Secret

ตอนที่ 5 : secret5

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 175
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 14 ครั้ง
    25 ธ.ค. 61

ท้องฟ้าเริ่มมืดลงเข้าสู่เวลาโพล้เพล้ เด็กหนุ่มคณะดุริยางค์นั่งเหม่อออกไปนอกหน้าต่าง จนจะทุ่มหนึ่งแล้ว ก็ยังไม่มีวี่แววของคนที่สัญญาว่าจะมารับ 



‘เกิดอะไรขึ้นรึเปล่านะ’


ความคิดแง่หลั่งไหลเขามาไม่หยุด เขาพยายามสะบัดมันทิ้งไปแต่ไม่ช้ามันก็กลับเข้ามาใหม่ พี่พีทไม่เคยทิ้งให้เขารอแบบนี้มาก่อน ถ้างานยั่งจนเคลียร์ไม่ทัน ก็จะส่งข้อความมาหาก่อนเวลานัดเดิมราวๆสิบนาที 


“ฉี”

นิภาเรียกลูกชายพลางถอนหายใจเฮือกใหญ่ ร่างของฉีอยู่ตรงนี้ แต่ใจเจ้าตัวดูเหมือนจะลอยไปหาคนไกลอีกแล้ว  เธอรู้ตั้งแต่แรกๆว่าลูกชายกำลังเข้าสู่วัยหนุ่มเต็มตัว แต่เรื่องพีทนั้นนับว่าอยู่เหนือความคาดหมายพอสมควร ความรู้สึกของผู้ชายคนนั้นทำให้ลูกชายของเธอพ่ายแพ้อย่างราบคาบ หากเทียบกับราชันคงเป็นมหาราชที่สามารถทะลายกำแพงเรื่องเพศ สยบห้วงนทีแห่งศีลธรรมให้อยู่แทบเท้า


“ฉี”นิภาเรียกลูกชายอีกครั้ง ด้วยเสียงที่ดังขึ้น “ลงไปรอพี่พีทข้างล่างไหมลูก”


“คะ…ครับ”

เด็กหนุ่มตอบเก้ๆกังๆ แม่ยังเรียกพี่พีทว่าพี่พีท แต่ในแง่ความสัมพันธ์ ทั้งเขาทั้งแม่ต่างรู้กันว่ามันไม่ได้มีความหมายเหมือนเดิม พี่พีทไม่บอกสักนิดว่าแอบมาคุยกับแม่แล้ว รู้สึกตัวอีกทียอดคุณแม่ของเขาก็มาบอกว่า ‘พี่พีทมาคุยกับแม่แล้วนะ’


“เอ่อ แม่ครับ”ฉีตัดสินใจถามขึ้นหลังจากลงมาด้านล่าง 


“ฉีถามได้ไหมว่าพี่พีทมาคุยอะไรกับแม่บ้าง” นิภาอมยิ้มกับท่าทางประหม่าของลูกชาย 


“ไม่ได้เล่าอะไรมากหรอก เพราะส่วนใหญ่แม่ก็รู้จากพฤติกรรมเรา ตั้งแต่เล็กจนโต ลูกแม่เคยขอนอนค้างบ้านเพื่อนซะที่ไหน ที่ติดโทรศัพท์ ที่ติดเพื่อน แม่รู้นะว่าจริงๆก็คือติดแฟนนั้นแหละ”


“โธ่แม่ครับ”ศิลปินหนุ่มโอดครวญ พลางยกมือขึ้นปิดหน้าด้วยความเขินอาย พอคิดย้อนไปว่าแม่รู้มาตลอดแต่ไม่พูด แก้มมันก็ร้อนป่าวขึ้นมา อายที่โกหกว่าไปเที่ยวกับเพื่อน แต่ไปกินข้าวกับพี่พีท อายที่บอกว่าจะไปทำงาน ติวหนังสือกับเพื่อน แต่กลับไปอยู่ในอ้อมแขนของพี่ชาย


“ไม่ต้องมาโธ่แม่ครับเลย เราน่ะร้ายเงียบ”


“แม่ครับ ผมไม่ได้ตั้งใจจะโกหกนะ ผมแค่โอกาสเหมาะๆยังไม่ได้แค่นั้นเอง”


“เหรอ? ถ้าพี่เขาไม่มาแสดงความรับผิดชอบ เราจะวางแผนบอกแม่ตอนไหนดีล่ะ ให้ไปหัวใจวายแข่งกับอาม่าไหม”


คนโดนแชะอ่ำอึ้งเมื่อถูกจี้ใจดำ ก็ถูกของแม่ ถ้าพี่พีทไม่ขอรับผิดชอบคนอย่างเขามีหรือจะกล้ามาสารภาพอะไรแบบนี้ 


“แล้ว”ฉีหลุบตาต่ำ


“…”


“แล้ว…แม่ผิดหวังกับสิ่งที่ผมทำไปไหม”


“อืม…ผิดหวังไหม?…ต้องถามว่าผิดหวังในแง่ไหน แม่ไม่โอเคกับการแก้ไขปัญหาของฉี แต่แม่ชอบพี่พีทนะ แม่ชอบที่เขาพยายามให้เกียรติเรา”อดีตผู้ป่วยลิวคีเมียลูบศีรษะลูกชายเบาๆ


“แม่ฝันมาตลอดว่า อยากให้ลูกของแม่ได้แต่งงานกับผู้หญิงดีๆสักคน มีลูกหลานให้แม่อุ้มเยอะๆ แต่พอคิดย้อนไปดีๆ ลึกๆแล้วที่สุดของคนเป็นแม่ก็แค่อยากให้ลูกได้อยู่กับคนที่รักเท่านั้นแหละ และนั้นคือสิ่งที่พ่อกับแม่ทำไม่ได้ไงล่ะ”


“…แม่…”เด็กตัวโตรีบเดินเข้าไปสวมกอดผู้มีพระคุณ 


“ขอบคุณครับ”


ขอบคุณที่ยอมรับในสิ่งที่ผมเป็น 
ขอบคุณที่ให้ผมได้เลือกเส้นทางของตัวเอง


“อ้าว บ่อน้ำตาแตกเฉยเลย” นิภาปาดน้ำตาบนใบหน้าลูกชายออก พร้อมรอยยิ้ม 


“ไม่ร้องสิครับ อุตส่าห์แต่งตัวหล่อรอพี่เขาทั้งที ดูสิพูดถึงก็มาเลย


ภารดาสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อได้ยินเสียงรถ เขารีบจัดผม จัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อย  ก่อนเดินไปเปิดประตูรับคนสำคัญ โดยไม่ทันกลับมามองนิภา แม่ต้องแซวเขาแน่เรื่องกุลีกุจอมาเปิดประตูบ้านให้พี่ขนาดนี้ แต่พอคิดว่าคนที่รอเดินทางมาถึง มันก็อดแสดงพฤติกรรมแบบนั้นออกไปไม่ได้ 

“สวัสดีตอนเย็นครับ” 

“เช่นกันครับคนสวย” 

ร่างสูงยื่นช่อดอกไม้ช่อใหญ่ให้ เด็กหนุ่มเหลือบมองสำรวจพี่ชายชั่วครู่ แล้วยื่นมือออกไปรับ ผมสีเข้มที่เคยรกปกหน้าถูกจัดแต่งให้ดูทันสมัยเข้ากับลำลองสีแดง วันนี้พี่พีทดูหล่อกว่าทุกวัน เรียกได้ว่าหล่อจนเป็นตรายต่อใจคนมอง 

“รอนานไหม”

“ไม่ครับ ผมเพิ่งแต่งตัวเสร็จ” 


“เหรอ…แล้ววันนี้ขอแม่เรื่องไปกินข้าวเย็นนอกบ้านรึยัง ถ้ายังพี่จะได้คุยให้”


“ผมบอกแม่แล้วครับ ว่าจะไปกินข้าวกับพี่”


“หืม?บอกแม่ว่าจะไปกินข้าวกับพี่เหรอ นึกว่าจะบอกว่าไปกินข้าวกับแฟน” พอถูกแซวให้หนักขึ้นคนที่เอาแต่ก้มหน้ามองลองเท้าก็เริ่มโวยวายเพื่อให้ตัวเองหลุดพ้นจากการเป็นฝ่ายถูกไล่ต้อน


“อย่ามาแซวนะ เพราะพี่ ผมเลยเกือบมองหน้าแม่ไม่ติด”


“ขอโทษครับ”พีทหัวเราะก่อนรวมมือที่กำลังกระหน่ำตีเขามากุมไว้ 


“ขอจับมือหน่อยนะ”ในตอนนั้นฉีไม่รู้เลยว่าพี่ชายของเขามีสีหน้าอย่างไร พี่พีทก้มลงมาซบบนบ่าเขา เด็กหนุ่มสามารถรับรู้เพียงแค่เสียงหัวใจตัวเอง เสียงอันสั่นเครือของพี่พีท และความอ่อนแอซึ่งชายตรงหน้าเผลอแสดงออกมาชั่วขณะ


“พี่เคยเหนื่อยกับการพยายายามพิสูจน์ตัวเองทุกคนในตระกูลยอมรับ”พีทสารภาพทั้งน้ำตา “เหนื่อยกับการทำให้ทุกๆคนเห็น ว่าพี่ยืนอยู่ตรงนี้นะ พี่ก็มีดีไม่แพ้พ่อ ไม่แพ้พี่อี้ พี่เหนื่อยมากจนยอมแพ้ พี่ทิ้งเป้าหมาย ทิ้งความพยายาม และคิดว่าตัวเองคงมาได้แค่นั้น จนกระทั่งเราเดินเข้ามา ขอบคุณนะที่พาพี่ออกมาจากตรงนั้น”


มีแค่เราที่เห็นพี่ 
มีแค่เราที่ทำให้พี่มีตัวตน 


"มีแค่เราที่พี่จะเสียไปไม่ได้" 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 14 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

8 ความคิดเห็น

  1. #8 Chompoozz.JJICE (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 17 มีนาคม 2562 / 16:37

    ขอบคุณสำหรับฟิคดีๆนะคะ น้องฉีอ่อนหวานน่าทนุถนอมมากเลย พี่พีทก็อบอุ่นแต่แฝงด้วยความเร่าร้อน เราชอบเรื่องนี้จัง ขอบคุณอีกครั้งนะคะ :)

    #8
    0