Short&Long Fic one piece [Yaoi&Normal]

ตอนที่ 6 : The loves that bondage[02]:Part1/3

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 453
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    26 ธ.ค. 59




Story:The loves that bondage

Relation:long fiction

Category:Yaoi

Chapter[02]:Bad planing(แผนการร้าย)[Part1/3]

-----------------------------------------------------

Episode 2

ภายใต้พายุที่โหมกระหน่ำอย่างรุนแรงที่ตกเรื่อยๆดูท่าจะหยุดยากมันทำให้ราชาแห่งทะเลทรายประธานบริษัทใหญ่ไม่พอใจแบบสุดๆที่ต้องมาอยู่ในสภาพตัวเปียกแบบตอนนี้ จึงเข้าไปอาบน้ำชำระร่างกายให้สะอาดอีกครั้งโดนไม่รู้เลยว่ามีอะไรอยู่อีกฟากของประตูห้อง

"ฟุฟุฟุ การป้องกันหละหลวม ไม่มีระแวงเลยสักนิด"

"ถ้าเป็นอย่างนี้ นายเสร็จฉันแน่ ซีโร่จัง"

ตัวประหลาดสีชมพูเอาหน้าแนบประตู และพยายามจะเปิดประตูที่กำลังล็อกอยู่ เมื่อรู้ว่าล็อกโดฟลามิงโก้ไม่รอช้าที่จะปล่อยด้ายไปอีกฟากของประตูที่ตนเองอยู่พร้อมกับเข้าไปภายในห้องอย่างง่ายดายเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ถึงแม้ว่าจะไม่มีใครรู้สึกแต่มิสเตอร์ซีโร่รู้สึกได้ถึงเสียงของประตูห้องรับรองของตัวเองเปิด เมื่อรู้สึกว่ามีคนแปลกหน้าเข้ามาในห้องด้วยตามสัญชาตญาณของตัวเอง

"...รู้สึกเหมือนมีใครเข้ามา"

มิสเตอร์ซีโร่ที่กำลังแช่น้ำอย่างสบายใจลุกขึ้นมาจากอ่างน้ำพร้อมกับสวมเสื้อคลุมอาบน้ำที่วางไว้ข้างอ่าง สวมเสร็จทันใดมือหนาก็คว้าหน้ากากอันสนิทที่สวมตลอดเวลาขึ้นมาสวมก่อนจะเอาเปิดประตูพร้อมกับหันไปดูรอบๆห้องรับรองของตน

"...คิดไปเองสินะ"

หลังจากที่เชื่อว่าตนคิดไปเองว่ามีใครมาอยู่ในห้อง มิสเตอร์ซีโร่จึงไม่รอช้าที่จะเข้าไปแช่น้ำในอ่างต่อโดยไม่รู้เลยว่ากำลังตกอยู่ในแผนของใครบางคน

"ต้องให้ซีโร่จังรู้จักระวังตัวมั่งแล้วสิ"

รอยยิ้มยียวนกวนประสาทของ'เทนยาฉะ' มันทำให้มิสเตอร์ซีโร่รู้สึกตะหงิดแปลกๆจนคิ้วขมวดกันยิ่งกว่าปมด้ายด้วยความรู้สึกที่ไม่ค่อยได้สัมผัสมาแสนนาน ภายในห้องนั้นเงียบสนิทจนทำให้มิสเตอร์ซีโร่ได้ยินเสียงของประตูที่กำลังถูก'แง้ม'ถึงจะเพียงแค่นิดเดียว ก็ทำให้มิสเตอร์ซีโร่ที่กำลังแช่น้ำลุกขึ้นไปใส่เสื้อคลุมอาบน้ำพร้อมกับนำหน้ากากขึ้นมาสวม เปิดประตูมา'จ๊ะเอ๋'กับโดฟลามิงโก้ที่ย่อตัวลงอยู่ตรงหน้าประตู(ห้องน้ำ)ที่มีหมอกมากมายลอยออกมา

"แกมาทำอะไรในห้องของฉัน"

"...ฉันเห็นประตูมันไม่ได้ล็อกน่ะ"โดฟลามิงโก้ยิ้มใส่ชายสวมหน้าตรงหน้าอย่างใสซื่อเหมือนเด็กที่ไม่รู้ประสีประสา มิสเตอร์ซีโร่ยืนนิ่งเงียบไปสักพักก่อนจะยื่นหน้าเข้าไปใกล้ พร้อมกับชี้นิ้วไปที่ประตู

"...งั้นก็ออกไปจากห้อง-ของ-ฉัน-ซะ"

ออกคำสั่งไล่ชายตรงหน้าให้ออกไปจากของด้วยความหงุดหงิดที่มาอยู่ในห้องของตน โดฟลามิงโก้ยอมเดินออกไปจากห้องแต่โดยดี แต่ก่อนที่จะปิดประตูก็หันไปหามิสเตอร์ซีโร่ด้วยรอยยิ้มกวนๆด้วยความไม่เข็ดหลาบ

"หุ่นดีจังนะซีโร่จั..."

   ปัง!

ไม่ทันที่ชายหน้าประตูจะเอ่ยจบเสียงของประตูที่กระทบกับบานประตูอย่างรุนแรงจนเกิดเสียงที่ดังอย่างมาก นอกจากนั้นยังทำให้ตรงประตูเกิดรอยร้าวขึ้นมา
เห็นเป็นเช่นนั้นโดฟลามิงโก้จึงไม่รีรอช้าที่จะกลับไปตั้งหลักก่อน 

มิสเตอร์ซีโร่ชายผู้เป็นปริศนาที่ยังไม่ปรากฏนามจริง มือหนาพร้อมถุงมือสีดำสนิทที่ข้างซ้ายคว้าโทรศัพท์ที่อยู่บนเตียงพร้อมกับกดไปยังหมายเลขบนสุดซึ่งเป็นเบอร์ของ'นิโค โรบิน'และนำมาแนบข้างใบหูที่มีตุ้มหูสีทองประดับอยู่ พลันเอนร่างลงบนฟูกที่นุ่มนิ่มชวนให้เคลิบเคลิ้มเพื่อที่จะรอให้เลขาของตนรับสายโทรศัพท์

ทางด้านหนึ่งของปลายสายเลขาสาวคว้าโทรศัพท์ที่อยู่ตรงหน้าของตน พร้อมกับกดรับสายทันทีโดยไม่ได้ดูว่าใครโทรมาแต่ก็พอที่จะเดาได้

"นิโค โรบินพูดค่ะ มีอะไรเหรอค่ะบอส"

[ช่วยส่ง'อันลักกี้'มาให้หน่อยสิ]

"เข้าใจแล้วค่ะบอส"

พูดคุยกันไม่ถึงสิบนาทีผู้ที่โทรมาก็ตัดสายทันทีที่ทำธุระจบ เลขาสาวผู้ทำตามทุกคำสั่งของบอสวางโทรศัพท์บนมือลงหันไปเจอ'อันลักกี้'ตัวนากและอีแร้งใส่ชุดลายจุดใส่แว่นดำสัตว์เลี้ยงของผู้เป็นนาย กำลังสวมเสื้อกันฝนโดยมีกระเป๋าหนังสีน้ำตาลอ่อนไปด้วย เห็นอย่างนั้นโรบินจึงหันยิ้มใส่ทั้งสองตัวที่กำลังจะไปหาผู้เป็นนาย

"รู้งานดีนะ"

หลังจากสิ้นคำทั้งสองตัวก็ออกไปทางหน้าต่าง พายุรุนแรงโหมกระหน่ำเข้ามาภายในห้องของบอสจากทางหน้าต่างในเวลาไม่ถึงนาทีจากห้องที่เรียบร้อยตอนนี้มันเละเทะเหมือนมีสัตว์หน้าขนสีขาบ้าเลือดอยู่ภายในห้อง 

โรบินถอนหายใจหน้านิ่งก้มลงไปเก็บเอกสารที่กระจัดกระจายพลางบ่นกับตัวเองในใจ
 
   'เฮ้อ~มีงานเพิ่มอีกแล้วสินะ'

และภายในเวลาไม่อึกใจเดียวสัตว์เลี้ยงทั้งสองตัวก็มาถึงห้องที่เจ้านายประทับอยู่ในสภาพเปียกโชก อุ้งเท้านุ่มนิ่มของนากตัวน้อยเคาะลงไปมี่หน้าต่างเพื่อเรียกให้เปิดท่ามกลางพายุที่รุนแรง 

   ก็อก! ก็อก!

"...มาแล้วสินะ"มิสเตอร์ซีโร่หันไปทางด้านที่เกิดเสียงขึ้น นัยน์ตาสีอำพันภายใต้หน้ากากจับจ้องไปยังกระจกที่ฝั่งตรงข้ามเต็มไปด้วยไอน้ำ และหยดน้ำมากมายที่มากระทบกับกระจกตลอดเวลา เมื่อเห็นสัตว์เลี้ยงทั้งสองตัวจึงเสี่ยงที่จะเปิดกระจกให้ทั้งสองตัวเข้ามาภายในห้อง

นี่เปิดไปไม่ถึงนาทีทั้งห้องก็ถูกความหนาวเย็นจากด้านนอกปกคลุมทันที และยิ่งมีแค่ผ้าขาดเอวผืนเดียวมีหวังได้แข็งตายในห้องนี้แน่

เจ้าของความคิดไม่รีรอช้าที่จะไปหาอะไรบางอย่างมาสวมใส่แก้จัดไปก่อน และในเวลาเดียวกันอันลักกี้หยิบกระเป๋าหนังสีน้ำตาลอ่อนที่พกมาด้วยให้ผู้เป็นนายของตน

"ดีมากอันลักกี้"เจ้านายของมันเลื่อนมือขวาขึ้นมาลูบหัวของทั้งสองตัวด้วยความเอ็นดู และนำของสีเทาทรงสี่เหลี่ยมแผ่นบางๆออกมาจากกระเป๋าหนัง พร้อมกับเอาผ้าเช็ดเส้นผมสีดำที่เปียกอยู่

"ดูเหมือนจะพร้อมแล้วล่ะนะ"

สิ้นคำร่างสูงนั้นลุกออกไปข้างนอกห้องโดยปล่อยโน๊ตบุ๊ครุ่นล่าสุดที่พึ่งถอยมากำลังดำเนินการบางอย่าง ทางด้านห้องประชุมเมื่อประมาณสองชั่วโมงก่อน ตอนนี้ถูกเปลี่ยนกลายเป็นห้องนั่งเล่นโดยพวกตัวป่วนทั้ง8ชีวิต 

ประตูบานใหญ่ถูกเปิดโดยชายคนสุดท้ายแต่ไม่ท้ายสุดเดินเข้ามายังห้องนั่งเล่น(?) เดินไปนั่งที่เก้าอี้โดยไม่สนใจสายตาของคนรอบข้างที่กำลังมาตนอยู่

   'คราวนี้แหละที่ฉันจะแสดงความยิ่งใหญ่ให้พวกแกได้เห็น'

สุดท้ายมันก็ยังไม่รู้จักเข็ดกับครั้งที่แล้ว บากี้ตัวตลกจมูกแดงก็ยังเล็งเป้าหมายไปที่ร่างสูงโปร่งที่เข้ามาพร้อมกับหน้ากากคุ้นเคยตา

ไม่ทันขาดคำมันก็ลุกขึ้นไปหยิบกระดานบางอย่างมาพร้อมกับนั่งตรงข้ามกับร่างสูงโปร่งที่เอาขาแสนจะยาวขึ้นมาพาดบนโต๊ะพร้อมกับใช้งานมือถืออันประจำ

   'ปึ้ง!'เสียงกระทบระหว่างกระดานกับโต๊ะกระแทกกันทำให้เกิดเสียงดัง ทุกสายตาภายในห้องหันไปจับจ้องตรงจุดเกิดเสียงกันด้วยความหงุดหงิด

   'ทำอะไรของแกอีกเนี่ยไอจมูกแดง!'

"มาเล่นหมากรุกด้วยกันได้รึเปล่า คุณซีโร่"

ผู้ถูกท้าทายเงียบไปพักใหญ่ก่อนจะเปลี่ยนท่านั่งมาเป็นท่าไขว่ห้างแทน พร้อมกับปิดหน้าจอของมือถือและตอบรับความต้องการของผู้ที่ท้าทาย

"เอาสิ"

"ของฉันสีขาว"

"...ฉันคือสีดำสินะ"

บากี้ที่เป็นผู้ท้าทายได้เริ่มเดินเบี้ยฝ่ายขาวของตนก่อน ผ่านกันมาติดๆเบี้ยฝ่านดำก็ถูกขยับเช่นกัน ทั้ง2ฝ่ายขยับเบี้ยของตนภายในสนามไปเรื่อยๆ จนเริ่มมีฝ่ายถูกกินจึงมีเสียงขึ้นมาจากความเงียบ

"กินละนะ"เจ้าของเสียงที่แสนน่ารำคาญเริ่มเป็นฝ่ายได้เปรียบก่อน อีกฝ่ายก็ยังคงเดินตัวหมากอย่างเงียบสงบไร้เสียงใดๆออกมาจากใบหน้าภายใต้หน้ากากนั้น

แต่แล้วเจ้าตัวตลกจมูกแดงก็ยังคงกินตัวหมากฝ่ายดำไปเรื่อยๆโดยที่ตัวหมากสีดำยังไม่คิดที่จะโต้ตอบอะไรกับหมากสีขาวเลย แม้แต่นิดเดียวเลยซักนิด

"นี่ทำไมไม่โต้ตอบอะไรกับหมากสีขาวเลยล่ะ"

อยู่ๆคนที่นั่งอยู่อีกมุมของห้องก็มานั่งอยู่ข้างๆของมิสเตอร์ซีโร่ที่กำลังเดินตัวหมากสีดำของตนไปหาหมากสีขาว ดวงตาสีอำพันที่เชียบคมภายใต้หน้ากากที่จ้องมองอยู่ตรงกระดานหันไปทางชายที่โผล่มาอยู่ข้างตัว

"หมากรุกไม่จำเป็นต้องตอบโต้แต่แรกหรอกนะ ตาเหยี่ยว"

เขาหันมาเอ่ยภายในแป๊ปเดียวก็หันกลับไปมองทางกระดานเหมือนตอนแรก ทำให้มิฮอว์ครู้สึกเคืองและยังคงสงสัยกับการที่หมากสีดำนั้นยังคงเดินไปให้หมากสีขาวกิน และนิสัยของมันก็ออกอีกแล้ว

"คุณซีโร่เห็นอย่างนี้ฉายาเก่าของฉันคือ'คิงสีขาว'เลยนะ

"คุ ฮ่าๆๆๆ..."มิสเตอร์ซีโร่ที่ได้ยินนั้น ทำให้ความสงบเสงี่ยมนั้นหายไปจนไม่สามารถที่จะกลั้นการหัวเราะที่ดูมีเล่ห์ในแอบแฝงอยู่...

"หะ-หัวเราะอะไรน่ะ ทั้งที่ใกล้จะแพ้แล้วแท้ๆ"

จมูกแดงรู้สึกไม่เข้าใจอย่างยิ่งเมื่อคนที่สงบไม่ค่อยจะพูดอะไรตอนนี้กลับหัวเราะออกมา อย่างกับว่าเป็นคนละคนกันเลย และก็ยังไม่รู้ร้อนรู้หนาวว่าใกล้จะแพ้เกมด้วย

   'ถ้าชนะหมอนี้ที่กำลังประมาทและทำเป็นถือไพ่ที่เหนือกว่าได้... ทุกคนจะได้รู้ถึงความเก่งกาจของฉัน'

เจ้าตัวตลกกำลังมโนจนน้ำลายยืดถึงคนมากมายที่กำลังสรรเสริญ และเรียกชื่อของหมอนั้นเหมือนกับเป็นราชาระหว่างที่สติไม่อยู่กับตัว เสียงภายใต้หน้ากากนั้นทำให้ดึงสติมาได้

"นายสินะคิงสีขาว..."

คำพูดไม่ทันจบคำก็ถูกขัดโดยเจ้าของชื่อเพื่อที่จะย้ำเตือนด้วยความโอ้อวด และทำให้คนที่โดนแทรกรู้สึกไม่พอใจสุดๆแต่ก็ยังยับยั้งอารมณ์ไว้ได้แต่ดูเหมือนว่านัยน์ตาสีทองนั้นจะจับจ้องไปยังไปหน้าที่แสนโอ้อวดของเจ้าตัวตลกว่า...

   'อยากจะฆ่ามัน'

การปล่อยจิตสังหารที่รุนแรงนั้นทำให้ทุกสายตาภายในห้องรวมถึงภายนอกต่างจับจ้องมายังห้องนั้นอย่างทันทีด้วยความตกใจ ที่ดูเหมือนว่าเกมกระดานจะต้องเปลี่ยนกลายเป็นการสู้กันจริงๆ ไม่ทันขาดคำมิสเตอร์ซีโร่ที่นั่งตรงข้ามกับเจ้าตัวตลกกลับไปนั่งอยู่ข้างๆของมันแทน

บากี้ที่กำลังตัวสั่นเพราะถูกจิตสังหารนั้นข่มขู่ รู้สึกได้ว่ามีบางอย่างมานั่งข้างกายเขาและรู้สึกได้เลยมาทุกสายตาทั้งในห้องและภายนอกนั้นกำลังจ้องมองมายังจุดเดียวพร้อมกับแรงกดดันมหาศาล หน้ากากสีขาวไร้สีสันที่เห็นเพียงแค่ดวงตาที่เป็นตัวต้นเหตุของทุกอย่าง

หน้ากากสีขาวนั้นยื่นเข้าไป'กระซิบ'ใกล้ใบหูของเจ้าตัวตลก"ทีหลังอย่าคิดพูดแทรกฉันอีก"

เพียงเวลาไม่นานก็กลับมานั่งยังเก้าอี้ตัวเดิมดูเหมือนว่าจิตสังหารนั้นจะหายไปทุกคนต่างหายใจหอบอย่างหนักเหมือนออกไปวิ่งมา1ชั่วโมงเต็มโดยไม่มีการพัก และทุกคนมุ่งความคิดไปที่จุดเดียวกันว่าเมื่อกี้คือ...

   'ฮาคิราชันย์'

ฮาคินั้นมีติดตัวทุกคนมาแต่กำเนิดทุกคนจะสามารถใช้มันได้ก็ต่อเมื่อมันตื่นขึ้นมา และมันยังแบ่งออกเป็น3ประเภทหลักๆคือ1.ฮาคิสังเกตุ 2.ฮาคิเกราะ และ3.ฮาคิราชันย์ทุกคนนั้นมีฮาคิคนละ1ชนิด แต่คนที่มีฮาคิราชันยนั้นพิเศษออกไปที่มีทั้ง3อย่างครบ และการมีฮาคิราชันย์ถือว่าเป็นผู้มีคุณสมบัติของราชา

'เมื่อกี้เป็นฮาคิที่รุนแรงยิ่งกว่าที่เราเคยเจอซะอีก'สาวผู้เลอโฉมครุ่นคิดในใจพร้อมกับเหงื่อตกลงมาด้วยความเหนื่อย

"...ถ้านายเป็นคิงสีขาวจริงๆล่ะก็ ฉันก็ต้องเป็นมหาจักรพรรดิ์สีดำ"มิสเตอร์ซีโร่พูดขึ้นมาพร้อมกับเลื่อนตัวหมากสีดำไปด้วย และมือถือของเขาที่อยู่บนโต๊ะได้เด่งข้อความบางอย่างขึ้นมาถุงมือสีดำนั้นเลื่อนไปดูข้อความนั้นและพบว่ามันเด่งว่า'เรียบร้อย'แล้ว

หลังจากอ่านจบหมากรุกตัวขาวก็ถูกเลื่อน แต่ดูเหมือนทุกอย่างจะจบแล้วหมากรุกสีดำถูกเลื่อนไปหาคิงพร้อมกับประกาศคำว่า...

"รุกฆาตล่ะนะ คุณคิงสีขาว"ว่าจบเจ้าของร่างสูงโปร่งลุกขึ้นจากเก้าอี้เดินออกไปจากห้องนี้พร้อมกับที่มือซ้ายสวมถุงมือนั้นถือโทรศัพท์เอาไว้ข้างกาย 

"วะ-ว่างายน้าาาา"หลังจากที่ออกไปได้ไม่นานบากี้ที่ช็อคนั้นตะโกนลั่นจนทุกคนต่างก็ได้ยินกันหมด พวกสมาชิกตำแหน่งเดียวกันทยอยเดินมาดูที่กระดานเมื่อดูแล้วต่างพูดได้คำเดียวว่า...

   'ไร้ที่ติ'

"เฮ้!ตัวตลกพันเหรียญบากี้นายรู้จัก'มหาจักรพรรดิ์สีดำ'รึเปล่า"คำอุทานเพื่อเตือนสติของชายร่างยักษ์'บาโธโลมิว คุมะ'ที่อยู่ๆก็เอ่ยขึ้นมาโดยไม่มีเหตุผล

"ไม่อ่ะ"ไม่ใช่แค่เจ้าจมูกแดงตัวเดียวเกือบทุกคนภายในห้องก็ตอบเป็นเสียงเดียวกันพร้อมกับส่ายหน้าไปครั้งสองครั้ง

'ข้าเคยได้ยิน..."เสียงที่ดูป่าเถื่อนและโบราณได้ดังขึ้นเมื่อได้ยินคำถามของจอมป่าเถื่อนที่ถือคำภีร์ไบเบิ้ลไปๆมาๆ 

"ฉายา'มหาจักรพรรดิ์สีดำ'เป็นของชายคนหนึ่งที่ชนะการแข่งขันหมากรุกรุ่นไม่เกินอายุ14-22ปีระดับโปรลีกถึง8ปีซ้อน และไม่เคยแพ้ใครเลยในการแข่งขันแม้ครั้งเดียว และทุกครั้งนั้นตัวหมากของเขาจะเป็นสีดำ"จินเบย์เอ่ยประวัติของชายที่สมควรถูกเรียกว่า'ปีศาจ'ออกมาเพียงแค่บากี้ได้ยินก็ตัวสลายหายกลายเป็นทรายไปเรียบร้อยแล้ว

"แล้วเจ้าคิดว่าเป็นเรื่องจริงงั้นเหรอ"จักรพรรดินีถามทุกคนภายในห้องด้วยความสงสัยโดยต้องการหาความจริงที่แน่ชัดอย่างมาก

"บนกระดานนี้ไม่ว่าจะเดินไปทางไหนหมากสีขาวก็ต้องโดนกินหมดเลย"ชายตาเหยี่ยวเอ่ยขึ้นท่ามกลางความงุนงงจองแต่ละคนที่เมื่อดูบนกระดานแล้วไม่ว่าหมากสีขาวจะหนีหรือซ่อนก็ไม่รอดเลยซักทางเดียว

ตัดกลับไปทางห้องรับรองจองมิสเตอร์ซีโร่ เมื่อเข้ามาถึงห้องร่างสูงโปร่งเอนตัวลงไปนั่งตรงเก้าอี้ข้างๆกันมีโน๊ตบุ๊คมือข้างซ้ายสีดำเงาเลื่อนหน้าจอขึ้น นัยน์ตาสีอำพันเห็นหลอดการดาวน์โหลดนั้นเต็ม100%จึงๆม่รอช้าที่จะกดEnterทันที

และหันมาทางบริษัทยักษ์ใหญ่ที่มีความเก่าแก่ของโดฟลามืงโก้'ดองกีโฮเต้ กรุ๊ป'นั้นได้เกิดปัญหาร้ายแรงบางอย่าง เมื่อเลขาสาวคนสำคัญคนหนึ่งในครอบครัวของดองกีโฮเต้ โดฟลามิงโก้ที่มีนามว่า'โมเน่'ไปพบเข้าที่คอมพิวเตอร์ทุกเครื่องภายในบริษัท 

เธอรีบหยิบโทรศัพท์ภายในกระเป๋าด้วยมือบางที่สวยงามมีสีขาวราวกับหิมะสีขาว นิ้วเรียวของเธอเลื่อนไปยังรายการโทรล่าสุดซึ่งก็คงทายกันได้แหละว่าเป็นใคร อีกทางฟากนึงของสายการโทรเสียงโทรศัพท์ของโดฟลามิงโก้ได้ดังขึ้น เจ้าของเครื่องที่พึ่งเดินออกมาจากห้องน้ำในสภาพเปลือยท่อนบน แว่นกันแดดสีไลลิคนั้นเต็มไปด้วยไอน้ำทำให้การมองเห็นพล่ามัว มือหนามีความพยายามที่จะคว้ามือถือที่อยู่ตรงปลายเตียง

เมื่อคว้าได้ก็เอนตัวนั่งลงตรงปลายเตียงพลันกดรับสายทันทีโดยไม่ดูแม้แต่ชื่อคนที่โทรมา เมื่อกดรับแล้วก็แนะนำตัวเพื่อยืนยัน

"โดฟลามิงโ....."

[แย่แล้วค่ะ!!! นายน้อย]

ผู้ถูกเอ่ยเรียกโดนพูดแทรกเข้าเต็มๆ แต่นี่ไม่ใช่เวลามาเล่นเสียงโมเน่มันจริงจังมาก

"เกิดอะไรขึ้นโมเน่"

[ข้อมูลทั้งหมดของเรากำลังโดนแฮ็กค่ะ!!!]

เสียงของโมเน่นั้นดังมาก อ้าก!ปวดหูเป็นบ้า แต่ว่าเมื่อกี้ถ้าได้ยินไม่ผิด...เรากำลังโดนแฮ็กบริษัทอยู่นี่หว่า

"ว่าไงน้าาาา!?!"

[จะส่งขั้นที่มันแฮ็กไปถึงให้เดียวนี้แล้วค่ะ นายน้อย]

มีข้อความบางอย่างเด่งขึ้นมา...จากโมเน่ ต้องรีบดูแล้วสิว่าไปถึงไหนแล้ว เมื่อโดฟลามิงโก้เปิดอ่านดูก็เห็นว่าเจาะจะไปถึงระบบป้องกันอันสุดท้ายแล้ว

   'อ๋อ! ใกล้ถึงอันสุดท้ายแล้ว...'โดฟลามิงโก้กำมือข้างขวามาทุบมือซ้ายก่อนเงียบไปพักนึง ก็ตะโกนลั่นขึ้นมา

"ระบบป้องกันอันสุดท้ายแล้วงั้นเหรอ!!!"

-----------------------------------------------------
Chapter[02]:Bad planing(แผนการร้าย)[Part1/3]

-End- To be continued

   "ขอโทษจริงๆนะครับผู้อ่านทุกคนที่ผมดองเอาไว้เป็นเดือน เนื่องจากว่าผมนั้นพึ่งจะเปลี่ยนมือถือใหม่และติดสอบจึงดองเอาไว้ก่อน"

"แต่มันยังมีให้ตามต่อนะครับเพราะมันแค่1/3ของทั้งหมด โปรดติดตามอ่านอีก2ตอนด้วยนะครับ"

พบข้อผิดพลาดตรงไหนคอมเมนต์ได้เลยครับ ถ้าชอบหรืออยากรีเควสคู่ไหนก็คอมเมนต์มาได้เลยครับจะไดเป็นกำลังให้ผมแต่งต่อไปครับ

   1คนอ่าน=100ล้านกำลังใจ

   1คอมเมนต์=1ล้านกำลังใจ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

53 ความคิดเห็น

  1. #21 10winter (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2559 / 21:23
    >\\<ว้าววว
    #21
    0
  2. #20 DofCroc (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2559 / 20:22
    เสี่ยโดนป๋าเล่นแล้ววว 55555 ขอให้ป๋าแฮ็กได้//ทีมป๋าาา



    ไรท์สู้ๆน๊าาา >< !!
    #20
    1