[ ปิดโอน Re-print ] All to you [Fic Suga x Lisa] - END

ตอนที่ 16 : [All to you] Chapter 14 - We

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 10,041
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 233 ครั้ง
    1 มิ.ย. 60

Chapter 14 - เรา





"อยู่ได้มั้ย"

มินยุนกิส่งคำถามให้คนที่กวาดสายตามองภายในห้องที่ตนเพิ่งก้าวเข้ามาถึง ลลิสาดึงสายตามองเขา สะดุดกับคำถามนั้น ไม่ใช่แค่อยู่ได้แต่ห้องขนาดใหญ่แห่งนี้หรูหราและดูสะดวกสบายเกินความจำเป็นด้วยซ้ำไป 

ไม่น่าเชื่อว่าเขาอยู่ที่นี่เพียงคนเดียว

"ค่ะ" 

หญิงสาวเอ่ยตอบพลางมองคนที่พาตัวเองไปนั่งยังโซฟากลางห้องในขณะที่เธอเองยังยืนนิ่งทำอะไรไม่ถูก ทำได้เพียงใช้สายตาสำรวจไปรอบ ๆ ไม่กล้าก้าวย่างไปทางไหนด้วยซ้ำไป มินยุนกิเหลือบสายตากลับมามองเธอ เห็นเธอยังอยู่ที่เดิม เขาถอนใจก่อนขยับตัวลุกขึ้นมาจูงมือเธอและลากกระเป๋าพาเธอไปยังห้องหนึ่ง

"เก็บเสื้อผ้าก่อนแล้วกัน" เขาเอ่ยเมื่อหยุดหน้าตู้เสื้อผ้า ส่งสายตามองเธออีกครั้งก่อนก้าวถอยออกไป 

ลลิสาระบายลมหายใจออกเมื่อเขาปล่อยให้อยู่เพียงลำพัง ก่อนเดินไปเปิดตู้เสื้อผ้าเพื่อสำรวจ เสื้อผ้าของเขาถูกจัดไว้อย่างเป็นระเบียบ หญิงสาวจึงดึงเสื้อผ้าตัวเองออกและจัดเก็บเข้าตู้ที่ว่างอยู่ ภายในใจเกิดความรู้สึกแปลก ๆ 

นี่เธอกำลังจะใช้ชีวิตร่วมกับใครอีกคนจริง ๆ นะหรือ 

ลลิสาอ้อยอิ่งอยู่ในนั้นนานหลายสิบนาทีจึงเดินกลับออกมามองคนที่นั่งนิ่งอยู่ยังโซฟาขณะที่สายตาจับจ้องจอทีวี เห็นเขายังนิ่งเฉย เธอจึงตัดสินใจเดินสำรวจห้องด้วยตัวเอง

ไหน ๆ เธอก็ต้องอยู่ที่นี่อยู่แล้ว เดินสำรวจหน่อยคงไม่เป็นไรกระมัง ระหว่างนี้ก็นึกสงสัยว่าคนแบบไหนกันนะที่ตกแต่งห้องด้วยสีดำทะมึนได้ขนาดนี้ ตั้งแต่ก้าวมาถึงสองสีที่เธอเห็นคือสีดำและสีขาว แทบไม่มีสีสันอื่นปะปน

กระทั่งร่างบางเดินมาหยุดยังห้องห้องหนึ่ง เท้าเรียวเล็กจำต้องก้าวถอยหลังเมื่อพบว่ามันเป็นห้องนอนของเขา

"อ๊ะ!" เธอร้องเสียงหลงเมื่อถอยมาชนเข้ากับร่างที่ยืนอยู่ด้านหลัง ลลิสาแหงนเงยขึ้นมองคนที่รั้งร่างเธอไว้ไม่ให้ล้ม

เขามาอยู่ตรงนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่

"ขอโทษ ฉันไม่รู้ว่ามันเป็นห้องนอนของคุณ" เธอรีบบอก เกรงไปว่าเขาจะโกรธที่เธอก้าวล้ำเข้ามาในพื้นที่ส่วนตัว

"ต่อไปมันจะกลายเป็นห้องนอนของเรา" ชายหนุ่มเอ่ยเสียงเรียบด้วยประโยคที่ทำให้ลลิสารู้สึกราวหัวใจหล่นลงไปถึงตาตุ่ม 

ห้องนอนของเรา

อีกแล้ว เขาช่างพูดประโยคพวกนี้ได้อย่างเรียบนิ่งราวไม่คิดอะไรมากแต่ทำให้เธอคนที่ได้ยินมันนั้นสะดุ้งได้ทุกครั้งไป

"เข้ามาสิ" เขาบอกแบบนั้นก่อนจะก้าวนำเข้าไป 

"เป็นอะไร" เมื่อเห็นเธอไม่ยอมก้าวขยับเขาจึงเอ่ยถาม

"เรา...เราต้องนอนห้องเดียวกันจริง ๆ เหรอ" เสียงแผ่วเบาเอ่ยดัง

"คุณไม่มีห้องอื่นเหรอ ให้ฉันไปนอนห้องนั้นก็ได้" ลลิสาแทบกัดปากตัวเองเมื่อเอ่ยถามคำถามนั้นออกไป ไม่รู้ว่าอะไรผลักดันให้ถามอะไรโง่ ๆ ได้ขนาดนี้กัน คำถามของเธอได้รับคำตอบเป็นสายตาคมที่มองมา เรียบนิ่งและเย็นชาพอ ๆ กับน้ำเสียงของเขา

"แล้วเราจะมาอยู่ด้วยกันทำไม"

"ก็..." ลลิสาแทบพูดอะไรไม่ออก

"ฉัน...ไม่ชินกับการนอนร่วมห้องกับคนอื่น" เธอเอ่ยตามตรง เกิดมาทั้งชีวิตแม้แต่กับพี่สาวของเธอเองยังนอนค้างด้วยกันไม่กี่ครั้ง

"งั้นต่อไปก็ฝึกให้ชินซะ" น้ำเสียงเขาแข็งขึ้นจนลลิสารู้สึกได้ว่าเขาอาจจะเริ่มโกรธแล้ว

"เธอคงไม่คิดว่าจะมาอยู่ที่นี่เฉย ๆ นอนกันคนละห้องแล้วก็ต่างคนต่างอยู่ใช่มั้ย" เขาแค่นยิ้มถาม ลลิสาเงียบกริบ รู้สึกเหมือนโดนด่าทั้งที่ไม่มีประโยคไหนของเขาเข้าใกล้คำด่าเลยด้วยซ้ำไป ร่างเล็กขยับเข้าไปข้างในอย่างเชื่องช้า

ใช่ เธอคิดและแอบคาดหวังว่ามันจะมีทางเป็นไปได้ เขาไม่ได้ชอบเธอด้วยซ้ำ การแต่งงานที่มีเงื่อนไขแบบนี้ ในเมื่อมันเริ่มอย่างจอมปลอมเธอกับเขาก็อาจใช้ชีวิตร่วมกันอย่างจอมปลอมได้

แต่ดูเหมือนคำพูดของเขาจะย้ำให้เธอแน่ใจอย่างชัดเจนว่าเธอหวังอะไรลม ๆ แล้ง ๆ 

มินยุนกิมองคนที่ทำหน้าหงอยที่ก้าวเท้าเข้ามาหา เด็กปากกล้าที่เถียงเขาอย่างไม่ยอมแพ้เมื่อครั้งแรกที่พบกันหายไปไหนหมดแล้วนะ 

"กลัวฉันเหรอ"

ยังจะมาถาม ผู้ชายอย่างเขานี่นะใครบ้างไม่กลัว ชอบทำหน้านิ่งและดุขนาดนั้น 

"เปล่า" แม้ในใจจะคิดอีกอย่างแต่กลับต้องตอบไปอีกอย่าง

"แน่ใจ?"

"อืม..." เอ่ยตอบไปแล้วก็ต้องผงะถอยออกห่างเมื่อจู่ ๆ เขาก็ยื่นหน้าเข้ามาใกล้

"นี่!" หญิงสาวตวาดลั่น

"ไหนบอกไม่กลัวไง" เขาเอ่ยถาม ลลิสาทำตาดุเข่นเขี้ยวมองเขา ใครจะคาดคิดว่าเขาจะแกล้งเธอแบบนี้

"ก็ทำให้ตกใจทำไมล่ะ" เธอเถียง

"แบบนี้สิค่อยสมเป็นเธอหน่อย" มินยุนกิยิ้มขณะลุกขึ้นยืน ลลิสายืนอึ้งไปชั่วขณะ

เขายิ้มเหรอ ยิ้มให้เธอใช่ไหม

"เธอจะนอนพักไปก่อนก็ได้ เดี๋ยวอีกสักพักจะพาไปบ้าน"

"ไปไหนนะ" เธอถามโดยเร็ว

"คุณพ่อท่านอยากพบ" มินยุนกิเอ่ยสั้น ๆ ก่อนก้าวถอยออกจากห้องไป ลลิสามองตามเขาก่อนถอนใจ

อย่างน้อยเขาก็ไม่ร้ายกับเธอจนเกินไป เอานะ...บางทีมันคงไม่มีอะไรน่ากลัวก็เป็นได้



ลลิสาเผลอหลับไปตั้งแต่ตอนไหนไม่รู้ รู้สึกตัวตื่นอีกทีก็เมื่อถูกปลุกจากมินยุนกิ เธอสะดุ้งลุกขึ้นนั่งส่งสายมองเขางง ๆ พอทบทวนจึงจดจำได้ว่าตอนนี้เธออยู่ที่คอนโดฯของเขา 

หญิงสาวหันมองนาฬิกาแล้วต้องตกใจเมื่อพบว่าเธอนอนหลับไปหลายชั่วโมง

"ทำไมคุณไม่ปลุกฉันล่ะ เราจะไปบ้านพ่อคุณไม่ใช่เหรอ" นี่เขาปล่อยให้เธอนอนหลับยาวขนาดนี้ได้ยังไงนะ ครั้นเมื่อนึกอีกครั้งเธอก็แปลกใจตัวเอง เธอนอนหลับยาวขนาดนี้ได้ยังไงกันในที่ไม่คุ้นเคยแบบนี้

มินยุนกิมองคนที่ส่งสายตาตัดพ้อ เขาหรือไม่ปลุก เพิ่งรู้ว่าเธอหลับลึกได้ขนาดนี้ ตอนเขาเข้ามาถึงเธอนอนขดตัวอยู่บนเตียง หมอนก็ไม่หนุน เป็นคนที่นอนหลับได้ประหลาดที่สุด

"ถ้าง่วงก็นอนต่อเถอะ เอาไว้วันหลังค่อยไปก็ได้" เขาเอ่ยพลางพลิกร่างนอนเหยียดอีกฝั่งของเตียง ลลิสาสะบัดหน้าไปมา

"ไม่เป็นไร ฉันตื่นแล้ว" เธอรีบบอก 

คงดูไม่ดีเท่าไหร่หากเธอจะปล่อยเวลาเนิ่นนานไปกว่านี้ การไปพบญาติผู้ใหญ่ควรเป็นสิ่งแรกที่เธอต้องทำด้วยซ้ำไป

"คุณรอฉันแป๊บนะ" บอกเขาก่อนลุกขึ้นยืนและก้าวออกจากห้องนอนไปโดยไม่รอฟังด้วยซ้ำว่าเขาจะเอ่ยอะไร แต่เพียงไม่กี่วินาทีลลิสาก็ต้องก้าวถอยกลับมาใหม่

"ห้องน้ำ...อยู่ไหน" 

มินยุนกิกลั้นขำก่อนจะชี้ไปอีกด้าน คนที่พยายามทำหน้านิ่งจึงก้าวถอยหลังออกไป เมื่อพ้นสายตาเขาได้ก็ต้องยกมือขึ้นปิดหน้าด้วยความอับอาย 

ทำไมเธอต้องทำเรื่องหน้าอายต่อหน้าเขาได้ทุกครั้งไปด้วยนะ

ลลิสาใช้เวลาอยู่ในห้องน้ำชั่วครู่จึงกลับเข้ามาและพบว่ามินยุนกิยังคงเหยียดร่างอยู่บนเตียงเช่นเดิม เขากำลังพูดคุยโทรศัพท์กับใครบางคนอยู่ เมื่อเหลือบมาเห็นเธอเขาจึงขยับลุกขึ้น

"แค่นี้นะ ผมต้องวางแล้ว" เขากรอกเสียงเป็นประโยคสุดท้ายก่อนกดตัดสาย

"ไปกันเถอะ" เขาเอ่ยพร้อมยกมือขึ้นโอบไหล่เธอให้ก้าวเดิน 

ลลิสาชะงักเงยหน้ามองเขา แม้อยากขืนตัวออกเพราะไม่คุ้นชินกับความแนบชิดเหล่านี้ แต่อีกใจก็ร้องเตือน เธอควรฝึกให้ชินเช่นที่เขาบอกไว้ หญิงสาวจึงก้าวออกจากคอนโดฯพร้อมเขาโดยไม่เอ่ยอะไร 

ไม่นานนักเขาก็พาเธอมาถึงยังคฤหาสน์ตระกูลมินที่เธอเคยมาเยือนที่นี่แล้วครั้งหนึ่ง ไม่คาดคิดการกลับมาครั้งนี้ของเธอจะมาด้วยฐานะที่แตกต่างออกไป 

หลังพบกับประธานมินอิลวูและได้พูดคุยกับเขาแล้วลลิสารู้สึกสบายใจอย่างบอกไม่ถูก มินอิลวูใจดีและเมตตาเธอกว่าที่คิดไว้ เฉกเช่นเดียวกับมินยอนซอกที่ชวนเธอพูดคุยด้วยเป็นอย่างดี ผิดกับคนข้างกายที่พอกลับมาถึงบ้านตัวเองก็ทำตัวนิ่งเงียบทั้งที่ก่อนหน้านี้ยังคุยดีกับเธออยู่แท้ ๆ

'พ่อมนุษย์หลายบุคลิก' ลลิสาอดค่อนขอดเขาไม่ได้ 

"ไปอยู่กับเจ้านี่ต้องทำใจหน่อยนะ มันคุ้มดีคุ้มร้าย" มินยอนซอกเอ่ยแซวพลางมองหน้าน้องชายที่ทำไม่แยแสกับคำพูดของเขา เป็นลลิสาที่พูดอะไรไม่ถูกได้แต่ส่งยิ้มเหยเก

"แต่ถ้ารู้ใจมันแล้วปราบไม่ยากหรอก คนแบบนี้เก่งแต่ปาก" 

"พูดมากน่า" มินยุนกิหันส่งเสียงดุพี่ชายเมื่อเขาดูจะพูดมากเกินไป

"ไรวะ พูดเรื่องจริงก็ไม่ได้เหรอ" มินยอนซอกเอ่ยเถียง

"ทีเมียนายเขายังไม่ว่าอะไรเลยซักคำ" ลลิสาแทบสำลักในขณะที่มินยุนกิพ่นลมหายใจออกโดยไม่เอ่ยอะไร

เออดี ภายในวันเดียว เธอเลื่อนขั้นจากแฟนขึ้นไปเป็นเมียเรียบร้อยแล้ว 

คนที่อึดอัดทำตัวไม่ถูกนั่งหดตัวอยู่นิ่ง ๆ พลางคิดไปสะระตะ พี่น้องคู่นี้มันอะไรกัน เถียงกันอยู่ดี ๆ ไหงลุกลามมากระทบถึงเธอได้

"แล้วตัดสินใจรึยัง จะไปจดทะเบียนกันวันไหน"

ร่างที่ก้มหน้านิ่งเงยขึ้นมองมินยอนซอกในทันที ดวงตากลมโตฉายแววฉงน จดทะเบียนอะไร ทะเบียนสมรสนะหรือ อย่างมินยุนกินี่นะจะจดทะเบียนสมรสกับเธอ เป็นไปไม่ได้หรอก เพราะเธอทราบเงื่อนไขการแต่งงานครั้งนี้ดีตั้งแต่แรก มันจะไม่มีอะไรทั้งนั้น ไม่ว่าจะเป็นงานแต่งงานหรือทะเบียนสมรส

ก็แค่มาอยู่ด้วยกันเฉย ๆ แค่เรียกว่าแต่งงานกันยังพูดได้ไม่เต็มปากเลยด้วยซ้ำไป

มินยุนกิหันมองเธอโดยที่ไม่เอ่ยอะไรต่อ มินยอนซอกจึงเปลี่ยนเรื่องพูดคุย ลลิสาสามารถเข้าใจได้ดี เธอไม่ได้คาดหวังอะไรทั้งนั้น เพราะไม่คาดหวังจึงไม่ผิดหวัง จึงสามารถพูดคุยและยิ้มขำกับมินยอนซอกต่อได้โดยไม่รู้สึกตะขิดตะขวงใจใด ๆ ทั้งสิ้น

ทั้งคู่อยู่ที่บ้านตระกูลมินจนกระทั่งถึงตอนเย็น เมื่อทานอาหารเย็นเรียบร้อยมินยุนกิจึงพาเธอกลับ ระหว่างทางลลิสานั่งนิ่งเงียบมาตลอดเช่นเดียวกับเขา ซึ่งเธอมองว่าไม่ใช่เรื่องแปลก ปกติเขาเองก็ไม่ค่อยพูดอะไรอยู่แล้ว จนกระทั่งเขาและเธอกลับมาถึงคอนโดฯ 

หญิงสาวก้าวเข้าห้องโดยมีร่างของเขาก้าวตามไป ในขณะที่เธอยืนลังเลอยู่ชั่วครู่ก็เห็นเขาเดินหายเข้าไปยังห้องห้องหนึ่งและขังตัวเองอยู่ในนั้นเนิ่นนานจนลลิสาแปลกใจ

พิลึกคน โกรธอะไรเธอหรือเปล่า อยู่ ๆ ก็ไม่พูดไม่จาแบบนี้

"ช่างเถอะ ๆ" หญิงสาวส่ายหน้าไปมาก่อนตัดสินใจก้าวไปหยิบชุด อาบน้ำและเตรียมเข้านอนอย่างไม่คิดจะสนใจเขาอีก

อาจเพราะแปลกที่หรือเพราะเธอมีเรื่องกังวลอยู่ จนแล้วจนรอดลลิสาก็ไม่สามารถข่มตาหลับลงได้ ดวงตากลมโตคอยแต่จะเหลือบมองไปยังประตูห้องที่ปิดสนิท จนถึงเวลานี้เขาก็ยังไม่เข้านอน เธอนึกสงสัยว่าห้องนั้นมีอะไรนะ หรือจะเป็นห้องส่วนตัวของเขา บางทีเขาอาจจะใช้ชีวิตอยู่ในห้องนั้นเป็นปกติ 

ก็ดีแล้วไม่ใช่หรือ เป็นแบบนี้ก็ดีเหมือนกัน

บอกตัวเองก่อนพลิกร่างนอนตะแคงข้างพร้อมปิดเปลือกตาลง หลับตาไปได้เพียงไม่นานเสียงประตูห้องก็ถูกเปิดออก ลลิสาลืมตาขึ้นท่ามกลางความมืด รับรู้ถึงร่างที่ก้าวเข้าห้อง พื้นที่ว่างของเตียงที่ยวบลงและลมหายใจที่เป่ารดอยู่ด้านหลัง จนเธออดไม่ได้ที่จะรู้สึกหัวใจเต้นแรงผิดปกติ

"พรุ่งนี้เราไปจดทะเบียนกันนะ" น้ำเสียงราบเรียบนั้นเอ่ยดัง ทำให้ร่างที่นอนตะแคงหันกลับไปมองเขาในทันที ดวงตากลมโตมองผ่านความมืดมองคนที่อยู่ไม่ห่าง

เขา...

"นอนเถอะ" เขาเอ่ยสั้น ๆ ก่อนพลิกร่างกลับไปอีกด้าน ลลิสายังคงตกตะลึง งุนงงกับสิ่งที่ได้ยิน

อะไรเข้าสิงเขากัน เขาทำให้เธองงไปหมด


เป็นอีกคืนที่ลลิสานอนไม่หลับแทบทั้งคืน จนกระทั่งใกล้เช้าจึงสามารถข่มตาลงได้ แต่ได้นอนไปเพียงไม่กี่ชั่วโมงก็ต้องลืมตาตื่นเพราะเสียงนาฬิกาปลุกที่ร้องดัง หญิงสาวสะดุ้งสุดตัวลุกขึ้นควานปิดแทบไม่ทัน 

เธอลืมปิดการตั้งปลุกของมัน

"ขอโทษ" เธอหันมองคนข้างกายที่งัวเงียตื่นเพราะถูกเสียงนาฬิการบกวน 

เขาลืมตามองเธอแวบหนึ่งก่อนพลิกตัวไปอีกด้าน ลลิสามองเขาอย่างงุนงง เขายังสามารถหลับต่อได้ นี่เขาขี้เซาได้ขนาดนี้เชียวหรือ เป็นลลิสาที่ไม่กล้าแม้แต่จะนอนต่อ ดูเหมือนว่าโลกของเธอได้เปลี่ยนไปแล้ว ตั้งแต่ลืมตาขึ้นมาแล้วพบกับความจริงที่ว่าเวลานี้เธอไม่ได้อยู่ตัวคนเดียว เพราะร่างมีชีวิตที่นอนอยู่ข้าง ๆ เธอนี้บ่งบอกทุกอย่างได้ชัดเจน

หญิงสาวระบายลมหายใจออกหวนนึกถึงเรื่องเมื่อคืนที่เขาพูดถึงการจดทะเบียนสมรส ถึงตอนนี้เธอยังสับสนและแปลกใจว่าทำไมเขาต้องลงทุนถึงขนาดนั้น ในใจก็พยายามคิดหาคำตอบ บางทีอาจเพราะเขาคิดอะไรไม่รอบคอบ ไม่แน่ว่าตื่นขึ้นมาอาจลืมไปแล้วว่าตนพูดอะไรไว้ก็เป็นไปได้ 

ใบหน้าเนียนใสสะบัดไปมาก่อนขยับลุกขึ้นจากเตียงและก้าวออกจากห้อง หลังชำระร่างกายเรียบร้อยจึงเดินเข้ามาสำรวจห้องครัวด้วยความสนใจ เริ่มสงสัยว่าปกติเขาทานอาหารยังไง ทำเองหรือสั่งจากที่อื่น หรือมีใครทำให้กันนะ ในตู้เย็นมีของอยู่เต็มตู้แต่ดูจะเป็นอะไรที่สามารถทำได้ง่าย ๆ ไม่ยุ่งยาก หญิงสาวจึงคาดเดาไปว่าห้องครัวแห่งนี้คงไม่เคยผ่านการใช้งานแบบจริงจังเลย

แย่ละ...

คนทำอาหารไม่เก่งสองคนมาอยู่ด้วยกันนี่มันหายนะชัด ๆ  เธอเองก็ใช่ว่าจะเป็นแม่ศรีเรือน หวังว่าเขาคงไม่คาดหวังว่าเธอจะเป็นแม่ครัวทำอาหารให้เขาหรอกนะ ให้ทำอะไรง่าย ๆ น่ะพอไหวแต่ให้ทำจริงจังนี่เป็นไปไม่ได้เลย สู้ให้เธอไปปลูกต้นไม้ดูแลสวนยังจะเข้าท่ากว่า อีกอย่างเธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขาชอบอะไร รสชาติแบบไหน

ร่างเล็กถอนใจเฮือกใหญ่ ยกมือขึ้นรวบผมยาวนั้นมัดไว้พอหลวม ๆ ก่อนเดินไปหยิบขนมปังแผ่นออกจากถุงและวางลงในเครื่องปิ้งขนมปัง ยืนมองมันอย่างใจเย็นกระทั่งมันสุกทั่วทั้งแผ่นจึงหยิบขึ้นมาถืออย่างภาคภูมิใจ เรียวปากบางเจือรอยยิ้มมาดมั่น นี่ไงล่ะอาหารง่าย ๆ ที่เธอคือมือวางอันดับหนึ่ง เรื่องปิ้งขนมปังยังไงไม่ให้ไหม้ ต้มบะหมี่ยังไงให้อร่อย เจ้าลิซคนนี้คือหนึ่งในตองอู

มัวแต่ชื่นชมฝีมือตัวเองกระทั่งขนมปังแผ่นนั้นถูกฉกไปต่อหน้าต่อตา ลลิสาหันขวับไปมอง ผู้ชายผิวขาว ผมยุ่ง ๆ หน้าง่วง ๆ ตาสองข้างแทบจะปิดเข้าหากันยืนคาบขนมปังแผ่นนั้นอยู่ตรงหน้าเธอ คือเขาเอง 

"ขอนะ" เขาเอ่ยสั้น ๆ น้ำเสียงอู้อี้จนแทบฟังไม่รู้เรื่องแต่ยังดีที่เธอยังพอจับใจความได้ พูดจบก็เดินไปนั่งยังโต๊ะอาหารที่อยู่ไม่ไกลโดยไม่รอคอยคำตอบของเธอด้วยซ้ำ

ลลิสาอ้าปากค้าง รับรู้ในวินาทีนั้นว่านอกจากมินยุนกิจะทำอาหารไม่เป็นแล้วเขายังขี้เกียจทำอะไรด้วยตัวเองอีกด้วย แม้ว่ามันจะเป็นเรื่องง่าย ๆ เช่นการปิ้งขนมปังก็ตาม

บรรลัยล่ะ!

หญิงสาวหันกลับมามองขนมปังในถุง แม้จะนึกท้อใจแต่ก็คล้ายกับเพิ่งรู้สึกตัวว่ามันคงเป็นหน้าที่ที่เธอพึงปฎิบัติให้เขา เธอหยิบขนมปังออกมาปิ้งอีกสองสามแผ่น วางมันใส่จานและหันไปหยิบแยมที่อยู่ในตู้เย็นออกมาตักใส่ถ้วยเล็ก ๆ เดินถือไปวางให้

แค่ทาแยมเอง คงไม่ต้องให้เธอทำให้หรอกนะ

"ฉันทำอาหารไม่เป็นนะ ทำได้แค่นี้แหละ" เธอรีบบอกเขาก่อนจะถอยกลับมาในครัว ก่อนที่เขาจะคาดหวังอะไรไปมากกว่านี้เธอต้องรีบตัดไฟเสียตั้งแต่ต้นลม แม้จะรู้ว่ามันเป็นหน้าที่แต่ก็หวังว่าเขาคงไม่หัวโบราณถึงขั้นกดขี่ให้เธอกลายเป็นเมียทาสหรอกนะ

'เมียทาส' ฮือ...แค่คิดก็ขนลุก

มือหนาของมินยุนกิหยิบขนมปังขึ้นมาถือ ส่งสายตามองมันนิ่ง ๆ ตักแยมทาลงอย่างลวก ๆ  

"ไปเรียนมั้ย" เขาเอ่ยเสียงเรียบ ลลิสาถึงกับต้องหันขวับไปมอง

"มีสถาบันสอนทำอาหารเก่ง ๆ เยอะแยะ เดี๋ยวก็ทำเป็น" เป็นบทสรุปง่าย ๆ ที่ทำให้คนฟังอ้าปากค้าง 

"ถ้าอย่างนั้นทำไมคุณไม่ไปเรียนบ้างล่ะ" ลลิสาย้อนถาม

"ขี้เกียจ" สั้น ๆ ได้ใจความ 

ใช่สิ เขาผลักภาระมาให้เธอแล้วนี่ มีเหตุผลอะไรที่เขาจะต้องไปเรียนด้วยตัวเองกัน 

"ฉันไม่ว่างหรอก เดี๋ยวก็เปิดเทอมแล้ว" เธอให้เหตุผล จริงอยู่ว่ายังเหลือเวลาเป็นเดือน ๆ กว่ามหาวิทยาลัยจะเปิดภาคเรียนแต่เธอก็คิดว่าคงไม่มีเวลาไปทุ่มเทอะไรขนาดนั้น

"เสาร์อาทิตย์ก็ว่างนี่" เขาเอ่ยต่อ ลลิสาจึงได้แต่มองเขาอย่างนึกขัดใจ สรุปคือไม่ว่ายังไงเขาก็จะบังคับให้เธอไปเรียนทำอาหารให้ได้ใช่ไหม

'เผด็จการ!' ลลิสาก่นด่าเขาในใจแต่ไม่กล้าแม้แต่จะเอ่ยออกมาให้เจ้าตัวได้ยิน 

มินยุนกิหันมองหน้างอง้ำของคนที่ยืนอยู่ในครัว เพิ่งรู้ว่าการได้แหย่ให้เธอโมโหนั้นเป็นความสุขอย่างหนึ่ง หลังกวนโมโหจนลลิสาหน้าคว่ำแล้วคว่ำอีกเขาก็ลุกหายไปจากบริเวณนั้น ปล่อยให้คนที่อารมณ์ขุ่นมัวเดินมาเก็บจานไปทำความสะอาด จนกระทั่งเวลาผ่านไปความโกรธที่มีเลือนหายจึงได้เห็นเขากลับออกมาอีกครั้งด้วยสภาพที่แต่งต่างจากเมื่อครู่โดยสิ้นเชิง

ลลิสาหันมองคนที่กลายร่างกลับมาเป็นคุณชายมินยุนกิ คนหน้ามึน ๆ อึน ๆ คนเดิมหายไปแล้ว

"เธอควรเตรียมตัวได้แล้วนะ" จู่ ๆ เขาก็เอ่ยขึ้น 

"ที่บอกเมื่อคืน...ลืมไปแล้วเหรอ" 

ลลิสานิ่งงัน เขาไม่ลืมจริง ๆ ด้วย 

"คุณอยากทำแบบนี้จริง ๆ เหรอ" เธอเอ่ยถามเขาให้แน่ใจ 

"ความจริงคุณไม่ต้องฝืนใจก็ได้นะ ฉันเข้าใจเงื่อนไขทุกอย่างระหว่างเราดี เรา...ไม่มีความจำเป็นต้องจดทะเบียนกันด้วยซ้ำ"

ร่างที่ยืนอยู่ไม่ห่างยกมือขึ้นกอดอก รอให้เธอกล่าวจนจบ

"พูดจบแล้วใช่มั้ย ถ้าจบแล้วก็ไปเตรียมตัวซะ ขี้เกียจรอนาน" เขาไม่สนใจสักนิดว่าเธอจะพูดอะไรไปก่อนหน้า 

ลลิสามองเขาอีกครั้งก่อนถอนใจออก เธอจำต้องหยุดคำพูดทั้งหมดที่มีลงและก้าวกลับไปยังห้องนอนอย่างไม่อาจคัดค้านใด ๆ ได้อีก

ที่นี่ตอนนี้ ด้วยสถานะที่เป็นอยู่ คำพูดของเขาถือเป็นคำชี้ขาด


"เธอแต่งงานแล้ว!" แชยองส่งเสียงดังลั่นมาตามสายจนลลิสาต้องถอยโทรศัพท์ออกห่างไปชั่วขณะหนึ่ง ก่อนที่คำถามมากมายจากแชยองจะตามมา

"มันเกิดอะไรขึ้น เธอแต่งกับใคร แต่งได้ยังไง"

"เรื่องมันยาวมาก ฉันเองก็ไม่รู้จะเริ่มต้นเล่ายังไง เอาเป็นว่าฉันค่อยเล่าตอนเธอกลับมาได้มั้ยแชง" ลลิสาเอ่ยเสียงอ่อน 

"นี่มันอะไรกัน ฉันไม่อยู่แค่ไม่กี่อาทิตย์ทำไมถึงเกิดอะไรแบบนี้" แชยองโวยวาย

"บอกตามตรงนะ ฉันเองก็ไม่รู้" กว่าจะตั้งสติเล่าเรื่องนี้ให้แชยองรู้ได้ เธอเองก็ปล่อยเวลาเลยล่วงมาถึงตอนนี้ ใช่ว่าไม่อยากเล่าแค่ไม่รู้ว่าควรเริ่มตรงไหน

"แล้ว สามีเธอเขาดีกับเธอหรือเปล่า" เป็นคำถามที่ทำให้ลลิสานิ่งอึ้ง ไม่รู้ควรตอบแบบไหน จะว่าร้ายก็ไม่ใช่หรือจะเรียกว่าดีก็ไม่เชิง 

มินยุนกิเป็นคนที่เดาทางยาก เข้าใจยาก มีหลายอย่างในตัวเขาที่เธอเองก็ไม่เข้าใจนักและไม่แน่ใจด้วยซ้ำว่าเธอจะสามารถเข้าใจได้

มือเล็กยื่นไปหยิบการ์ดสองแผ่นที่วางอยู่หัวเตียงขึ้นมามอง หลังการจดทะเบียนสมรสเขายื่นคีย์การ์ดห้องและบัตรเครดิตให้เธอใบหนึ่ง ซึ่งลลิสาก็รับมาด้วยความงุนงง ให้คีย์การ์ดยังเป็นเรื่องที่เข้าใจได้ แต่บัตรเครดิตเป็นสิ่งที่เธอไม่คาดคิดว่าเขาจะให้มันกับเธอ

'เอาไว้ใช้เผื่ออยากได้อะไร'

เป็นความรู้สึกแปลกประหลาดที่ลลิสาเองเพิ่งเคยสัมผัส แม้เมื่อทบทวนดูแล้วเขาเองก็ทำตามหน้าที่ของเขา แต่วงเงินในบัตรไม่ใช่จำนวนน้อยเลย เขากล้ายกมันให้เธอได้ยังไงกันนะ ไม่กลัวว่าเธอจะเอาไปถลุงเล่นรึ

"บางทีก็ใจดี บางทีก็ใจร้าย" ลลิสาพึมพำ

"อะไรนะ?"

"เปล่า ๆ" ปฎิเสธไปมาก่อนระบายลมหายใจออกและเปลี่ยนเรื่องพูดคุย

"ฉันคิดถึงเธอจังแชง ถ้ามีเธออยู่ด้วยคงดีกว่านี้" 

"ฉันก็คิดถึงเธอ เอาไว้ฉันจะรีบกลับไป เธอเองก็ดูแลตัวเองให้ดี ๆ นะ ถ้าเขาไม่ดีกับเธอเธอต้องรีบบอกฉันนะ" แชยองเอ่ยย้ำและกำชับด้วยความเป็นห่วง 

"ได้" ขานรับไปแล้วก็ได้แต่ครุ่นคิดอยู่เพียงลำพัง ถ้าแชยองรู้ว่าคนที่เธอแต่งงานด้วยเป็นใคร จะเป็นยังไงบ้างนะ 

เสียงออดหน้าห้องดังมาให้ได้ยิน ลลิสาเบนสายตาไปมองด้วยความแปลกใจ

"แค่นี้ก่อนนะแชง มีคนมาน่ะ"

"โอเค" แชยองวางสายไปแล้ว ลลิสาจึงขยับลุกขึ้นยืนและเดินไปหน้าประตู คาดเดาไปว่าอาจเป็นแม่บ้านมาทำความสะอาดเช่นที่เขาเคยบอกไว้ แต่เมื่อเดินไปถึงหน้าประตูและมองภาพคนที่ยืนอยู่หน้าห้องลลิสาก็ต้องชะงักกึก

พวกเขา...

คนที่ยืนอยู่ข้างนอกนั้นคือแทฮยองและจองกุกลูกพี่ลูกน้องของมินยุนกิ การมาของพวกเขาในแบบที่เธอไม่ทันตั้งตัวทำให้ลลิสายืนลังเลอยู่ชั่วครู่ สุดท้ายก็ตัดสินใจเปิดประตูออกเมื่อผู้มาเยือนกดออดซ้ำไปมาหลายครั้ง

"ช้าจัง พี่ทำอะ..." รอยยิ้มและคำทักทายของคนที่ยืนอยู่หน้าประตูเลือนหายและขาดห้วงในทันทีเมื่อพบเธอ

"อ้าว...นี่ไม่ใช่ห้องพี่ยุนกิเหรอ หรือพวกเรามาผิดห้อง" แทฮยองพึมพำพลางหันมองจองกุกงง ๆ เขาถึงกับต้องหันกลับไปมองเลขหน้าห้องอีกครั้งให้มั่นใจ แต่ให้อ่านทวนซ้ำยังไงมันก็คือเลขเดิมห้องเดิมที่เขาเคยมาบ่อยครั้ง ไม่มีทางที่เขาจะเข้าห้องผิด 

แล้ว...เธอมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง

"เดี๋ยว...ไปตามให้นะ" ลลิสายิ้มเหยเกส่งให้พวกเขาก่อนจะก้าวถอยหลังเปิดทางให้สองหนุ่มก้าวเข้ามาด้านใน

กลายเป็นความเงียบที่เกิดขึ้นชนิดที่ไม่มีใครกล้าเอ่ยอะไร เมื่อทั้งแทฮยองและจองกุกเข้ามาเรียบร้อย ลลิสาจึงก้าวไปยังห้องส่วนตัวที่มินยุนกิชอบไปขลุกอยู่ในนั้น

แทฮยองมองตามร่างของหญิงสาวก่อนจะหันไปส่งสายตาที่เต็มไปด้วยคำถามกับจองกุก ต่างฝ่ายต่างอยู่ในอาการงุนงงและไม่มีคำตอบ ไม่เข้าใจด้วยซ้ำว่าเพราะอะไรต้องสื่อสารกันด้วยภาษาใบ้เช่นที่ทำอยู่ตอนนี้

การพบลลิสาอยู่ในคอนโดฯของมินยุนกิแบบนี้นี่มันไม่ใช่เรื่องปกติ พวกเขาพลาดอะไรไป 


เป็นครั้งแรกนับจากวันที่ย้ายเข้ามาอยู่ที่นี่ที่ลลิสาเยี่ยมกายเข้ามาภายในห้องซึ่งเธอไม่เคยรู้ว่ามันคือห้องอะไร หลังเคาะประตูอยู่สองสามครั้งแล้วไม่ได้รับการตอบรับจากคนในห้องเธอจึงตัดสินใจถือวิสาสะเปิดมันออก เมื่อเข้ามาถึงจึงได้รู้ ที่แท้เขาขลุกอยู่ในนี้เพราะแบบนี้นี่เอง

หญิงสาวกวาดสายตามองไปรอบ ๆ ด้วยความสนใจ สิ่งที่อยู่ตรงหน้าทำให้เธอค่อนข้างประหลาดใจไม่น้อยเลย เธอมองว่าไม่ใช่เรื่องแปลกที่เขาจะชื่นชอบการเล่นดนตรี เพราะที่นี่มีเปียโนที่ถูกจัดวางอยู่มุมหนึ่งข้างนอก แต่สิ่งที่เธอกำลังเห็นอยู่ตอนนี้บอกให้เธอรู้ เขาไม่ใช่แค่ชอบ แต่คือรักและคลั่งไคล้เข้าขั้นเสพติดเลยทีเดียว 

เหมือนเธอจะยืนนิ่งนานเกินไป ร่างที่นั่งยังเก้าอี้จึงหันกลับมามองและเลิกคิ้วเป็นคำถาม

"น้องชายคุณมา" ลลิสารีบบอกเมื่อดึงสายตาออกจากสิ่งที่สนใจก่อนหน้าได้ มินยุนกินิ่งไปชั่วครู่ 

"บอกให้เข้ามาในนี้ละกัน"

หญิงสาวพยักหน้าก่อนจะก้าวถอยออกไปจากห้อง คนที่หันกลับไปมองหน้าจอจึงหันกลับมามองประตูห้องที่ถูกปิดลงไปแล้ว สายตาคมจับจ้องราวใช้ความคิด นิ่งนานอยู่อย่างนั้นกระทั่งประตูห้องถูกเปิดออกอีกครั้ง

ร่างของแทฮยองและจองกุกก้าวพรวดเข้ามาและตรงดิ่งหาเขาอย่างคนที่เต็มไปด้วยคำถามค้างคาใจ

"นี่มันอะไร...เค้ามาอยู่นี่ได้ไง" เป็นแทฮยองที่ถามขึ้นก่อน

"เกิดอะไรขึ้น หรือว่าพี่กับเค้า..." 

"คิดว่าเป็นยังไงก็อย่างนั้นแหละ" มินยุนกิตอบสั้น ๆ ก่อนหมุนตัวกลับ

"เห้ย!" คราวนี้สองหนุ่มร้องดังขึ้นพร้อมกัน ต่างกรูเข้ามาหาพี่ชายที่ทำนิ่งไม่สนใจ

"จริงดิ ไหงเป็นงี้ ตั้งแต่เมื่อไหร่ทำไมไม่มีใครบอกผมเลย" แทฮยองโวยวายลั่นจนมินยุนกิต้องเหลือบมอง

"แล้วทำไมต้องบอก"

"อ้าว พี่ก็รู้ว่าผมเพิ่งได้เป็นเพื่อนกับเค้าเอง พี่มาตัดหน้าแบบนี้ได้ไง ไม่ยุติธรรม ผมไม่..." ยังไม่ทันพูดจบด้วยซ้ำปากกาในมือของคนที่นั่งอยู่หน้าจอก็ถูกส่งเข้าไปอยู่ในปากของแทฮยองเสียก่อน

"โอ๊ะ...เจ็บนะพี่ เล่นอะไรเนี่ย" ดึงมันออกพร้อมโวยวายไม่หยุด

"จะได้หุบปาก" มินยุนกิเอ่ยสั้น ๆ 

"แล้วมากันทำไม" 

"ทำไมอ่ะ ก็มาหาเหมือนทุกทีไม่ได้เหรอ" แทฮยองถามกลับ

"หรือว่าหวง" 

มินยุนกินิ่งเงียบ เขาหันกลับไปสนใจหน้าจอตรงหน้าอีกครั้ง ไม่สนใจใยดีกับคำถามของแทฮยอง

จองกุกเดินมาทิ้งร่างลงนั่งยังเก้าอี้ว่าง เขายิ้มเมื่อเริ่มจับต้นชนปลายได้ เฉกเช่นเดียวกันกับคนที่โวยวายใหญ่โตก่อนหน้า

"ทำไมถึงเป็นคนนี้อ่ะ" จองกุกเอ่ยถามขึ้นบ้าง

"แล้วทำไมถึงเป็นไม่ได้" เขาย้อน

"ผมนึกว่าพี่จะเลือกพี่สาวเค้า"

"พี่แม่งโคตรทำลายความหวังของมวลมนุษยชาติเลยว่ะ ทั้งผมทั้งเจ้าซองแจ หมดกัน สิ้นหวังแล้ว" 

คำพูดและท่าทางของแทฮยองทำให้จองกุกต้องระเบิดเสียงหัวเราะดังลั่น ในขณะที่มินยุนกิส่ายหน้าไปมากับแอคติ้งอลังการเหล่านั้น  

"แต่ไหน ๆ ก็ไหน ๆ แล้ว ผมออกไปคุยกับเค้าหน่อยดีกว่า จะได้สนิทกันมากขึ้น" แทฮยองกล่าวอย่างร่าเริงผิดจากอาการที่แสดงออกก่อนหน้าสิ้นเชิง เขาดีดร่างลุกขึ้นก้าวขยับไปได้ไม่กี่ก้าวก็ถูกรั้งให้ถอยกลับไปนั่งที่เดิม

"ใครอนุญาต" 

"เห้ยพี่ ผมแค่จะไปทำความสนิทสนมกับเค้าไว้แค่นั้นเองนะ"

"ไม่ต้อง นั่งลง" เขาไม่พูดเปล่าดึงร่างแทฮยองให้นั่งลงตามเดิม คนถูกรั้งไว้ถึงกับต้องหัวเราะขบขัน

"ท่าทางแบบนี้ ไม่หึงก็หวงละวะ"

คนถูกกล่าวหาหันมาส่งยิ้มเย็น ๆ ให้ เมื่อเห็นรอยยิ้มแบบนั้น แทฮยองจึงรีบยกมือห้ามปราม

"เปล่า ๆ ผมไม่ได้พูดอะไรเลย" เขาเอ่ยแก้ตัว



 

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

เข้ามาแก้คำผิดนะคะ ^ ^

เขียน ๆ ครึ่งหลังอยู่ เข้าทวิตไปเจอพี่ก้าแกอัพรูปล่าสุด มุ้งมิ้งซะพาอารมณ์ที่บิ้ว ๆ มาแทบกระเจิงหาย ยอมใจเลย TT

จริง ๆ อยากเขียนฉากตอนเค้าไปจดทะเบียนนะ แต่ยอมรับว่าข้อมูลไม่แน่น เลยตัดสินใจข้ามไป 
ลงตอนตีหนึ่งพอดี เดี๋ยวเช้า ๆ จะมาแก้คำผิดให้นะคะ 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 233 ครั้ง

3,711 ความคิดเห็น

  1. #3684 faraway50clos3 (@faraway50clos3) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2562 / 18:58
    พี่หวงมาก555+
    #3684
    0
  2. #3590 Fai (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 22 มีนาคม 2561 / 18:38
    ไรท์แต่งดีมากอ่าาา อ่านแล้วก็เขิลไป >~<
    #3590
    0
  3. #3530 khamonlak (@khamonlak) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 19 มกราคม 2561 / 15:56
    พี่ก้าหวงลิซอ่ะอร๊ายยยยยย
    #3530
    0
  4. #2255 Bella Dalal (@bella03897) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2560 / 18:19
    โอ๊ยย!!! ติดมากเรื่องนี้ พี่กิแกเดี๋ยวผีเข้าผีออก ซึนๆ ฟินแบบละมุนๆ เห้อออ~~
    #2255
    0
  5. #2162 Shino88 (@Shino88) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2560 / 00:18
    โอ้ยยย น่ารักมากกก
    #2162
    0
  6. #1950 Kukkai Kai (@kukkaiindex) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2560 / 17:25
    ลิซตอนนี้ก็ยอมเป็น"เมียทาสไปก่อน"อีกหน่อยเดียวยุนกิก็ตกเป็น"ทาสเมียแล้ว"555555555หวงเขาซะขนาดนี้
    #1950
    0
  7. #1793 pkmyt (@powpc) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2560 / 17:55
    5555555 หวงเวอร์อ่ะคะ
    #1793
    0
  8. #1151 natwiiii (@natwiiii) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2560 / 05:16
    โอ้ยยทำไมยุนกิทำให้ใจสั่นอย่างนี้
    #1151
    0
  9. #526 Opor (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2560 / 04:37
    สนุกมากๆเลยคะ ไรท์ มาอัพต่อไวๆนะคะ ติดมาก 55
    #526
    0
  10. #525 filmfilmbar (@filmfilmbar) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2560 / 20:51
    ยุนกิสายเปย์ค้ะ><
    #525
    0
  11. #524 Dreamakkhara (@Dreamakkhara) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2560 / 20:38
    นอกจากคุณชายรองจะหวงภรรยาแล้ว ยังเป็นสามีสายเปย์อีกด้วย ฮืออ อยากได้สามีแบบนี้ ????
    #524
    0
  12. #522 Jawpim (@jpgirl6010) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2560 / 20:35
    โอ้ยยยติดเรื่องนี้มากเลยอ่านทีไรฟินทุกที
    #522
    0
  13. #520 ขี้ชิป (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2560 / 17:06
    งื้อละมุนจัง อย่าพึ่งเอานางร้ายเข้าเเทรกนะคะ ขออย่างนี้สักพักก่อน

    เเต่อยากให้คุณชายฉลาดเเบบนี้ไปเรื่อยๆนะ
    #520
    0
  14. #519 orathai37265965 (@orathai37265965) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2560 / 16:19
    ขอสารภาพว่าตอนนี้หลงคุณชายรองกับภรรยามากกกกก. ไรท์เก่งมากๆค่ะ. น้อยๆแต่ฟินสุดๆ. กราบเลยนะคะจบเมื่อไหร่รวมเล่มด้วยนะ. พลีสสสสสสสสส
    #519
    0
  15. #518 orathai37265965 (@orathai37265965) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2560 / 16:19
    ขอสารภาพว่าตอนนี้หลงคุณชายรองกับภรรยามากกกกก. ไรท์เก่งมากๆค่ะ. น้อยๆแต่ฟินสุดๆ. กราบเลยนะคะจบเมื่อไหร่รวมเล่มด้วยนะ. พลีสสสสสสสสส
    #518
    0
  16. #517 chanikarnmint (@chanikarnmint) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2560 / 13:40
    คุณมินยุนกิน่ารักอ่าาา หวงลิซด้วย// รอนะคะไรท์
    #517
    0
  17. #516 ริน (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2560 / 12:42
    น่ารักมากเลย พี่ก้ามีหวงเบาๆแล้ววว

    แค่ตอนนี้ตอนเดียวรวมความเป็นพี่ก้าไว้ชัดมากกก ทำอาหารไม่เป็น รักการทำเพลง รักการนอนนน ขี้เกียจ 55555 นี่มันพี่ก้าจริงๆ ไรทเก็บได้ครบเลย ชอบ
    #516
    0
  18. #515 AMANDA.P (@mookko) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2560 / 11:35
    มันจะดีเกินไปแล้วววว อ่านแล้วเขิน คุณยุนกิมีความหึงหวงเบาๆ มันดีมาก ดีกับใจ ดีไปหมด >//<
    #515
    0
  19. #514 lookmew123 (@lookmew123) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2560 / 11:16
    รอน่ะค่ะ
    #514
    0
  20. #513 30palmmy45 (@30palmmy45) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2560 / 08:08
    รอๆชอบๆ
    #513
    0
  21. #512 BarbieA (@ayfai1998) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2560 / 07:50
    น่ารักดีค่ะ รอนะคะ ไรท์สู้ๆน้าาาา :)
    #512
    0
  22. #511 Jellypk (@proudnoy029) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2560 / 07:35
    เขินไม่รู้เขินอะไร ไรท์แต่งดี๊ดี ละมุนไปหมดอะ
    #511
    0
  23. #510 jaruwan2580 (@jaruwan2580) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2560 / 07:14
    รอค้าาาา
    #510
    0
  24. #509 kaiyoy947-en-we (@kaiyoy947-en-we) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2560 / 06:55
    น่ารักมากเลยย ชอบๆ รอต่อนะคะ
    #509
    0
  25. #508 ซีกึล (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2560 / 06:10
    แอร๊ยยยยย ทำไมมาแค่นี้ เเล้วเราต้องเขินด้วยนะ
    #508
    0