[ ปิดโอน Re-print ] All to you [Fic Suga x Lisa] - END

ตอนที่ 21 : [All to you] Chapter 19 - In time

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 11,949
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 209 ครั้ง
    5 ก.ค. 60

 
Chapter 19 
 
 
 
ไม่กี่นาทีก่อนที่เข็มนาฬิกาจะชี้ขาดว่าทันหรือสาย ลลิสาเบียดร่างแทรกผ่านผู้คนที่เดินขวักไขว่ไปมาบริเวณหน้าตึกสถาบันสอนทำอาหาร กระทั่งขึ้นมาถึงยังคลาสเรียนจนได้ 
 
"ทำไมวันนี้มาช้าล่ะ" เสียงหนึ่งเอ่ยทักทาย ลลิสาหันมองไปยังเพื่อนร่วมคลาสที่ส่งยิ้มให้เธออยู่ก่อน เธอคือนาอึน เพื่อนที่อายุใกล้เคียงกับเธอที่สุดในคลาสนี้แล้ว อาจเพราะอายุที่ใกล้เคียงกัน แม้ไม่ได้ถึงขั้นสนิทชิดเชื้อแต่ทั้งคู่ก็พูดคุยกันมากกว่าคนอื่น ๆ 
 
"ตื่นสายน่ะ" เอ่ยตอบขณะหยิบชุดขึ้นมาสวมเพื่อเตรียมพร้อมสำหรับการเรียนในวันนี้

คำตอบของเธอไม่ใช่คำโกหก วันนี้เธอตื่นสายจริง ๆ แต่ก็นั่นแหละ อันที่จริงวันนี้มันควรเป็นวันหยุดที่เธอต้องได้พักไม่ใช่หรือไงกันนะ ตั้งแต่มหาวิทยาลัยเปิดภาคเรียนมาได้หลายอาทิตย์ ลลิสารู้สึกว่าร่างกายของเธอถูกใช้งานหนักจริง ๆ ไปเรียนหนังสือทุกวันยังไม่พอ ถึงวันหยุดยังต้องมาเรียนทำอาหารเสียอีก 
 
ทั้งหมดนี้ก็เพื่อคน ๆ เดียว
 
มินยุนกินะมินยุนกิ แบบนี้เรียกว่าทรมานกันชัด ๆ เลยสิ
 
"แดนก็ยังไม่มาเหมือนกัน" ลลิสามองตามสายตานาอึนไปยังประตูที่ยังว่างเปล่าเมื่อได้ยินหญิงสาวเอ่ยถึงใครอีกคน
 
แดนที่ว่าก็คือแดเนียล ชายหนุ่มเพียงคนเดียวในคลาสเรียนนี้ที่ทำให้ทุกคนฮือฮาตั้งแต่เมื่อครั้งแรกที่เจอหน้ากัน คงเพราะไม่คาดคิดว่าจะมีผู้ชายมาเรียนทำอาหารด้วย ที่สำคัญเขายังเป็นผู้ชายทั้งแท่งที่หล่อมาก ๆ เสียด้วยสิ
 
แน่ละ สาวน้อยสาวใหญ่ในคลาสต่างให้ความสนใจในตัวเขาเป็นพิเศษ โดยเฉพาะเพื่อนใหม่ของเธอคนนี้ที่ดูจะให้ความสนใจชนิดที่เรียกได้ว่า 'พิเศษ' กว่าคนอื่น
 
ลลิสาอมยิ้มเมื่อหันกลับมาสนใจของที่ถูกจัดวางบนโต๊ะเรียบร้อย เธอหยิบสมุดและปากกามาจดสูตรตามที่อาจารย์ผู้สอนบอกอย่างครบถ้วนไม่ให้ตกหล่นเพราะเกรงไปว่าถ้าตกหรือขาดอะไรไปสักเพียงอย่าง พ่อคนช่างเลือกคงได้บ่นเอาได้หากรสชาติมันผิดเพี้ยนไป
 
"นี่เธอยังจดใส่สมุดอยู่เหรอ เดี๋ยวนี้เค้าใช้แบบนี้กันแล้วนะ" นาอึนยกอุปกรณ์อิเลคทอนิกส์ของตนขึ้นมาด้วยหน้าตาที่ดูประหลาดใจมากที่เห็นเธอจดทุกอย่างลงสมุดบันทึก
 
"ฉันชอบแบบนี้มากกว่า" ลลิสาเอ่ยสั้น ๆ และหันกลับไปจดบันทึกต่อ
 
หลังจากเรียนไปได้สักพัก ชายหนุ่มหนึ่งเดียวในคลาสก็ปรากฎตัว นาอึนยิ้มแป้นพลางสะกิดลลิสาไปมาจนเธอได้หันไปมองและส่งยิ้มให้เขา
 
แดเนียลเดินมารวมตัวกับทุกคน เขาหันมองสมุดในมือของลลิสา 
 
"ขอยืมลอกหน่อยนะ" 
 
"ยืมสมุดฉันเหรอ?"
 
"ใช่"
 
"อืม...ลายมือฉันห่วยมาก นายคงอ่านไม่ออกหรอก ให้นาอึนส่งให้สิ" ลลิสาหันไปทางนาอึนพลางพยักหน้าให้ คนถูกเปิดทางให้ยิ้มแป้นขณะหันมองเขา
 
"เดี๋ยวฉันส่งให้เอง นายจะได้ไม่ต้องจด"
 
"อ้อ ขอบใจนะ" แดเนียลเอ่ยขอบคุณ นาอึนยิ้มจนแก้มปริ  
 
การเรียนในวันนี้จบลงด้วยการให้ทุกคนลงมือทำจริง ลลิสาจัดแต่งอาหารที่ทำเสร็จเรียบร้อยใส่จานและอดไม่ได้ที่จะหยิบมือถือมากดถ่ายรูปเก็บไว้ หน้าตาออกมาสวยงามใช้ได้แต่เรื่องรสชาติเธอไม่แน่ใจนักแม้จะมั่นใจว่าทำตามสูตรทุกอย่างแล้วก็ตาม
 
กระทั่งอาจารย์ผู้สอนตรวจผลงานแล้วลลิสาจึงได้ลองตักชิม มันออกมาดูดีกว่าที่คิด 
 
'มีฝีมือเหมือนกันแฮะเรา' หญิงสาวชื่นชมตัวเองในใจ แม้ว่าระหว่างการทำจะดูทุลักทุเลไปบ้างแต่ผลที่ได้ก็เป็นที่น่าพึงพอใจ
 
"ช่วยชิมหน่อยสิ" อาหารจานหนึ่งถูกยื่นส่งมาตรงหน้า ลลิสาหันมองคนที่ยื่นมาให้ด้วยความงง
 
"ทำไมเหรอ?"
 
"ไม่รู้มันขาดอะไร ชิมแล้วแต่มันแปลก ๆ บอกไม่ถูก" แดเนียลทำหน้างง ๆ ลลิสาย่นหัวคิ้วแต่ก็ยอมช่วยเขาชิม
 
"มันก็ปกตินี่ มันแปลกยังไงเหรอ" เธอเอ่ยตอบหลังชิมอาหารจานนั้น รสชาติที่เขาทำไม่ได้แตกต่างจากที่เธอทำได้เลยสักนิด
 
"จริงเหรอ"
 
"อืม" ลลิสาพยักหน้า 
 
"สงสัยจะคิดไปเอง ขอบคุณนะ" ชายหนุ่มเดินกลับไปยังโต๊ะของตัวเอง 
 
ลลิสาจึงหันกลับมามองโต๊ะของเธออีกครั้ง สภาพบนโต๊ะยังกับสมรภูมิรบ ช่างรกสิ้นดี หญิงสาวเก็บกวาดของบนโต๊ะลงและทำความสะอาดอุปกรณ์ทุกอย่างเพื่อเตรียมตัวกลับ
 
"ลิซ่า...จะกลับแล้วเหรอ" นาอึนเอ่ยถามเมื่อเห็นเธอเก็บทุกอย่างเรียบร้อย
 
"อืม"
 
"กลับยังไง ให้ไปส่งมั้ย" 
 
"ไม่เป็นไร บ้านเราอยู่ไม่ไกล นั่งรถแป้บเดียวก็ถึง" หญิงสาวระบายยิ้มขณะหยิบกระเป๋าขึ้นมาสะพาย
 
"กลับก่อนนะ" เธอเอ่ยลานาอึนและเดินออกจากห้องเรียน  
 
เมื่อก้าวเข้าลิฟต์มาได้ก็หยิบมือถือขึ้นมากดส่งรูปอาหารที่เพิ่งถ่ายรูปเก็บไว้ส่งไปให้คนที่เป็นต้นเหตุให้เธอต้องมาเรียนอยู่แบบนี้
 
ก็นะ เขาอุตส่าห์จ่ายเงินค่าเรียนให้ ส่งความคืบหน้าให้ดูหน่อยก็แล้วกัน
 
มินยุนกิยังคงเปิดอ่านข้อความเธอช้าเหมือนเคย แต่ลลิสาไม่แปลกใจนัก เธอชินซะแล้ว เวลาผ่านไปเธอเริ่มได้เรียนรู้และเดาได้ว่าเขาคงยุ่งอยู่กับงานและขลุกอยู่ในห้องทำเพลงส่วนตัว เวลาที่เขาอยู่ในห้องนั้นเขาดูจริงจังและตั้งใจมาก ๆ จนแทบไม่สนใจโลกภายนอก
 
วันนี้ก็คงเป็นแบบนั้นอยู่
 
มือที่ตั้งใจจะเก็บมือถือลงกระเป๋าต้องหยุดชะงักเมื่อเสียงเรียกเข้าร้องดังขึ้นเสียก่อน 
 
"ซองแจ..." ลลิสาพึมพำเมื่อเห็นชื่อบนหน้าจอก่อนจะรีบกดรับ
 
"ลิซ อยู่กับพี่ยุนกิมั้ย" 
 
"เปล่า ทำไมเหรอ" 
 
"ทำไมเขาไม่รับโทรศัพท์ฉันเลย นี่โทรไปหลายรอบแล้วนะ"
 
"ช่วงนี้เขายุ่ง ๆ น่ะ" 
 
"งั้นฝากข้อความบอกเขาให้หน่อยสิ"
 
"ทำไมไม่บอกเขาเองล่ะ" นี่เธอกลายเป็นตัวกลางการสื่อสารระหว่างพวกเขาไปตั้งแต่เมื่อไหร่กัน
 
"ฝากเธอไปบอกก็เหมือนกันละน่า" 
 
ลลิสาฮึดฮัดขณะฟังข้อความที่ซองแจฝากไปถึงมินยุนกิ ท่าทางของเธอเปลี่ยนไปเล็กน้อยเมื่อฟังจบ
 
"แข่งบาสเหรอ?" เธอเอ่ยถามอีกครั้ง
 
"ใช่ เออ...ฉันต้องขออนุญาตเธอก่อนมั้ยที่ยืมตัวพี่ยุนกิมาแบบนี้"
 
"จะบ้าเหรอ เกี่ยวอะไรกับฉันล่ะ"
 
"ก็ถ้าเธอไม่อนุญาตพี่ยุนกิก็มาไม่ได้ ถูกมั้ย"
 
"ไร้สาระน่า" หญิงสาวพ่นคำบ่นและได้ยินซองแจหัวเราะกลับมา 
 
"ฉันต้องวางแล้ว อย่าลืมบอกพี่ยุนกิให้ด้วยนะ" 
 
"อืม" ลลิสารับปาก
 
หลังวางสายจากซองแจได้ลลิสาก็อดนึกถึงวันที่หมอนี่นัดพบเธอเมื่อหลายวันก่อนขึ้นมาไม่ได้ หลังจากที่เขารู้เรื่องแต่งงานของเธอกับมินยุนกิ ซอบแจโวยวายใหญ่โตใส่เธอ ก่อนที่ท้ายที่สุดจะยอมรับและเข้าใจเรื่องราวได้แม้จะยังงง ๆ อยู่มากก็ตาม 
 
ลิฟต์เคลื่อนลงมาถึงชั้นล่าง ลลิสาก็ได้รับข้อความที่ส่งกลับมาจากมินยุนกิ แปลกแฮะวันนี้เขาอ่านข้อความเร็วกว่าทุกครั้ง 
 
'ทำเอง?' 
 
อ้าว เขาถามแปลก ๆ ไม่ใช่เธอแล้วจะเป็นใครล่ะ
 
'ก็ต้องทำเองสิ' เธอพิมพ์ตอบกลับไปและรอว่าเขาจะตอบอะไรกลับมา 
 
ข้อความตอบกลับของเขาเว้นช่วงไปเพียงครู่เดียว ก็
 
'งั้นเย็นนี้ทำเมนูนี้นะ'
 
ห๊ะ!! ลลิสาชะงักเท้าแทบจะทันที ทำเมนูนี้เย็นนี้นี่นะ
 
'แต่ฉันยังทำไม่เก่งเลยนะ รสชาติมันก็ไม่ค่อยอร่อยด้วย'  เธอรีบพิมพ์กลับไป 
 
'ไม่เป็นไร ยังไงก็กินได้'
 
'ตกลงตามนี้นะ'
 
เดี๋ยวก่อนสิ ตกลงตามนี้อะไรกัน เธอไม่ได้ตกลงด้วยเสียหน่อย นี่ใจคอจะไม่ให้เธอได้หยุดพักเลยรึไงกันนะ
 
ลลิสาคอตก จำต้องเปลี่ยนเป้าหมายจากการมุ่งตรงกลับบ้านเป็นไปซื้อของเพื่อทำอาหารมื้อเย็นให้เขาแทน 
 
เห้อ...นี่เธอกลายเป็นเมียทาสไปแล้วจริง ๆ สินะ 
 
 
 
 
"ทำไมกลับช้า" มินยุนกิเอ่ยถามเมื่อลลิสาเปิดประตูเข้ามาในห้องได้
 
"ก็ไปซื้อของทำอาหารเย็นให้คุณไง" หญิงสาวเอ่ยตอบพร้อมยกโชว์ข้าวของที่ไปเลือกซื้อมาแล้วต้องชะงักเมื่อสายตาหันไปพบว่ามินยุนกิไม่ได้อยู่ลำพัง แต่ยังมีอีกสองหนุ่มที่รีบลุกขึ้นมายังจุดที่เธอและเขายืนกันอยู่ทันทีเมื่อเห็นเธอเข้า
 
"ลืมบอกว่าวันนี้เรามีแขก"
 
"สวัสดีครับ" สองหนุ่มเอ่ยทักทาย ลลิสาจึงรีบทักทายกลับ
 
"นี่นัมจุน เคยเจอกันที่งานปาร์ตี้ จำได้ไหม"
 
"ค่ะ.. " ลลิสาพยักหน้า
 
"ส่วนเจ้านี่..."
 
"โฮซอกครับ ขอฝากท้องด้วยซักมื้อนะครับ" หนุ่มหน้าทะเล้นแนะนำตัวเองเสร็จสรรพโดยไม่รอให้มินยุนกิเอ่ยก่อน
 
"ใครบอกจะให้อยู่กินด้วย"
 
"อย่าใจดำกับเพื่อนสิวะ" นัมจุนรีบเข้ามากอดคอคนที่ตีหน้าเซ็ง
 
"ใช่ คุณลิซ่าเค้ายังไม่ว่าอะไรเลย จริงมั้ยครับ"
 
"ค่ะ" ลลิสายิ้มให้เขาก่อนจะหันมามองคนข้างกาย
 
"ฉันเอาของไปเก็บนะ" เธอบอกเขาก่อนจะขอตัวนำของเข้าไปในครัว 
 
"กลับกันไปได้แล้ว" เมื่อลลิสาก้าวพ้นออกไปแล้ว มินยุนกิเอ่ยปากไล่เพื่อน
 
"เห้ย ไรวะ ขอกินข้าวด้วยมื้อเดียวไม่ได้รึไง ใจดำว่ะ"
 
"พวกนายนี่มัน"
 
"ถ้ากลัวเมียนายจะเหนื่อย เดี๋ยวฉันไปเป็นลูกมือให้ก็ได้" นัมจุนเสนอตัวแล้วก้าวเท้าจะตามลลิสาเข้าไปในครัวแต่ถูกรั้งคอไว้เสียก่อน
 
"ไม่ต้อง" มินยุนกิส่งเสียงขู่ก่อนจะใช้อีกมือดึงชายเสื้อโฮซอกที่ทำท่าจะก้าวตามไปอีกคนเอาไว้
 
"นายด้วย นั่งรออยู่ตรงนี้เลย" ท่าทางของเขาเรียกรอยยิ้มจากคนที่ตั้งใจแกล้งเล่นได้ในทันที สองหนุ่มส่งเสียงหัวเราะขบขันท่าทางจริงจังของเพื่อน
 
 
ลลิสาวางของที่หิ้วมาลงบนโต๊ะได้ก็ก้าวมาเปิดตู้เย็นและกำลังมองของที่มีอยู่ข้างใน เริ่มคิดว่าจะทำอะไรเพิ่มดีนอกเหนือจากเมนูที่มินยุนกิอยากทาน การมีแขกมาร่วมโต๊ะด้วยแบบนี้ทำให้เธอคิดหนัก ปกติก็ไม่ใช่คนทำอาหารเก่งอยู่แล้ว 
 
"ทำอะไรง่าย ๆ ก็แล้วกัน" เธอพึมพำหลังยืนตัดสินใจอยู่ชั่วครู่ก่อนหยิบของที่พอใช้ได้ออกมาวาง 
 
"ช่วยมั้ย" ลลิสาแหงนเงยขึ้นมามองคนที่เดินเข้ามาหาและเอ่ยถาม
 
"ไม่เป็นไร คุณไปคุยกับเพื่อนเถอะ"
 
"คุยเบื่อแล้ว" มินยุนกิเดินอ้อมเข้ามาในครัวและขยับเข้ามายืนข้าง ๆ
 
"มาสิ จะช่วย"
 
ท่าทางของเขาทำให้ลลิสามองจ้องไม่วางตา ทำไมวันนี้ใจดีจัง
 
"เป็นอะไร" เขาเอ่ยถามเมื่อเห็นสายตาของเธอ
 
"คุณไม่ได้กินอะไรผิดไปใช่มั้ยอ่ะ ทำไมใจดีงี้" เธอเอ่ยขึ้น
 
"นี่..."
 
"หรือจะไม่สบาย" เธอพึมพำพร้อมยกมือขึ้นอังหน้าผากเขาและยกอีกข้างวางบนหน้าผากตัวเองเพื่อเทียบอุณหภูมิ
 
"ก็ปกติดีนี่นา หรือฉันจะฝันไป"
 
มินยุนกิตีหน้านิ่ง ดึงมือเธอออกก่อนจะใช้นิ้วดีดเข้าที่หน้าผากของเธออย่างจัง
 
"อ๊ะ!" คนถูกดีดหน้าผากร้องเสียงหลง เงยหน้ามองเขาตาเขียวปั๊ด 
 
"เจ็บนะ"
 
"จะได้เลิกเพ้อเจ้อ" เขาว่า ลลิสาจึงหน้ามุ่ยหนักขึ้นไปอีก ปากก็พึมพำ
 
"ช้ำหมดแล้วเนี่ย ดีดมาได้" เธอคลำหน้าผากตัวเองป้อย ๆ มินยุนกิเหลือบสายตามองเธอแวบหนึ่งก่อนจะหันไปมองข้าวของที่วางอยู่บนโต๊ะ
 
"จะให้ช่วยอะไร บอกมาสิ" 
 
ลลิสาย่นจมูกใส่ก่อนจะหยิบผักที่วางอยู่บนโต๊ะยื่นส่งให้เขา
 
"ล้างแล้วก็หั่น" เธอเอ่ยสั้น ๆ 
 
มินยุนกิหยิบผักไปยืนล้างอย่างไม่อิดออด คนออกคำสั่งถึงกับตาโต บทจะพูดง่ายก็พูดง่ายเสียจนเธองุนงง
 
"เสร็จแล้ว แล้วไงต่อ"
 
"หั่นนี่ให้หน่อย" เธอยื่นส่งของอีกอย่างให้ มินยุนกิก็รับไป
 
"หั่นประมาณไหน แค่นี้ได้มั้ย"
 
"ได้" เอ่ยตอบไปแล้วสีหน้าของลลิสาก็ยิ่งประหลาดขึ้น เธอจึงลองหยิบของอีกอย่างใส่ถ้วยและยื่นส่งให้เขา
 
"เสร็จแล้วหั่นนี่ให้ด้วยนะ"
 
"อืม" เขารับคำง่าย ๆ อีกครั้ง
 
มันจะน่ากลัวเกินไปแล้ว เขาใจดีเกินไปแบบนี้มันต้องมีอะไรผิดปกติแน่ ๆ ลลิสาหันกลับ ไม่กล้าใช้ให้เขาทำอะไรอีก
 
"เสร็จแล้ว ให้ทำอะไรอีกมั้ย" 
 
"ไม่แล้ว" เธอส่ายหน้าและก้มหน้างุด
 
"จะทำอะไรให้สองคนนั้นเหรอ" เขาเอ่ยถาม
 
"ยังไม่รู้เลย" ลลิสาเอ่ยตอบ
 
"อ้าว แล้วให้หั่นพวกนี้ทำไม"
 
"หั่นเฉย ๆ" คำตอบของเธอเบาลง ๆ เรื่อย ๆ
 
"หั่นเฉย ๆ?" มินยุนกิทวนคำตอบ ลลิสาจึงพยักหน้าหงึก ๆ ให้เขา
 
"นี่!" 
 
"อ้อ...นึกออกแล้ว" ลลิสารีบร้องบอกก่อนที่มินยุนกิจะทันได้โมโห เธอหันไปหยิบของอีกอย่างยื่นให้เขา
 
"เพื่อนคุณกินนี่ได้ใช่มั้ย" เธอเอ่ยถาม
 
"ได้" 
 
"งั้น ฉันทำให้เพื่อนคุณก็แล้วกันนะ" เธอส่งยิ้มแป้นให้เขาก่อนหมุนตัวกลับ มือหนาของมินยุนกิดึงขอในมือเธอออกและวางมันลง ลลิสามองเขางง ๆ
 
"ของเจ้าพวกนั้นนะทำเมื่อไหร่ก็ได้" เขาเอ่ยเสียงเรียบก่อนหยิบของที่เธอซื้อมาเลื่อนไปหยุดตรงหน้าเธอ
 
"ทำนี่ก่อนดีกว่านะ" ชายหนุ่มส่งยิ้มให้ ลลิสาหันมองรอยยิ้มเขาแล้วก็ต้องยิ้มเก้อ ๆ คืนกลับ รอยยิ้มที่เขามากับสายตาที่เขามองนั่นมันบ่งชัดว่าไม่เปิดโอกาสให้เธอได้ปฏิเสธ 
 
สัญญาณการเป็นเมียทาสกลับมาแล้ว ที่เขาใจดีเมื่อกี้ให้ถือเป็นโปรโมชั่นพิเศษที่มาแบบสั้นเป็นพิเศษจริง ๆ
 
จะใจดีให้ตลอดไปก็ไม่ได้
 
"นี่ ผัวเมียคู่นั้นน่ะ" นัมจุนส่งเสียงดังมาจากอีกฝั่ง
 
"แขกจะกินอาหารวันนี้นะครับ ช่วยเร่งมือหน่อยนะครับ อย่าเพิ่งจู๋จี๋กัน" 
 
ลลิสาหน้ารื้นขึ้นทันทีที่ได้ยินจบประโยค ส่วนมินยุนกิหันกลับไปมองเพื่อนพร้อม ๆ กับของใกล้มือที่ถูกปาจากมือของเขาไปยังร่างที่นั่งอยู่ห่างออกไปชนิดที่ลลิสาห้ามไว้ไม่ทัน
 
"คุณ...นั่นมันผักนะ"
 
"โทษที มันหลุดมือ" เขาเอ่ยสั้น ๆ พลางหันมองคนที่รับผักซึ่งจงใจหลุดออกจากมือเขาได้แม่นยำพอกัน
 
"จะให้กินเจ้านี่รอก่อนเหรอ" นัมจุนส่งเสียงถามกลับมา 
 
"พอมั้ยล่ะ ถ้าไม่พอมีอีกนะ" มินยุนกิเอ่ยถามหน้าตาเฉย ลลิสาจึงรีบดึงผักออกจากมือเขาแทบไม่ทัน
 
คนพวกนี้ อายุก็ไม่ใช่น้อย ๆ แล้ว เล่นเป็นเด็กไปได้
 
ไม่นานนักหลังจากนั้นอาหารทุกอย่างก็เสร็จเรียบร้อยและพร้อมอยู่บนโต๊ะ ระหว่างนั่งทานอาหารมื้อเย็น ลลิสานั่งฟังสามหนุ่มพูดคุยกันไปมาโดยที่เธอได้แต่คอยหัวเราะกับคำพูดของพวกเขา ทั้งนัมจุนและโฮซอกน่ารักและเป็นกันเองจนทำให้เธอรู้สึกเป็นสนิทด้วยได้ง่ายขึ้น สองหนุ่มเองก็ขยันขุดเรื่องมาเล่าให้เธอได้หัวเราะได้ไม่หยุด
 
"เดี๋ยวข้าวก็ติดคอหรอก" เพราะเห็นเธอมัวแต่หัวเราะ มินยุนกิจึงเอ่ยเตือน
 
"ก็มันตลกนี่นา"
 
"ไม่เห็นจะตลกตรงไหน" เขาเอ่ยขึ้นอีก ลลิสาหันไปมองเขาแวบหนึ่ง ทำไมเขาชอบขัดอยู่เรื่อยเลยนะ 
 
"ยุนกิก็เป็นแบบนี้ละครับ คุณลิซ่าอย่าไปใส่ใจเลย" นัมจุนได้ทีรีบเอ่ย 
 
"เป็นยังไง" มินยุนกิหันมองเพื่อน
 
"ก็แบบนี้..." นัมจุนแสร้งลากเสียงโดยมีโฮซอกช่วยประสานเสียงอีกคน แบบนี้จึงกลายเป็นแบบนี้ที่ยาวและยานกว่าปกติ
 
ลลิสาหัวเราะลั่นก่อนหันมามองคนข้างกายที่แสร้งหัวเราะพอเป็นพิธีแล้วก็ตีหน้านิ่งเช่นเดิม
 
หลังอาหารเย็นผ่านพ้น สองหนุ่มอยู่พูดคุยต่ออีกสักพักก็ขอตัวกลับไป ส่วนลลิสาเมื่อเก็บจานเข้าไปวางในครัวได้ก็กลับออกมาเก็บกวาดโต๊ะอาหารจนสะอาดเรียบร้อน แล้วจึงเดินกลับเข้ามาในครัวอีกครั้งเพื่อจัดการกับถ้วยชามที่กองรออยู่
 
"ช่วย" มินยุนกิเดินเข้่ามาหยุดยืนข้าง ๆ ลลิสาหันมองเขาก่อนดึงสายตากลับ
 
"คุณไม่ต้องทำงานต่อแล้วเหรอ"
 
"วันนี้พอแล้ว ได้เจ้าพวกนั้นช่วยไปเยอะ" เขาเอ่ยตอบขณะยื่นมือมารับจานจากที่ลลิสาล้างอยู่ไปล้างต่อ
 
"พวกเขาน่ารักดีนะ"
 
"อืม" เขาเอ่ยสั้น ๆ
 
"รู้จักกันมานานแล้วเหรอคะ" 
 
"กับนัมจุนก็ตั้งแต่เด็ก ส่วนโฮซอกมารู้จักตอนที่โตมาแล้ว" 
 
"ดีจัง" หญิงสาวพึมพำ
 
"ดียังไง"
 
"ก็ดีที่มีเพื่อนดี ๆ ไง"
 
"แล้วไม่มีกับเค้ารึไง เพื่อนน่ะ"
 
"มีสิ แชงไง แล้วก็มีพี่ดี ๆ ด้วย" เธออวดพร้อมรอยยิ้ม
 
"หมายถึงพี่สาวเธอน่ะนะ"
 
"ใช่ค่ะ" ลลิสาเอ่ยตอบก่อนตัดสินใจเล่าต่อ
 
"ฉันกับพี่ ๆ เรารู้จักกันมาตั้งแต่เด็กแล้วแต่เพิ่งมาเป็นครอบครัวเดียวกันไม่กี่ปีนี่เอง" 
 
"ยังไง"  มินยุนกิเลิกคิ้วเมื่อได้ยิน
 
"ความจริงแล้วฉันไม่มีญาติพี่น้องกับเค้าหรอก..." คนเอ่ยเล่าหยุดนิ่งไปนิดนึงเมื่อหวนนึกถึงชีวิตวัยเด็กของตนเอง
 
"ฉันอยู่กับแม่แค่สองคนมาตลอด บ้านเกิดคุณพ่อกับบ้านแม่ฉันอยู่ใกล้ ๆ กัน ช่วงปิดเทอมคุณพ่อชอบพาพี่จีซูกับพี่เจนนี่กลับไปที่นั่น เราก็เลยสนิทกันตั้งแต่เด็ก" 
 
"เธอเข้ามาอยู่กับครอบครัวคิมได้ยังไงเหรอ" มินยุนกิเอ่ยถามต่ออย่างสนใจ
 
"พอแม่ฉันเสีย ฉันก็ไม่มีญาติที่ไหนเหลืออยู่เลย คุณพ่อท่านสงสาร ก็เลยรับฉันมาอยู่ด้วย จากนั้นก็อย่างที่คุณรู้" 
 
"แล้ว...พ่อเธอล่ะ พ่อแท้ ๆ ของเธอ" 
 
ลลิสาส่ายหน้าเมื่อได้ยินคำถามนั้น
 
"แม่ไม่เคยพูดถึง ฉันก็ไม่ได้ถาม" ไม่ใช่ว่าไม่อยากรู้ว่าพ่อของเธอคือใคร แต่เพราะแม่ไม่เคยบอกเล่าเธอจึงไม่กล้าถามอะไร ได้แต่เก็บความสงสัยเอาไว้จนกระทั่งความใคร่รู้นั้นเลือนหายไปตามกาลเวลา
 
บางทีพ่อของเธอคงจากโลกนี้ไปนานแล้วเช่นที่เธอเข้าใจมาตลอด เพราะถ้าเขายังมีชีวิตอยู่คงได้ออกตามหาเธอและแม่บ้างกระมัง
 
"ทำไมทำหน้าแบบนั้นล่ะ นี่ฉันไม่ได้เล่าเรื่องเศร้าอยู่นะ" ลลิสาหันมองคนข้างกายที่มีสีหน้าแปลกไปเธอจึงอดเอ่ยแซวไม่ได้
 
"เมื่อก่อนมันอาจจะเศร้า แต่มันนานมากจนฉันลืมความรู้สึกเก่า ๆ พวกนั้นไปแล้วละ"
 
"คิดถึงแม่มั้ย" จู่ ๆ เขาก็เอ่ยถามคำถามนั้น ลลิสามีอาการอึ้งไปเล็กน้อย เธอคาดเดาไปว่าคำเย้าของเธอคงได้รับปฎิกิริยาตอบกลับมาเช่นที่เคยเป็นมา แต่ครั้งนี้กลับผิดคาด เขาถามคำถามที่เธอไม่คาดคิดกลับมา
 
"คิดถึงแม่รึเปล่า" เขาเอ่ยถามซ้ำ ลลิสาจึงพยักหน้า
 
"คิดถึงสิ" หกปีที่ท่านจากไปไม่ยาวนานเลย ความทรงจำทั้งหมดยังคงอยู่และกลั่นออกมาเป็นความคิดถึงที่ไม่เคยเลือนหายไปไหน
 
"ปกติฉันจะกลับไปเยี่ยมแม่ทุก ๆ ปีอยู่แล้ว ปีไหนคิดถึงมากหน่อยก็ไปบ่อยหน่อย" 
 
"ปีนี้ล่ะ"
 
"ปีนี้เหรอ..." ลลิสาหยุดคิดไปชั่วครู่
 
"ปีนี้ฉันเรียนหนักมาก แล้วก็...มีหลายเรื่องเกิดขึ้น ยังไม่มีเวลาเลย" หญิงสาวมีสีหน้ารู้สึกผิดไปเล็กน้อยเมื่อสำนึกได้ว่าปีนี้เธอยังไม่ได้กลับไปเยี่ยมมารดาเลยสักครั้ง
 
"แต่ก็อีกไม่นานนี่แหละ ใกล้ได้ไปเยี่ยมท่านแล้ว" 
 
"อืม..." มินยุนกิพยักหน้าขึ้นลง
 
"งั้นปีนี้เราไปด้วยกันนะ" เสียงเรียบนั้นเอ่ยดังก่อนจานใบสุดท้ายจะถูกวางเก็บลงยังที่วางจาน
 
"ว่าไงนะ" ลลิสาเอ่ยถามซ้ำ ไม่แน่ใจว่าตนได้ยินถูกต้อง
 
"บอกว่าปีนี้เราไปด้วยกัน หูไม่ดีรึไง" เขาเลิกคิ้วถามกลับ ลลิสานิ่งงันไปชั่วขณะหนึ่ง เธอไม่รู้ควรรู้สึกยังไงกับสิ่งที่ได้ยิน
 
เขาจะไปด้วย ไปเยี่ยมแม่กับเธอด้วย
 
"ใครบอกว่าจะให้ไปด้วย" หญิงสาวเอ่ยถามเสียงแผ่ว
 
"ก็บอกอยู่นี่ไงว่าจะไปด้วย" เขาสวนกลับทันควัน ลลิสามุ่ยหน้าลงข่มความรู้สึกบางอย่างที่วิ่งพล่านไปมา
 
ความรู้สึกที่บอกไม่ถูก คล้ายกำลังดีใจกับสิ่งที่ได้ยินจนแทบระงับความยินดีนั้นเอาไว้ไม่อยู่
 
"แล้วคุณล่ะ ไม่เห็นเคยพูดถึงเรื่องแม่ของคุณบ้างเลย" ลลิสาเปลี่ยนเรื่อง ถามเขากลับไปบ้าง
 
มินยุนกิชะงักมือที่กำลังเช็ดผ้า เขานิ่งไปชั่วครู่ก่อนหันมาส่งยิ้มให้เธอ
 
"ไม่มีอะไรหรอก"
 
"ไม่มีอะไรได้ไงอ่ะ ทีฉันยังเล่าเรื่องแม่ให้ฟังเลย อย่าขี้โกงสิ" เธอเอ่ยท้วง
 
"ไม่มีก็แปลว่าไม่มี เลิกพูดเรื่องนี้แล้วไปอาบน้ำนอนดีกว่า ง่วงแล้ว" มินยุนกิเปลี่ยนเรื่อง เขายกมือทั้งสองข้างวางลงบนบ่าลลิสาพร้อมหมุนร่างของเธอให้ก้าวออกจากห้องครัว
 
"เดี๋ยวสิคุณ..." เธอร้องทักแต่ดูเหมือนเขาจะไม่ฟังเสียแล้ว
 
แปลกจัง ทำไมพูดเรื่องนี้เขาถึงมีท่าทีแปลก ๆ นะ ทำยังกับว่าไม่อยากพูดถึงและไม่อยากให้เธอถามถึงงั้นแหละ
 
เขามีเรื่องอะไรกันแน่นะ
 
หลังอาบน้ำเสร็จเรียบร้อย ลลิสาพาตัวเองมานั่งเช็ดผมที่ยังไม่แห้งดียังโต๊ะที่เต็มไปด้วยหนังสือเรียนของเธอ ก่อนหน้านั้นบนโต๊ะนี้ว่างเปล่า มีของวางอยู่เพียงไม่กี่ชิ้น แต่หลังเปิดเทอมได้ไม่นานลลิสาก็นำหนังสือของตนมาจับจองจนมันกลายเป็นโต๊ะทำงานของเธอไปเรียบร้อย
 
ร่างเล็กนั่งเช็ดผมไปด้วยหยิบหนังสือเรียนมาเปิดอ่านไปด้วยอย่างคร่าว ๆ ไม่ได้ตั้งใจมากนัก และเมื่อนึกถึงเรื่องที่ซองแจโทรหาเธอเมื่อตอนกลางวันได้เธอจึงหันมองคนที่นั่งอ่านหนังสืออยู่บนเตียงพร้อมบอกเล่า
 
"วันนี้ซองแจโทรมาด้วย" มินยุนกิวางหนังสือลงเมื่อได้ยิน
 
"ซองแจบอกว่าโทรหาคุณแล้วแต่คุณไม่ยอมรับสาย ก็เลยฝากให้ฉันมาบอกคุณแทน"
 
"เรื่องอะไร"
 
"เห็นว่าจะมีนัดแข่งบาสกันเดือนหน้าหรือยังไงนี่แหละ เลยฝากชวนคุณ" 
 
"อ้อ" มินยุนกิขานรับสั้น ๆ และยกหนังสือในมือขึ้นอ่่านต่อ
 
"คุณจะไปใช่มั้ย" ลลิสายังเอ่ยถามต่อ
 
"ไม่รู้ ยังไม่ตัดสินใจ"
 
"อ้าว ทำไมล่ะ น่าสนใจออกนะ" 
 
"รู้แล้วเหรอว่าแข่งที่ไหนยังไง ถึงบอกว่ามันน่าสนใจ"
 
"ก็..." ลลิสาอึกอัก "ไม่รู้...แค่รู้ว่ามันน่าสน ฉันอยากไปดูนี่นา"  
 
"อยากไปจริงเหรอ" เขาถามกลับ ลลิสาจึงรีบพยักหน้าทันที
 
"แล้วถ้าติดเรียนจะทำยังไง"
 
"ไม่เป็นไร ลาได้" เธอตอบทันที คนเอ่ยถามถึงกับมองดุกลับมาเมื่อได้ยินประโยคนั้น 
 
"ลา?" เขาทวนคำก่อนบ่นพึมพำ 
 
"มัวแต่เรียน ๆ เล่น ๆ แบบนี้ เมื่อไหร่จะเรียนจบ"
 
"แค่ครั้งเดียวเอง ไม่ได้ลาไปดูบ่อย ๆ ซะหน่อย" เธอรีบเอ่ยแก้ตัว นึกสงสัยว่าวิญญาณคุณพ่อเข้าสิงเขารึไงกันนะ ถึงมายุ่งกับเรื่องเรียนของเธอเหมือนเธอเป็นลูกสาวแบบนี้
 
"มันก็มีผลต่อการเรียนเหมือนกันไม่ใช่เหรอ" มินยุนกิยังคงบ่นต่อจนลลิสานึกขำ 
 
ชัดเลย จากสถานะการเป็นสามีเขาเลื่อนขั้นขึ้นเป็นคุณพ่อเธอซะแล้ว
 
"ค่ะ ทราบแล้วค่ะ หนูสัญญาว่าจะตั้งใจเรียนให้จบให้ได้" ลลิสาทำเสียงล้อเลียนและแสดงท่าทางมุ่งมั่นเต็มที่ จึงได้เห็นสายตาคมดุจากคนที่ถูกเธอล้อเลียนมองกลับมา
 
หญิงสาวจึงยิ้มเก้อ ๆ ส่งให้
 
เห้อ คนอะไรตีหน้านิ่งได้ขนาดนี้ ไม่มีอารมณ์ขันเสียเลยสิ หรือเธอจะตลกฝืดเกินไปนะ  
 
ร่างเล็กหมุนตัวกลับ ยกมือขึ้นจับผ้าขึ้นเช็ดผมตามเดิม
 
"มานี่ซิ" เขาเอ่ยเรียก ลลิสาชะงักกึกและหมุนตัวกลับไปมองเขาอีกครั้ง 
 
"ทำไมเหรอ" เธอไม่วางใจนัก หรือมุขของเธอมันแป้กจนไปกระทบอะไรให้เขาขุ่นเคืองรึเปล่านะ  
 
"มาเถอะน่า" เขาเอ่ยต่อ หญิงสาวชั่งใจอยู่ชั่วครู่จึงลุกขึ้นและเดินไปยังเตียง
 
"มีอะไรเหรอ"
 
"นั่งลงสิ" เขาเอ่ยต่อ ลลิสาทำตามอย่างว่าง่ายแม้จะยังงง ๆ 
 
"ฮือ..." ลลิสาหันขวับมองเขาทันทีเมื่อเขายกมือขึ้นเช็ดผมให้เธอ
 
"อยู่นิ่ง ๆ สิ" 
 
"ไม่เป็นไร ฉันทำเองได้" เธอเกรงใจเขาอย่างบอกไม่ถูก 
 
"ถ้าปล่อยให้เช็ดเอง กลัวว่าคืนนี้จะไม่ได้นอน"
 
"บ้าสิ มันไม่ขนาดนั้นเสียหน่อย" เธอเถียงเพราะแน่ใจว่าเธอไม่ได้ชักช้าขนาดนั้น ถึงเมื่อกี้มันจะช้ากว่าทุกครั้งก็เถอะนะแต่นั่นเพราะเธอไม่ได้ตั้งใจเช็ดจริงจังนี่นา
 
"ไม่ต้องเถียงแล้ว อยู่นิ่ง ๆ"เขาออกคำสั่ง ลลิสาจึงต้องนั่งนิ่งและบ่นพึมพำกับตัวเอง
 
"คุณ..." หลังเงียบไปนานเธอก็เอ่ยเรียกเขา
 
"หืม"
 
"ขอฉันไปด้วยนะ" 
 
"ไปไหน"
 
"ก็ไปดูคุณแข่งบาสไง" เธอเอ่ยขึ้นอีก มินยุนกิเหลือบสายตามองมาแวบหนึ่งไม่เอ่ยตอบอะไร
 
"นะ นะ สัญญาจะทำตัวดี ๆ ไม่ดื้อไม่ซน" เธอหันกลับมามอง
 
"ไม่ดื้อไม่ซน แค่บอกให้นั่งนิ่ง ๆ ยังทำไม่ได้เลย" เขาดุ ลลิสามุ่ยหน้าและหันกลับไปอีกครั้ง
 
ทำไมรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นเด็กลงทุกวันจริง ๆ 
 
 
 
"อร่อยอ่ะ ไม่น่าเชื่อว่าเธอจะทำอาหารเก่งขนาดนี้" แชยองเอ่ยชมหลังจากตักชิมอาหารที่ลลิสานำมาฝาก
 
"สมกับที่สามีส่งไปเรียนใช่มั้ยล่ะ" จีซูเอ่ยเย้า คนที่กำลังยิ้มแป้นกับคำชื่นชมจึงต้องเปลี่ยนสีหน้าไปในทันที
 
"พี่อ่ะ อย่าพูดแบบนั้นสิคะ"
 
"ก็มันเป็นความจริงไม่เห็นต้องอายเลย" 
 
"ใช่ จะว่าไปเขาก็จริงจังนะคะพี่ ทุ่มทุนให้ลิซ่าไปเรียนทำอาหารแบบนี้ จริงจังสุด ๆ" แชยองกล่าวยิ้ม ๆ
 
"จริงจังอะไรกัน คนที่เหนื่อยคือฉันนะ" ลลิสาทิ้งร่างลงนั่งยกมือขึ้นเท้าคาง
 
"แล้วอาหารที่เรียนก็คือของโปรดเขาทั้งนั้นเลยด้วย"
 
"ก็ถูกแล้ว เธอไปเรียนทำอาหารเพื่อเขา ก็ต้องเรียนทำของโปรดเขาสิ" จีซูเอ่ยขึ้น
 
"แล้วนี่เรียนทำไปกี่อย่างแล้ว"
 
"หลายอย่างแล้วเหมือนกันค่ะ แต่เมนูนี้เพิ่งลองทำโดยไม่ดูสูตรเลยมาให้พี่ชิมก่อน มันไม่ขาดอะไรแน่นะคะ"
 
"ไม่นะ พี่ว่าโอเคเลยล่ะ" 
 
"ถ้างั้นวันนี้มีสอบ หนูจะทำเมนูนี้สอบ" ลลิสายิ้มกับตัวเองก่อนจะหันมองนาฬิกา
 
"หนูต้องไปเรียนแล้วค่ะ ยังไงฝากให้พี่เจนนี่ชิมให้ด้วยนะคะว่ารสชาติเป็นไง" หญิงสาวบอกจีซูและแชยองก่อนจะรีบลุกขึ้นกึ่งเดินกึ่งวิ่งออกจากบ้านไป
 
"น้องสาวฉัน จากเด็กทำสวนหลังบ้านกลายมาเป็นแม่ครัวใหญ่ไปซะแล้ว" จีซูพึมพำตามหลัง แชยองหัวเราะกับคำเย้าหยอกนั้นและหันไปตักอาหารชิมต่อ
 
"ห้ามกินหมดนะ ไว้ให้เจนนี่ด้วย" จีซูเอ่ยเตือนเมื่อเห็นแชยองตักชิมไม่ยอมหยุด เจ้าตัวจึงส่งยิ้มให้ 
 
ส่วนลลิสาเมื่อออกจากบ้านตระกูลคิมได้ก็ตรงดิ่งมายังสถาบันสอนทำอาหารด้วยความเร่งรีบอีกเช่นเคย เป็นแบบนี้แทบทุกวันจนกลายเป็นภาพชินตาของใครหลายคนไปซะแล้ว แต่วันนี้ระหว่างที่เธอก้าวเข้าตึกเธอพบใครอีกคนเข้าซะก่อน ร่างสูงที่ยืนพิงผนังก้มหน้ามองมือถือในมือราวไม่ใส่ใจผู้คนที่เดินไปมาเรียกความสนใจจากเธอได้ในทันที
 
"รอใครเหรอแดน" ลลิสาเอ่ยถาม แดเนียลเงยหน้าขึ้นมองก่อนจะส่ายหน้าไปมา
 
"อ้อ...เปล่า เพิ่งมาเหรอ"
 
"อืม ฉันมาสายแทบทุกวันน่ะ" หญิงสาวเอ่ยตอบก่อนจะเดินไปกดลิฟต์
 
"ไปด้วยกันมั้ย" เธอหันไปชวน ชายหนุ่มพยักหน้าและก้าวตามเข้ามา
 
"นายมานานรึยัง" 
 
"ผมเหรอ เพิ่งมาถึงเหมือนกัน" เขาเอ่ยตอบ แทนตัวเองได้สุภาพเสียจนลลิสาแปลกใจ
 
"เหมือนกันเลยแฮะ เราสองคนนี่มันคนสายประจำคลาสเลย" ลลิสากล่าวยิ้ม ๆ และเงียบลงจนกระทั่งลิฟต์เคลื่อนมาถึงชั้นเรียน ทั้งสองจึงรีบก้าวเข้าห้องซึ่งเวลานี้ทุกคนเตรียมพร้อมสำหรับการเรียนกันเรียบร้อยแล้ว
 
"เธอสองคนมาด้วยกันเหรอ" นาอึนเอ่ยถามทันทีที่ลลิสาเข้ามาประจำที่ได้
 
"หืม...ใคร?"
 
"ก็เธอกับแดนไง" 
 
"อ้อ เปล่านี่ ฉันเจอเขาข้างล่างน่ะ" 
 
"จริงเหรอ" นาอึนถามซ้ำท่าทางราวไม่แน่ใจนัก
 
"อืม" ลลิสาเอ่ยตอบแล้วก็รีบหันไปใส่ใจกับการเรียนวันนี้จึงไม่ได้สนใจสายตาเคลือบแคลงใจที่นาอึนมี
 
เรียนไปได้สักพัก อาจารย์ผู้สอนให้ทุกคนได้ไปเลือกซื้อวัตถุดิบสำหรับทำอาหารของตนเอง นาอึนจึงหันชวนลลิสาและไม่ลืมที่จะชวนแดเนียลไปด้วยกัน
 
"ไปด้วยกันนะแดน" นาอึนส่งยิ้มให้เขาที่พยักหน้ารับง่าย ๆ 
 
"คิดไว้รึยังว่าจะทำอะไร" ระหว่างที่ก้าวออกจากห้องเรียนได้ นาอึนก็หันถามเขาด้วยความสนใจ
 
"ไม่รู้สิ"
 
"อ้าว ไม่รู้ได้ไง แล้วจะเลือกซื้อถูกเหรอ"
 
"คงเป็นอะไรสักอย่างที่เรียนไปแล้วมั้ง คิดไม่ออกเหมือนกัน" เขาเอ่ยตอบ
 
"ไม่ได้นะแดน นายต้องเลือกแล้ว ไม่งั้นจะซื้อของไม่ทันนะ" นาอึนดูเป็นเดือดเป็นร้อนกว่าเจ้าตัวเสียอีก
 
"ครั้งก่อนที่นายทำคัมจาทังก็อร่อยดีน่ะ" ลลิสาเอ่ยขึ้นขณะเลือกหยิบวัตถุดิบของตนเอง เธอหันไปทางนาอึน
 
"เธอก็ได้ชิมใช่มั้ยนาอึน"
 
"ใช่ ๆ" นาอึนรีบพยักหน้าและรีบหันมองเขา
 
"ทำคัมจาทังสิ นายทำอร่อย" 
 
"งั้นทำคัมจาทังก็ได้" เขาเอ่ยง่าย ๆ
 
ลลิสาหันมองเขาแวบหนึ่ง เออแฮะ ทำไมพูดง่ายดีจัง ก่อนจะหันไปมองนาอึนที่ระบายยิ้มกว้างและรีบช่วยเขาเลือกซื้อวัตถุดิบสำหรับทำอาหาร
 
ดูเหมือนว่านาอึนจะชอบเขามากจริง ๆ 
 
ลลิสาหันกลับมาสนใจสิ่งที่ตนต้องเลือกซื้อบ้าง เธอเดินหยิบโน่นหยิบนี่จนเกือบครบแล้ว จึงไปยืนมองอีกหนึ่งวัตถุดิบ ขณะที่กำลังเอื้อมมือจะหยิบอีกมือหนึ่งก็คว้ามันลงมาและยื่นให้เสียก่อน
 
"ขอบใจนะ" เธอรับของมาจากแดเนียลที่เขาเดินมาตรงนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ 
 
"เอาอะไรอีกมั้ย ผมหยิบให้" เขาเอ่ยอย่างมีน้ำใจ ลลิสาส่ายหน้า
 
"ครบแล้วละ แล้วของนายล่ะ" 
 
"เสร็จแล้ว" เขาเอ่ยตอบ ลลิสาเลิกคิ้ว ทั้งที่เขาเพิ่งตัดสินใจได้แท้ ๆ ว่าจะทำอะไรแต่กลายเป็นคนที่เลือกซื้อวัตถุดิบได้เร็วกว่าทุกคนเสียอีก
 
"แล้วนาอึนล่ะ" เธอหันมองหาเพื่อน แล้วจึงเห็นน่อึนก้าวตามมา
 
"ได้ครบมั้ยนาอึน" 
 
"ฉันหาซอสไม่เจอ" นาอึนส่ายหน้าและรีบบอก 
 
"มันอยู่โซนโน้นแน่ะ" 
 
"ไกลจัง นี่ฉันเดินจนเหนื่อยแล้วนะ" นาอึนระบายลมหายใจท่าทางเหนื่อย ๆ ให้ได้เห็น
 
"เดี๋ยวไปหยิบให้" แดเนียลเสนอ คนที่มีอาการเหน็ดเหนื่อยเมื่อกี้จึงยิ้มร่าเริงกระปี้กระเป่าขึ้นมาทันที
 
"ขอบคุณนะแดน" เธอส่งยิ้มหวานให้เขาแม้กระทั่งว่าเขาเดินออกไปจากบริเวณนั้นแล้วก็ตาม
 
"ลิซ่า" นาอึนเอ่ยเรียก ลลิสาที่กำลังก้มหน้าเช็คของในตะกร้าจึงเงยหน้าขึ้นมอง
 
"เธอรู้ใช่มั้ยว่าฉันชอบแดนมาก" คำบอกกล่าวของนาอึนทำให้ลลิสาหยุดชะงักไปชั่วครู่ 
 
"แล้ว..." เธอเอ่ยถามกลับ
 
"ไม่มีอะไร แค่อยากบอกไว้ กลัวเธอจะลืมน่ะ" นาอึนเอ่ยยิ้ม ๆ 
 
"พูดมาตรง ๆ เถอะ ฉันไม่ใช่คนชอบอ้อมค้อม" ลลิสาเอ่ยขึ้นมาบ้าง 
 
"ถ้าเธอชอบเขาเธอก็ไปบอกเขา บอกฉันมันไม่มีประโยชน์หรอก อีกอย่างฉันไม่ได้คิดอะไรกับเขาทั้งนั้นอย่ากังวลไปเลย" เธอเอ่ยยืดยาวก่อนจะหันไปมองตัวกลางที่เพิ่งเดินกลับมา
 
"แดน นาอึนมีอะไรจะบอกแน่ะ" เธอเอ่ยเสียงเรียบ 
 
"อะไรเหรอ" แดเนียลหันมองนาอึนที่หน้าเหรอหราไม่ทันตั้งตัว 
 
"บอกเขาสิ"
 
"อ้อ...คือฉันเพิ่งนึกได้ว่าอาหารที่ฉันทำมันไม่ต้องใช้ซอสน่ะ" นาอึนเปลี่ยนเรื่องได้รวดเร็ว
 
"ขอโทษนะแดนทำให้นายต้องเดินไกลเลย" 
 
"อ้าวเหรอ ไม่เป็นไร" แดเนียลวางซอสลงในตะกร้าของตัวเอง ในขณะที่นาอึนหันไปมองลลิสาที่มองเธออยู่ก่อนเช่นกัน
 
ลลิสาหน้านิ่ง เธอไม่ใช่คนร้ายกาจอะไรหรอก เพียงแค่ไม่ชอบวิธีการที่นาอึนใช้ คนเราพูดกันตรง ๆ ไม่ง่ายกว่ารึไงนะ จะต้องอ้อมค้อมไปทำไมกัน
 
 

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
 
5/7/17 เข้ามาแก้คำผิดนะคะ ^^ 
++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
 
** เข้ามาแก้ไขข้อมูลนะคะ เบลอหนักเผลอใช้ชื่อสเตจเนมของโฮปเฉยเลย** 
 
 -----------------------------------------------------------------------------------------
 
ลงได้น้อยมาก ๆ แต่ก็อยากลงให้ก่อนเพื่อเป็นการขอโทษทุกคนก็แล้วกันนะคะ อย่างที่บอกว่ามีเวลาเขียนแค่ช่วงดึก ๆ คืนก่อนโน้นหลังไปบริจาคเลือดผลคือเพลียมากหลับยาวเลย ส่วนเมื่อคืนวานเดินทางมาต่างจังหวัดค่ะ มีเวลาเขียนถึงตีสามแต่สมองไม่ค่อยแล่น เขียนบนรถมันมึนหัว วันนี้ทั้งวันก็มีเรื่องให้ผิดแผนกว่าจะได้มาปั่นต่อก็ดึกแล้ว TT ขอโทษจร้าา
 
ปล. ช่วงนี้ปล่อยให้คุณสามีภรรยาเขามีโอกาสหวานบ้างไม่หวานบ้างใส่กันไปก่อนนะทุกคน อย่าเพิ่งเรียกหาดราม่านะ เพราะเดี๋ยวมันจะมาเป็นระยะ ๆ ตั้งแต่น้อยไปหามากและมากกกก มันมาแน่นอนจ้า ^^ 
 
ขอบคุณที่ติดตามนะคะทุกคน อาจไม่ค่อยได้ตอบแต่อ่านทุกคอมเม้นเลย เป็นกำลังใจที่ดีจริงๆ 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 209 ครั้ง

3,712 ความคิดเห็น

  1. #3699 +Me!!LittleDuck+ (@min219) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 13 กันยายน 2562 / 22:35
    คือตากิมุมนี้แบบบ แงง แพ้มากก ช่วยด้วยค่าาา
    รู้ว่านาอึนชอบเขามากนะ แต่ก้อเห็นอยู่รึเปล่าว่าเขาม่ชอบอะ
    #3699
    0
  2. #3540 khamonlak (@khamonlak) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 21 มกราคม 2561 / 22:02
    พี่ก้าโรแมนติกอ่าาาาา เขิน
    #3540
    0
  3. #1086 0810018779 (@0810018779) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2560 / 10:14
    ต่อๆน้า รอค่า
    #1086
    0
  4. #1084 Jawpim (@jpgirl6010) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2560 / 01:11
    คุณยุนกิต้องมีหึงแรงบ้างละน่า มีหนุ่มมาแอบชอบเนี่ย ฮุๆๆๆ
    #1084
    0
  5. #1083 RaineYLovelY (@boruhima) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2560 / 23:20
    ลำไยความนาอึน ส่วนคุณแดนก็รุกหนักมาก
    แต่ทั้งนี้ทั้งนั้น คุณยุนกิน่ารัก มีถามเรื่องส่วนตัวเมียบ้างแล้ว ชอบสุดคือช่วยทำอาหาร กับเช็ดผมให้ น่ารักอ่ะ >_<
    #1083
    0
  6. #1082 aomessi (@aomessi) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2560 / 22:40
    รออ่านตอนต่อไปปป
    #1082
    0
  7. #1081 Birisine (@flannies11) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2560 / 20:32
    เห็นหงิมๆแบบนี้ เธอมันร้ายนาอึน อย่ามายุ่งกับยัยหนูน่ะ เด่วเรียกยุนกิมาจัดการเลย
    #1081
    0
  8. #1080 Ms.Fueng (@fueng-baborjung) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2560 / 20:32
    ยุนกิดูแลเมียดีมาก

    ทั้งช่วยทำกับข้าว

    และเช็ดผมให้ โอ้ย ฟิน
    #1080
    0
  9. #1079 ขี้ชิป (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2560 / 16:56
    ซักอยากให้เเดนสู้เเล้วสิ
    #1079
    0
  10. #1078 orathai37265965 (@orathai37265965) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2560 / 15:11
    ไรท์คะ. ได้คุณแดเนียลมาอย่าทำให้เสียของนะคะ. จัดหนักให้อีตาคุณชายรองหึงหนักๆ. อยากรู้ว่าพี่ท่านจะอาการหนักแค่ไหน #ทีมรอผัวเมียได้กัน
    #1078
    0
  11. #1076 ริน (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2560 / 13:09
    คุณแดนนนน จะชอบลิซคิดดีๆนะ เจ้าที่ยุนกิเค้าหวงแรงมากกกก
    #1076
    0
  12. #1075 nuhava13 (@nuhava13) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2560 / 13:04
    เค้ามีเช็ดผมให้ด้วยอ๊าย><
    #1075
    0
  13. #1074 swangg (@swangg) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2560 / 11:50
    ก่อนจะผ่านนาอึนผ่านยุนกิให้ได้ก่อนเถอะคุณแดนถ้าจะชอบลิซหนะ5555555555555
    #1074
    0
  14. #1072 ravenblack (@ravenblack) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2560 / 11:21
    เป็นกำลังใจให้ไรท์นะคะ สู้ค่าาาา 
    #1072
    0
  15. #1071 gamgamgamm (@galagam) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2560 / 10:27
    ลิซ่าเขามีสามีแล้วเถอะยะโว้ยยวย
    #1071
    0
  16. #1070 kpipe (@kaemkerfar) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2560 / 10:25
    ลำไยนาอึน
    #1070
    0
  17. #1068 j_jaruwan (@j_jaruwan) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2560 / 09:39
    รอค้าาา
    #1068
    0
  18. #1067 karaneewangsri (@karaneewangsri) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2560 / 09:25
    ง่าาาาสนุก ไรทมาต่อน่ะค่ะ ชอบมาก
    #1067
    0
  19. #1066 30palmmy45 (@30palmmy45) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2560 / 09:20
    เยส!! สู้ๆค่ะ
    #1066
    0
  20. #1065 DaraKim (@DaraKim) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2560 / 09:20
    กรี้ดดดดดดดดด
    #1065
    0
  21. #1064 Sari0704 (@sar912) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2560 / 09:11
    ดราม่ามั้ย ม่ายนะ ม่ายยยยยยย ยุนกิน่ารักมากกกกกกกกกกกกกก อบอุ่นขึ้นทุกวัน รอจ้าาาา
    #1064
    0
  22. #1063 eunhyuk2904 (@eunhyuk2904) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2560 / 09:05
    น่ารักง่าาาาา
    #1063
    0
  23. #1062 lovelalice (@lovelalice) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2560 / 09:02
    อิอิ ขอบคุณค่ะ รอฉากหวานๆยุวว
    #1062
    0
  24. #1060 lovelalice (@lovelalice) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2560 / 08:28
    อุสาดีใจ ????
    #1060
    0
  25. #1059 nuhava13 (@nuhava13) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2560 / 08:25
    หากเธอพร้อมฉันจะรออยู่ตรองนี้ ~~~
    #1059
    0