Fic lost child (TchallaxErick) - รีไรท์ -

ตอนที่ 2 : Lost child ep2(รีไรท์)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 377
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 34 ครั้ง
    27 เม.ย. 61

ปลอกคออย่างงั้นหรือ ?

.

คนถูกถามยังคงทบทวนถึงคำพูดน้องสาว   ปลอกคอในความหมายของซูริหมายถึงการกำราบให้ตกอยู่ใต้อำนาจ ซึ่งในแง่ของสัตว์ร้าย เขาอาจจำเป็น ต้องปราบพยศมันก่อนจะเข้าหา แต่สำหรับจากัวร์คนนั้นคงได้ผลตรงข้าม

.

ประสบการณ์ที่คนๆ หนึ่งพบเจอ จะหล่อรวมเป็นบุคลิกภาพและความคิดของๆ คนนั้น เอริคเติบโตอย่างเดียวดายในเมืองโอ๊คแลนด์ รัฐแคลิฟอร์เนียที่การฆ่าสังหารคนผิวสีเป็นเรื่องปกติ  สภาพแวดล้อมเลวร้ายในวัยเด็กพวกนั้นทำให้เอริคมีความคิดเกี่ยวกับชนชั้นและการล่าทาส และการจองจำสุดโต่งผิดกับชาววากันด้า หากรีบร้อนใช้แรงเข้าดัด  เขาไม่มีทางได้ไม้ดัดสมใจนึก

.

“ถ้าไม่ดื้อ ก็ดีสิ” ทีชาล่าพึมพำกับตัวเอง ก่อนเปิดประตูห้องแล็บเข้าไปเผชิญหน้ากับคนที่อยู่ในหัวของเขามาตลอดหลายวัน

.

อดีตทหารสหรัฐถูกจับมัดติดกับเก้าอี้กลางห้องขัง พลันพอเหลือบเห็นศัตรูคู่แค้น จากัวร์หนุ่มแยกเขี้ยวสีทองใส่ผู้มาเยือน การตอบกลับคำทักทายของเอริคยังคงไม่น่ารักใคร่เท่าไรหนัก แต่มันกลับทำให้หัวใจของขัตติยะหนุ่มพองโต เพราะสำหรับทีชาล่าทุกสัญญาณที่บ่งบอกว่าเอริคกลับมาแข็งแรงดีถือว่าเป็นเรื่องน่ายินดีทั้งสิ้น  ต่อให้ถูกตะโกนด่าทอด้วยคำหยาบคาย มันก็ไม่ได้ทำให้รอยยิ้มเลือนหายไปจากใบหน้าของเขา

.

“ไง” ราชาเอ่ยทักทายผู้ต้องขังคนสำคัญ “ยังเจ็บแผลอยู่ไหม”

.

ใช่ว่าไม่รู้ว่าตัวเองโดนโกรธ และใช่ว่าไม่รู้ว่าเวลาไม่ควรเข้าไปยุ่งกับพยัคฆ์เวลาหงุดหงิด ทว่าพอได้ยินเสียง ใจก็นึกอยากเห็นหน้าอีกคนให้ชัด ให้แน่ใจว่าคนตรงหน้าคือความจริงไม่ใช่ภาพฝัน และอยากลองสัมผัสอีกฝ่าย   ถ้าไม่ติดว่าทำเช่นนั้นขณะเข้ามาเกลี่ยกล่อมจะดูคุกคามมากกว่าปรารถนาดี

.

“เพื่ออะไร?” อดีตทหารสหรัฐถามเสียงห้วนหลังจากตระหนักได้ว่าเขาไม่ได้อยู่ในโลกหลังความตายดังปรารถนา

.

“สารเลว...ช่วยฉันเพื่อให้มาเป็นนักโทษของแกหรือไง ฉันบอกแกแล้ว  ใช่ไหมว่าให้เอาศพฉันโยนลงทะเล   ฉันยอมตายในทะเลกับบรรพชนดีกว่ากว่าอยู่เป็นทาสไร้อิสระภาพ”จากัวร์คำรามก้าวร้าว

.

ร่างกายของทีชาล่าเคลื่อนไปก่อนความคิด พอรู้ตัวอีกทีร่างกายของเขาหยุดอยู่ตรงหน้าซี่กรง   กลิ่นหอมจางๆ  จากผิวกายของเอริคยิ่งชัดเจนขึ้น จากกลิ่นหวานหอมดูน่ารักใคร่  กลายเป็นกลิ่นยั่วกิเลสให้แอลฟ่าอยากเข้าหา ช่วงสัปดาห์ที่งดยาต้านไปเพื่อรักษาตัว คงทำให้รอบฮีทของอีกฝ่ายดำเนินไปเรื่อยๆจนใกล้เข้าช่วงเวลาสำคัญ

.

“แล้วทำไมผู้ชนะต้องตามใจผู้แพ้ทุกอย่างด้วยล่ะ น้องสู้แพ้ น้องก็ต้องตกเป็นคนของพี่ ต้องฟังคำสั่งของพี่จริงไหม?”  ทีชาล่าเริ่มเกลี่ยกล่อม โดยจงใจเน้นเสียงให้คนฟังรับรู้ถึงสรรพนามที่เปลี่ยนไป

.

“อย่าโกรธพี่เลยนะ การจองจำนี่ก็แค่ชั่วคราวเท่านั้น หากพวกสภายอมรับน้องของพี่เมื่อไร พี่ก็พร้อมคืนฐานันดรให้เจ้าทุกเมื่อ หรือว่าเจ้าอยากให้พี่แต่งตั้งให้เจ้าเป็นอุปราชพี่ก็ยินดี”

.

ดวงตาสีเข้ม ลอบสังเกตทุกการเคลื่อนไหวในห้องขัง เอริคเริ่มสงบลงหลังได้ยินข้อเสนอ โอรสของจอมกษัตริย์เผลอชะล่าใจ  ลืมว่าทหารผู้ผ่านสมรภูมิรบมามากอย่างคิลมังเกอร์ มีหรือจะยอมติดกับดักวาทะศิลป์ง่ายๆ เหมือนทหารชั้นปลายแถว

.

“น้องรัก…พวกเราสองคนยังสามารถเริ่มต้นกันใหม่ได้ อย่าให้ความผิดของพ่อมากำหนดชีวิตของเรา  วากันด้าจะไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป   ไม่เอาแล้วประเทศที่ปิดกั้นตัวเองจากโลกภายนอก   ไม่มีอีกแล้ววากันด้าที่เมินเฉยต่อเสียงร้องขอความช่วยเหลือ  เราทั้งสองคนจะแบ่งปันวิทยาการของเราให้กับพี่น้องทั่วโลก เพื่อให้พวกเขามีชีวิตที่ดีขึ้น”

.

ทว่ายังไม่ทันจะพูดบทที่เตรียมไว้จนจบ ทายาทของเจ้าชายเอ็นโจบูก็ถมน้ำลายลงพื้นอย่างหยาบคาย

.

“โอ้ววว พระเจ้า ฉันซาบซึ้งจนกลั้นน้ำตาไม่ไหว พี่ชาย…แกอยากให้ฉันเรียกแบบนี้ใช่ไหม? เก็บละครปาหี่ของแกไปแสดงที่อื่นเถอะ ฟังแล้วอยากจะอ้วกว่ะ แกอาจหลอกคนอื่นด้วยคำพูดขายฝันโง่ๆ แต่ไม่ใช่กับฉัน ฉันรู้ว่าจะต้องหลอกคนอื่นอย่างไร และในขณะเดียวกันฉันก็รู้ว่าใครกำลังเล่นละครกับฉัน อย่าเอาฉันไปรวมกับพวกคนป่าโง่ๆที่ยอมอยู่ใต้การปกครองของแกอย่างเอ็มบาคุ”

.

“ขอร้องเอริคฟังพี่ให้จบก่อน น้องจะเชื่อคำพูดพี่หรือไม่ เป็นสิทธิ์ของน้อง พี่ไม่บังคับ”  ทีชาล่ารีบใช่ไหวพริบพูดแก้สถานการณ์เบื้องหน้า พร้อมใช้กุญแจเปิดประตูเข้าไปในกรงขังโดยปราศจากความหวั่นเกรง เพื่อยืนยันด้วยภาษากายว่าเขาไม่เคยเห็นอีกคนเป็นสัตว์ร้าย เขาอยู่ฝ่ายเดียวกับเอริคเสมอ ถ้าเอริคอยู่ในนี้ เขาก็จะอยู่ด้านในนี้ด้วยเช่นกัน

.

“พี่รู้ว่าเจ้าคงเจอเรื่องเลวร้ายมามาก แต่อย่าเพิ่งมองข้ามความจริงใจของพี่เลย” ราชันคุกเข่าลงหน้าชายผู้ถูกมัดติดกับเก้าอี้  ก่อนหยิบภาพตัดจากหนังสือพิมพ์ภาพหนึ่งออกมาวางไว้บนตักของโอเมก้าหนุ่ม

.

“เจ้าน่าจะจำสถานที่ในข่าวได้  ใช่...มันคือบ้านเก่าของนายไงล่ะ พี่ซื้อมันมาก่อนถูกทุบทิ้ง รวมทั้งตึกข้างๆ เพื่อใช้เป็นศูนย์ช่วยเหลือผู้อพยพ” ความเงียบงันโรยตัวบนคลุมชั้นบรรยากาศ ผู้สืบทอดนามแบล็คแพนเธอร์เอื้อมมือประคองแก้มของจากัวร์หนุ่มไว้ ให้หันมากลับสบสายตา

.

“ท่านอาเป็นชายที่ยิ่งใหญ่ เขาพยายามเรียกร้องให้พวกเรามองโลกภายนอก โดยไม่สนว่าการเรียกร้องนั้นต้องจ่ายด้วยลมหายใจของตน  เขาคือวีรบุรุษที่แท้จริง การสืบสานเจตนารมณ์ของท่านอา ถือมันเป็นงานที่ใหญ่มาก    พี่คงทำไม่สำเร็จ หากไม่มีใครสักคนคอยผลักดัน และพี่ก็หวังว่าน้องจะยอมเป็นคนๆ นั้นให้พี่”

.

“แล้วแกคิดว่าถ้าแกเป็นฉัน…” นัยน์ตาของจากัวร์ฉายแววโรจน์ ทว่าราชันผู้ตกอยู่ในห้วงเสน่หากลับไม่ทันสังเกตเห็นสัญญาณอันตราย

.

“พี่จะยอมออกแกล้งโง่ออกจากคุกนี้  เพื่อไปถูกขังต่อใต้ร่างของแอลฟ่าที่เรียกตัวเองว่าพระราชาไหมล่ะ”

.

เชือกที่มัดเอริคกับเก้าอี้ถูกกระชากขาด   นัยน์ตาสีเข้มเบิกกว้าง เมื่อการเจรจาล้มเหลวฉับพลัน เอริคยอมนั่งฟังข้อความเพ้อฝันชวนอาเจียนมานาน  ไม่ใช่เพราะเขาใจอ่อน แต่เขาทำเพื่อรอโอกาสโต้กลับ ความเจ็บปวดแล่นริ้วขึ้นไปบริเวณกรามขวา เพียงไม่กี่อึดใจต่อจากนั้นร่างของราชาผู้สูงศักดิ์ก็ถูกเตะล้ม

.

“น้ำเน่าเป็นบ้า รู้อะไรไหมถ้าพ่อไม่เคยเล่าเรื่องธรรมเนียมการหมั้นระหว่างพี่น้องร่วมสายเลือดในวากันด้าให้ฉันฟัง ฉันคงหลวมตัวไปเป็นโสเภณีให้แกล่อฟรีแล้ว”

.

“ไม่ ฟังพี่อธิบายก่อน พี่ไม่ได้ต้องการแบบนั้น”  ทีชาล่ายังพยายาม

.

“โกหก!!! แววตาของแกมันบอกหมดทุกอย่างตั้งแต่ที่แกเดินเข้ามาในกรงแล้วว่าลึกๆ แกหวังอะไรอยู่”  นายทหารเหยียดยิ้มเหี้ยมเกรียม

.

“มะ…ไม่” ราชาผู้ถูกเชลยอ่านเกมออกขาดกลืนน้ำลายลงคออย่างฝืดเคือง จากหวังมาเกลี่ยกล่อม หว่านล้อมให้อีกคนยอมตกอยู่ใต้อาณัติ สุดท้ายเขากลับกลายฝ่ายถูกจากัวร์ต้อนเสียเอง เพียงนักฆ่าตัวท็อปดึงมือของเขาให้สัมผัสสะโพก ความปิติยามได้สัมผัสร่างกายของอีกคนก็โลดแล่นไปทั่วทั้งร่าง เอริคกำลังเล่นกับสัญชาตญาณของเขา   ทว่าส่วนลึกในใจของพระราชาก็ปรารถนาคล้อยตามการยั่วยุ

.

ความรู้สึกของเขาในยามนี้คงเป็นเช่นเดียวกับแอลฟ่าคนอื่นๆ  เวลาได้สัมผัสกับคู่แห่งโชคชะตา เขาชอบร่างกายทุกตารางนิ้วของเอริคสัญชาตญาณเรียกร้องให้เขาสัมผัสสิ่งยั่วเย้าตรงหน้าให้มากขึ้น และมากขึ้น

.

อยากกอดและทิ้งตราบาปไว้ให้เชลยคนนี้เป็นสมบัติของเขาเพียงผู้เดียว แต่เพราะยิ่งต้องการ จึงรู้ว่าถ้ายอมปล่อยให้สัญชาตญาณนำพาเหมือนเดียรัจฉาน จากัวร์ผู้เต็มไปด้วยแผลเป็นคงไม่มีวันให้เขาแตะต้องมันอีกเป็นครั้งที่สอง

.

“แล้วเราจะได้เห็นกันว่าแกจะสวมหน้ากากคนดีได้สักกี่น้ำ” องศาร้อนเพิ่มดีกรีขึ้นจนหยาดเหงื่อผุดพราย ดวงตาสีเข้มสบประสานกันไม่วางสายตา   ฝ่ามือหยาบกร้านลากเลื้อยสัมผัสผ่านลอนกล้ามเนื้อหน้าท้องแน่น ขึ้นไปยังแผงอกอย่างช้าๆ ด้วยหวังให้อีกฝ่ายเพลิดเพลินกับการสำรวจเรือนร่างของตนจนสติเตลิด

.

“ปฏิเสธต่อสิ” เขาท้าทายเมื่อการนำสำรวจร่างกายจบสิ้นลง ใจทีชาล่านึกอยากปฏิเสธอีกสักครั้ง ทว่าหมากกระดานนี้กลับเดินยากยิ่งนัก ทันทีที่เขาเดินเกมพลาดด้วยความประมาท เบี้ยหมากตัวสำคัญก็ทะยอยหายไป

.

“ต่อให้สูงศักดิ์แค่ไหน สุดท้ายแอลฟ่าก็เหมือนกันหมด ชอบคิดว่าเหนือกว่า แกร่งกว่าใคร”

.

พลั่ก!

.

ใบหน้าหล่อหันตามแรงกระแทกจากหมัดของชายโอเมก้าหนุ่ม รสเลือดแผ่ซ่านไปทั่วช่องปาก “ฉันไม่ใช่อีตัวของแก และจะไม่มีวันเป็น”

.

.

.

.

ล้มเหลวโดยสิ้นเชิง

ความมั่นใจแหลกละเอียดเป็นผุยผง

นี่เป็นการเจรจาที่น่าขายหน้าที่สุดในชีวิตของกษัตริย์หนุ่ม

.

.

+++++++++++++++++++++++

.

”เบาๆ มือหน่อยสิซูริ” ราชาแห่งวากันด้าเอ็ดใส่น้องสาว ขณะที่เธอ  ทำแผลมุมปากให้ หมัดแต่ละหมัดของเอริคหนักพอๆ กับนักสู้ตัวโตๆ ในวากันด้า  กว่าทหารจะเข้าไปช่วยกันเชลยออกมาจากพระราชาล่า  พี่ชายของเธอก็เลือดกลบไปทั้งปาก

.

“ตอนทำแผลเจ็บล่ะ   ให้น้องเบามือ   ตอนถูกเชลยชกกลับไม่ยอมป้องกันตัว ถ้ามันมีมีดขึ้นมา มันไม่แทงพี่ตายไปแล้วหรือ” อัจริยะสาวพูดด้วยความไม่พอใจ

.

เธอให้กุญแจพี่ เพราะหวังว่าพี่ชายของเธอจะเข้าไปเจรจากับกบฏอย่างชาญฉลาด  ไม่ก็ปราบให้ยอมศิโรราบด้วยกำลังเหมือนเช่นทุกครั้ง   ทว่าภาพที่เธอเห็นกลับเป็นพี่ชายของเธอ เดินเข้าไปหาอีกฝ่ายในกรงโดยไม่นำอาวุธติดตัวเข้าไป ซ้ำร้ายยังถูกโอเมก้าสามหาวต่อยจนช้ำไปทั้งหน้า

.

“เอริคไม่มีมีดเสียหน่อย และถึงมีเขาไม่ทำอะไรแบบนั้นหรอก เขาเหมือนสัตว์ที่กำลังบาดเจ็บ เราไม่ควรใช้วิธีรุนแรงกับเขา”  สิ้นกษัตริย์ตรัส   อารมณ์ชูริเริ่มเดือด เธอเข้าใจว่าพี่ชายของเธอเป็นคนมีเมตตา แต่เมตตากับพวกไม่รู้จักคุณคน ไม่ช้าก็คงถูกพวกงูพิษหันกลับมาฉก

.

“พี่!!!!”

.

“เขาเป็นครอบครัวเดียวกันกับเรานะชูริ เลิกพูดจาใจร้ายกับเขาเสียที”

.

“พี่ก็เลิกโง่ก่อนสิ เขาคือนักฆ่าฉายาคิลมังเกอร์ เขาไม่ใช่เด็กสิบขวบนะ เราถึงจำเป็นต้องทะนุถนอมเขาขนาดนั้น และในแง่ของคู่ครอง พี่เป็นแอลฟ่า พี่ต้องกำราบเขา   ไม่ใช่ให้เขาทำให้พี่อับอายต่อหน้าทุกๆ คน  ตอนชิงบังลังก์ที่น้ำตกนั้นก็ด้วย  เมื่อไรพี่จะเข็ดเสียที”

.

“ถ้าเป็นเรื่องของเอริคพี่ไม่เสียใจและไม่กลัวการเจ็บตัว คนที่จะฝึกเสือ แต่กลัวเสือ แล้วจะฝึกเสือให้เชื่องได้อย่างไร ตัวตนจริงของเอริคคือเด็กสิบขวบ นับตั้งแต่วันที่เขาถูกขนมธรรมเนียมงี่เง่าของวากันด้าพรากทุกสิ่งทุกอย่างไป เขาไม่เคยก้าวออกมาจากตรงนั้นเลย คิลมังเกอร์เป็นเพียงตัวตนที่เขาสร้างขึ้นเพื่อให้ตัวเองสามารถอยู่รอดในสภาพแวดล้อมอันเลวร้าย   เราต้องช่วยเขาออกมาตรงนั้น”  ทีชาล่าเริ่มขึ้นเสียง

.

เขาเห็นบางอย่างในดวงตาของเอริคตอนที่โดนชก  ดวงแก้วคู่นั้นไม่ได้มีแค่เพียงเพลิงแค้น แต่มันยังมีความผิดหวังเจือปนอยู่  เอริคผิดหวังที่เขาแสดงตัวตนที่เลวร้ายแบบนั้นออกมา เพียงชั่วครู่ที่เขาปล่อยให้สัญชาตญาณครอบงำ ทุกอย่างก็พังทะลายลงมา

.

แต่ล้มเหลวไม่ได้แปลว่าต้องยอมแพ้ ยิ่งล้มเหลวยิ่งต้องพยายาม หากชะตาลิขิตให้เอริคกับเขาคู่กัน นั้นก็แปลเขาคือสิ่งเดียวที่สามารถเชื่อมเอริคเขากับโลกใบนี้ เขาจะต้องกลับไปหาเอริคอีกครั้ง และอีกครั้ง จนกว่าจะได้รับโอกาสที่สอง

.

+++++++++++++++++++++

 .

คนเราจะเกลียดตัวเองได้มากแค่ไหน ?

.

เอริคตั้งคำถาม เชื่อเถอะว่าไม่มีใครเขียนตัวเองได้เท่าอดีตมือสังหารหน่วยเจช็อค ความรู้สึกผิดเริ่มถาโถมเข้ามา เขาไม่เคยคิดมาก่อนว่าตัวเองยังสามารถรู้สึกผิดกับใครได้ขนาดนี้ หลังฆ่าแฟนสาวคนสวย ชายหนุ่มไม่ชายตามองศพของเธอเสียด้วยซ้ำ ศพนับพันซึ่งสถิตอยู่ใต้รอยแผลเป็นบนผิวกายของเขาก็เช่นกัน ไม่มีศพไหนทำให้เขารู้สึกผิดกับบาปที่กระทำลงไป

.่

แต่กับทีชาล่าเพียงแค่ชกใบหน้าของหมอนั่น

.

เขาดันรู้สึกแย่

.

ภายใต้หน้ากากแห่งความเกรี้ยวกราด เมื่อเห็นพระราชาเดินเข้ามาหาเขาในกรงขัง ลึกๆ โอเมก้าในตัวของเอริคร้องคำรามด้วยความปรารถนา เขาค่อยๆ ถูกดูดให้เข้าไปในคำพูดของทีชาล่า จนกระทั่งภาพบ้านหลังนั้นถูกนำออกมา

.

บ้านไม่ได้เป็นเพียงแค่ที่เก็บความทรงจำของเขากับพ่อ  แต่ยังเป็นจุดเริ่มต้นของความแค้น ความทรงจำแย่ๆ ในวัยเด็กที่เขาต้องเผชิญเริ่มพากันหลั่งไหลเข้ามาไม่ขาดสาย  ถ้าพ่อยังอยู่เรื่องพวกนั้นก็จะไม่เกิดกับเขา

.

เขากำลังถูกหลอก  ความรู้สึกวาบหวามเหล่านี้เป็นเพียงแค่ดอกไม้พลาสติกซึ่งถูกปรุงแต่งจากสัญชาตญาณ ความร้อนผ่าวเวลาถูกฝ่ามือใหญ่สัมผัสแก้มเองก็เช่นกัน ทุกๆ อย่างคือสิ่งน่ารังเกียจ คือสิ่งที่จะฉุดเอริคให้ตกต่ำเหมือนกับวันนั้น

.

ความปิติแปรเปลี่ยนเป็นฉุนเฉียว แอลฟ่าทุกคนก็เหมือนๆ กัน ไม่เว้นแม้แต่ทีชาล่า แววตาแบบนั้นเอริคเคยเห็นมานับไม่ถ้วน และชายหนุ่มรู้ว่านั้นหมายถึงอะไร

.

พลั่ก!

.

หมัดแรก ทำเอาขัตติยะหนุ่มเลือดกลบไปทั้งปาก แต่ใจคนริอาจฝืนลิขิตสวรรค์แทบแตกเป็นเสี่ยง ยิ่งชก เขารู้สึกว่าตัวเองเหมือนผีเสื้อที่ติดในใยแมงมุม ยิ่งปฏิเสธไปเท่าไร ความจริงก็ยิ่งสาดใส่หน้าเข้ามา และยิ่งขัดขืนให้หลุดพ้น เส้นด้ายก็ยิ่งพันรัดแน่น ทุกหมัดที่ใส่ไปล้วนย้อนกลับมาหาเอริคทั้งสิ้น

.

“แม่งเอ๊ยยย” เอ็นจาดากาสบถหลังพวกทหารกรูกันเข้ามาปกป้องราชา ร่างกายไม่รักดี ร้อนรุ่มไปทั่วขึ้นราวกับต้องพิษไข้ เป็นสัญญาณบอกว่ารอบฮีทที่เขาหยุดไว้มาหลายสิบปีกำลังกลับมาหลังจากที่เขาหยุดยาต้านเพื่อรักษาตัวมาร่วมสัปดาห์

.

ภาพตอนตัวเองอ้อนวอนให้บรรดาแอลฟ่าเข้ามาย่ำยีถึงในห้องขัง ทำเอาท้องไส้ของเทหารหนุ่มปั่นป่วนไปหมด เขานึกไม่ออกเลยไม่ออกเลยว่าตนจะไปหายาต้านจากไหน ชาววากันด้าทุกคนเกลียดเขาทั้งนั้น  ถ้าเขาทำตัวติดสัด พวกนั้นคงทำเพียงแค่มองเขาอย่างขยะแขยง แล้วปล่อยให้เขาทำตัวตกต่ำไม่ต่างอะไรกับโสเภณีราคาถูก

.

.

.

บนโลกเน่าๆในนี้....นอกจากพ่อแล้ว....

ไม่มีใครปรารถนาดีกับเขาจากใจจริงหรอก

.

.

.

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 34 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

20 ความคิดเห็น