[ ปิดโอน Re-print ] All to you [Fic Suga x Lisa] - END

ตอนที่ 15 : [All to you] Chapter 13 - She is...

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 9,391
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 236 ครั้ง
    27 พ.ค. 60


Chapter 13 คนไม่พิเศษ





เรา!

ลลิสารู้สึกเหมือนโดนตีหัวอย่างจัง มึนงงกับสิ่งที่ได้ยิน เขากำลังพูดถึงการแต่งงานหมายความว่าเขาจะแต่งงานกับเธอหรือ 

"คุณจะแต่งงานกับลิซ่าจริง ๆ เหรอ" คิมจางฮยอกเอ่ยถามให้แน่ใจ 

"ผมว่าผมพูดชัดเจนแล้วนะ" มินยุนกิเอ่ยตอบพลางมองเบื้องหลังคนที่ยืนนิ่งอยู่ด้านหน้า 

ลลิสาแทบไม่มีปฎิกิริยาตอบโต้ใด ๆ นอกจากการนิ่งเงียบ หรือหากจะพูดให้ถูกคือ เธอยังตัวไม่ทันกับสิ่งที่ได้ยิน

"ง่วงไม่ใช่เหรอ ขึ้นไปนอนสิ" เขาเอ่ยเสียงเรียบไม่บ่งบอกความรู้สึก มือที่วางบนบ่าทั้งสองข้างออกแรงผลักเบา ๆ ให้เธอก้าวเข้าบ้าน 

ลลิสาก้าวขยับอย่างว่าง่าย เธอไม่หันกลับไปมองเขาอีก ร่างบางก้าวเดินในสภาพคล้ายคนไร้วิญญาณ สมองมึนชาจนแทบคิดอะไรไม่ออก เธอต้องได้ยินผิดหรือเข้าใจอะไรผิดไปแน่ ๆ เขานะหรือตกลงแต่งงานกับเธอ มันจะเป็นไปได้ยังไง ผู้ชายอย่างเขานี่นะ

เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด!

มินยุนกิดึงสายตากลับมามองคิมจางฮยอกและลียอจิน เขายกยิ้มให้ผู้มากวัยทั้งสอง

"หวังว่าคงจะพอใจกันแล้วนะครับ งั้นผมขอตัวกลับเลยละกัน"

"เดี๋ยวก่อนคุณชายรอง" ลียอจินร้องเรียกเอาไว้

"ที่คุณเปลี่ยนตัวเจ้าสาวกะทันหันแบบนี้ หวังว่าคงจะไม่มีผลกับข้อตกลงของเราใช่มั้ย" 

คำถามของลียอจินทำให้ชายหนุ่มต้องขมวดคิ้ว เป็นอีกครั้งที่เขาค้นพบว่าลมหายใจเข้าออกของผู้หญิงคนนี้มีแต่คำว่าผลประโยชน์เท่านั้นจริง ๆ ลียอจินไม่สนใจด้วยซ้ำว่าลลิสาจะต้องพบเจอกับอะไรบ้าง

"เรื่องนี้ไปถามคุณพ่อเถอะ ผมไม่ยุ่ง" เขาเอ่ยตอบก่อนก้าวออกจากตรงนั้น เริ่มรู้สึกถึงความรังเกียจที่พุ่งขึ้นมาและหนักขึ้นเรื่อย ๆ

ที่พ่อเขาพูดถึงคงหมายความแบบนี้เอง คนที่ทำให้เรื่องวุ่นวายนี้เกิดขึ้น ทำทุกอย่างโดยไม่สนใจวิธีการ ไม่สนว่าใครบ้างที่ต้องรับผลจากมัน



"นายจะแต่งงานกับเด็กคนนั้นจริงๆ เหรอ" มินยอนซอกแทบไม่เชื่อในสิ่งที่ได้ยินจากปากน้องชายเพียงคนเดียว 

เช้าวันนี้มินยุนกิกลับบ้านและพูดเรื่องแต่งงานของเขา ในครั้งแรกมินยอนซอกเข้าใจว่าเขาคงยืนยันคำเดิมในการแต่งงานกับคิมจีซูบุตรสาวคนโตของตระกูลคิม แต่ไม่คาดคิดชื่อที่เขาเอ่ยออกมาจะกลายเป็นอีกคนที่เหนือความคาดหมายไปกว่านั้น

"อืม" มินยุนกิตอบสั้น ๆ ไม่ได้ละสายตาจากจอทีวีที่อยู่ตรงหน้า

"ได้ไงอ่ะ นายบอกเองว่าไม่สนใจเค้าแล้วทำไมเปลี่ยนใจ" คนเป็นพี่ยังอยู่ในอาการมึนงง

"ไหนนายบอกว่าเลือกอีกคนไม่ใช่เหรอ นายเดทกับพี่สาวเค้านี่นา"

"แล้วมันแปลกตรงไหน แต่งกับใครก็เหมือนกันนั่นแหละ"

"แปลกสิ เดทกับคนพี่แต่เลือกแต่งกับคนน้องนี่นะ"

"แล้วไง" เขาถามกลับราวไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร

มินยอนซอกมองตามน้องชายที่ดูจะไม่ใส่ใจกับอะไรทั้งสิ้น เมื่อผลออกมาเป็นแบบนี้ดูเหมือนว่าคนที่น่าจะพึงพอใจที่สุดในเรื่องนี้คงไม่ใช่ใครอื่น ปกติแล้วน้องชายของเขาเป็นคนที่มีชีวิตในแบบของตัวเอง ทำอะไรที่อยากทำ ไม่ชอบการถูกบังคับและอยู่เหนือการควบคุมจากทุกสิ่ง 

ยกเว้นเพียงแค่กับคนเดียว 

เหนือฟ้ายังมีฟ้าฉันใด เหนือมินยุนกิก็ยังมีมินอิลวูฉันนั้น และยังคงเป็นเช่นนั้นเสมอมา วันนี้เขาเข้าใจกระจ่างแจ้งแล้วว่าต่อให้มินยุนกิจะหัวรั้นมากแค่ไหนแต่ไม่เคยมีครั้งใดที่จะเอาชนะบิดาของตนได้

"แบบนี้ก็เท่ากับนายยอมแพ้พ่อแล้วละสิ"

"ผมไปสู้กับพ่อตอนไหน" คำตอบนั้นบ่งบอกว่าเขาไม่สนใจว่าจะถูกพี่ชายยั่วยุอย่างไรด้วยซ้ำ มินยอนซอกยิ้มขำ ใครจะอยากเชื่อกันว่าวันนี้น้องชายตัวดีจะอารมณ์เย็นได้ขนาดนี้

"แล้วนายบอกพ่อไปรึยัง"

"บอกแล้ว"

"พ่อว่าไง"

"ไม่ว่าไง" 

ใช่ มินอิลวูเพียงส่งยิ้มกับคำตอบของเขา คล้ายว่ามันคือสิ่งที่คิดเอาไว้แล้วว่าเขาจะตัดสินใจแบบนี้ 

"นายตัดสินใจแน่แล้วใช่ไหม" มินยอนซอกถามย้ำ มินยุนกิไม่ตอบ เขานั่งนิ่งไปชั่วครู่ก่อนจะละสายตาจากจอทีวีและหันมองมายังพี่ชาย

"กุญแจห้อง ขอคืนด้วย" เสียงเรียบ ๆ นั้นเอ่ยดัง มินยอนซอกยืนนิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะหัวเราะออกมาเล็กน้อย

"ยอมนายเลย" เขาพึมพำก่อนพาตัวเองไปนั่งข้าง ๆ

"นายจะไม่พาเขาเข้ามาอยู่บ้านเหรอ"

"พามาทำไม" ชายหนุ่มเลิกคิ้ว มินอิลวูให้อิสระกับเขาแล้วมีเหตุผลอะไรกันที่เขาจะต้องกลับมาอยู่บ้าน

"เดี๋ยวนะ นั่นคุณหนูตระกูลคิมนะ นายคงไม่คิดจะพาเขาไปอยู่อย่างลำบากกับนายหรอกนะ"

"ลำบากยังไง"

"เหอะ อย่ามาทำเป็นไม่รู้ แค่ต้องทนอยู่กับคนแบบนายก็ลำบากแล้ว" 

"ถ้าทนไม่ได้ก็ไม่ต้องแต่ง" เขาเอ่ยตัดบท มินยอนซอกฟังคำตอบนั้นก่อนหัวเราะครืน

"ใจดำว่ะ ชักสงสารเค้าแล้ว ทำไมคนน่ารักแบบนั้นต้องมาเจอคนใจดำแบบนายด้วยนะ"

เงียบ คราวนี้มินยุนกิไม่เอ่ยอะไร เขาจับจ้องไปยังจอทีวีอีกครั้งราวกับสนใจมันนักหนาทั้งที่สิ่งที่อยู่ข้างในเป็นเพียงการรายงานข่าวตามปกติ ท่าทางนั้นทำให้คนมองอดไม่ได้ที่จะเอ่ยเย้า 

"ปกตินายต้องขอให้ฉันแต่งแทนนายนี่หว่า เดี๋ยวนี้ทำไมไม่เรียกร้องแล้ววะ" 

"ไร้สาระน่า" เขาว่าก่อนขยับตัวลุกขึ้นยืน

"ไปเอากุญแจมาคืนซะที ผมจะกลับแล้ว"

"จะรีบไปไหนของนาย นาน ๆ กลับมาบ้านทีอยู่คุยกันก่อนสิ" มินยอนซอกเอ่ยรั้ง 

"กุญแจ.." มินยุนกิเปลี่ยนน้ำเสียงจริงจังขึ้น มินยอนซอกจึงได้แต่หัวเราะแต่ก็ยอมลุกขึ้นไปหยิบคีย์การ์ดและกุญแจห้องมาคืนให้แต่โดยดี

"แล้ว...เค้าจะย้ายมาวันไหน" คำถามถูกส่งในขณะที่คนที่ยื่นมือมารับกุญแจห้องหยุดชะงักไปชั่วครู่

วันไหนนะหรือ ดูเหมือนว่าวันและเวลาได้ถูกกำหนดเอาไว้แล้ว เขาเองก็เพิ่งทราบมันเมื่อเช้าตอนเข้าไปพบมินอิลวู พ่อของเขารับทราบการตัดสินใจของเขาด้วยรอยยิ้มและเอ่ยถึงกำหนดเวลาเรื่องนี้ด้วยรอยยิ้มเฉกเช่นเดียวกัน

เป็นกำหนดเวลาที่ถูกตระเตรียมมาแล้วเป็นอย่างดี ริมฝีปากราบเรียบถูกเปิดขึ้น เสียงทุ้มต่ำเอ่ยดังเป็นคำตอบ 

"อาทิตย์หน้า" 



"อาทิตย์หน้า!" จีซูเอ่ยทวนคำพูดของบิดาที่เอ่ยแจ้งให้ทุกคนในบ้านทราบถึงเรื่องระหว่างมินยุนกิและลลิสา

"มันไม่เร็วไปเหรอคะ" ทั้งเจนนี่และจีซูต่างรู้สึกใจหาย นับจากที่รับรู้ถึงการตัดสินใจของน้องสาวที่ทำให้ทั้งสองรู้สึกช็อกแล้ว นี่คืออีกหนึ่งเรื่องที่ทั้งคู่ต่างรู้สึกไม่แตกต่างจากเรื่องก่อนหน้าที่ได้ฟัง

"ถือว่าเขาให้เวลาเราเตรียมตัวแล้วนะ ความจริงประธานมินอิลวูอยากให้ลิซ่าย้ายไปอยู่ด้วยเลยด้วยซ้ำ"

"ว่าไง เตรียมตัวทันไหม" คิมจางฮยอกหันถามบุตรสาวคนเล็กที่นั่งเงียบไม่พูดไม่จานับตั้งแต่ได้ยินคำบอกกล่าวของบิดา

เวลาไม่ถึงหนึ่งอาทิตย์ นั่นคือเวลาแห่งอิสรภาพของเธอที่หลงเหลืออยู่ เธอมีเวลาให้เตรียมใจเพียงแค่นั้น

"ลิซ่า" เจนนี่ยกมือข้างหนึ่งวางบนบ่าเธอ 

"ค่ะ ทันค่ะ" เธอเอ่ยตอบ คงไม่สามารถตอบอะไรที่มันดีไปกว่านี้เพราะอิสรภาพในการตัดสินใจของเธอนั้นได้หมดสิ้นลงนับตั้งแต่เธอตกลงยอมแต่งงานกับเขาแล้ว

จีซูและเจนนี่ต่างมองเธอด้วยความเห็นใจ สีหน้าของเธอไม่บ่งบอกว่าพร้อมเลยสักนิดเดียว

"งั้นก็ดีแล้ว" คิมจางฮยอกเอ่ยสั้น ๆ เป็นการปิดท้าย

เมื่อบิดาไม่มีเรื่องอะไรอีก สามสาวจึงลุกขึ้นก้าวออกจากบริเวณนั้นท่ามกลางความเงียบงัน ทั้งจีซูและเจนนี่จับมือลลิสาเพื่อให้กำลังใจเธอตลอดทางที่ก้าวเดิน ในยามนี้ลลิสาคงรู้สึกไม่ต่างอะไรกับคนหลงทาง แววตาเธอบ่งบอกแบบนั้นทั้งเคว้งคว้างและอ้างว้าง

การทำได้เพียงแค่เฝ้าดูอยู่ห่าง ๆ โดยไม่สามารถทำอะไรได้เลยมันรู้สึกทรมานแบบนี้เอง แม้ว่าสองพี่น้องอยากช่วยลลิสาให้ถึงที่สุดแต่กลับไม่มีวิธีใดที่จะทำให้เธอผ่านพ้นชะตากรรมนี้ไปได้ สิ่งที่ทำได้มีเพียงการทำใจและยอมรับเพียงแค่นั้น

"หนูไม่เป็นไรค่ะ" ลลิสาฝืนส่งยิ้มให้พี่สาวทั้งสองของตน 

อะไรจะเกิดมันก็ต้องเกิด แค่ตั้งสติ ยอมรับและเผชิญหน้ากับมันให้ได้แค่นั้นเอง...แค่นั้นเองจริง ๆ



เข็มนาฬิกาข้อมือบ่งบอกเวลาใกล้เที่ยงเมื่อมินยุนกิก้าวมาถึงร้านอาหารแห่งหนึ่งอันเป็นสถานที่นัดพบของเขาและใครอีกคน

"ยุนกิ ทางนี้" เสียงร้องเรียกชื่อเขาดังมาจากมุมหนึ่งของร้าน ชายหนุ่มหันมองก่อนก้าวตรงไปยังโต๊ะตัวดังกล่าว

"เธอยอมมาจริง ๆ ด้วย" คังฮโยรินส่งยิ้มให้

วันนี้เธอเป็นฝ่ายโทรนัดเขาออกมาพบ ในครั้งแรกเธอคิดว่าเขาจะปฎิเสธเช่นทุกครั้งที่ผ่านมา แต่กลายเป็นว่าครั้งนี้เขายอมรับนัดและออกมาพบเธอจริง ๆ 

"เธอบอกว่าจะคุยเรื่องทำเพลงไม่ใช่เหรอ" มินยุนกิเอ่ยถึงเหตุผลและถามเข้าเรื่องในทันที

"แล้วไหนเพื่อนเธอ" 

"พวกเขายังมาไม่ถึงกันเลย เราสั่งอะไรทานรอพวกเขาดีมั้ย" หญิงสาวเสนอ มินยุนกิหรี่ตามองหญิงสาวก่อนจะเอนหลังลงพิงพนักเก้าอี้

"ฉันมีเวลาไม่มาก" 

"อย่างเธอนี่นะ ชีวิตออกจะว่างขนาดนี้มีอะไรให้ไม่ว่างกัน" คังฮโยรินหัวเราะ

"ต่อไปคงไม่ว่างแล้ว ถ้าเธอจะให้ฉันทำเพลงให้เพื่อนเธอจริง ๆ ก็รีบให้เขามาคุยเถอะ"

"เธอพูดแปลก ๆ ไม่ว่างอะไรกัน จะไปไหนเหรอ" 

ชายหนุ่มถอนใจไม่เอ่ยตอบอะไร เขานั่งนิ่งไปชั่วครู่ก็หันมองนาฬิกาอีกครั้ง ความจริงเขาไม่ควรออกมาพบเธอด้วยซ้ำ แต่เพราะสิ่งที่เขาสนใจทำให้เขาไม่อาจหลีกเลี่ยง

"เพื่อนเธอถึงไหนแล้ว" 

"ใจเย็น ๆ สิ นี่เธอจะรีบไปไหนของเธอ" คังฮโยรินมองเขาด้วยความแปลกใจ ชายหนุ่มจึงนิ่งเงียบมองเธอที่กำลังสั่งอาหาร 

หลังสั่งอาหารเรียบร้อยคังฮโยรินจึงเริ่มเล่าถึงเพื่อนกลุ่มนี้ของตนให้เขาฟัง เมื่อมันเกี่ยวกับงานเขาจึงฟังด้วยความสนใจขึ้น ทั้งคู่พูดคุยกันไปได้สักพักโดยส่วนใหญ่จะเป็นเธอที่เอ่ยเล่าในขณะที่มินยุนกินั้นเพียงนิ่งฟังเธอไปเรื่อย ๆ กระทั่งเวลาผ่านไปเพื่อนของเธอก็ยังมาไม่ถึง

"แย่แล้ว" หญิงสาวเอ่ยอุทานเมื่อเปิดอ่านข้อความที่ได้รับ

"มีอะไร"

"พวกเขามาไม่ได้แล้ว บอกมีเรื่องด่วนสำคัญมากต้องไปทำ"

คำตอบของคังฮโยรินทำให้มินยุนกิถอนใจ เขาเสียเวลาไปเป็นชั่วโมงเพื่อรอคอยคนที่ไม่รู้ว่ามีตัวตนอยู่จริงหรือเปล่าเพื่ออะไรกัน

"เธออยากให้ฉันโปรดิวซ์เพลงให้เพื่อนเธอจริง ๆ หรือเปล่า" เขาเอ่ยถามตรง ๆ

"ทำไมถามแบบนี้ ก็ต้องจริงสิ"

"งั้นเธอควรบอกเพื่อนเธอให้รู้นะว่าการผิดนัดคนอื่นมันส่งผลกับอะไรบ้าง" 

"ยุนกิอย่าเพิ่งโมโหสิ พวกเขาคงมีธุระสำคัญจริง ๆ ถึงมาไม่ได้" คังฮโยรินรีบร้องปราม

"เอาไว้เรานัดกันใหม่ก็ได้นี่นา" 

"ฉันคงไม่ว่างแล้ว" เขาเอ่ยสั้น ๆ ก่อนขยับตัวลุกขึ้น

"นี่เธอจะไปไหน แล้วที่บอกไม่ว่างนี่คือยังไง เธอจะเข้าไปช่วยพ่อเธอเต็มตัวเหรอ" หญิงสาวยังคงร้องถามแต่ดูเหมือนชายหนุ่มไม่ใส่ใจจะตอบ

"ทำไมเธอชอบหนีฉันอยู่เรื่อยเลย เราไม่ใช่เพื่อนกันแล้วเหรอ หรือเธอยังคิดกับฉันแบบเดิมอยู่จริง ๆ" 

ได้ผล คำพูดของเธอทำให้ชายหนุ่มหยุดชะงักก่อนหันกลับมามองเธอ แววตาของเขาฉายแววบางอย่าง ไม่กร้าวดุแต่ก็ไม่เฉยชา ท่าทางคล้ายกำลังครุ่นคิด

ยังคิดแบบเดิมอยู่ไหม... 

คังฮโยรินมองร่างที่ถอยมานั่งที่เดิม เขาเองก็มองเธอกลับเช่นเดียวกัน สายตาคู่นั้นมองเธอนิ่งนานจนหญิงสาวเริ่มรู้สึกแปลก มินยุนกิไม่ใช่คนที่จะมองใครด้วยแววตาแบบนี้

"เธอ...เป็นอะไร"

"แค่อยากแน่ใจ" ชายหนุ่มเอ่ยตอบ 

"เรื่อง?" เธอไม่เข้าใจเขาเลย ทุกครั้งหากเธอเอ่ยเรื่องนี้เขาจะมีท่าทางหงุดหงิดให้ได้เห็น นั่นทำให้เธอแน่ใจว่าเขายังคิดกับเธอเหมือนเดิม แต่วันนี้คล้ายมีบางอย่างเปลี่ยนไป

หรือเขาจะรู้แล้วว่าเธออ้างเรื่องเพื่อนเพื่อให้เขาออกมาพบ

มินยุนกิก้มหน้าลงก่อนระบายยิ้มกับตัวเอง ก็แปลกดีที่ครั้งนี้เขาไม่เป็นอย่างที่เคยเป็น ไม่รู้สึกเช่นที่เคยรู้สึก

"เหมือนฉันจะบอกเธอไปแล้วว่าฉันกำลังจะแต่งงาน"

คังฮโยรินเลิกคิ้วเมื่อได้ยินสิ่งที่เขาเอ่ยออกมา 

"ใช่ เธอบอกฉันแล้ว"

แล้วไง เขาแต่งงานแล้วยังไงหรือ 

"ทำไมล่ะ ถึงเธอแต่งงานไปแล้วเราก็ยังเป็นเพื่อนกันได้นี่นา"

"ฉันว่าอย่าดีกว่า" เขาเอ่ยปฎิเสธออกมาในทันที 

"ทำไม เธอทำเหมือนว่าถ้าแต่งงานไปแล้วเราจะไม่พบกันอีก นี่เธอทำให้ฉันสนใจแล้วนะว่าใครกันที่เธอจะแต่งงานด้วย เค้ามีตัวตนอยู่จริง ๆ เหรอ" หญิงสาวเอ่ยถาม อดไม่ได้ที่จะเอ่ยถึงสิ่งที่อยู่ในใจตน

ผู้หญิงคนนั้นเป็นใครกันมีอิทธิพลกับเขามากแค่ไหน แล้วทำไมเธอถึงไม่เคยพบ มีตัวตนอยู่จริงหรือเปล่า ทุกอย่างล้วนเป็นสิ่งที่วนเวียนอยู่ในความคิดของเธอ 

"เหมือนที่ฉันสนใจว่าเพื่อนเธอมีตัวตนอยู่จริง ๆ หรือเปล่า ใช่ไหม" มินยุนกิเอ่ยย้อนด้วยประโยคที่ทำให้คังฮโยรินรู้สึกชาวูบ

"ฉันไม่ใช่คนชอบโกหก เธอก็รู้" เธอเถียงกลับ 

"อ้อ ที่เธออยากรู้ว่าฉันจะแต่งงานเป็นเรื่องจริงหรือเปล่า เพราะฉันชอบโกหกหรือ"

"ฉันไม่ได้หมายความแบบนั้น" เธอส่ายหน้าไปมา เป็นครั้งแรกที่รู้สึกจนคำตอบเมื่ออยู่ต่อหน้าเขา คังฮโยรินเป็นผู้หญิงฉลาด ไม่เคยมีครั้งไหนที่เธอจะคิดอะไรวกวนได้ขนาดนี้มาก่อน

"เธอบอกฉันได้ไหม ว่าผู้หญิงคนนั้นเป็นใคร" ในที่สุดเธอก็เอ่ยถามในสิ่งที่เธออยากรู้มากกว่าสิ่งอื่นใดออกมา

มินยุนกิมองเธอด้วยแววตาเรียบนิ่ง สิ่งที่เธออยากรู้คงมีเพียงแค่นี้สินะ

"เผื่อเธอจะสบายใจขึ้น เค้าเป็นแค่ผู้หญิงธรรมดาคนหนึ่ง ไม่สวยไปกว่าเธอ ไม่ฉลาดเท่าเธอ ไม่ใช่คนพิเศษอะไร ไม่มีอะไรที่คล้ายเธอเลย"

"ถ้าเป็นแบบนั้นจริงทำไมเธอถึงเลือกเขาล่ะ นี่สเปคเธอเปลี่ยนไปตั้งแต่เมื่อไหร่" หญิงสาวยังอยากรู้คำตอบ 

"ฉันว่าฉันตอบเธอไปแล้วนะ" ชายหนุ่มเอ่ยเสียงเรียบ คังฮโยรินยังคงไม่เข้าใจด้วยซ้ำว่าคำตอบของเขาชัดเจนอยู่ในนั้นแล้ว

"สเปคฉันไม่ได้เปลี่ยน เธอต่างหากที่เปลี่ยน"  

เพราะความธรรมดาไม่พิเศษในแบบที่ลลิสามี นั่นคือสิ่งที่ครั้งหนึ่งคังฮโยรินก็เคยมี เธอเคยเป็นผู้หญิงธรรมดาที่ยิ้มง่าย จริงใจกับทุกสิ่ง ก่อนที่สิ่งเหล่านั้นจะถูกกลืนหายไปทีละนิด จนถึงวันนี้เขาเองก็ไม่แน่ใจว่าเธอกลายเป็นคนมากเล่ห์ไปตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะ

รอยยิ้มที่เธอมียังคงสดใสแต่เขากลับรู้สึกถึงความไม่จริงใจที่เจือปนอยู่ในนั้น และวันนี้เหมือนมันจะชัดเจนขึ้น เธอใช้สิ่งที่เขารักเป็นสิ่งต่อรองให้เขาออกมาพบ เห็นความฝันที่เขามีเป็นเรื่องล้อเล่นทั้งที่เธอก็รู้ว่าเขาจริงจังกับมันมากแค่ไหน 

คังฮโยรินคนนี้ ไม่ใช่คนเดิมอีกต่อไปแล้ว และดูเหมือนว่าเขาเองก็ไม่ใช่มินยุนกิคนเดิมของเธอเช่นกัน

ทุกอย่างมันเปลี่ยนไปแล้ว



"ลิซ่า...เก็บของอยู่เหรอ" ร่างที่นั่งคุดคู้อยู่ข้างเตียงพร้อมกระเป๋าเดินทางใบใหญ่เงยหน้าขึ้นมองไปยังต้นเสียง

"ค่ะ" เธอเอ่ยตอบพี่สาวทั้งสองที่ก้าวเข้ามาหา

"ให้ช่วยมั้ย"

"ไม่เป็นไรค่ะ หนูเก็บจวนจะเสร็จแล้ว" เธอส่งยิ้มขอบคุณก่อนหันไปสำรวจความเรียบร้อยของสิ่งของในกระเป๋าอีกครั้ง

จีซูและเจนนี่ขยับเข้ามานั่งบนเตียงมองคนที่ปิดกระเป๋าได้ก็หันมาส่งยิ้มให้ทั้งสองสาว

"มีอะไรหรือเปล่าคะ" 

"คืนนี้เราสองคนขอนอนด้วยนะ" จีซูเอ่ยถึงจุดประสงค์ของตน ลลิสานิ่งงันไปชั่ววินาทีเมื่อได้ยิน

"ได้ค่ะ" เธอขานรับก่อนที่รอยยิ้มจะประดับทั่วทั้งใบหน้า แม้จะเป็นยิ้มที่ไม่สดใสนักแต่มันก็ไม่ได้หม่นเศร้าจนเกินไป

คืนสุดท้ายแล้วสินะ คงเพราะคืนนี้เป็นคืนสุดท้ายของเธอในคฤหาสน์ตระกูลคิมแล้ว พี่สาวของเธอทั้งสองจึงมาหาเธอเช่นนี้

"พี่จองฝั่งนี้" เมื่อน้องสาวเอ่ยอนุญาตจีซูก็รีบกระโดดขึ้นเตียงโดยเร็ว เจนนี่เห็นแบบนั้นจึงโดดขึ้นไปอีกฝั่งพร้อมเอ่ยปากจับจองเสร็จสรรพเช่นกัน

"งั้นของฉันฝั่งนี้" 

"แล้วหนูล่ะคะ" ลลิสาโวยวาย 

"ก็ตรงกลางไงยังว่าง" จีซูเอ่ยยิ้ม ๆ 

"ใช่" เจนนี่เอ่ยสำทับ กลายเป็นว่าเจ้าของห้องถูกแย่งชิงสิทธิ์ในการเลือกที่นอนไปจนหมดแล้ว

"พวกพี่อ่ะ" น้องเล็กของบ้านหน้ามุ่ยขณะก้าวขึ้นไปทิ้งร่างตรงกลางระหว่างสองสาว 

"แต่ความจริงพี่ว่า เธอลงไปนอนข้างล่างก็ได้นะ"

"ฮือ..." ลลิสาเบิกตากว้างหันมองจีซูโดยเร็ว

"ก็เตียงเธอเล็กนิดเดียว แค่พี่สองคนนอนก็เต็มแล้ว" จีซูเอ่ยขึ้นในขณะที่เจนนี่หัวเราะขบขัน

"นี่มันเตียงหนูนะ" เจ้าของห้องส่งเสียงขู่ทำหน้าเข่นเขี้ยว

"แล้วไงอ่ะ ตอนนี้มันกลายเป็นของพี่แล้ว" จีซูทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้ ด้วยความหมั่นไส้ลลิสาจึงพลิกตัวทิ้งร่างลงทับร่างของจีซูในทันที 

"โอ้ย!" จีซูร้องโวยวายดังลั่น สงครามแย่งชิงเตียงระหว่างสองพี่น้องจึงบังเกิดขึ้นในวินาทีนั้น คนที่นอนอีกฝั่งจึงต้องลุกขึ้นมาเป็นกรรมการชั่วคราว

"เดี๋ยวก็ได้เจ็บตัวกันหรอก" คำบ่นดังให้ได้ยินแต่ดูเหมือนสองสาวจะไม่ใส่ใจยังคงแย่งชิงเตียงกันต่อ

"เห้อ...เหนื่อย" ท้ายที่สุดจีซูก็ต้องเอ่ยขึ้นมาอย่างเหนื่อยหอบเมื่อถูกเด็กบ้าพลังชวนเล่นมวยปล้ำอย่างไม่ยอมหยุด

ลลิสาหัวเราะร่าเมื่อสามารถเอาชนะได้อย่างง่ายดาย 

"เล่นกันเป็นเด็กไปได้" เจนนี่บ่นพึมพำ พี่ใหญ่และน้องเล็กจึงหันมองสบตากัน 

"อย่านะ" เจนนี่ร้องโวยวายเมื่อเห็นสายตาทั้งสอง แต่ไม่ทันซะแล้วเมื่อสองสาวที่เมื่อครู่ยังสู้กันอยู่เวลานี้หันมาร่วมมือกันชั่วคราว รวมหัวกันเล่นงานเธออย่างพร้อมเพียง 

ท้ายที่สุด สภาพเตียงที่เคยเรียบร้อยก็เละเทะไม่เป็นท่าไม่ต่างไปจากสภาพของสามสาวที่ทิ้งร่างลงนอนหัวเราะด้วยความขบขัน

"เราไม่ได้นอนค้างด้วยกันแบบนี้มานานแล้วเนอะ" จีซูพึมพำหลังจากสงครามสามพี่น้องจบลงได้

"ใช่"

"ต่อไป เมื่อหนูไม่อยู่แล้วมาเยี่ยมห้องนี้บ่อย ๆ นะคะ" 

"เพี้ยนเหรอเรา ให้มาเยี่ยมห้องเปล่านี่นะ" เจนนี่ต่อว่าไม่จริงจัง 

"ก็หนูกลัวห้องร้างนี่นา" ลลิสาพึมพำ

"หนูฝากเจ้าทีก้าด้วยนะคะ เอาไว้ถ้าหนูพร้อมกว่านี้หนูอาจจะมารับมันไปอยู่ด้วย"

"เดี๋ยวจะดูแลให้" จีซูรับปาก

"อ้อ...แล้วก็สวนหลังบ้านนั่น"

"จะให้พี่ไปทำสวนแทนเหรอ ไม่ไหวนะ" จีซูเอ่ยแทรกก่อนที่ลลิสาจะทันได้เอ่ยจบด้วยซ้ำ คนถูกเอ่ยแทรกระบายยิ้มเมื่อนึกภาพพี่สาวคนสวยของตนทำสวนไม่ออก

"แค่อย่าปล่อยให้มันร้างก็พอค่ะ" เธอเอ่ยต่อ ดูแลกันมาตั้งนาน พอคิดว่าต้องจากกันแบบนี้ก็นึกเสียดายหากมันขาดคนดูแลเอาใจใส่

"อย่าพูดเหมือนว่าจะไปแล้วไม่กลับมาสิ ยังไงบ้านนี้ก็ยังเป็นบ้านเธอ เธออยากกลับมาเมื่อไหร่ก็ย่อมได้อยู่แล้ว" เจนนี่เอ่ยเสียงดุ ลลิสาระบายยิ้ม ถึงไม่ใช่บ้านไม่ใช่ครอบครัวที่แท้จริง แต่เธอก็เติบโตมาที่บ้านหลังนี้ เพียงแค่คิดว่าต้องจากไปอยู่ที่อื่นก็อดใจหายไม่ได้จริง ๆ 

"หนูคงคิดถึงที่นี่" รวมถึงกับพี่สาวทั้งสองของเธอ 

ลลิสาหันมองจีซูและเจนนี่ คำพูดบางคำไม่ต้องเอ่ยออกมาก็เข้าใจได้ ระหว่างพวกเธอไม่มีความจำเป็นต้องบอกลา เพราะความรู้สึกทั้งหมดที่มีให้กันสำคัญเกินกว่านั้น

แม้ไม่ได้อยู่ด้วย แต่ความรักจะยังคงอยู่เช่นนั้นเสมอ


 
ในที่สุดเวลาเช้าก็มาเยือน นี่คือเช้าที่อิสรภาพของลลิสาสิ้นสุดลง หญิงสาวมองคนที่ยืนรออยู่หน้าบ้านด้วยความแปลกใจ คาดไม่ถึงว่าเขาจะมาด้วยตัวเอง ร่างเล็กก้าวออกมาหยุดอยู่ต่อหน้าเขา ไม่รู้ว่าควรพูดอะไร คำทักทายที่ควรมีถูกกลืนหายจนหมดสิ้น

จนถึงเวลานี้เธอก็ยังไม่แน่ใจว่าสิ่งที่เกิดขึ้นคือความจริง

มือหนาของมินยุนกิยื่นมารับกระเป๋าเดินทางของเธอไปเก็บที่รถโดยไม่เอ่ยอะไรเช่นกัน ก่อนหันกลับมามองคนที่ยังยืนนิ่งอยู่กับที่

"ขึ้นรถสิ" น้ำเสียงเรียบนิ่งห่างเหินนั้นเตือนให้เธอดึงสติที่ล่องลอยให้คืนกลับมา

หญิงสาวทอดสายตามองตามร่างที่ก้าวขยับไปยังประตูฝั่งคนขับ ดวงตาคมมองมาที่เธออีกครั้งราวกับจะส่งสัญญาณเตือนไม่มีเวลาให้ต้องลังเลอีกแล้ว ร่างเล็กรีบพาตัวเองขึ้นไปยังที่นั่งข้าง ๆ เขา

"จะเปลี่ยนใจหรือเปล่า" เขาเอ่ยถามหลังจากที่ดวงตาคมเหลือบมองเสี้ยวหน้าคนข้างกายและเห็นว่าเธอเหลียวมองไปยังประตูบ้านนิ่งนาน

ลลิสาดึงสายตากลับมามองเขา หยุดนิ่งไปเช่นกันกับคำถามนั้น ก่อนที่ใบหน้าเนียนใสจะสะบัดไปมา 

"ไม่" เอ่ยตอบไปแล้วร่างเล็กก็ขยับนั่งหลังตรงไม่มองไปที่ไหนอีกนอกจากทางเบื้องหน้า

มินยุนกิไม่เอ่ยอะไรอีก รถเคลื่อนออกจากบ้านตระกูลคิมช้า ๆ และค่อย ๆ ห่างออกไปเรื่อย ๆ จนกระทั่งคฤหาสน์ทั้งหลังลับออกจากกรอบสายตา ลลิสาจึงเบนมองออกไปด้านข้าง มองสิ่งที่รถวิ่งผ่าน ปล่อยใจคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อยท่ามกลางความเงียบที่มี

ทั้งที่อยู่กันเพียงลำพังและใกล้กันแค่นี้แต่ความรู้สึกที่มีนั้นช่างห่างเหิน เหมือนคนแปลกหน้าสองคนที่ต้องมาใช้ชีวิตร่วมกัน ระหว่างทั้งคู่ไม่เคยมีคำว่าสนิทสนมมาตั้งแต่แรก จุดเริ่มต้นก็ไม่สวยงามเช่นคู่อื่นที่ควรเป็น อย่าว่าแต่ให้คาดเดาจุดจบเลย แค่ระหว่างทางยังไม่รู้จะออกมาในรูปแบบไหนด้วยซ้ำไป

หลังจากนั้นไม่นาน ดวงตากลมโตของลลิสาก็ต้องฉายแววฉงน เมื่อมินยุนกิพาเธอมาถึงยังสถานที่ซึ่งเธอไม่คุ้นเคย ไม่ใช่บ้านตระกูลมิน แต่เป็นคอนโดมิเนียมแห่งหนึ่ง

"ลงมาสิ" เขาบอก ลลิสาจึงลงจากรถเดินตามร่างที่ก้าวนำไปยังด้านใน

"คุณอยู่ที่นี่เหรอ" อดไม่ได้ที่จะเอ่ยถาม

"ใช่" เขาตอบสั้น ๆ ก่อนจะก้าวเข้าลิฟต์โดยมีร่างบางก้าวตามไปติด ๆ 

เขาอยู่ที่นี่...แปลว่าเธอต้องอยู่เพียงลำพังกับเขาที่นี่ใช่ไหม

"แล้ว...คนอื่นล่ะคะ"

"ไม่มีคนอื่น มีแค่เรา" 

เป็นคำตอบที่ทำให้ลลิสาแทบพูดอะไรไม่ออก แม้จะแน่ใจอยู่แล้วแต่เมื่อเขาเอ่ยย้ำยิ่งทำให้ความมั่นใจที่เธอมีชัดเจนขึ้นไปอีก

'มีแค่เรา' แค่เขาและเธอเท่านั้น

"คุณชายกลับมาพอดีเลย ทุกอย่างเรียบร้อยแล้วนะคะ" 

หญิงวัยกลางคนในชุดแม่บ้านซึ่งเพิ่งก้าวออกจากห้องของเขาบอกกล่าว ชายหนุ่มพยักหน้ารับรู้ก่อนจะก้าวสวนไปยังหน้าประตู

"อ้อ...แล้วก็มีแม่บ้านที่มาทำความสะอาดที่นี่ อาทิตย์ละครั้ง" เขาหันกลับมาบอกร่างที่ก้าวตามหลัง

แม่บ้าน.... ลลิสาใจชื้นขึ้นมาได้บ้างเมื่อได้ยินเช่นนั้น อย่างน้อยก็มีคนอื่น แม้จะแค่อาทิตย์ละครั้งก็ยังดี

"นี่แฟนผมเอง ต่อไปเธอจะมาอยู่ที่นี่ด้วย" เขาบอกเมื่อเห็นสายตาแม่บ้านที่มองหญิงสาวด้วยความสนใจ ในขณะที่คนที่ก้าวตามหลังเขาแทบสะดุดขาตัวเองล้มกับคำแนะนำที่ได้ยิน 

"สวัสดีนะคะ" แม่บ้านส่งยิ้มพร้อมคำทักทายให้

"คะ...ค่ะ..." ลลิสาทักทายกลับด้วยน้ำเสียงอึกอัก กระอักกระอ่วนใจอย่างบอกไม่ถูก

แฟน! แฟนอะไรกัน

"เข้าห้องเถอะ" เสียงเรียบ ๆ ดังขึ้นอีกครั้งก่อนจะรั้งร่างที่ยังยืนอึ้งอยู่ให้ก้าวขยับ ร่างเล็กจึงปลิวตามมือที่ฉุดรั้งนั้นอย่างง่ายดาย


++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

ครบตอนแล้วนะ ขอบคุณที่ติดตามนะคะ 


ช่วงนี้ฝนตกบ่อย รักษาสุขภาพกันด้วยนะคะทุกคน ^^

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 236 ครั้ง

3,711 ความคิดเห็น

  1. #3671 Boom (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2562 / 15:02

    มีแค่เรา????

    #3671
    0
  2. #3589 Fai (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 22 มีนาคม 2561 / 18:19
    เขิลอ่าาาา
    #3589
    0
  3. #3529 khamonlak (@khamonlak) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 19 มกราคม 2561 / 14:31
    ฮรืออออ เขาจะอยู่ด้วยกันแล้วววว ><
    #3529
    0
  4. #3378 kimkpim (@kimkpim) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 7 มกราคม 2561 / 20:02
    แอร๊ย แฟนนนนน
    #3378
    0
  5. #2533 mintpacharaporn (@mintpacharaporn) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2560 / 23:03
    "มีแค่เรา" แพ้~
    #2533
    0
  6. #1949 Kukkai Kai (@kukkaiindex) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2560 / 16:56
    แค่เรียกว่าแฟนฉันยังเขินได้ขนาดเน้><
    #1949
    0
  7. #1220 mooping11 (@0914103197) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2560 / 13:37
    นี่แฟนผม โอ้ยยยยยมันฟินนนนน
    #1220
    0
  8. #1132 AOMSINBLOOM (@AOMSINBLOOM) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2560 / 18:47
    โอ้ว!! "มีเเค่เรา"
    #1132
    0
  9. #623 cutielalice (@cutielalice) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2560 / 06:45
    โอ๊ยยย อ่านไป ยิ้มไป ได้แต่กรีดดดร้องอยู่คนเดียว

    แพ้ พิก้า มุมอบอุ่นแบบนี้

    มีแค่เรา
    มีแค่เรา
    มีแค่เรา

    โอ๊ยย นี่เขิลลล ตัวบิด ยังกะพิก้าบอกกับตัวเองซะงั้น

    ความเม้นเริ่มติ่งขึ้นเรื่อยๆ
    เหมือนประหนึ่งเรากำหลังหวีดอะไรอยู่ซักอย่าง

    ตอนนี้ขอหวีดให้กับไรท์นะคะ
    สวดดดยอด

    รีบไปอ่านตอนต่อไปก่อนดีกว่า
    ฟีลกำลังมาเลย
    #623
    0
  10. #454 DaraKim (@DaraKim) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2560 / 08:39
    ไรททททททททททมม
    #454
    0
  11. #453 Ms.Fueng (@fueng-baborjung) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2560 / 20:19
    กรี๊ดดดดด แฟนผมเอง !!
    พี่ยุนกิ เปิดตัวแฟนแล้วน๊าาาา ฟิน
    #453
    0
  12. #452 Ms.Fueng (@fueng-baborjung) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2560 / 20:19
    กรี๊ดดดดด แฟนผมเอง !!
    พี่ยุนกิ เปิดตัวแฟนแล้วน๊าาาา ฟิน
    #452
    0
  13. #451 tobtabbahh (@tobtabbahh) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2560 / 18:59
    รอต่อน้าาา^^
    #451
    0
  14. #450 karaneewangsri (@karaneewangsri) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2560 / 09:16
    อั้ยยยเขินนแทนน
    #450
    0
  15. #449 CLOTS (@xylopohon) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2560 / 06:44
    แฟนผมเองงงงงวง.
    #449
    0
  16. #448 Kanokpun (@Kanokpun) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2560 / 22:35
    งื้ออออ เขินนนนนน รีบมาต่อนะคะ ><
    #448
    0
  17. #447 filmfilmbar (@filmfilmbar) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2560 / 19:42
    อร้ายยยยยยไรเนี่ยยย><
    #447
    0
  18. วันที่ 27 พฤษภาคม 2560 / 19:39
    ไรท์คะ เป็น Fc ไรท์นะคะ ใช้ภาษาดีมาก ชอบสุดๆ บรรยายได้ไหลรื่นสุดๆ 
    #446
    0
  19. #445 BarbieA (@ayfai1998) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2560 / 18:49
    เพิ่งมาตามอ่าน ชอบมากเลย>< เป็นกำลังใจให้ไรท์ปั่นต่อไปเรื่อยๆน้าาาาา :)
    #445
    0
  20. #444 30palmmy45 (@30palmmy45) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2560 / 17:39
    ค้างมากจะมาต่อเมื่อไรค่ะเนี้ยแต่สู้ค่ะไรท์ ครึ่งตอนแห่งความฟิน ~^O^~=???=
    #444
    0
  21. #443 Coldmist9944 (@Coldmist9944) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2560 / 15:33
    สนุกค่ามาต่อเลยค่าาาาาาาาาาาาาา
    #443
    0
  22. #442 ตากวาง428 (@NettMark) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2560 / 14:06
    ทะ..ทำไมเขิน ฮืออออ ยุนกิคนสแวกกกก 
    รอค่าาาา
    #442
    0
  23. #441 ttaramong (@ttaramong) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2560 / 13:46
    แฟน แฟนนนน งื้ออ
    #441
    0
  24. #440 Arisma_k (@Arisma_k) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2560 / 13:01
    สนุกมากอะไรท์เพิ่งเข้ามาอ่าน...อ่านรวดเดี๋ยวเลย
    มาต่อไวนะคะ
    #440
    0
  25. #438 gamgamgamm (@galagam) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2560 / 11:06
    โง้ยยยย ยังดีที่ยุนกิไม่ได้ใจร้ายเหมือนตอนวันโรงแรม
    #438
    0