[ ปิดโอน Re-print ] All to you [Fic Suga x Lisa] - END

ตอนที่ 10 : [All to you] Chapter 8 - You know me

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7,672
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 174 ครั้ง
    2 พ.ค. 60

Chapter 8  รู้เขา...ไม่รู้เรา


ที่เคยได้ยินว่า 'คนเรายิ่งชังน้ำหน้าโลกยิ่งเหวี่ยงให้มาเจอกัน' คงจะหมายถึงสถานการณ์แบบนี้

ดูเอาเถอะ ทั้งที่เธอประกาศโต้ง ๆ ว่าเกลียดเขานักหนาแต่คล้ายกับว่าช่วงนี้พบหน้ากันบ่อยเกินไปแล้ว โลกไม่ยุติธรรมเอาเสียเลย คนเกลียดกันจะให้ต้องมาเจอกันทำไมบ่อย ๆ 

"คุณมีอะไรหรือเปล่า" 

เมื่อรู้สึกว่าปล่อยให้ความเงียบปกคลุมนานเกินไปแล้ว ลลิสาก็จำต้องเปิดบทสนทนาก่อน และนึกขึ้นได้ว่านี่มันสวนหลังบ้านนะ แทบไม่มีแขกคนไหนเดินหลงมาแถวนี้ด้วยซ้ำไป แล้วเขามาทำไม

"ไม่มี" เขาตอบคำถามได้สั้นแบบกำปั้นทุบดินดีเหลือเกิน

"แล้วมาทำไม" 

"มีป้ายห้ามไว้ด้วยเหรอ" กวนซะงั้น 

ลลิสามองหน้าเขา ถอนใจเบา ๆ นึกสงสัยนักว่าเธอถามดี ๆ เขาจะกวนกลับทำไม ดูเอาเถอะ แม้ปากจะเอ่ยวาจาแต่ใบหน้าของเขายังคงเรียบนิ่งไร้อารมณ์อยู่เช่นเดิม

คนบ้าอะไรแบบนี้นะ 

ถ้าเป็นเวลาปกติคนกวนประสาทแบบนี้คงได้รับการกวนกลับไปจากเธอแบบไม่ยอมแพ้ แต่ตอนนี้ด้วยฐานะที่เขากำลังก้าวเข้ามาเป็น คำว่าคุณว่าที่พี่เขยที่ค้ำคอทำให้เธอต้องอดกลั้น ไม่อยากยุ่งกับเขาเลยจริง ๆ ให้หันไปสนใจต้นไม้ที่ยังดูแลไม่เรียบร้อยน่าจะมีประโยชน์มากกว่า

"ถ้าคุณหลงทางมาก็ไม่เป็นไร แต่นี่มันสวนหลังบ้านมีแต่ต้นไม้ใบหญ้าไม่มีอะไรน่าสนใจหรอก" 

เธอพึมพำบอกเขาขณะหันไปใส่ใจต้นไม้ของตนต่อ จุดประสงค์ก็เพื่อจะสื่อกลาย ๆ ให้เขารีบ ๆ ออกไปซะที เห็นแก่ที่ช่วยเหลือเมื่อกี้จะเอ่ยปากไล่ตรง ๆ ก็ไม่ถนัด

"นี่ต้นอะไร" จู่ ๆ คนที่คิดว่าจากไปแล้วก็ก้าวมาหยุดข้าง ๆ และเอ่ยถาม ลลิสาหันมองเขาอึ้งไปชั่วขณะ

"ไม่รู้" 

"ไม่รู้ แล้วปลูกได้ไง" 

"ต้นนี้มันมีอยู่ก่อนแล้ว ฉันแค่มาดูแล" ตอบไปแล้วก็นึกสงสัย หมอนี่สนใจต้นไม้ใบหญ้าด้วยเหรอแล้วเขาและเธอไปญาติดีกันตอนไหน

"ชอบปลูกต้นไม้เหรอ" เขายังถามต่อ 

"ใช่" หญิงสาวหยุดนิ่งครุ่นคิดไปชั่วครู่

"ความจริงพี่จีซูก็ชอบปลูกต้นไม้เหมือนกัน แต่พี่เค้าไม่ค่อยมีเวลา" มีโอกาสได้พูดคุยแบบงง ๆ แล้วจึงขอเอ่ยถึงพี่สาวขึ้นมาบ้าง อย่างน้อยเผื่อเขาสนใจอยากรู้เรื่องราวของจีซูขึ้นมาเธอจะรีบบอกให้เลย แต่ดูเหมือนว่าเขาจะเงียบไปหลังเธอเอ่ยจบ 

พิลึกคน เปิดโอกาสให้ถามดันไม่ถาม หรือเขารู้เรื่องของพี่จีซูดีแล้วนะ

"อ๊ะ...ดัลกอม เข้ามาไม่ได้นะ" นั่งค่อนขอดเขาในใจสักพัก ลลิสาก็หันไปพบเจ้าดัลกอมที่จู่ ๆ ก็โผล่หน้ามาในสวนทั้งที่ความจริงเวลานี้มันควรอยู่ในบ้าน

"ห้ามเข้ามา เดี๋ยวเท้าสกปรก" เธอร้องห้ามเสียงดุแต่ดูเหมือนเจ้าดัลกอมจะไม่เข้าใจ พอได้ยินชื่อของตนมันก็รีบขยับเข้ามาใกล้ราวกับเข้าใจว่าถูกเรียก 

คนที่ยืนอยู่ข้าง ๆ จึงก้าวเข้าไปหาและย่อตัวลงไปอุ้มมันขึ้นมา ในขณะที่ลลิสารีบขยับตัวตามไป

"เปื้อนหมดแล้วเห็นมั้ย" เธอค่อย ๆ ทำความสะอาดเท้าให้ดัลกอมและเอื้อมมือไปลูบหัวมันแผ่วเบาหากแต่ถลึงตากลมโตขู่ไปด้วยเสียงดุ ๆ

"บอกแล้วไงว่าห้ามดื้อ ทำไมไม่ฟังกันเลย"

"นี่หมาเธอเหรอ"

"เปล่า ของพี่จีซู" เธอเอ่ยตอบพลางเงยหน้าขึ้นมองเขา 

"ถ้าคุณไม่ว่าอะไร ช่วยพามันออกไปจากสวนได้มั้ย ฉันไม่อยากให้มันสกปรก" 

เอ่ยไปแล้วลลิสาก็แทบกลั้นใจ เมื่อเห็นมินยุนกิยืนนิ่งไปชนิดที่คนเอ่ยขอร้องก็เดาใจไม่ถูก ลลิสาเริ่มรู้ตัว ไม่น่าเชื่อว่าเธอกำลังเอ่ยขอร้องเขา นี่จะกล้าหาญชาญชัยเกินไปแล้ว 

ความจริงเธอไม่คิดว่าเขาจะทำตามหรอก แต่เมื่อรู้ว่าดัลกอมเป็นสุนัขของจีซูเขาอาจจะยินดีช่วยเหลือบ้าง แต่เห็นเขานิ่งและเงียบขนาดนี้ก็ชักหวั่นใจ หวังว่าเขาคงไม่โกรธจนโยนเจ้าดัลกอมทิ้งไปหรอกนะ คิดได้แบบนั้นเธอควรพามันกลับไปส่งเองจะดีกว่า 

"งั้น..." ขณะที่ลลิสากำลังจะยื่นมือเข้าไปอุ้มดัลกอมและบอกเขาว่าไม่เป็นไรแล้ว ร่างของมินยุนกิก็ก้าวถอยออกจากสวน เธอมองตามด้วยความงุนงง 

ไม่น่าเชื่อว่ามันจะได้ผล เขาทำตามที่เธอขอร้อง 

ร่างเล็กหันกลับไปสนใจดูแลต้นไม้ต่อแม้ในหัวจะครุ่นคิดไปมา อย่างน้อยเขาก็แคร์พี่สาวเธออยู่นี่นา กระทั่งเสร็จเรียบร้อยจึงขยับลุกขึ้นยืน เงยหน้าขึ้นมองสภาพอากาศที่เริ่มขมุกขมัวครึ้มฟ้าครึ้มฝน

ฝนตั้งเค้าจะตกอีกแล้ว เธอรีบเก็บอุปกรณ์ทั้งหมดเข้าที่ เดินมาล้างมือทำความสะอาดแล้ววิ่งกลับเข้าบ้าน

"ลิซ่า"

"แชง ฝนจะตกแล้ว" เธอร้องบอกแชยองที่เดินออกมาหา 

"อืม รู้แล้ว แต่ว่า..."

"สงสัยคืนนี้จะตกหนักแน่ ๆ เลย ฉันรีบขึ้นไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนดีกว่า"

"เดี๋ยวลิซ่า คือฉันจะบอกว่า..." ไม่ทันแล้ว

ลลิสาไม่ทันได้ฟังว่าแชยองเอ่ยอะไรด้วยซ้ำก็วิ่งขึ้นบันไดไปด้วยความปราดเปรียว คนที่หมายใจจะบอกบางเรื่องจึงได้แต่มองตาม

"Ok...just like that" แชยองเอ่ยตามหลังแต่คล้ายเป็นการพึมพำกับตัวเองมากกว่า หญิงสาวยักไหล่ขึ้นด้วยไม่รู้ควรทำอะไรที่ดีไปกว่านั้น อยากจะก้าวตามไปแต่ตอนนี้เธอต้องไปทำหน้าที่ของเธอเช่นกัน



หลังอาบน้ำชำระร่างกายเรียบร้อยแล้ว ลลิสานั่งเช็ดผมที่เพิ่งผ่านการสระให้หมาดอยู่หน้ากระจกพลางหันมองผ่านหน้าต่างไปยังด้านนอก ฝนตกแล้วพร้อมเสียงฟ้าร้องที่ดังมาให้ได้ยินเป็นระยะ 

นั่งมองสายฝนไปพลาง เช็ดผมไปพลาง ในหัวก็ครุ่นคิดอะไรเรื่อยเปื่อยตราบกระทั่งเสียงเคาะประตูดังขึ้นให้ได้ยินสองสามครั้ง หญิงสาวรีบวางผ้าเช็ดผมลงก่อนจะพุ่งตัวไปเปิด

"พี่เจนนี่"

"ทำไมยังไม่แต่งตัวอีก" เจนนี่เอ่ยถามเมื่อมองเธอตั้งแต่ศีรษะจดปลายเท้า ลลิสางุนงงกะพริบตาปริบ ๆ เธอก็สวมเสื้อผ้าเรียบร้อยดีทำไมเจนนี่จึงพูดแปลก ๆ

"พี่หมายถึง ทำไมไม่เปลี่ยนชุดสวย ๆ แต่งหน้าให้มันดีกว่านี้" 

"แต่งไปไหนคะ" เธอขมวดคิ้ว แค่ลงไปทานข้าวเย็นไม่ใช่หรือ

"นี่แชยองไม่ได้บอกเหรอ"

"เรื่องอะไรคะ"

"เจนนี่ ลงไปได้แล้ว อย่าปล่อยให้แขกรอนาน" ลียอจินร้องเรียก ลลิสายิ่งงุนงงหนักเมื่อได้ยินแบบนั้น

แขกอะไร แขกที่ไหนกัน

"แต่แม่คะ น้องยังไม่ได้แต่งตัวเลย" คนเป็นพี่หันไปอธิบายมารดาที่หันมองมายังร่างซึ่งอยู่ในชุดอยู่บ้าน เห็นกางเกงขาสั้นและเสื้อยืดสีขาวตัวหลวมที่เธอใส่ประจำแล้วต้องถอนใจ

"ช่างมันเถอะ" ลียอจินไม่ใส่ใจมากนักว่าเธอจะแต่งตัวแบบไหน

"อย่างน้อยไปแต่งหน้าหน่อยก็ดี" เจนนี่นึกห่วง จริงอยู่สภาพของลลิสาไม่ได้แย่เลยหากเป็นสถานการณ์ปกติ แต่การลงไปทานข้าวที่มีแขกมาร่วมโต๊ะด้วยในสภาพแบบนี้มันทำให้เธอนึกห่วงความรู้สึกของน้องจับใจ

ลลิสาเริ่มจับต้นชนปลายได้ เธอมองสำรวจพี่สาว วันนี้เจนนี่สวยเป็นปกติเช่นทุกวันแต่ก็มีความพิเศษขึ้นเพราะใบหน้าสวยนั้นได้รับการตกแต่งเป็นอย่างดี ชุดที่สวมใส่ก็เรียบหรูดูดี เทียบกับเธอตอนนี้แล้ว นอกจากชุดที่สวมอยู่ใบหน้าของเธอก็ไม่ได้รับการประทินโฉมใด ๆ ทั้งสิ้น เรียกว่าหน้าสดเสียยิ่งกว่าสด ชนิดที่ว่าถ้าสดกว่านี้ก็คงเป็นปลาที่ว่ายอยู่ในน้ำ  

"ไม่มีเวลาแล้วลงไปทั้งอย่างนี้นี่แหละ" ลียอจินรีบบอกและก้าวนำออกไป

เจนนี่หันมองเธอด้วยความเห็นใจ ลลิสาส่งยิ้มให้ทั้งที่ใจแป้วไปแล้ว แต่ก็จำต้องรับสภาพก้าวตามมารดาและพี่สาวไป ยิ่งเดินตามกันแบบนี้ยิ่งมีข้อเปรียบเทียบ หนึ่งคนคือคุณหนูผู้สูงศักดิ์ ส่วนอีกคนคือสาวใช้ดี ๆ นี่เอง

แต่เอาเถอะ...

แต่งสวยกว่านี้ก็ใช่ว่าจะดูดีไปมากกว่านี้เสียเมื่อไหร่ เธอปลอบใจตัวเองกระทั่งก้าวเดินมาถึงโต๊ะอาหาร แล้วความคิดผ่อนคลายเมื่อครู่ก็โบยบินจากไป วินาทีที่ทุกคนหันมองมาที่เธอ ราวกับฟ้าข้างนอกนั่นจงใจทำเสียงเอฟเฟคต้อนรับการมาถึงของเธอก็ไม่ปาน

เปรี้ยง!

ฟ้าคงลงที่ไหนสักแห่ง หรือไม่ก็คงกลางกระหม่อมเธอนี่แหละ

ที่โต๊ะอาหารเวลานี้มีแขกมาร่วมด้วยสามคน คนแรกเธอเดาไว้อยู่แล้วว่าคงต้องเป็นเขาแต่ที่ไม่คาดคิดคือเขาจะหิ้วเอาน้องชายทั้งสองมาด้วย ดูเหมือนว่ามื้อค่ำนี้จะเป็นดินเนอร์หรูมื้อหนึ่ง ลลิสามองอาหารที่อยู่บนโต๊ะ มองทุกคนที่ช่างแต่งตัวได้ดูดีกันเหลือเกิน คงมีเพียงเธอที่แปลกแยกอยู่คนเดียว

"ลิซ่า..." แชยองหันมองเธอราวกับจะขอโทษที่ไม่ได้บอกเมื่อเธอก้าวไปนั่งข้าง ๆ  ลลิสามองเพื่อนรักแวบหนึ่งขณะก้าวขยับมานั่งข้าง ๆ

ไม่เป็นไรเพื่อน เราโอเค... 

เธอไม่ได้เอ่ยออกมาแต่สายตาสื่อความหมายแบบนั้น ที่จะไม่โอเคก็ตอนเงยหน้ามองคนที่นั่งเยื้องยังฝั่งตรงข้ามสามคนนี่แหละ เธอเห็นแทฮยองกลั้นยิ้มขำในขณะที่จองกุกนั่งก้มหน้าแต่ในใจคงขบขันเธอเช่นกันตัวสั่นไหวขนาดนั้น ส่วนอีกคน เมื่อกี้เธอตาฝาดไปหรือเปล่านะ เธอเห็นเขายิ้ม แต่มันก็แค่ชั่ววินาทีเท่านั้นก่อนที่ใบหน้าของเขาจะกลับมาเคร่งขรึมเหมือนเดิม 

คงไม่ใช่หรอก เขาจะยิ้มทำไม

"ขอโทษค่ะ หนูไม่รู้ว่ามีแขก" ลลิสาหันมองบิดาที่มองเธอราวจะตำหนิพร้อมกล่าวคำขอโทษ

"คุณลิซ่านี่ เป็นกันเองดีนะครับ" แทฮยองเป็นคนเอ่ยเพื่อเปลี่ยนบรรยากาศแต่ดูเหมือนมันจะยิ่งทำให้ลลิสารู้สึกแย่ไปกันใหญ่

บางทีเขาไม่ต้องพูดอะไรเลยน่าจะดีกว่า แล้วดูหน้าสิเขาจะขำอะไรนักหนาที่สาหัสกว่านี้ก็เจอมาแล้วไม่ใช่รึไง ตอนเจอกันครั้งแรกนั่นเธอทั้งมอมแมมทั้งหัวยุ่งสภาพดูไม่ได้กว่านี้เสียอีก

"ลูกคนนี้ก็เป็นแบบนี้ละค่ะ แกยังเด็กมาก อย่าถือสาเลยนะคะ" ลียอจินส่งสายตามองเธอและเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่บ่งบอกว่าเอ็นดูเธอเหลือเกิน 

คนฟังแทบขนลุก อะไรเข้าสิงมารดาของเธอกันนะ

"ทานข้าวกันดีกว่า" คิมจางฮยอกเอ่ยขึ้น ดินเนอร์มื้อนี้จึงเริ่มต้น 

บทสนทนาบนโต๊ะอาหารมีขึ้นประปราย ซึ่งส่วนใหญ่แล้วเป็นเรื่องสัพเพเหระ ลลิสาหันมองจีซูแวบหนึ่ง น่าแปลกที่วันนี้พี่สาวเธอไม่ค่อยยิ้มแย้มเช่นเคย ครั้นหันไปมองคุณว่าที่พี่เขยก็ดูเฉยชาเช่นปกติ

คู่นี้พิลึกจริง ไปเดทกันมาก็บ่อยทำไมยังดูห่างเหินอยู่เช่นเดิม

"นี่ ๆ จานนี้" คนตรงหน้ากระซิบ ลลิสาจำต้องละสายตาจากทั้งคู่หันไปมอง เห็นแทฮยองชี้ไปยังจานที่อยู่ตรงหน้าเธอ

"ฮึ.." เธองุนงง

"ลองกินดูสิ" เขาเอ่ยต่อ ลลิสามีสีหน้าประหลาดขณะยื่นช้อนไปตักอาหารในจานนั้นมาวางใส่จานตน

"ทำไมเหรอ" เธอเอ่ยถามเมื่อตักเข้าปากและกลืนไปเรียบร้อย

"จะถามว่าอร่อยมั้ย"

"อืม"

"เยี่ยม จะได้กินด้วย" เขาเอ่ยยิ้ม ๆ ขณะยื่นช้อนมาตักบ้าง

"หา..." สรุปคือให้เธอเป็นหนูทดลองนี่นะว่าอาหารอร่อยหรือเปล่า แทฮยองส่งยิ้มให้เธอพร้อมหัวเราะขบขันในขณะที่ลลิสามองเขาด้วยความหมั่นเขี้ยวอย่างไม่รู้ตัว

นี่จะกวนประสาทกันทั้งพี่ทั้งน้องเลยรึไงนะ

"ลองอันนี้ อร่อยกว่า" ลลิสาหันไปตักอาหารชนิดหนึ่งส่งให้แทฮยอง ทุกคนบนโต๊ะหันมองด้วยความแปลกใจ 

เมื่อตักให้เขาแล้วก็ตักใส่จานตัวเองบ้าง แทฮยองเห็นแบบนั้นจึงลองกินดู

"เอ้ย เผ็ด!" เขาร้องลั่นในทันทีที่ตักเข้าปาก ลลิสาเงยหน้าขึ้นมองเขาก่อนจะกลั้นยิ้มขำเมื่อเห็นเขารีบคว้าน้ำมาดื่ม

"แกล้งกันใช่มั้ยเนี่ย"

"แทฮยอง อย่าเสียมารยาท" มินยุนกิเอ่ยเตือนเมื่อได้ยินเสียงโวยวายนั้น

"ไม่ได้แกล้ง แค่ไม่รู้ว่าทานเผ็ดไม่ได้" เธอตีหน้าซื่อเอ่ยตอบเขา ความจริงแล้วลลิสาไม่ได้ตั้งใจแกล้งเขาหรอก แค่เดาสุ่มว่าเขาจะทานเผ็ดได้หรือเปล่าแค่นั้นเอง

ทั้งที่บรรยากาศบนโต๊ะอาหารนั้นดูเงียบ ๆ ตึง ๆ แต่คนที่นั่งอยู่ท้าย ๆ ดูจะคึกคักอารมณ์ดีเป็นพิเศษ แทฮยองและลลิสาดูจะเข้ากันได้ดีเสียจนถูกสายตาหลายคู่จับจ้อง

"นี่รู้จักกันมาก่อนหรือคะ" ลียอจินเอ่ยถาม

"อ่า เคยเจอกันสองสามครั้งครับ" แทฮยองดูสุภาพขึ้นทันทีเมื่อตอบคำถามนั้น

"ดีจริง สนิทสนมกันไว้แบบนี้" ลียอจินเอ่ยเพียงเท่านั้น ลลิสางุนงงมองมารดาแวบหนึ่งก่อนจะดึงสายตากลับ

ไม่รู้ว่าคิดอะไรอยู่ถึงได้พูดแบบนั้น อย่างเธอกับแทฮยองนี่นะสนิทสนม 

"แชง นี่ของโปรดเธอ" หญิงสาวปัดความคิดนั้นทิ้งไปหันกลับมาตักอาหารให้แชยองที่ส่งยิ้มให้เธออยู่ก่อน 

"ส่วนนี่ของพี่" เธอตักอาหารให้เจนนี่ต่อทันที

"พอแล้วเดี๋ยวอ้วน" เจนนี่ร้องห้ามเมื่อเห็นเธอหยิบยื่นให้ไม่หยุด 

"ไม่อ้วนหรอกค่ะ แค่นี้เอง" เธอเอ่ยค้านก่อนจะหันไปทางจีซูและมินยุนกิ

ดูเอาเถอะ ทำขนาดนี้แล้วเขายังไม่คิดจะยื่นมือมาตักอาหารให้พี่สาวเธออีก ไหนพี่จีซูบอกเขาดูแลดีไงแบบนี้มันดูแลดีตรงไหนกัน

ลลิสานึกขัดใจ เธอยังเห็นเขาทานอาหารตามปกติ ไม่ได้มีความใส่ใจหรือกระตือรือร้นจะเอาใจจีซูเป็นพิเศษใด ๆ ทั้งสิ้น เห็นแบบนี้ก็ชักสิ้นหวังและโมโหอยู่กลาย ๆ เมื่อตอนหัวค่ำยังเห็นน้ำใจที่เขามีให้จีซูอยู่เลย แล้วทำไมตอนนี้ถึงเฉยชาได้ขนาดนี้ 

กระทั่งดินเนอร์มื้อนั้นสิ้นสุดลง สามหนุ่มนั่งพูดคุยกับคิมจางฮยอกในขณะที่สาว ๆ นั้นแยกตัวมาอีกด้าน

"ทำไมพี่ไม่ไปนั่งคุยกับเขาล่ะคะ" เจนนี่ถามด้วยความแปลกใจ 

"จะให้คุยอะไรล่ะ ให้เขาคุยกับคุณพ่อน่ะดีแล้ว"

"ถามจริง พี่รู้สึกอะไรกับเขามั้ย ทำไมวันนี้พี่กับเขาดูห่างเหินกันจังไม่เหมือนคนเดทกันเลย" เจนนี่เอ่ยได้ตรงใจสองสาวที่นั่งอยู่ข้าง ๆ เป็นที่สุด ไม่ใช่เพียงลลิสาที่คิดแบบนั้นแม้แต่เจนนี่เองก็สังเกตได้

"เห้อ คิดหรือไม่คิดมันก็บอกไม่ถูก" จีซูระบายลมหายใจออก

"บอกตรง ๆ พี่เองก็ตามอารมณ์เขาไม่ทัน ตอนไปเดทกันเขาดีมากจริง ๆ นะ แต่บางวันก็เงียบมาก พี่ก็ไม่รู้เขาคิดอะไร"

"คงต้องใช้เวลามากกว่านี้มั้งคะ" ลลิสาเอ่ยขึ้นบ้าง

"หรืออาจจะไม่มีวันนั้นเลยก็ได้" จีซูเอ่ยลอย ๆ

"ฮือ อย่าพูดแบบนั้นสิคะ พี่จีซูทั้งสวยทั้งน่ารัก เขาต้องมองเห็นแน่ ๆ" เธอรีบปลอบพี่สาวและเอ่ยอย่างมั่นใจ

"ช่างเถอะ ๆ ปล่อยให้มันเป็นเรื่องของอนาคต" จีซูเปลี่ยนเรื่องพูดคุย

"อาทิตย์หน้าที่โรงแรมเราจะมีงานเลี้ยงรู้กันแล้วใช่มั้ย" 

"เห็นคุณพ่อพูดถึงเหมือนกันค่ะ" เจนนี่ตอบรับในขณะที่ลลิสางุนงง

"งานเลี้ยงอะไรเหรอคะ"

"งานเลี้ยงประจำปีที่โรงแรมเราไง อืม...แชยอง อาทิตย์หน้าเธอต้องบินไปออสเตเลียแล้วใช่มั้ย"

"ใช่ค่ะ" แชยองเอ่ยตอบ 

"เธอห้ามไปนานนะ ฉันคิดถึง" ลลิสาหันขวับไปคว้าแขนแชยองไว้

"รู้แล้ว หรือเธอจะไปกับฉันมั้ยล่ะ"

"อยากไปด้วยจังแต่ติดเรียนน่ะสิ" หญิงสาวบ่นเสียดาย

"เสียดายจังไม่ได้ไปงานด้วยกัน" จีซูพึมพำ 

"แล้วแบบนี้ใครจะคอยคุมลิซ่ากันนะ" เป็นเจนนี่ที่เอ่ยยิ้ม ๆ

"โธ่ พี่อ่ะ พูดเหมือนหนูเป็นตัวก่อเรื่อง"

"ก็หรือไม่จริง" จีซูและเจนนี่มองเธอ ลลิสาก้มหน้างุดกระชับมือที่เกาะแขนแชยองไว้แน่นราวหาพวก 

"พวกเขาจะกลับกันแล้ว" ลียอจินเดินเข้ามายังจุดที่พวกเธอพูดคุยกันอยู่และบอกกล่าว ทั้งหมดจึงขยับลุกขึ้นยืนและก้าวไปหน้าบ้านเพื่อส่งทั้งสามหนุ่ม ในขณะที่ลลิสานั้นเดินเกาะแขนแชยองก้าวมาถึงท้ายสุด 

"กลับดี ๆ นะคะ" จีซูเอ่ยขึ้นเมื่อพบว่าฝนยังคงตกอยู่อย่างต่อเนื่องไม่มีท่าทีว่าจะหยุดง่าย ๆ ยังดีที่พวกเขาไม่ต้องขับรถเองเธอจึงไม่ห่วงมากนัก

"นี่ ๆ ถามอะไรหน่อยสิ" แทฮยองคนเดิมเพิ่มเติมคือก้าวพรวดเข้ามาหาลลิสาถึงที่จนทุกคนตกใจ

"อะ อะไร..." เธอก้าวถอยหลังทั้งที่ยังเกาะแขนแชยองไว้แน่น ส่งสายตามองเขางง ๆ 

"สรุปว่าจริง ๆ เธอกับเจ้าซองแจเป็นแค่เพื่อนกันใช่มั้ย"

"อืม..."

"งั้น เธอก็ยังไม่มีแฟนใช่มั้ย"

"แทฮยอง..." มินยุนกิเอ่ยเรียก น้ำเสียงนั้นดุขึ้นชัดเจน คนรู้งานคือจองกุกที่เดินมารั้งคอเพื่อนไว้

"ขอโทษด้วยนะครับ" เขาเอ่ยขอโทษลลิสาและทุกคนตรงนั้น พยายามจะดึงแทฮยองกลับ

"เห้ย เดี๋ยวดิ ยังคุยกันไม่จบเลย" แทฮยองโวยวาย

"เรามาเป็นเพื่อนกันเถอะ" จู่ ๆ เขาก็โพล่งขึ้น 

ลลิสาอ้าปากค้างในขณะที่เจนนี่และแชยองหัวเราะขบขัน ผิดคาดกับประโยคนั้นของเขา แทฮยองถามเรื่องแฟนแต่ขอลลิสาเป็นเพื่อนนี่นะ

แทฮยองยิ้มแฉ่งให้คนที่ยิ้มเหยเกคืนกลับ ให้ตายเถอะหมอนี่เพี้ยนกว่าที่คิดไว้ซะอีก 

"ว่าไง.." เขาเร่งเร้า

"ก็ได้" ลลิสาตอบโดยไม่คิดอะไร กลัวอย่างเดียวว่าถ้าไม่ตอบเขาจะพุ่งเข้ามาหาอีกรอบ

มินยุนกิถอนใจเฮือกใหญ่หน้าตาเบื่อหน่ายอย่างเห็นได้ชัด เดินไปเปิดประตูรถโดยไม่เอ่ยอะไร แทฮยองและจองกุกจึงรีบก้าวตาม

"กลับก่อนนะ" แทฮยองโบกไม้โบกมือให้ลลิสา จองกุกก็รั้งตัวให้เขาเข้าไปในรถแทบจะทันที

พอหนุ่ม ๆ เคลื่อนรถไปจากตรงนั้นทั้งสามสาวก็ระเบิดเสียงหัวเราะดังลั่น 

"ไม่คิดว่าเขาจะตลกขนาดนี้ นิสัยคล้ายเธอเลยนะ" แชยองหันมองหน้าเพื่อนรัก

"ไม่เห็นจะคล้ายตรงไหน" ลลิสาส่ายหน้าปฎิเสธ อย่างน้อยเธอก็ไม่บ้าเท่าเขาหรอก

หมอนี่ก็พิลึกคน วันก่อนโน้นตอนเจอกันที่สนามบาสก็ยังไม่เห็นเขาเพี้ยนขนาดนี้เลย เพี้ยนเป็นบางวันรึไงกันนะ

"น่ารักดีออกนะ ไม่ลองรับไว้พิจารณาเหรอ" เจนนี่เอ่ยแซว

"แต่พี่ว่าคนนิสัยเหมือนกันไม่ควรคบกันนะ" จีซูหันมองทุกคน 

"ลองนึกภาพสองคนนี้คบกันดูสิ พังพินาศแน่นอน" เธอกลั้นขำเมื่อเอ่ยประโยคนั้นซึ่งดูเหมือนทั้งแชยองและเจนนี่จะนึกเห็นด้วย

"ทุกคนน่ะ" ลลิสาหน้ามุ่ยเมื่อถูกล้อแต่กลับไม่สามารถหยุดเสียงหัวเราะของทุกคนได้



แทฮยองนั่งหัวเราะอยู่เพียงลำพังขณะที่อยู่บนรถ ท่าทางมีความสุขจนชวนให้หมั่นไส้

"เป็นบ้าอะไรของนาย" จองกุกเอ่ยถามอย่างอดไม่ได้ อยู่ ๆ เพื่อนเขาก็นึกเพี้ยนทำตัวพิลึกจนน่าสงสัย

"อะไร" แทฮยองหันมองเพื่อน

"ก็เมื่อกี้ไง นายชอบเค้าหรอถึงทำแบบนั้น"

"ทำไมอ่ะ เค้าก็น่ารักดีออก จะชอบก็ไม่เห็นแปลก" ชายหนุ่มนึกไปถึงเหตุการณ์ที่โต๊ะอาหารในวันนี้แล้วให้นึกย้อนไปถึงตั้งแต่ครั้งแรกที่ได้พบกัน

ลลิสามีอะไรให้เขาแปลกใจอยู่เรื่อยเลย พบเจอกัน 4 ครั้ง ไม่เหมือนกันซักครั้งเดียว

"พูดจริงเหรอ อย่างนายนี่นะ" จองกุกเลิกคิ้วอย่างไม่อยากเชื่อ แทฮยองชื่นชมคนง่ายพอเข้าใจได้แต่การชอบใครสักคนจริงจังนี่แทบไม่เคยเกิดขึ้น

"ทำไมวะ ฉันจะชอบใครมันแปลกด้วยเหรอ" แทฮยองขมวดคิ้ว

"แปลกดิ โคตรแปลก" จองกุกเอ่ยย้ำ แทฮยองจึงหัวเราะขบขัน

"พูดซะเสียหายเลย ฉันชอบที่เค้าน่ารักเป็นกันเอง คบเป็นเพื่อนคงจะดี ไม่ได้คิดอะไรแบบนั้น" แทฮยองโพล่งขึ้นมาพลางหันมองอีกคนในรถที่นั่งกอดอกหลับตานิ่งตั้งแต่ออกมาจากคฤหาสน์ตระกูลคิมได้

"แต่ก็ไม่แน่ ถ้าเค้าอยู่ในสถานะที่อิสระจริง ๆ แล้วเค้าไม่มีใคร ฉันอาจเปลี่ยนใจก็ได้" เอ่ยลอย ๆ ก่อนดึงสายตากลับมาทางจองกุกที่ดูจะยังอึ้ง ๆ อยู่

"อิสระจากอะไรวะ"

"จากอะไรก็ช่างเหอะน่า" แทฮยองตัดบทเอาดื้อ ๆ 

"นึกถึงตอนที่โต๊ะอาหารแล้วยังขำไม่หาย คนอะไรวะโคตรได้ใจ" เขาวกกลับมาพูดคุยเรื่องของลลิสาต่ออย่างออกรสชาติ 

เกิดมาไม่เคยคิดว่าจะได้เห็นผู้หญิงคนไหนกล้าหน้าสดลงมาร่วมโต๊ะดินเนอร์ได้แบบที่เธอทำ ท่ามกลางสาวสวยรอบข้างเธอแทบไม่ต่างอะไรกับเด็กกะโปโลคนหนึ่ง แต่ถึงจะเป็นแบบนั้น แก้มป่อง ๆ ดวงตากลมโตสดใส และรอยยิ้มที่มีก็ยังฉายชัดความเป็นเธอออกมาให้ได้เห็น และเขาก็มั่นใจว่าไม่ใช่แค่เขาที่เห็นมัน

"ตอนแรกก็ยังสงสัยว่าทำไมเจ้าซองแจชอบ ตอนนี้เข้าใจแล้ว" แทฮยองเอ่ยต่อซึ่งจองกุกเริ่มเห็นด้วย

"พูดไปก็น่าเห็นใจนะ ซองแจมีโอกาสกว่าใครยังปล่อยให้หลุดมือ ถ้าเป็นฉันนะรู้ตัวว่าชอบขนาดนั้นจะตามจีบจนกว่าจะติดเลย"

"มันทำทุกอย่างแล้วแต่ยังไงเค้าก็ไม่ชอบมันกลับอยู่ดี" จองกุกเอ่ย

"แล้วเค้าชอบคนแบบไหนวะ" แทฮยองครุ่นคิด

คนที่นั่งหลับตานิ่งตลอดทางค่อย ๆ เปิดเปือกตาขึ้น เขาหันมองออกนอกกระจกรถที่วิ่งฝ่าสายฝนไปตามเส้นทางสายหลัก ฝนยังตกเรื่อย ๆ ความคิดของเขาก็คล้ายจะล่องลอยออกไป ไม่มีใครรู้ว่าเขาคิดอะไรอยู่ แม้แต่ตัวเขาเองก็ไม่เข้าใจนัก

กระทั่งแยกย้ายกับแทฮยองและจองกุกแล้ว มินยุนกิพาตัวเองกลับมายังห้องส่วนตัวภายในคอนโดมิเนียม ก้าวกลับเข้ามาในห้องได้ก็ทิ้งร่างลงบนเตียงและหลับตานิ่งราวง่วงงุนเต็มที แต่หลับตาไปได้สักพักก็ต้องลืมตาขึ้นมากะทันหันเมื่อภาพบางอย่างวิ่งเข้ามาก่อกวนจิตใจเป็นฉาก ๆ เขาสลัดภาพและเรื่องราวเหล่านั้นทิ้งไปพร้อมทั้งดีดตัวลุกขึ้นจากเตียงในจังหวะที่เสียงโทรศัพท์ร้องดัง

"ครับพ่อ" คนปลายสายคือบิดาของเขาเอง

"ประธานคิมโทรมาคุยกับฉันเรื่องงานเลี้ยงที่โรงแรม"

"เขาบอกผมเหมือนกัน" 

"ฉันจะให้แกไปงานแทนฉัน" มินอิลวูออกคำสั่ง มินยุนกิยกมือขึ้นบีบสันจมูกของตนนิ่ง ๆ ก่อนขานรับง่าย ๆ

"ครับ"

"อีกเรื่อง แกกับคู่เดทแกเป็นไงบ้าง"

"ก็เรื่อย ๆ" เขาตอบแบบขอไปทีอีกเช่นเคย

"พ่อคงไม่คิดจะบังคับผมเรื่องนี้ใช่มั้ย" เขาเอ่ยดักคอเมื่อนึกไปถึงเรื่องวันก่อนที่ส่งพี่ชายเขามาถึงที่นี่

"เรื่องนี้ฉันคงบังคับแกไม่ได้ แต่ช่างมันเถอะ ถึงฉันจะชอบแต่ถ้าแกไม่ชอบก็ไม่เป็นไร ฉันหาวิธีอื่นได้" ราวกับประธานมินอิลวูเอ่ยเรื่อย ๆ ไม่จริงจัง แต่ประโยคหลังกลับสะดุดหูคนฟังได้อย่างดี

"วิธีอื่น?"

"แกไม่ต้องสนใจหรอกมันเป็นเรื่องของฉัน อีกอย่างฉันก็ไม่ได้มีลูกชายคนเดียว" มินอินวูเอ่ยเพียงแค่นั้นก็วางสายไป 

แม้บิดาของเขาจะตัดสายไปแล้วแต่มินยุนกิยังคงนั่งนิ่ง อึ้งค้างกับประโยคนั้น หมายความว่าไง พ่อเขาจะดึงพี่ชายเขามาเกี่ยวข้องด้วยงั้นหรือ ร่างที่ตั้งใจจะนอนถึงตอนนี้นอนไม่หลับเสียแล้ว ในหัวตีกันวุ่นวายจนสุดท้ายต้องลุกขึ้นสะบัดศีรษะไปมา เขาลุกเดินไปเปิดประตูสตูดิโอส่วนตัวและขลุกอยู่ในนั้น 

ไม่ว่าพ่อเขาจะทำอะไรต่อ ถึงยังไงก็ไม่เกี่ยวกับเขาอยู่แล้ว ไม่มีความจำเป็นอะไรที่เขาต้องสนใจ


"ชาค่ะท่าน" ประธานมินอิลวูละสายตาจากโทรศัพท์หันมองถ้วยชาที่แม่บ้านนำมายื่นส่งให้

"ขอบใจมาก"

"ท่านยังไม่ขึ้นไปพักอีกหรือคะ ดึกมากแล้วนะคะ" แม่บ้านมากวัยเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง

"เพิ่งทำธุระเสร็จน่ะ " ประมุขของบ้านเอ่ยอย่างอารมณ์ดี 

"ฉันเพิ่งกวนน้ำจับปลามา เคยได้ยินไหม"

"คะ? คุณท่านไปจับปลาหรือคะ?" แม่บ้านมากวัยเอ่ยขึ้นด้วยความงง จับปลาที่ไหน ปลาอะไร 

"ใช่ แต่ก่อนจะจับก็ต้องกวนน้ำให้ขุ่นเสียก่อน" เขาระบายยิ้มออก คนฟังยิ่งมีท่าทีงุนงงหนัก

มือหนายกถ้วยชาขึ้นดื่ม ดวงตาคมมองออกไปเบื้องหน้า คืนนี้เขากวนน้ำไปถึงสองที่ แล้วมารอดูว่าจะได้ผลมากน้อยเพียงใด


++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

2/05/2017 เข้ามาแก้คำผิดค่ะ เจอตรงไหนเขียนผิดช่วยแจ้งด้วยนะคะ ????

มาแล้วค่ะ ยังไม่ตรวจคำผิดนะคะ ไม่รู้แต่ละตอนความสั้นความยาวเท่ากันมั้ย กะไม่ค่อยถูกเพราะพิมพ์จากมือถือ อ้อ เรากำลังจะย้อนกลับไปที่บทนำของเรื่องแล้วนะคะ ^^
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 174 ครั้ง

3,711 ความคิดเห็น

  1. #3694 +Me!!LittleDuck+ (@min219) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 13 กันยายน 2562 / 18:57
    พ่อนี่สุดยอดดดไปเลยย
    #3694
    0
  2. #3658 เจ้าญิ่งชานม (@joylovedan) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 10 มีนาคม 2562 / 08:39
    คุณพ่อร้ายยยยยยจริงๆ
    #3658
    0
  3. #3623 keidsinf2932 (@keidsinf293) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2561 / 22:52
    ติดตามต่อไปค่ะ
    #3623
    0
  4. #3563 4343Fris (@4343Fris) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2561 / 14:19
    ชอบสำนวนการเขียนมากเลยนะคะ บรรยายดีเลย แล้วก็สนุกมากค่ะ
    #3563
    0
  5. #3523 khamonlak (@khamonlak) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 18 มกราคม 2561 / 13:55
    ฮรือออออ คุณพ่อชอบความวางแผน55555555
    #3523
    0
  6. #2262 blueberrystory (@blueberrystory) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2560 / 12:30
    คุณพ่อน่ารักจัง อิอิ
    #2262
    0
  7. #2156 Shino88 (@Shino88) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2560 / 22:30
    ลุ้นอ่ะ พ่อมีความเจ้าเล่ห์ ชอบๆๆๆ
    #2156
    0
  8. #1791 pkmyt (@powpc) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2560 / 17:23
    555555 ชอบพ่อของยุนกิ
    #1791
    0
  9. #1732 colorring (@colorring) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2560 / 15:07
    ชอบมากคะ ไรท์เขียนดีน่าติดตาม????????
    #1732
    0
  10. #208 30palmmy45 (@30palmmy45) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2560 / 22:43
    ต่อๆๆๆๆคิดถึงแล้วววววมาต่อน้าค่าาาาาาาา
    #208
    0
  11. #207 Ms.Fueng (@fueng-baborjung) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2560 / 16:45
    แม่ยกแทลิซฟินอ่า

    แต่ก็เชียร์พี่ยุนกิคนซึนเหมือนเดิมน๊าาา
    #207
    0
  12. #203 JustD (@JustD) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2560 / 21:13
    ชอบง่ะไรท์เขียนดีอ่ะ อธิบายเรื่องเข้าใจดีชอบบบบ มาอัพบ่อยๆนะคะ
    #203
    0
  13. #202 sspjmjbxh (@chanitsata12) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2560 / 10:05
    รอเสมอนะค้าา
    #202
    0
  14. #199 แฟร์ล (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2560 / 19:15
    ชอบมากๆค่ะ รีบมาต่ออีกนะคะไรท์(*v*)/
    #199
    0
  15. #197 DaraKim (@DaraKim) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2560 / 17:35
    สนุกมากๆค่ะไรท์
    #197
    0
  16. #196 jarikajar (@jarikajar) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2560 / 00:20
    สนุกมากเลยค่ะ ลุ่นอยู่ว่าจะยังไงต่อ รอนะค่ะเป็นกำลังใจให้ค่ะสู้ๆ
    #196
    0
  17. #195 AMANDA.P (@mookko) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2560 / 21:08
    คุณพ่อมีแผนอยากได้ลูกสะไภ้คนที่เลือกไว้ใช่ไหมคะ ถึงต้องกวนน้ำตั้งสองรอบ
    #195
    0
  18. #194 ขี้ชิป (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2560 / 20:41
    ใจเอียงมาทางเเทเเท
    #194
    0
  19. #193 filmfilmbar (@filmfilmbar) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2560 / 20:06
    ชอบมากกหๆ><
    #193
    0
  20. #192 orathai37265965 (@orathai37265965) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2560 / 19:50
    คุณพ่อแลดูเจ้าเล่ห์นะคะ.  สนุกมากค่ะไรท์ ขอบคุณนะคะ
    #192
    0
  21. #191 karaneewangsri (@karaneewangsri) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2560 / 19:13
    รีบมาต่อน่ะคะไรท รอๆๆคุนพ่อจัดการ555
    #191
    0
  22. #190 meme (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2560 / 18:56
    ชอบมากเลย คุณพ่อต้องทำให้ได้นะคะ รอปลาตัวใหญ่ติดกับดัก อิอิ &#128522;&#128522;
    #190
    0
  23. #189 eunhyuk2904 (@eunhyuk2904) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2560 / 18:18
    แทนี่เปน1ในคนกวนน้ำปะนิ
    #189
    0
  24. #188 BLanKkK333 (@BLanKkK333) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2560 / 17:24
    รออยู่นะคะ. มาต่ออีกเรื่อยๆ. เป็นกำลังใจให้ เขียนดีมากกก
    #188
    0
  25. #187 foxxiizz (@foxxiizz) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2560 / 16:23
    ชอบสำนวนการเขียนของไรท์มากเลยค่ะ อ่านแล้วลื่นไหล รู้สึกเหมือนเห็นฉากเป็นช็อตๆตามที่เขียนเลย
    #187
    0