Chained Love 「โซ่ล่ามรัก」 {Yuri} | IceFair

ตอนที่ 13 : Chained Love :: Character&Intro {100%}

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1131
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    2 พ.ค. 60

 

CHARACTER




ไอซ์ – Ice (18) , แฟร์ – Fair (16)

 



ไค – Kai (24) , แฟรงค์ – Fang (23)




มีน - Meen (18) , อลิซ - Alice (16)





มิยะ – Miya (19) , มินะ – Mina (14)




ไวน์ – Wine (19) , ไวท์ – White (19)




ฮิม – Him (25) , คิม – Kim (20) , ซิน – Sin (22)





Chained Love โซ่ล่ามรัก

Intro

 



Intro


         

 แสงแดดยามเช้าไม่อาจเล็ดรอดเข้ามาในห้องนอนที่ติดผ้าม่านสีดำสนิท ภายในถูกตกแต่งด้วยโทนสีดำขาว มีเฟอร์นิเจอร์ไม่มากเท่าห้องที่เธออยู่เป็นประจำ และมันทำให้เธอรู้ว่าที่นี่ไม่ใช่ห้องของเธอ แต่เป็นห้องของพี่สาวเธอต่างหาก


ถ้าหากใครมาเห็นเข้าคงไม่คิดว่านี่เป็นห้องของประธานนักเรียนสุดฮอตหรอกหรือ น่าจะเรียกได้ว่าเป็นห้องของคนวัยทำงานหรือสาวออฟฟิศที่ไม่ค่อยมีเวลาตกแต่งห้องเสียมากกว่า


                พี่ทำให้เธอตื่นเหรอ?คนเป็นพี่ทักขึ้นเมื่อเห็นน้องสาวสะลึมสะลือตื่นขึ้นมา พลางเหลือบมองนาฬิกาติดพนังที่บ่งบอกเวลาว่านี่ไม่ใช่เวลาตื่นนอนของน้องสาวเธอ และมีเหตุผลเดียวที่ทำให้คนๆหนึ่งตื่นขึ้นมาหากมีอะไรมารบกวนการนอนหลับของพวกเขาหรือไม่พวกเขาก็เต็มใจตื่นเอง แต่กับน้องเธอมันไม่ใช่ เธอรู้ดี เหตุผลที่ทำให้ร่างสูงตื่นขึ้นจากที่เมื่อไม่กี่ชั่วโมงมานี้หล่อนพึ่งจะสลบไปเองเพราะความเหนื่อยล้าและอ่อนแรง


แสงไฟบนโต๊ะทำงานของเธอมันสว่างเกินไป..


                แฟร์ไม่ตอบพยายามเงยหน้าขึ้นเพื่อมองใบหน้าพี่สาว แต่แล้วเธอก็ต้องยอมแพ้ต่อแสงสว่างจากโคมไฟตั้งโต๊ะ มันทำให้เธอแสบตาเกินไป พี่ปิดไฟได้มั้ย..


บัดนี้ใบหน้าของพี่สาวเธอได้ถูกแต่งแต้มด้วยรอยยิ้ม เธอถอดแว่นทำงานของเธอออก พับเก็บวางไว้บนโต๊ะอย่างเรียบร้อย พลางหันมาตอบคำถามฉัน


อยากทำต่อจากเมื่อคืนเหรอ? พี่ชอบพูดราวกับว่าเรื่องแบบนั้นเป็นแค่เรื่องเล่นๆสำหรับหล่อน ถ้าอีกฝ่ายเป็นผู้ชายป่านนี้เธอคงท้องไม่มีพ่อไปแล้ว


พี่ไม่ได้ปิดไฟบนโต๊ะตามคำขอของเธอ นั่นทำให้เธอไม่สามารถมองเห็นสีหน้าของอีกฝ่ายตรงๆได้เลย


                ทำไมพี่พูดแบบนี้ มันไม่ใช่เรื่องล้อเล่นนะเธอเหนื่อยอ่อนกับคนเป็นพี่เหลือเกิน แม้จะรู้ดีกับคำตอบที่อีกคนจะให้ มันก็ยังคงเป็นเช่นเดิม ไม่มีทางเปลี่ยนแปลงไปได้หรอก


                เธอไม่เล่น แต่พี่เล่นนี่พี่ตอบเสียงยียวน คล้ายจะกวนประสาทกันแต่เช้า


ฉันสูดหายใจเข้าลึกๆแล้วลอบปล่อยออกมาอย่างเบื่อหน่าย พี่ไม่ใช่คนที่ฉันอยากต่อกรด้วยและฉันก็ไม่อยากเถียงพี่อีกต่อไปแล้ว


ถามแล้วได้อะไรขึ้นมา..


ฉันเลิกสนใจพี่และพึ่งรู้สึกได้ถึงสิ่งที่ห่อหุ้มร่างกายอันเปลือยเปล่า เธอไม่ได้เป็นคนใส่เองแน่ๆ  ในห้องนี้มีเธอและพี่ หากเธอไม่ได้ใส่เองก็คงเป็นใครอีกคนไปไม่ได้นอกจากพี่ไอซ์ นอกเสียจากว่า พี่พาคนอื่นเข้ามาในห้องตอนเธอหลับไป


เมื่อนึกได้ดังนั้นก็พาร่างอันบอบช้ำจากกิจกรรมเมื่อคืน หายเข้าไปในห้องน้ำ


แม้ว่าตอนนี้แค่จะลุกขึ้นยืนแล้วให้เดินตรงๆ เธอยังแทบจะทำไม่ได้เลย แต่เธอก็ไม่อยากอยู่ต่อหน้าอีกคนไปนานกว่านี้แล้วเช่นกัน


อย่าว่าแต่เดินเลยแค่ลุกโดยที่ไม่ล้มลงไปกองกับพื้นก็บุญเหลือเกินแล้ว


จัดการทำธุระส่วนตัวของตนให้เสร็จโดยเร็ว ฉันอยากออกจากห้องคนใจร้ายนี่เต็มทนแล้ว


แล้วเราจะเข้าห้องน้ำห้องพี่ทำไม..


ความจริงต่อมาที่ฉันพึ่งรู้ว่า.. ฉันลืมหยิบผ้าเช็ดตัวเข้ามาด้วย ซึ่งมันไม่ทันเสียแล้ว


ถ้าหากเธอออกไปตอนนี้คนเป็นพี่จะทำอะไรเธออีกหรือเปล่า ยิ่งรายนั้นแค่เห็นเธอเปลืองผ้านิดๆหน่อยๆก็สามารถเอามาเป็นข้ออ้างได้ว่าเธอตั้งใจจะยั่วอีกฝ่าย..


ฉันตัดสินใจแง้มประตูเล็กน้อยเพื่อสำรวจความปลอดภัยของตน


บัดนี้ฉันยังคงสวมเสื้อผ้าที่อีกฝ่ายได้ใส่ให้เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ แน่นอนว่าทั้งเนื้อทั้งตัวยังคงชุ่มไปด้วยน้ำจากฝักบัว ที่ตอนนี้ไม่สามารถเช็ดออกไปได้


เสื้อเชิ้ตสีขาวเปียกโชกจากการซึมซับน้ำที่ยังไม่ได้ถูกเช็ดออกไปจึงไม่สามารถบดบังทรวดทรงของเธอได้เลยแม้แต่น้อย


ใส่ก็เหมือนไม่ได้ใส่..


ทำไมต้องเอาเสื้อสีขาวมาให้เธอใส่ด้วย.. เธอนึกโกรธเมื่อตนชอบใส่ชุดสีขาวก็จริง แต่เวลานี้มันไม่ควรค่าแก่การใส่เสื้อสีขาวสักเท่าไหร่นัก


ก๊อก ก๊อก เสียงเคาะประตูดังสองสามครั้งมาจากหน้าห้อง พร้อมกับเสียงใครบางคนที่เอ่ยเรียกชื่อของเธอซ้ำๆ


ฉันจำเสียงนั้นได้ดีทีเดียว ถึงแม้ว่าจะได้ยินแค่เสียงก้องๆจากในห้องก็ตาม ฉันเอ่ยปากขอให้คนตรงหน้าประตูรอก่อน ก่อนจะรีบถลาไปที่เตียงนอนของเจ้าของห้อง ดึงผ้าห่มผืนใหญ่มาคลุมร่างกายที่ทำให้คิดอะไรต่อมิอะไรได้เลยเถิดเอาไว้แล้วเดินไปเปิดประตูให้อีกฝ่าย


เธอโชคดีที่คนใจร้ายออกไปแล้ว..


ผมไปหาแฟร์ที่ห้อง แต่ไอซ์บอกว่าคุณอยู่นี่ ไปทานข้าวข้างนอกกับผมมั้ยครับ?เขาร่ายยาวทันทีเมื่อเห็นหน้าอีกคน โดยไม่ปล่อยให้อีกฝ่ายได้มีเวลาพูดขัดเขาเลยสักนิด


วันนี้ฉันมีเรียน..


ไว้ทานเสร็จ ผมไปส่งได้ครับ ดังนั้นอย่าปฏิเสธผมเลยนะครับคนดีเขาเอ่ยดัก


โอเค ขอตัวไปเปลี่ยนชุดก่อนได้มั้ย


ผมเพิ่งสังเกตเห็น คุณจะคลุมผ้าห่มออกมารับผมทำไม


ฉัน..ฉันเธอตะกุกตะกักที่จะตอบ เป็นใคร ใครก็อายเหมือนกันนะ มาอยู่ห้องคนอื่นว่าอายแล้วนี่ยังอยู่ในสภาพล่อแหลมไม่น่าอายกว่าหรอกหรือ


เมื่อเขาเห็นคนรักตะกุกตะกักไม่ยอมตอบเขาสักทีจึงขโมยจูบแก้มอีกฝ่ายเสียฝอดใหญ่ ก่อนจะหลีกทางให้อีกฝ่ายไปเปลี่ยนชุดที่ห้องของตนหรือไม่คนรักอาจเปลี่ยนเสื้อในห้องของพี่สาวก็เป็นได้ แต่ไซส์ขนาดหน้าอกของทั้งคู่มันไม่เท่ากัน.. ไม่น่าจะใส่เสื้อของกันและกันได้


ไม่ทันไรเขาตบหน้าตัวเองดังเพี๊ยะ เมื่อตัวเองคิดเรื่องเลยเถิดกับการเอาขนาดหน้าอกของแฟนสาวไปเปรียบเทียบกับของว่าที่พี่เมีย


นายยังสบายดีหรือเปล่า เจ็บมั้ยนั่น อยู่ๆก็ตบหน้าตัวเอง อย่าลืมกินยานะได้โอกาสเอาคืนอีกฝ่ายที่อยู่ๆก็มาขโมยหอมแก้มกันเสียอย่างนั้น


แม่ของลูก


อะไรนะ?


นี่เหรอแม่ของลูก! มีหวังลูกผมคลอดมาได้เชื้อโหดมาจากคุณแน่ๆ


ก่อนถึงเวลานั้นนายคงได้ไปนอนในคุกเล่นๆสักห้าหกปีก่อนแล้วกันเธอว่าพลางกระชับผ้าห่มผืนใหญ่เดินลากไปยังห้องของเธอ

 

 



แน่ใจนะว่าจะได้เชื้อโหด.. แต่ก่อนหน้านั้นหาทางผลิตทายาทให้ได้ก่อนเถ๊อะพี่ไค -*-

แอบมารีไรท์ค่ะ ทนไม่ได้เมื่อกลับมาอ่านแล้วดูบทแปลกๆและเค้าลืมใส่บทบาทให้คุณคนอื่น จึงต้องมานั่งแก้อย่างงี้แหละค่ะ

เค้าขอโต้ด อย่าพึ่งเบื่อกันนะ

ขอตัวไปรีพล็อตใหม่แปปนึง แล้วจะรีบกลับมานะคะคนดี


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

92 ความคิดเห็น

  1. #84 Water (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 12 เมษายน 2560 / 06:23
    Wow มีปม
    #84
    0