอไม่เจ็บบ้างหรือยังไงกันที่เป็นฝ่ายที่ต้องพูดคำ ๆ นั้นออกมา เป็นเขาเองทั้งนั้นที่บีบบังคับให้เธอต้องพูดมัน 

"หยุดซะทีเถอะ..." 

มินยุนกิชะงัก เขาดันตัวเองขึ้น ลมหายใจที่หอบกระชั้นเริ่มผ่อนลง ตรงข้ามกับเสียงสะอื้นจากร่างที่นอนหายใจเหนื่อยหอบ ที่เริ่มรุนแรงขึ้นทุกที

"ลิซ..." 

นี่เขากำลังทำอะไรอยู่...

ดวงตาคมมองคนใต้ร่างที่แทบยับเยินคามือเขา ร่างกายที่ปรากฏรอยแดงเป็นจ้ำ ๆ รอยจูบที่ตีตราบนผิวกายพวกนั้นล้วนเกิดจากฝีมือของเขาทั้งสิ้น

ทำเองก็เจ็บเอง...

"ขอโทษ..."

มินยุนกิเริ่มโกรธตัวเอง ยิ่งเห็นดวงตากลมใสคู่นั้นถูกกบด้วยหยาดน้ำตาหัวใจเขาพลันหักวาบ เขาทำให้เธอกลัวอีกแล้ว เหตุการณ์ซ้ำรอยที่เขาเคยบอกตัวเองว่าจะไม่ยอมให้มันเกิดขึ้นอีก 

สุดท้ายมันก็เกิดจนได้ ทั้งที่ไม่ได้อยากทำให้เธอต้องเจ็บ ไม่อยากเห็นเธอร้องไห้เลยสักนิด

"ขอโทษ..." คล้ายกับนั่นเป็นประโยคเดียวที่เขาสามารถเอ่ยมันออกมาได้ เขาดึงตัวขึ้นนั่งและรั้งร่างเล็กเข้าหาตัว กอดปลอบด้วยวงแขนทั้งสองข้าง จูบซับหน้าผากที่ชื้นไปด้วยเหงื่อ ปลอบประโลมด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

"ฮึก..." ลลิสาเสียงสั่นขาดหายเป็นห้วง ๆ ผสมกับเสียงไอคอกแคกด้วยความเหนื่อย ร่างกายแทบไร้เรี่ยวแรง ซุกหน้าลงกับอกกว้างขณะที่แขนทั้งสองข้างโอบกอดเขาเอาไว้ 

เธอไม่รู้ว่าทำไมต้องทำแบบนี้ ทั้งที่เขาเองเป็นฝ่ายไม่ใยดี ทั้งที่เขาเป็นคนที่ทำร้ายเธอ แต่มือเจ้ากรรมยังอยากกอดเขาไว้แบบนี้ 

อยากหนีไปให้พ้นแต่ใจยังรั้งให้อยู่ เจ็บกับสิ่งที่เขาทำแต่แววตาเจ็บปวดคู่นั้นของเขากลับทำให้หัวใจเธออ่อนยวบ 

เธออยากอยู่ในอ้อมกอดเขา...พอ ๆ กับที่อยากใช้สองมือของเธอโอบกอดเขาไว้

ความเงียบปกคลุมไปทั่วทั้งห้อง ไม่มีใครเอ่ยอะไรออกมาอีก หวังเพียงแค่ความรู้สึกคลุมเคลือพวกนี้จะผ่านพ้นไปเสียที เพราะถึงตอนนี้ใจก็ยังอยากรับรู้ เขาเจ็บด้วยเรื่องอะไรอยู่ อ่อนแอด้วยเรื่องอะไร ทำไมถึงไม่ยอมให้เธอรับรู้บ้าง ทั้งที่อยากรับรู้ อยากช่วยแบ่งเบา แต่เมื่อเขาไม่ยอมเปิดใจ เธอจึงทำได้แค่ยืนมองอยู่ข้างนอกแบบนี้ 

ดวงตาที่หลับลงค่อย ๆ เปิดขึ้น เริ่มรู้สึกถึงความห่างไกลทั้งที่อยู่ใกล้กันแค่นี้ จะมีวันนั้นไหมวันที่เธอสามารถไปถึงในที่แห่งนั้น ที่ที่เธอไม่มีแม้แต่โอกาสจะเข้าใกล้มัน




ไม่ทันไรทั่วทั้งเมืองหลวงก็ถูกปกคลุมไปด้วยหิมะขาวโพลน สองสามวันมานี้นอกจากหิมะที่ร่วงหล่นลงมาแล้วยังมีฝนที่ตกลงมาอีกด้วย เป็นความพร้อมใจของสภาพดินฟ้าอากาศที่ทำให้ผู้คนต้องใช้ชีวิตกันอย่างระมัดระวังมากขึ้น 

ดวงตากลมโตมองคนที่กำลังกวาดหิมะออกจากพื้นถนนบริเวณหน้ามหาวิทยาลัยแวบหนึ่ง หิมะบางส่วนที่เริ่มละลายทำให้ถนนลื่นจนต้องเพิ่มความระมัดระวังเป็นพิเศษ บวกเข้ากับความหนาวเย็นที่ทำให้ร่างสั่นเทา ลลิสาจึงรีบพาตัวเองเข้าไปหลบความหนาวเย็นเหล่านั้นยังด้านในตัวอาคาร

'ถึงมหาลัยแล้วนะ' 

ทันที่ที่ได้รับความอบอุ่นจากฮีตเตอร์ในห้องเรียน มือที่แทบจะแข็งไปกับความหนาวเหน็บก่อนหน้าก็เริ่มมีเลือดหล่อเลี้ยง เธอดึงถุงมือออกและกดส่งข้อความไปหาคนที่ตั้งใจจะมาส่งเธอวันนี้แต่ถูกเรียกตัวไปเสียก่อน 

เหมือนจะมีเรื่องสำคัญบางอย่าง ท่าทางเขาเร่งรีบร้อนรนจนเธอเองไม่อยากทำให้เขาพะว้าพะวัง จึงเลือกที่จะมาเรียนเอง ถึงกระนั้นเขายังกำชับว่าถ้าถึงแล้วให้บอก 

ราวกับวันเวลากลืนเรื่องราวหมางใจที่เกิดขึ้นก่อนหน้าให้เลือนหายไป ไม่มีใครพูดถึง ไม่มีการเอ่ยถึงอีก ทั้งคู่จงใจทำเหมือนว่าเรื่องราวพวกนั้นเป็นเพียงความฝันที่เกิดขึ้นในชั่วระยะหนึ่ง

เธอได้ความสุขกลับมาแล้ว คล้ายกับว่าทุกอย่างคืนกลับมาเป็นเหมือนเดิม แต่ทำไมถึงได้รู้สึกว่าความสัมพันธ์ระหว่างเธอและเขามันช่างเปราะบางนัก เพียงถูกลมพัดก็พร้อมจะสลายหายไปในทันที ความน่าครั่นคร้ามที่คุกคามโจมตีความรู้สึกของเธออยู่ตลอดตอนนี้มันคืออะไรกัน

สิ่งที่เคยมั่นคง สิ่งที่เคยเชื่อมั่น ไม่รู้มันหายไปไหนหมดแล้ว

ช่วงเวลาที่กำลังครุ่นคิดอยู่นั้น เสียงโทรศัพท์มือถือของเธอก็ร้องดัง ดึงความคิดของเธอให้คืนกลับ

"ว่าไงแชง" ลลิสากรอกเสียงพร้อมรอยยิ้มเมื่อพบว่าคนโทรเข้ามาคือแชยอง

"ลิซ่า..." เสียงของแชยองขาดหาย

"คุณลุง...คุณลุงเขา.."

"คุณพ่อเป็นอะไร!" ลลิสาเริ่มใจสั่น เอ่ยถามกลับไปโดยเร็ว
 
"แชง คุณพ่อเป็นอะไร!"

ลลิสาหูอื้อตาลายไปหมด ได้ยินเสียงสั่น ๆ ของแชยองดังกลับมาแทบฟังไม่ได้ศัพท์ สิ่งที่ดังชัดเจนที่สุดคือชื่อของโรงพยาบาลแห่งหนึ่ง เพียงเท่านั้นร่างเล็กก็รีบพุ่งตัวออกจากอาคารเรียนพาตัวเองมาหยุดเรียกแท็กซี่เพื่อไปยังสถานที่แห่งนั้นทันที

'คุณลุงช็อก ตอนนี้อยู่โรงพยาบาล...'

เสียงของแชยองดังก้องในหัว ความกังวลใจมากมายถาโถมเข้าใส่ 

ลลิสานั่งอยู่บนรถด้วยความว้าวุ่นร้อนรนใจ กระทั่งมาถึงมาถึงโรงพยาบาลได้ในที่สุด เธอรีบขึ้นลิฟต์มายังชั้นที่แชยองแจ้งไว้ เมื่อมาถึงจึงพบว่าลียอจินและแชยองนั่งรออยู่หน้าห้อง

"ลิซ่า..." เป็นแชยองที่วิ่งเข้ามาหา เธอกำลังร้องไห้ เห็นน้ำตาของแชยองแล้วทำให้ลลิสาใจหักวูบ

"คุณพ่อล่ะแชง"

"อยู่ข้างใน หมอกำลังดูอยู่" แชยองตอบเสียงสั่น

"ฉันโทรบอกพี่จีซูกับพี่เจนนี่แล้ว ฉันกลัวมากเลยลิซ่า...ฉันไม่เคยเห็นคุณลุงเป็นแบบนี้" 

"ไม่เป็นไรนะ ใจเย็น ๆ" กลายเป็นลลิสาที่ต้องยกมือขึ้นกอดปลอบเพื่อนทั้งที่เธอเองก็ยังกังวลใจ

"มันเกิดอะไรขึ้น คุณพ่อไม่ได้เป็นอะไรมากใช่มั้ย"

"ฉันไม่รู้ จู่ ๆ คุณลุงก็หมดสติตอนที่..ตอนที่" แชยองชะงักคำพูดเงยหน้ามองลลิสา

"ตอนที่อะไร?" 

"ลิซ่า คุณพ่อล่ะ?" ในที่สุดเจนนี่และจีซูก็มาถึง ลลิสาหันกลับไปมอง

"อยู่ในห้องค่ะ คุณหมอกำลังดูอยู่" 

เอ่ยตอบไปแล้วก็เห็นความกังวลใจฉายชัดในแววตาของทั้งคู่ พี่สาวทั้งสองของเธอรีบเดินไปหยุดหน้าห้อง พยายามสอดส่องสายตามองผ่านเข้าไปข้างในแม้จะมองไม่เห็นอะไรเลยก็ตาม ไม่นานนักหลังจากนั้นแพทย์ที่ดูแลอาการก็ออกมาและแจ้งว่าคิมจางฮยอกปลอดภัยแล้ว

ลลิสาระบายลมหายใจด้วยความโล่งอก ทุกคนโล่งใจขึ้นแต่ดูเหมือนจะไม่ใช่ทั้งหมด ยังมีเรื่องหนักอึ้งที่ทั้งจีซูและเจนนี่ยังไม่ได้แจ้งให้มารดารับรู้

เจนนี่ก้าวถอยเข้าไปกุมมือมารดาที่ดูจะยังตั้งสติไม่ได้กับสิ่งที่เกิดขึ้นแม้จะรู้ว่าบิดาของเธอปลอดภัยแล้วก็ตาม

"แม่คะ"

"มันเกิดอะไรขึ้น พ่อแกไม่เคยเจ็บป่วย ทำไมอยู่ดี ๆ ถึงเป็นแบบนี้" ลียอจินเริ่มคร่ำครวญ 

"แม่ใจเย็น ๆ นะคะ" เจนนี่เอ่ยปลอบพลางหันมองจีซูที่ถอยกลับมานั่งเคียงข้างอีกคน

แม้ไม่อยากยอมรับแต่เป็นสิ่งที่ไม่อาจหลีกเลี่ยง เหตุที่ทำให้บิดาล้มป่วยกะทันหันย่อมเป็นสาเหตุเดียวกันที่ทั้งคู่เพิ่งได้รับรู้ในเช้าวันนี้

สาเหตุที่ทั้งคู่ต้องกล้ำกลืนฝืนรับ

"บริษัทเรากำลังมีปัญหาค่ะ" จีซูเป็นฝ่ายเอ่ยขึ้นก่อน พลางส่งสายตามองทุกคนที่ยืนอยู่ตรงนั้น 

"เรื่องนี้แม่คงรู้อยู่แล้ว"

"ใช่ แม่รู้แล้ว ก็ที่ลิซ่าแต่งงานไปนั่นไงมันก็จบแล้วไม่ใช่เหรอ" ลียอจินเอ่ยขึ้น คนถูกเอ่ยอ้างถึงก้มหน้าลงเล็กน้อย

ไม่ว่าจะผ่านไปนานแค่ไหน เหตุผลของการแต่งงานของเธอก็ไม่เคยเปลี่ยนแปลงไปได้ เป็นความจริงที่ทิ่มแทงให้เธอรู้สึกเจ็บปวดใจตลอดมา

"ไม่ใช่ค่ะ มันไม่จบแค่นั้น" 

"แกหมายความว่าไง" ลียอจินเอ่ยถามโดยเร็ว

"ตอนนี้...บริษัทไม่ใช่ของเราอีกต่อไปแล้วค่ะแม่" จีซูตัดสินใจเอ่ยขึ้นในที่สุด

"แกพูดอะไร" ร้องถามรวดเร็วบีบมือเจนนี่แน่น

"เจนนี่ พี่แกพูดอะไรออกมา" 

"แม่ใจเย็น ๆ นะคะ พี่พูดถูกแล้วค่ะ" เจนนี่เอ่ยด้วยความขมขื่นใจพอกัน

"มันกลายเป็นของพวกเขาไปแล้ว หนูกับพี่เพิ่งรู้เรื่องนี้เมื่อเช้านี้เอง"

"ไม่จริง แม่ไม่เชื่อ พวกเขารับปากแล้ว พวกเขาสัญญาแล้ว จะมาทำแบบนี้ไม่ได้" ลียอจินส่ายหน้าไปมาหันมองไปทางลลิสาที่ยังยืนงุนงงอยู่ไม่แพ้กัน

"แกรู้เรื่องนี้ใช่มั้ย แกรู้อยู่แล้วใช่มั้ย" 

"แม่คะ น้องไม่เกี่ยว" คิมจีซูรั้งมารดาไว้เมื่อเห็นความเกรี้ยวกราดนั้น

แชยองกุมมือลลิสาไว้แน่น รับรู้ถึงความเย็นเฉียบของฝ่ามือของเธอได้เป็นอย่างดี ราวกับร่างทั้งร่างนั้นสั่นไหว ลลิสาตะลึงค้าง พี่ ๆ ของเธอกำลังพูดถึงเรื่องอะไรกันอยู่ 

บริษัท...

"มัน...เป็นความจริงเหรอคะ" เสียงแผ่วนั้นเอ่ยถาม เธอแทบไม่ได้ยินเสียงตัวเอง หวังเพียงให้สิ่งที่เธอได้ยินเป็นแค่เรื่องโกหก หวังให้ทุกอย่างที่ได้รับรู้เป็นแค่เรื่องเข้าใจผิด

จีซูและเจนนี่หันมองไปยังร่างเล็ก นิ่งเงียบไปชั่วอึดใจก่อนพยักหน้าให้ 

"ใช่ มันคือเรื่องจริง" 




ลลิสารู้สึกโลกหมุนคว้างนับจากนาทีที่ได้รับคำตอบจากจีซูและเจนนี่ ราวกับความหวังทุกอย่างพังครืนลงตรงหน้า ไม่รู้ตัวกระทั่งว่าพาตัวเองกลับมาถึงบ้านได้ยังไง

ร่างเหมือนคนไร้วิญญาณก้าวมาหยุดหน้าห้อง เสียงเรียกเข้าจากมือถือยังคงดังเป็นระยะ ให้หยิบมันขึ้นมากี่ครั้งชื่อคนโทรเข้ามาก็ยังเป็นเขา 

ลลิสาไม่กล้าแม้แต่จะกดรับ อ่อนแอเกินกว่าจะเผชิญกับความจริง สมองครุ่นคิดถึงสิ่งที่เกิดขึ้นซ้ำไปซ้ำมา ในหัวมีแต่คำว่า 'ทำไม' เต็มไปหมด 

ทำไมพวกเขาต้องโกหก ทำไมพวกเขาไม่รักษาสัญญา ทำไมพวกเขาต้องทำแบบนี้

ทำไม...

เธอพยายามทบทวนสิ่งที่เกิดขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า เริ่มไม่แน่ใจว่าความรู้สึกที่เคยได้รับพวกนั้นมันคือความจริง แม้อีกใจหนึ่งจะนึกแย้ง บางทีเขาอาจจะไม่รู้เรื่องด้วย บางทีเขาอาจไม่มีส่วนรู้เห็นกับเรื่องที่เกิดขึ้น แต่ไม่ว่าจะพยายามเข้าข้างเขามากแค่ไหน ความหวาดหวั่นใจก็ยิ่งคุกคามหนักขึ้นมากเท่านั้น

มือเล็กยกขึ้นจับบานประตู มองเห็นมือตัวเองสั่นเทา ความหวาดกลัวแพร่กระจายไปทั่วร่าง เธอเริ่มกลัวกับทุกอย่างที่รออยู่ในนั้น ยังมีความจริงอะไรอีกที่เธอยังไม่รู้ เขาปิดบังอะไรเธออีกบ้าง 

"ลิซ..." เสียงเรียกดังขึ้นในทันทีที่เธอเปิดประตูเข้าไปได้

ลลิสาหยุดนิ่งอยู่หน้าประตูเป็นนานก่อนหมุนตัวกลับไปมองร่างที่ยืนรออยู่ตรงนั้น

เขากำลังรอคอยเธออยู่

ความหวาดกลัวเริ่มเกาะกินหัวใจหนักขึ้นเรื่อย ๆ จะห้ามยังไงไม่ให้สั่น จะหยุดยั้งความหวาดกลัวพวกนี้ยังไง

"คุณพ่ออยู่ที่โรงพยาบาล..." เธอเริ่มเอ่ยประโยคแรก

"หมอบอกว่าปลอดภัยแล้ว แต่ยังต้องรอดูอาการก่อน" 

"..." 

"ตอนนี้คุณแม่เครียดมาก พี่จีซูกับพี่เจนนี่ก็เครียดมาก...ฉัน..." ราวกับมีก้อนสะอื้นวิ่งขึ้นจุกบริเวณลำคอ ทั้งที่อยากพูดอะไรอีกมากมายแต่พูดไม่ออก

"ลิซ..." มินยุนกิขยับเข้าหาแต่เป็นลลิสาที่ก้าวถอยหลังจนหลังชิดบานประตู เขาจึงต้องชะงักเท้า 

เขารู้อยู่แล้วว่าวันนี้ต้องมาถึง ความหวาดกลัวที่เกาะกินใจเขาตลอดมา ตั้งแต่วันแรกที่เริ่มทุกอย่าง ไม่เคยมีวันไหนที่เขาสลัดมันทิ้งไปได้

"พวกคุณทำแบบนี้ทำไม" เธอเงยหน้าขึ้นมองเขา แววตาระริกไหว

"พวกคุณสัญญาแล้ว รับปากกับพวกเราแล้ว พวกคุณโกหกทำไม" คำถามของเธอดังก้อง มินยุนกินิ่งงัน รู้สึกเจ็บปวดอยู่ลึก ๆ กับคำถามเหล่านั้น

พวกคุณ พวกเรา...

"ตอบมาสิ พวกคุณตั้งใจให้เป็นแบบนี้ วางแผนกันมาแบบนี้อยู่แล้วใช่มั้ย บอกฉันสิ ใช่มั้ย..."

"...."

"ขอร้องละ พูดความจริงกับฉันซักครั้งเถอะ..." คำร้องขอนั้นเสียดแทงลงไปถึงกลางใจคนฟัง

"ใช่" 

ในที่สุดเขาก็ตัดสินใจเอ่ยตอบ แม้ใบหน้าจะเรียบนิ่งแต่ดวงตาที่ทอดมองเธออยู่ฉายชัดความรู้สึก ลลิสานิ่งอึ้งมองเขาตาไม่กะพริบ

"ตั้งแต่เมื่อไหร่..." 

"...ตั้งแต่แรก" 

ตั้งแต่แรก... คนรอคอยคำตอบรู้สึกราวหัวใจถูกบดละเอียดไม่เหลือชิ้นดี 

"หมายความว่าที่ผ่านมา เรื่องทั้งหมด...มันเป็นเรื่องโกหกหมดเลยเหรอ" เสียงสั่น ๆ ดังขึ้นอีก

"ลิซ ฟังก่อน"

"ทุกเรื่องระหว่างเรามันคือเรื่องโกหกหมดเลยใช่มั้ย" 

"ลิซ" มินยุนกิพยายามเรียกสติที่ดูจะหลุดลอยไปให้คืนกลับแต่ดูเหมือนลลิสาจะไม่ได้ยินคำเรียกขานเหล่านั้น 

"เรื่องของเรา มันเคยมีเรื่องไหนเป็นเรื่องจริงบ้างมั้ย..." 

เธอไม่รู้วิธีหยุดน้ำตาให้หยุดไหลได้อีกแล้ว ไม่รู้แล้วว่าควรเชื่ออะไรได้อีก ร่างของเธอสั่นเทาโงนเงนแทบยืนไม่ไหว เสียศูนย์กับทุกอย่างที่เคยเชื่อมั่น เรื่องระหว่างเขาและเธอกลายเป็นแค่เรื่องโกหก ทั้งที่เธอเชื่อมั่นในตัวเขามากขนาดนั้น ศรัทธามากถึงเพียงนั้น ท่าทางนั้นทำให้เขาต้องคว้าตัวเธอเข้าไปกอดไว้ ในขณะที่ร่างไร้เรี่ยวแรงกลับดิ้นรนขัดขืนสุดกำลัง

"ปล่อย!" เธอตะโกนคุ้มคลั่งอย่างไม่เคยเป็น

"ลิซใจเย็น ฟังก่อน" วงแขนแข็งแรงรัดแน่นขึ้น ไม่สนใจอาการดิ้นรนสะบัดแขนขาดิ้นขลุกขลักเพื่อให้หลุดพ้นจากเขา

"เรื่องของเรามันเริ่มจากเรื่องโกหกพวกนั้นก็จริง แต่ความรู้สึกระหว่างเรามันคือความจริงนะ มันไม่เคยโกหก" 

คนฟังแค่นยิ้ม น้ำตาไหลอาบสองแก้ม ความรู้สึกระหว่างเรา... จนถึงเวลานี้เขายังกล้าอ้างความรู้สึกพวกนั้นอีกหรือ เขาทำได้ยังไง หลอกใช้เธอยังไม่พอ ยังหลอกใช้ความรู้สึกของเธออีก 

เลือดเย็นเกินไปแล้ว...

"ฉันไม่เชื่อ" ลลิสาส่ายศีรษะไปมา 

"พวกคุณมันคนโกหก ปลิ้นปล้อน" ความรู้สึกบ้าบออะไรกัน โกหก หลอกลวงทั้งเพ เธอเป็นได้มากที่สุดก็เพียงคนโง่ที่ถูกพวกเขาหลอกใช้ เป็นหมากในเกม เป็นแค่ตัวละครตัวหนึ่งในละครฉากใหญ่ของพวกเขาเท่านั้น 

เธอผิดเองที่หลงคิดว่าที่ผ่านมาคือความจริงใจ ช่างโง่เขลาเหลือเกิน

"พอกันที..." ลลิสากล้ำกลืนก้อนสะอื้นลงไป มองหน้าเขาราวเป็นคนแปลกหน้าที่เธอไม่เคยรู้จักมาก่อนเลย 

"อย่าทำแบบนี้นะลิซ ขอร้อง..." คำร้องขอดังขึ้น เขารู้แล้วว่าเธอกำลังคิดอะไรอยู่

"รู้ว่ากำลังโกรธ แต่ขอให้เชื่อในความรักของเราได้มั้ย เรื่องนี้มัน..." 

"ฉันเคยพูดเหรอว่าฉันรักคุณ!" โดยที่เขายังพูดไม่จบ ลลิสาโพล่งประโยคนั้นออกมาดังลั่นในจังหวะที่เขาหันไปหยิบอะไรบางอย่าง 

"ฉันไม่เคยรักคุณ ความรักพวกนั้นมันก็จอมปลอมพอ ๆ กับเรื่องโกหกของพวกคุณนั่นแหละ" 

มินยุนกิหยุดชะงัก วงแขนที่โอบรัดเธอไว้คลายออกอย่างไม่รู้ตัว ร่างเล็กจึงรีบสะบัดตัวและหลุดออกมาได้ เมื่อหันมองกลับไปก็พบว่าเขามองเธออยู่ 

ไม่เคยรัก... 

ความเงียบปกคลุมทั่วบริเวณ มินยุนกิคล้ายจะนิ่งอึ้งไปกับคำพูดของเธอ ลลิสาเห็นแววตาของเขาเจ็บปวดขึ้นเรื่อย ๆ 

เธอพูดอะไรรุนแรงไปหรือเปล่านะ แต่ความโกรธที่มีทำให้เธอไม่คิดว่าคำพูดพวกนั้นจะเข้าใกล้คำ ๆ นั้นแม้สักนิด เทียบกับสิ่งที่พวกเขาทำมันยังน้อยเกินไปด้วยซ้ำ

"แล้วเรื่องของเราล่ะ" 

นานทีเดียวกว่าที่เขาจะหลุดประโยคนั้นออกมาได้ น้ำเสียงเรียบ ๆ นั้นแฝงบางอย่างชัดขึ้นแต่ลลิสาไม่อยู่ในอารมณ์ที่จะเข้าใจและรับรู้มันได้อีก ความโกรธ ความเสียใจ ความผิดหวังทำลายความเชื่อใจทุกอย่างของเธอจนหมดสิ้น

"สำหรับฉัน มันไม่เคยมีคำ ๆ นั้นตั้งแต่แรกอยู่แล้ว" ความเจ็บช้ำผลักดันให้เธอเอ่ยออกไป หากพอเอ่ยจบหัวใจกลับชาวาบในวินาทีที่เห็นความเจ็บปวดแล่นริ้วอยู่ในดวงตาของเขา ดวงตาดำขลับของเขาไหววูบ มันชัดเจนจนเธอไม่อาจมองข้าม หูได้ยินเสียงครางบางอย่างดังออกมาจากลำคอของเขา 

เขาเจ็บปวดอยู่หรือ ไม่ใช่หรอก เขาก็แค่เล่นละครหลอกเธออยู่เท่านั้นแหละ เธอไม่มีวันเชื่ออีกต่อไปแล้ว

ร่างเล็กบอกตัวเองซ้ำ ๆ ให้ก้าวถอยออกห่างไปยังประตูบานเดิมที่เธอเพิ่งก้าวเข้ามา พาตัวเองออกไปจากความหลอกลวงพวกนี้เสีย ก่อนที่หัวใจจะอ่อนไหวให้กับแววตาคู่นั้นของเขา

"อย่าไป!" น้ำเสียงเขาเฉียบขาด มันไม่ใช่คำขอร้องอีกต่อไปแล้ว

ดวงตาที่คล้ายจะด่ำดิ่งลึกลงไปเรื่อย ๆ จับจ้องมองอยู่ที่เธอราวกับว่า ถ้าเธอก้าวออกไปจากห้องนี้ ถ้าเธอก้าวออกไปจากชีวิตเขาตอนนี้ เขาและเธอจะไม่มีวันมีวันคืนกลับมาได้อีก

"อย่า..." เสียงนั้นยังดังย้ำ 

ลลิสาไม่แม้แต่จะฟังเสียงของเขา คำขอร้องที่มีกลายเป็นเพียงลมที่พัดผ่าน ดวงตาแดงก่ำเคลือบน้ำใส ๆ หันมองเขาเป็นครั้งสุดท้ายก่อนตัดสินใจหมุนกลับไปยังประตูและก้าวออกจากห้องไป

มินยุนกิยืนนิ่งอยู่ที่เดิม มองร่างเล็กค่อย ๆ ห่างออกไปเรื่อย ๆ จนภาพทั้งหมดเลือนหายไปจากกรอบสายตาที่เริ่มพร่ามัว อากาศโดยรอบคล้ายลดต่ำลงจนถึงจุดเยือกแข็ง เฉกเช่นกับหัวใจปวดแปลบเจ็บลึกที่เริ่มชาลงเรื่อย ๆ ในทุก ๆ วินาที

เธอไปแล้ว...

มือหนากำซองเอกสารในมือจนยับยู่ เขามองเอกสารที่ไม่จำเป็นต้องใช้นั้นเนิ่นนาน มันคงไม่จำเป็นอีกต่อไปแล้วสินะ

ใบหน้าแค่นยิ้มทั้งที่ใจปวดร้าว นึกถึงสิ่งที่เขาทุ่มเททำไปทั้งหมดในวันนี้ ตั้งแต่วินาทีที่รู้ถึงความตั้งใจของบิดา สิ่งที่เขาตั้งใจนำมันกลับคืนมาให้ สิ่งที่คนหยิ่งทะนงในศักดิ์ศรีอย่างเขาไม่คิดว่าตนจะยอมทำมาก่อน เขาแทบจะอ้อนวอนขอร้องบิดา วิงวอนในสิ่งที่ไม่เคยวิงวอน ร้องขอในสิ่งที่ไม่เคยร้องขอ ทำในสิ่งไม่เคยคิดจะทำเพื่อเปลี่ยนใจที่เต็มไปด้วยความแค้นของบิดาให้มอดดับ 

เพื่อใครกัน...

เขาพ่ายแพ้อย่างราบคาบ ยอมแพ้ให้กับกำแพงทุกอย่างที่ตนเองเคยมีจนหมดสิ้น ละทิ้งให้กับทุกความทะนงตนทั้งหมด ยอมถูกมองว่าถูกความรักบังตา ก้มหน้ายอมรับกับทุกข้อกล่าวหาพวกนั้นเอาไว้เองเพื่อหวังจะยุติเรื่องราวพวกนี้ลงเสียที เพียงเพื่อจะรักษาสิ่งเดียวที่มีค่าที่สุดในชีวิตของเขาเอาไว้ 

จนถึงนาทีนี้ก็ยังคิดว่าสิ่งที่เขาทำจะช่วยให้ทุกอย่างดีขึ้นได้ ขอแค่ให้เขามีเวลาได้อธิบายให้เธอฟัง หวังเพียงแค่เธอจะยอมยกโทษให้กับทุกเรื่องที่ผ่านมา หวังเพียงแค่ความรักระหว่างเธอและเขาจะทำให้ทุกอย่างดีขึ้น

แล้วดูสิ่งที่ได้กลับคืนมา ความว่างเปล่าและความเจ็บปวด

มินยุนกิ...นายต้องบ้าแค่ไหนถึงยอมให้เธอเหยียบย่ำหัวใจได้ถึงเพียงนี้



ฝนข้างนอกเริ่มตกหนัก แต่คนที่พาตัวเองมาอยู่ในห้องส่วนตัวกลับไม่รับรู้ เขาเอนหลังพิงเก้าอี้ แหงนเงยขึ้นมองเพดานนิ่ง สายตาไร้จุดโฟกัสก่อนจะค่อย ๆ ปิดมันลงช้า ๆ สุดท้ายก็ต้องขังตัวเองอยู่ในห้องสี่เหลี่ยมมืด ๆ แห่งนี้ ใช้มันเป็นเกราะกำบังให้ตัวเองเหมือนเช่นทุกที

สมองเริ่มทบทวนสิ่งต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นแล้วหัวใจพลันกระตุกวูบ เรื่องมันเริ่มจากตรงไหนกันนะ คงตั้งแต่ตอนที่เขายอมกระโดดลงมาร่วมกับแผนการของบิดาครั้งนั้น ยินยอมแต่งงานกับใครสักคนเพียงเพื่อให้ความต้องการของบิดาบรรลุตามเป้าหมาย แลกกับอิสระที่เขาได้รับคืนกลับไป 

ก็แค่เล่นไปตามเกม...

มันไม่ใช่เรื่องยากเย็นเลยสักนิดสำหรับผู้ชายอย่างเขา ไม่มีอะไรยากและไม่เคยคิดว่ามันจะยาก

เพราะเป็นเรื่องโกหก เขาไม่สนว่าต้องแต่งงานกับใคร 

เพราะเป็นเรื่องโกหก เขาไม่สนว่าใครจะต้องเจ็บปวดยังไง

เพราะเป็นเรื่องโกหก เขาไม่แคร์ว่าจะต้องเลือกใครเข้ามาในชีวิต

ไม่ว่าจะเป็นใครจากตระกูลนั้นเขาก็ไม่คิดจะสนทั้งนั้น

เพราะทุกอย่างมันเป็นแค่เกมที่มีเขาเป็นคนขับเคลื่อนและใครอีกคนเป็นหมากให้เกมดำเนินไป เรื่องราวมันควรเป็นไปแบบนั้นตั้งแต่ต้นจนจบ ถ้าเขาไม่เป็นฝ่ายเปลี่ยนกฏพวกนั้นเสียเอง

มันเปลี่ยนไปตั้งแต่ตอนไหน วันที่คนที่เขาเลือกแต่งงานด้วยคือเธอ วันที่เขาใช้ความรู้สึกเข้ามาเกี่ยวข้อง วันที่เขาเริ่มคาดหวังกับความสัมพันธ์ที่เริ่มจากการหลอกลวง หรือวันที่เขาแตะต้องเธอ...คนที่เขาไม่สมควรแตะต้อง คนที่เขาควรมองห่าง ๆ และปล่อยให้เรื่องราวทุกอย่างดำเนินไปอย่างที่มันควรเป็น แต่ทุกอย่างกลับผิดพลาดไปหมด

เขาเริ่มคิดถึงการผูกมัด 

ผู้หญิงที่ทำให้โลกทั้งใบของเขาเปลี่ยน คนที่ทำให้เขาไม่สุขุมในหลาย ๆ ครั้ง ขาดสติในหลายต่อหลายหน ผู้หญิงน่ารำคาญในแบบที่เขาไม่เคยคิดว่าจะชอบแต่กลับอยากให้เธออยู่ใกล้ ๆ ตลอดเวลา 

คนช่างพูดช่างเจรจาเสียจนเขานึกปวดหัวแต่กลับชอบฟังในสิ่งที่เธอพูด คนที่ซุ่มซ่ามเสียจนหลายครั้งเขาต้องส่งเสียงดุหากแววตาซ่อนรอยยิ้ม คนที่มองทุกอย่างในโลกใบนี้ในแง่บวกเสมอ คนที่ชอบส่งยิ้มให้ทุกอย่างรอบกายจนเขานึกอิจฉาทุกสิ่งบนโลกที่ได้รับรอยยิ้มพวกนั้นไปจนนึกอยากไปช่วงชิงกลับ

มีบางคนที่เขาอิจฉาจนแทบบ้า

ยุนกิ...

เสียงเจื้อยแจ้วของเธอยังคงดังก้องอยู่ข้างหู แจ่มชัด แต่พอลืมตากลับเลือนหาย

ทั้งที่อายุห่างกันตั้งหลายปียังกล้าเรียกชื่อเขาโดยไม่มีคำว่าพี่นำหน้า แต่เขาไม่เคยนึกโกรธ 

เขาชอบหมดทุกอย่างในนั้น ทุกอย่างที่รวมขึ้นเป็นเธอ ไม่ว่าจะเป็นตอนที่เธอทำหน้าบึ้งตึงกระเง้ากระงอดใส่ หรือแม้กระทั่งตอนถกเถียงกับเขาในทุก ๆ เรื่อง คนที่บางครั้งเห็นเรื่องกินเป็นเรื่องใหญ่ที่สุดในชีวิต สดใสและเป็นตัวของตัวเองอย่างถึงที่สุดเวลาอยู่กับเขา

คนเดียวที่เขายอมแพ้ เป็นคนเดียวที่เขายอม...

วันที่เขาดึงเธอเข้ามาในชีวิต เขาเริ่มคิดถึงสิ่งที่ไม่เคยคิด เธอเข้ามาอยู่ในโลกของเขาทีละนิดจนกระทั่งถึงวันที่โลกมืดมนของเขาเปลี่ยนไป และเธอ...กลายมาเป็นโลกทั้งใบของเขา

แต่แล้วโลกทั้งใบของเขาใบนั้นกลับพังครืนลง เพียงเพราะคำพูดประโยคเดียวของเธอที่หลุดออกมา 

คำว่าไม่รัก เหมือนมีดแหลมคมที่กรีดลึกลงกลางใจ หัวใจเขาเจ็บแปลบ ยิ่งคิดถึงเรื่องราวมากมายที่มีร่วมกันมาความเจ็บปวดยิ่งรุนแรง ย้ำเตือนให้เขารู้ เรื่องระหว่างเธอและเขากำลังจะกลายเป็นอดีต แต่ความทรงจำกลับชัดเจนเหมือนเพิ่งเกิด

ประกายตาคมหม่นหมองลงเรื่อย ๆ ในทุก ๆ วินาที 

ช่างน่าสมเพช ทั้งที่เธอเหยียบย่ำหัวใจเขาขนาดนี้ เขาก็ยังเกลียดเธอไม่ลง 




+++++++++++++++++++++++++++++++++



[2] อาจจะสั้นไปหน่อย แต่สารภาพว่าเป็นตอนที่เขียนไปปวดหัวไป เหมือนโดนดูดพลังงาน จริง ๆ มันมีส่วนขยายที่ยังไม่ได้ลงในบทนี้ด้วย แต่ขอตัดออกไปก่อน ไม่ไหวแล้วกับดราม่ามันช่างปวดหัวดีแท้
เลิกดราม่าดีกว่าเนอะ เอ็งสองคนรีบ ๆ คืนดีกันซะ

[1] ขอบคุณมาก ๆ สำหรับทุกคอมเม้นทุกความเห็นที่ช่วยตอบคำถามเรานะคะทุกคน ดีใจที่ทุกคนได้รับสารในแบบที่เราอยากสื่อไปครบถ้วน เดินทางมาถึงตอนนี้กันแล้ว ไม่อยากบอกก็ต้องบอกว่าครึ่งหลังมันดราม่าตามชื่อตอนเลย เขียนยากมาก อารมณ์ล้วน ๆ เลย เห้อ เหนื่อย... อดทนกันอีกนิดนะ นี่ก็น่าจะเป็นดราม่าใหญ่ที่สุดแล้วละเนอะ 

 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 158 ครั้ง

3,711 ความคิดเห็น

  1. #3705 +Me!!LittleDuck+ (@min219) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 14 กันยายน 2562 / 12:05

    ไม่ไหววแล้ววว
    #3705
    0
  2. #3634 palmisvip (@palmisvip) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 16 กันยายน 2561 / 16:45
    ไม่ไหวเลยยย TT
    #3634
    0
  3. #3607 Jungkook1234 (@Jungkook1234) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2561 / 18:59
    <p>เศร้าาาาา????????????</p>
    #3607
    0
  4. #3135 prim____ (@prim____) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2560 / 09:29
    หน่วงงง
    #3135
    0
  5. #3117 aom_aom (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2560 / 18:01
    ยุนกิน้องรักแกมากนะเข้าใจน้องสิ อย่าโกรธน้อง อย่างอนน้อง น้องก็เจ็บมาเยอะเหมือนกัน

    สู้ๆนะไรท์ พอเถอะความเศร้าไม่เอาแล้ว T_T (ไม่สงสารใครทั้งนั้น ตอนนี้สงสารตัวเองเสียน้ำตาไปเท่าไรแล้ว)
    #3117
    0
  6. #3115 jirat (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2560 / 10:50
    ไม่ไหวแล้ว ร้องไห้จนเพื่อนด่าว่าเป็นอะไร ได้แต่บอกว่าลิซ่าเลิกกับพี่ก้าแล้วแต่ไม่มีใครเข้าใจ ยังจะถามว่าเค้าคบกันตอนไหน กุอ่านฟิคงง ฟิคคคค

    ทำไมชั้นต้องมาชิปคู่ที่ไม่มีใครชิปแบบนี้ โคตรพ่อโคตรแม่เรือผี ต้องโทดไรท์เลย ชิปเพราะอ่านเรื่องนี้ อยากจะบ้าตาย โมเม้นจริงก็ไม่มี วงเค้าจะเจอกันทีก็ลุ้นแล้วลุ้นอีก ในฟิคก็ดราม่าอีก ตายยยย วอนไรท์ส่งความหวานมาดามใจก้วย พลีสสสสส
    #3115
    0
  7. #3114 1ofthekind (@1ofthekind) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2560 / 07:45
    อ่าแล้วร้องไห้เป็นเด็กเลย555
    #3114
    0
  8. #3113 pkmyt (@powpc) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2560 / 23:36
    แม่เอ๊ยยยยยยย อ่านไปร้องไป คัดจมูกไปหมดแล้ววว รีบดีกันเถ๊อะ ใจจะขาดรอนๆ
    #3113
    0
  9. #3112 ต่อโชค (@puis_) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2560 / 22:37
    ไรท์เก่งที่สุดเลยค่ะ สวยงามดั่งที่ผ่านมา และตราตรึงหัวใจเหลือเกินค่ะในบทนี้ สู้ๆนะคะแล้วก็พักผ่อนด้วย
    #3112
    0
  10. #3111 JirapaPawarana (@JirapaPawarana) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2560 / 21:58
    เจบปวด
    #3111
    0
  11. #3109 parn_555 (@parn_555) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2560 / 13:21
    ไม่รักหรอ!!!ไม่ไรักได้ไง ถถถ.สงสารลิซอ่ะ ทำไมพระเอกไม่พูด!!!!!ไม่อธิบายตั้งแต่แรกสุดท้ายลิซก้ทิ้ง แล้วพึ่งมาสำนึก ดร่าม่าไปอีก~~~มาอัพต่อนะคะไรท์ จุ๊บ~
    #3109
    0
  12. #3108 enjoy17 (@enjoy17) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2560 / 10:19
    ยัยน้องมาง้อพี่ด่วนๆเลยย สงสารยุนกิอ่ะ อ่านไปน้ำตาไหลไปโดนแม่ด่าไป&#128514;วงวาร สู้ๆนะไรท์
    #3108
    0
  13. #3107 may_chuthamas (@may_chuthamas) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2560 / 01:15
    อ่านไปหน่วงไปอ่ะแบบรู้สึกมีอารมย์ร่วมมากกับนิยายเรื่องนี้มันอ่านแล้วเข้าถึงตัวละคร อ่านๆไปอ้าวน้ำตาไหลเฉย รีบมาต่อนะคะรออยู่ ดีมากเวอร์
    #3107
    0
  14. #3106 Radcha7 (@Radcha7) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2560 / 00:51
    งานนี้คงต้องส่งกำลังให้ทั้งยุนกิทั้งไรท์เลย สู้ๆ นะยุนกิทำเพื่อลิซ่าขนาดนีแล้ว อย่ายอมแพ้นะ ยังไงก็ต้องพาลิซ่ากลับมาให้ได้นะ น้องแค่เข้าใจผิดเอง แต่ก่อนอื่นยุนกิต้องรักษาใจตัวเองก่อน ถ้าผลการแก้แค้นมันพลิกแสดงว่าครอบครัวลิซก็ไม่ได้โดนอะไรร้ายแรง และถ้าลิซรู้ว่ายุนกิทำเพื่อตัวเองขนาดไหน ลิซต้องเป็นฝ่ายง้อยุนกิแน่ ปล.รอเล่มนะคะ จุ๊บ
    #3106
    0
  15. #3105 รอรูปเล่มเน้อ (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2560 / 00:03
    สู้ๆ นะคะไรท์ นี่รอรูปเล่มแบบใจจดใจจ่อ เชื่อว่าความรักจะชนะทุกอย่าง ถ้าไม่อยากสูญเสียก็ต้องสู้นะยุนกิ ยอมลดความทรนงแล้ว จะยอมแพ้ง่ายๆ ได้ไง ยุนกิไม่เคยแพ้นี่ ไม่ได้ด้วยเล่ห์ก็คว้าคืนมาด้วยกลสิ ฮี่ๆ
    #3105
    0
  16. #3104 pakpkn (@pakpkn) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2560 / 23:30
    ฮืออออ ไรท์สงสารรอ่าเบิกดราม่าน้ะๆๆๆ
    #3104
    0
  17. #3103 Juno_e (@juno_e) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2560 / 23:28
    ฮื่อออออ ดราม่ามากกก สงสารยุนกิ สงสารลิซ ฉันสงสารรรรรรร
    #3103
    0
  18. #3102 arabe2 (@arabe) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2560 / 22:46
    ตอนหน้าขอแค่อย่าดราม่า มันบีบหัวใจเกิน
    #3102
    0
  19. #3101 nini1003 (@nuhava13) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2560 / 22:16
    คนบ้าฮื่อๆไม่บอกน้องไปล่ะไปง้อน้องเร็วๆเลย
    #3101
    0
  20. #3100 +++bor_beer+++ (@beer-naka) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2560 / 21:23
    งือ สงสารคนพี่ จากดราม่าลูกนี้ต้องหวานคูณสิบเลยนะไรท์
    #3100
    0
  21. #3099 ZtotheaReal (@ZtotheaReal) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2560 / 20:12
    ยุนกิเชื่อเหรอว่าลิซไม่รัก คนโง่ๆๆๆๆๆ
    #3099
    0
  22. #3098 Ms.Fueng (@fueng-baborjung) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2560 / 20:00
    น้องไปแล้วจริงๆ ฮือออออ

    ยุนกิก็เจ็บ แต่ลลิซเจ็บกว่ายุนกืเยอะ 

    ทั้งสองคนรีบกลับมาคืนดีกันเร็วๆเถอะ

    ทิชชู่เราจะหมดแล้วเนี่ย T_T
    #3098
    0
  23. #3097 Pordee_B97 (@Pordee_B97) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2560 / 19:59
    อะไรคือการบอกนางเอกเหยียบย่ำหัวใจและไอก่อนหน้านั้นที่เฉยชาใส่เขาละ ไม่หนักกว่าหรอ และที่นางเอกบอกไม่รักนี้เชื่อหรอทั้งๆที่ก่อนหน้านี้นางเอกบอกจะเลิกรัก! จะเลิกอ่ะเลิก แสงว่าเขารักไงงง โถ่ววววว //ฮรื่อออ อินไปอีกกกกก รีบมาต่อนะคะไรท์
    #3097
    1
    • #3097-1 enjoy17 (@enjoy17) (จากตอนที่ 39)
      6 ธันวาคม 2560 / 10:20
      ชอบๆเม้นนี้ อินเหมือนเราเลย
      #3097-1
  24. #3096 Potploy (@Potploy) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2560 / 19:37
    ไม่เอาม่าแล้วไรท์ สงสารทั้งคู่อ่ะ กลับมาดีกันๆ
    #3096
    0
  25. #3095 Taelicekookmin (@Taelicekookmin) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2560 / 18:12
    ดราม่าจนไม่กล้ากดเข้าอ่านและอ่าาา กลัวตอนต่อไป
    #3095
    0