Short&Long Fic one piece [Yaoi&Normal]

ตอนที่ 4 : Change up [Cavendish x Bartolomeo]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 595
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9 ครั้ง
    18 ต.ค. 59



Name:Change up

Relation:Short fiction

Category:Yaoi

Original: One piece

Pair:Cavendish x Bartolomeo

Name pen:Nao jun
-----------------------------------------------------


   ในวันที่ท้องฟ้าแจ่มและแสนที่จะสงบสุขวันนี้เป็นงานรื่นเริงที่เต็มไปด้วยสีสันและกลิ่นเหล้ามากมาย ซึ่งดูเหมือนว่าวันนี้จะเป็นวันที่เจ้าชายลำดับที่2ของราชาองค์ปัจจุบันได้กำเนิดวันนี้ ระหว่างที่กำลังจัดงานรื่นเริงทั้งราชาและราชินีองค์ปัจจุบันที่กำลังเรียกชื่อของเจ้าชายองค์น้อย

"......ดิช"

"คาเวนดิช"

หลังจากที่เจ้าชายองค์น้อยที่อยู่ในอ้อมแขนของราชินีผู้เป็นที่รักของราชาและมีหน้าตาที่สวยงามราวกับเจ้าหญิงในเทพนิยาย และยังมีเจ้าชายคนโตที่เกาะอยู่ข้างๆขาของเธอมีนามว่า"ลูนเน่" เมื่อราชาเห็นเจ้าชายองค์น้อยลืมขึ้นมาก็รู้สึกได้ถึงความพิเศษจากเจ้าตัวน้อยที่มีผมสีทองเป็นประกายที่เหมือนกับผู้เป็นมารดา

"เด็กคนนี้จะมีความสง่างามยิ่งกว่าหญิงสาวทั่วไปแน่ๆเลย"

"หม่อมฉันก็คิดงั้นเหมือนกันค่ะ"

ทั้งที่ทุกคนต่างก็มีความสุขกันใบหน้าของเจ้าชายคนโตนั้นมีความสุขกับการเกิดมาของน้องชาย เมื่อวันเวลาผ่านไปจากเด็กน้อยก็กลายมาเป็นเด็กที่มีใบหน้าสวยงามที่เข้ากับเรือนผมสีทองสลวยที่ทำให้เหมือนเด็กผู้หญิง ดวงตาสีน้ำเงินอ่อนแกมม่วง เด็กหนุ่มผู้แสนสง่างามวิ่งไปหาพระราชาและพระราชินีที่กำลังนั่งดูเจ้าชายองค์น้อยที่วิ่งเข้ามาหาหร้อมกับบางอย่างในมือ

"ท่านแม่!!! ท่านแม่ดูนี่สิ"

ราชินีดูสิ่งอยู่ภายในมือเล็กๆ เมื่อมือเล็กเปิดออกมาทุกคนรอบข้างเห็นเป็นดอกไม้ที่สวยงาม เมื่อเห็นดังนั้นราชินีจึงนำดอกไม้นั้นขึ้นมาจากมือเล็ก"ดอกไม้ดอกนี้เหมาะกับเจ้ามากเลยนะ คาเวนดิช"ราชินีเห็นดังนั้นจึงเอาดอกไม้ที่ตนเองถือมาแนบที่ข้างใบหูที่สีขาวเรียบเนียนของเจ้าชายองค์น้อย

เมื่อลูนเน่ผู้เป็นพี่ชายเห็นอย่างนั้นจากหัวใจที่เคย"รัก"ในตัวน้องชายมันกลับเปลี่ยนไปเป็นความ'ริษยา'ในการกระทำของคาเวนดิช จึงทำให้ลูนเน่ไปทุบตีเจ้าชายองค์น้อยด้วยไม้ที่เก็บขึ้นมาตอนที่ไม่มีใครอยู่ พร้อมกับสบถสิ่งที่ตัวเองเก็บเอาไว้ในใจใส่น้องชายของตน

"แกคิดจะประจบท่านพ่อกับท่านแม่ เพื่อที่จะแย่งความรักไปจากฉันสินะ"

"พะ-พอได้แล้วท่านพี่ลูนเน่ ข้าเจ็บ"

เจ้าชายคนโตไม่สนใจเสียงโอดครวญของน้องชาย แล้วตีเจ้าชายองค์เล็กที่ร้องไห้เอามือปัดป้องไม้ที่เข้ามาหาตน ระหว่างที่องค์ชายทั้ง2ยังทำไปเรื่อยๆก็มีเด็กหนุ่มหัวเขียวทรงหงอนไก่ที่กำลังเดินเล่นอยู่ดีๆ ก็ถูกธนูของคิวปิดปักลงที่หัวใจในทันทีทันใดที่ได้ไปเห็นเจ้าชายองค์น้อยที่กำลังร้องไห้ฟูมฟาย มีแผลตามร่างกายเป็นรอยช้ำที่ตีซ้ำไปมาที่เดิมจนเห็นเป็นสีม่วง

เมื่อเด็กหนุ่มเห็นเจ้าชายหน้าสวยโดนทำร้าย(จะรออะไรล่ะครับ) เจ้าเด็กหัวเขียวทรงหงอนไก่ทำตาขวางเหมือนไม่สนใจโลกทนไม่ได้จึงพุ่งไปกระโดดถีบเต็มๆที่หน้าทรงไข่ สีขาวซีดของลูนเน่จนเกิดเป็นรอยร้องเท้าที่มีเม็ดดินกับทรายปนหน่อยๆ ทำให้เกิดการโต้เถียงกันไปมาระหว่างคนสองคน

"นายกล้ามากเลยนะที่ทำร้ายร่างกายฉัน"

"แล้วที่นายทำกับเธอล่ะ"

เด็กหัวเขียวทรงหงอนไก่ไปยืนอยู่ตรงหน้าของเจ้าชายองค์น้อย เพื่อแสดงความเป็นพระเอกและเถียงไปมากับเจ้าชายองค์โตที่มีหน้าทรงไข่ ผิวสีขาวซีด และนัยน์สีแดงเหมือนดั่งโลหิตที่ต่างจากน้องชายที่มีทุกอย่างเหมือนเจ้าชายแต่กำเนิด

"เธอ??? หมอนั้นเป็นผู้ชายต่างหาก"

"ห๋าาาา!?! จริงดิ"

เมื่อได้ยินอย่างดังนั้นไอเด็กหัวหงอนไก่ทำหน้าข้างอ้าปากหันไปหาเจ้าชายตัวน้อยที่นั่งล้มน้ำตาคลออยู่ข้างหลัง เจ้าชายน้อยได้ยินดังนั้นจึงพยักหน้าให้เด็กหัวเขียวที่กำลังข้างจนประติดประต่อเรื่องไม่ถูกพร้อมกับหัวใจที่แตกสลายเป็นฝุ่นปลิวไปตามสายลม

"แล้วนายจะต้องเจอดีแน่"

จบประโยคเจ้าชายตัวน้อยผมดำ ตาสีแดงดั่งเลือดเหมือนผีดูดเลือดตัวน้อยก็รีบวิ่งพุ่งไปอีกทางด้านหนึ่งของปราสาท เมื่อเจ้าชายองค์แรกวิ่งหายไปไอเด็กหัวหงอนไก่สีเขียวก็ยื่นแขนไปให้เจ้าชายตัวน้อย

"ขอบคุณนายมากเลยนะ โอ้ย!!!"

เจ้าชายตัวน้อยที่กำลังพยุงตัวเองขึ้นมาจากมือของเด็กหัวหงอนไก่ หลังจากที่เจ้าชายตัวน้อยลุกขึ้นมายืนก็ถูกเด็กหัวหงอนไก่กำหมัดต้อยมาที่แก้มจนต้องอุทานออกมาทันทีทันใด และล้มลงไปทรุดที่พื้นอีกครั้งน้ำตาคลอมองมาที่เจ้าหัวหงอนไก่ เมื่อเห็นดังนั้นไอเด็กหัวหงอนไก่จึงกัดปากตัวเอง แล้วกระชากคอเสื้อสีขาวที่เปื้อนดินนิดหน่อยของเจ้าชายตัวน้อยขึ้นมาพร้อมกับตวาดเสียงดังใส่เจ้าชายน้อยที่ล้มอยู่ข้างหน้าตัวเอง

"อึก!!!นายเป็นผู้ชายนะ จะมามัวรอคนอื่นช่วยตลอดได้ยังไงเล่า"

"กะ ก็เดี๋ยวท่านพี่ลูนเน่จะบาดเจ็บ"

"ฉันหมายถึงให้ป้องกันตัวเองต่ากหากเล่า"

หลังจากที่จบประโยคได้ไม่นานมากนัก เจ้าชายองค์โตที่วิ่งหนีไปก็กลับมาพร้อมกับคนในปราสาทที่กำลังวิ่งพุ้งเข้ามาหากลุ่มเด็กทั้งสองคนพร้อมกับเสียงโหวกเหวกโวยวาย

"ตายแล้ว!?!เจ้าหนูกล้าดียังไงถึงทำร้ายเจ้าชายทั้งสององค์กันย่ะ"

"อ่ะ!!!ซวยแล้ว ต้องรีบไปแล้ว"ไอเด็กหัวหงอนไก่รู้สึกถึงความซวยที่จะตามมาไม่ช้าจึงรีบวิ่งหนีออกไปจากปราสาทไปในโดยทันที โดยที่ปล่อยเจ้าชายน้อยนั่งล้มอยู่ที่พื้น ที่กำลังปาดน้ำตาของตน และนึกภาพของเด็กหงอนไก่หัวเขียวปริศนาที่เข้ามาช่วยตัวเองด้วยแววตาที่เป็นประกาย

   'ทะ เท่สุดๆไปเลย'

วันเวลาได้ร่วงโรยผ่านไปเจ้าชายน้อยได้ตัดสินใจที่จะเข้าไปคุยบางอย่างกับบิดาของตน

"ท่านพ่อ ท่านพ่อ!!!"

"ว่าไงคาเวนดิช"

"ผม...ผมอยากจะเรียนการฟันดาบ"

เจ้าชายองค์น้อยเอ่ยประโยคด้วยเสียงที่หวั่นไหวเล็กน้อย พร้อมกับเอามือเล็กสีขาวที่นุ่มนวลมาทาบที่หน้าอกของตัวเอง ด้วยประโยคที่ทุกคนแทบไม่คาดคิดว่าจะออกมาจากปากของเจ้าชายตัวน้อยน่าเอ็นดู มันทำให้ทุกคนตกใจกันพระราชาจึงทวนคำพูดของเจ้าชายองค์น้อยอีกที

"เจ้าอยากเรียนฟันดาบงั้นเหรอ"

"แน่ใจนะ คาเวนดิช"

พระราชาถามเพื่อความแน่ใจจริงของเจ้าชายตัวน้อย แต่ที่เห็นกลับมาคือหน้าตาที่มุ่งมั่นเห็นอย่างนั้นพระราชาจึงลุกขึ้นไปหยิบดาบแล้วโยนไปให้ที่เจ้าชายน้อย และเอ่ยกับเจ้าชายน้อยก่อนจะออกไป

"ถ้าพร้อมแล้วก็ตามมา"

เจ้าชายตัวน้อยได้ยินพระราชาเอ่ยก่อนออกไปจึงรีบถือดาบเดินตามไปที่ฝึกดาบ และได้เห็นกระบวนท่าดาบของพระราชาเป็นครั้งแรกด้วยดวงตาที่เปล่งประกายเหมือนกับตอนที่เห็นไอหงอนไก่สีเขียวครั้งแรก

   "การฟันดาบของท่านพ่อ...เหมือนกำลังร่ายรำไปพร้อมกับดาบ"

พระราชาหยุดการฟันดาบเมื่อเห็นเจ้าชายองค์น้อยกำลังนั่งดูด้วยดวงตาที่เป็นประกาย และให้เจ้าชายตัวน้อยลุกขึ้นมาดูที่ดาบใกล้ๆพร้อมกับเจ้าชายองค์โตที่พึ่งเข้ามาในที่ฝึก

"ดาบเล่มนี้มีชื่อว่า'ดูแรนดัล'เป็นสมบัติประจำตระกูลของเรา คนที่จะได้ครอบครองมันคือหนึ่งในพวกเจ้า"

"ครับ ท่านพ่อ"

เจ้าชายทั้ง2คนเอ่ยพร้อมกันก่อนที่จะไปใส่เครื่องป้องกัน วันเวลาได้ร่วงโรยผ่านไปเรื่อยๆจากเด็กตัวน้อยก็โตกลายเป็นหนุ่มขึ้นมาพร้อมกับพยายามโจมตีไปที่พระราชา

   วันเวลาได้ผ่านไปถึง10ปีี

เจ้าชายทั้ง2องค์ต่างก็นั่งรอเพื่อรอคำตัดสินจากพระราชาว่า...ใครจะได้ครอบครองดาบประจำตระกูลของตนเอง

"อืม คนที่เหมาะจะเป็นเจ้าของดูแรนดัลก็คือ..."

"เจ้ายังไงล่ะ คาเวนดิช"

"จริงเหรอครับ ท่านพ่อ"

เจ้าชายองค์รองถามเพื่อเป็นการตอกย้ำอีกครั้ง พระราชาพลางพยักหน้าตามที่ต้องการเมื่อเจ้าชายองค์เล็กเห็นดังนั้นจึงไปแตะที่ไหล่ของเจ้าชายองค์โต และยื่นหน้าเข้าไปกระซิบข้างๆหูของเจ้าชายองค์โต

"อย่าลืมที่สัญญาไว้นะครับ ท่านพี่"

"เออ ฉันไม่ผิดสัญญาหรอก"

พระราชาไม่รู้ว่าทั้ง2คนสัญญาอะไรกันไว้ แต่พอหันไปเห็นที่นาฬิกาจึงเตือนให้ทั้ง2คนรีบไปโรงเรียน

"นี้พวกเจ้าต้องไปเรียนแล้วนะ อย่างไปสายตั้งแต่วันแรกสิ"

"ครับ ท่านพ่อ"

ทั้ง2คนเอ่ยประโยคเดียวกันพร้อมกัน พร้อมกับรีบวิ่งไปหยิบกระเป๋ามุ่งหน้าไปที่โรงเรียน หลักจากที่ถึงโรงเรียนทั้ง2คนก็แยกทางกันเนื่องจากเรียนกันคนละตึกแต่ก่อนจะไปลูนเน่ก็โดนคาเวนดิชเยาะเย้ยใส่ เมื่อผู้เป็นพี่หมดความอดทนจึงวิ่งไล่กระทืบและเพราะเหตุนั้นจึงโดนอาจารย์ที่เห็นตำหนิใส่ทั้งคู่ เมื่อถึงห้องคาเวนดิชก็ไปนั่งตรงบริเวณใกล้หน้าต่างที่กำลังเปิด ลมพัดเข้ามาภายในห้องและผมยาวสีทองของเจ้าชายองค์รองก็ปลิวไปตามสายลม

"วันนี้ก็ยังสงบเหมือนเดิม"

คาเวนดิชเอ่ยพรางยิ้มไปด้วย แต่ความสงบนั้นก็อยู่ได้ไม่นานเมื่อมีเสียงโต้วาทีกันระหว่างนักเรียนและอาจารย์ดังมาจากด้านล่าง เมื่อฟังไปฟังมาก็รู้สึกคุ้นเหมือนกับเสียงของ...

   "ต้องรีบไปแล้ว/อาจารย์ผมต้องรีบไปแล้ว"

ถึงรูปร่างจะเปลี่ยนไปมากแต่ก็ใช่คนเดียวกันแน่นอน กับผู้ชายที่เคยช่วยเหลือเจ้าชายองค์น้อยในครั้งนั้น เจ้าชายองค์รองเห็นดังนั้าจึงหันไปจับจ้องที่การโต้วาทีระหว่างคน2คนท่ามกลางเสียงของคนในห้อง

"แกไม่ต้องทำเป็นรีบเลย"

"ผมผิดตรงไหน จารย์"

คนผมสีดำสนิทสวมแว่นสายตาสีดำใส่ตุ้มหูบริเวณหูขวามีแผลที่ถูกเย็บยาวอยู่กลางและท่าทางจะเป็นอาจารย์ดูที่บริเวณจมูก,หู และท้องของหนุ่มทรงหงอนไก่สีเขียว เห็นดังนั้นจึงตวาดใส่ภายในทันที

"ยังจะมีหน้ามาพูดอีกนะ ทั้งใส่ตุ้มหู เจาะจมูก และยังสักที่ตัวอีก"

"ยังจะบอกว่าตัวเองไม่'ผิด'อีกเหรอ"

"หน่า~ จารย์เดี๋ยวความดันก็ขึ้นหรอก"

คนที่ท่าทางเหมือนอาจารย์เอามือมากุมหน้าตัวเอง และหันมองที่หน้าต่างที่อยู่กับเจ้าชายองค์รองด้วยสายตาที่ดูโหดร้ายจนทำให้ทุกคนรู้ว่าต้องปิดหน้าต่างทันที หลังจากที่ปิดหน้าต่างไปไม่นานก็มีเสียงเหมือนคนกำลังโดนอัดดังขึ้นมาทะลุหน้าต่าง

"อ้ากกก~ พอได้แล้วจารย์ ว้าก!!! โอ๊ย!!!"

หลังจากที่เสียงของคนโดนอัดได้สินสุด คนที่เป็นอาจารย์จึงขึ้นมาในห้องพร้อมกับคนที่ถูกอัดจนหน้าตายับเยินแทบดู และนำตัวไปที่หน้าห้องเพื่อแนะนำตัว

"เอ้า!!! แนะนำตัวแกซะ"

"ผมชื่อบาโธโลมีโอครับ"

"ไปนั่งที่ของแกได้แล้ว"

หนุ่มหัวเขียวทรงหงอนไก่เดินไปนั่งที่ตามคำสั่งของอาจารย์ด้วยสภาพยับเยิน ซึ่งนั่งอยู่ข้างหลังของเจ้าชายองค์รองเมื่ออยู่เพียงแค่ด้านหลังของตนจึงหันไปมองที่หน้าของหนุ่มหัวเขียวทรงหงอนไก่ แต่หน้าตาที่ได้กลับมากลับเป็นหน้าที่กวนประสาทสุดๆ

"มองหน้าหาเรื่องไง ห๋าาาาาา~"

   "หมอนี้ทุเรศกว่าเมื่อก่อนเยอะเลย"

เจ้าชายองค์รองเมื่อหน้าอย่างนั้นของหนุ่มหัวเขียวทรงหงอนไก่ จึงสบถด่าใส่มันภายในใจของตัวเองและเมื่อจบคาบโฮมรูม พักเที่ยงก็ยังคิดไปคิดมากับไอหนุ่มหัวทรงหงอนไก่

   "ไม่เหมือนเมื่อก่อนเลยซักนิด"

หรือแม้แต่ตอนคาบพละก็ยังคงจับจ้องไปที่หนุ่มหัวเขียวทรงหงอนไก่ ที่กำลังยื่นน้ำให้รุ่นพี่ปี2ที่มีแผลเป็นใต้ตาซ้ายผมดำตัวเล็กที่ชื่อ'มังกี้ ดี ลูฟี่'

"นี่ครับรุ่นพี่หมวกฟาง"

   "อย่างกับสุนัขอย่างงั้นแหละ"

หรือตอนที่เลิกเรียนที่ใครๆต่างก็กลับบ้านกันก็ยังคงเดินตามหนุ่มหัวเขียวทรงหงอนไก่ เมื่อหมดความอดทนจึงหันไปกระชากขอเสื้อของเจ้าชายองค์รองและตวาดเข้าที่หน้าเต็มๆ

"จะตามฉันไปถึงเมื่อไรเนี่ย"

"ไม่เหมือน..."

"ไม่เหมือนอะไร!?!"

"นายไม่เหมือนเดิมเลยซักนิด เจ้าบาโธโลมีโอ"

เมื่อเจ้าชายองค์รองเอ่ยใส่หน้าของคนที่กำลังกระชากของเสื้อของตนด้วยไปหน้าที่้หมือนกำลังจะร้องไห้ ก็ทำให้หนุ่มหัวเขียวทรงหงอนไก่นึกถึงใบหน้าที่สวยงามราวกับเจ้าหญิงของเจ้าชายองค์น้อยที่เคยช่วยไว้ใจตอนเด็ก เจ้าชายองค์รองปัดมือของหนุ่มหัวเขียวทรงหงอนไก่ที่อยู่ตรงคอเสื้อของตนแล้วเดินไปที่ทางเดิมำร้อมกับปาดน้ำตา แต่กลับถูกหนุ่มหัวเขียวทรงหงอนไก่จับที่แขนผิวขาวเปล่งประกาย

"นายคือเจ้าชายตัวเล็กในตอนนั้นใช่มั้ย!?!"

"กะ-ก็ใช่น่ะสิ"

"นายดูเปลี่ยนไปมากเลยนะ ดูสวยขึ้นกว่าเดิม"

เมื่อถูกชมเข้าเจ้าชายองค์รองก็หน้าแดงยิ่งกว่าตูดลิง และหันมาตวาดใส่หนุ่มหัวเขียวทรงหงอนไก่ทันที

"นะ-นายนั้นแหละที่เปลี่ยนไปมากเลย นายไม่เหมือนกับนายเมื่อก่อ- อื้อ!?!"

หนุ่มหัวเขียวทรงหงอนไก่ไม่รอที่จะฟังจนจบก็ดึงตัวเจ้าชายองค์เข้ามาประกบปากของตนทันที ด้วยการที่จะรู้เรื่องมากกว่าของหัวเขียวทรงหงอนไก่จึงเอาลิ้นของตนสอดแทรกเข้าไปในริมฝีปากบางของเจ้าชายองค์รอง ด้วยที่เป็นครั้งแรกเจ้าชายองค์รองหน้าแดงจนมีควันลอยออกมาเหมือนระเบิดและพยายามดิ้นออกจากตัวหนุ่มหัวเขียวทรงหงอนไก่ แต่ก็ดิ้นได้ไม่นานก็เคลิ้มไปกับการจูบของหนุ่มหัวเขียวทรงหงอนไก่ และเมื่อหนุ่มหัวเขียวทรงหงอนไก่ปล่อยตัวออกมา เจ้าชายองค์รองก็รีบต่อใส่ทันที

"ทะทะ-ทำอะไรของนายกันเนี่ย"

"ก็'จูบ'ไง"

"ฉันรู้แต่ทำไมอยู่ๆถึงเข้ามาจูบล่ะ"

"ก็ปากนายน่าจูบนี่"

หนุ่มหัวเขียวทรงหงอนไก่เอ่ยอย่างชิวๆด้วยหน้าตาที่ยิ้มแย้ม

"อะ-ไอวิตถาร"

"เมื่อกี้นายเคลิ้มไปเลยไม่ใช่รึไง"

เด็กหัวหงอนไก่เยาะเย้ยใส่เจ้าชายองค์รองด้วยใบหน้าแสนชั่วร้าย เจ้าชายองค์รองวิ่งกลับไปที่บ้านพร้อมสบถใส่หนุ่มหัวเขียวทรงหงอนไก่มากมาย

"ไอวิตถาร อัปลักษณ์ โรคจิต..."

เมื่อเจ้าชายองค์รองวิ่งพุ้งหายตัวไปหนุ่มหัวเขียวก็หันไปหาทางที่เจ้าชายองค์รองไปแล้วเอ่ยบางอย่างก่อนจะกลับไปเส้นทางเดินของตัวเอง

   "นายเปลี่ยนไปมากเลย รักแรกของฉัน"

   ตัดกลับมาที่ปราสาท

หลังจากที่เจ้าชายองค์รองกลับมาถึงก็รีบไปอาบน้ำที่ห้องทันที 

   'ก๊อก ก๊อก'เสียงประตูของเจ้าชายองค์รองดังขึ้นจึงลุกขึ้นไปเปิดประตูดูว่าใครมา แต่คนที่ไม่คาดคิดก็โผล่ขึ้นมาอยู่ที่หน้าประตูพร้อมกับยื่นซองบางอย่างมาให้เจ้าชายองค์รอง

"นี่อะไรเหรอ ท่านพี่"

"ทะ-ที่สัญญายังไงล่ะ"

เจ้าชายองค์โตเมื่อยื่นถึงมือของน้องชายตนก็รีบวิ่งไปเข้าห้องทันที เจ้าชายองค์รองลงไปนั่งบนเตียวพร้อมกับเช็ดผมสีทองให้แห้งก็เปิดซองออกมา สิ่งที่เห็นก็คือภาพของหนุ่มหัวเขียวทรงหงอนไก่ เมื่อเห็นก็หน้าแดงแทนที่จะดีใจแต่เหมือนกับเป็นสิ่งกระตุ้นให้ไฟความแค้นลุกขึ้นมาอีกครั้ง แต่เมื่อมองภาพไปมาเจ้าชายองค์รองก็หยิบขึ้นมาหนึ่งภาพและรวบรวมความกล้าจูบไปที่ภาพของหนุ่มหัวเขียวทรงหงอนไก่ และเอ่นกับตัวเองในใจด้วยความแค้นผสมรัก

   "คอยดูเถอะเจ้าบาโธโลมีโอฉันจะต้องทำให้นายสยบต่อแทบเท้าฉันให้ได้"

   ตัดไปที่หนุ่มหัวเขียวทรงหงอนไก่หน้าร้านสะดวกซื้อ

"ฮะ-ฮัดเช้ย!!!"หนุ่มหัวเขียวทรงหงอนไก่จามออกมาโดยไม่รู้ตัวเหมือนถูกนินทา พรางคิดในใจกับตัวเอง

   "เป็นหวัดรึไงเนี่ย"

-----------------------------------------------------

-End- To be continue

เนื่องจากว่าคุณ'Jirachaya Ketsantea'เคยคอมเมนต์มาว่าอยากอ่านคู่นี้ และผมก็ดองทิ้งไว้มานานมากแล้วจึงรีบๆแต่งให้เสร็จเพราะเกิดเหตุการณ์ที่ไม่คาดคิดจึงรีบปั่นให้เสร็จโดยไว และถ้าอยากอ่านคู่ไหนอีกสามารถคอมเมต์บอกผมได้เลยนะครับ รับทุกคนคอมเมนต์ครับต่อจากนี้ผมจะตอบทุกคอมเมนต์เลยครับ แค่อาจจะนานหน่อยนะครับ บาย

ทุกคนโปรดติดตามด้วยนะครับ ถ้าไม่คอมเมนต์ผมจะงอนทุกคนเลยนะครับo(`ω´*)o

   1คนอ่าน=100ล้านกำลังใจ

   1คอมเมนต์=1ล้านกำลังใจ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

53 ความคิดเห็น

  1. #52 acarezoro (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2563 / 22:21

    น่ารักกกกฟินนนนน❤️❤️😁😁😁😁👍👍คู่นี้เราก็ชอบบบบบบบบเป็นคู่ที่เเปลกดี555555เเต่งานดีอ่านสนุก

    #52
    0
  2. #41 Wa-Wasini (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2560 / 07:04
    ตั้ลร๊ากกกก >\\\<
    #41
    1
  3. #26 yaoilovevimvipa (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2559 / 08:50
    อ่านแล้วขำทั้งฟินทั้งขำฮา????//โดนถีบ*
    #26
    0