Looking longer จ้างมาสบตาทั้งชีวิตคิดเท่าไหร่

ตอนที่ 3 : เยื่อใย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    14 ส.ค. 61

บรรยากาศภายนอกห้องสี่เหลี่ยมออกไปทางส้มจัด ตอนนี้เป็นเวลา6โมงกว่าๆแล้ว พะพายรู้สึกตัวเพราะเสียงขยับตัวของจีจี้ เพื่อนตัวดีที่นอนอยู่ข้างๆกาย


     หมดไปอีกวันแล้วสินะ...

พะพายลุกออกจากเตียงก่อนจะยืนขึ้นทันทีที่รู้สึกตัว เจ้าตัวเอื้อมมือไปจับเสาข้างเตียงช่วยพยุงตัวแทบไม่ทันเพราะยังทรงตัวได้ไม่เต็มร้อย พะพายรู้สึกหน้ามืดกระทันหันก่อนจะรีบรุดไปอ้วกในห้องน้ำ


     นี่เรา...เป็นอะไร? หรือเครียดลงกระเพาะ? อันนี้พะพายเองก็ไม่แน่ใจ

พะพายเดินเช็ดปากออกมากจากห้องน้ำพลางมองไปรอบๆห้อง จีจี้ตื่นแล้วแต่ยังไม่ได้สติดี พะพายเดินเข้าไปนั่งลงข้างเตียงที่เพื่อนสนิทนอนอยู่ช้าๆ รอยยิ้มแห่งมิตรภาพค่อยๆปรากฏบนเจ้าของใบหน้าอย่างช้าๆแต่ทว่ามองแล้วอบอุ่นใจอย่างบอกไม่ถูก


     "พะพาย...แกไปหาหมอเถอะ ฉันได้ยินเสียงแกอ้วกในห้องน้ำเมื่อกี้ แต่ลุกกไม่ทัน...แกออกมาก่อน" จีจี้รู้สึกผิดที่ไปช่วยลูบหลังเพื่อนไม่ทัน

     "ไม่เป็นไรหรอก อ...อ้วก"

พะพายรีบวิ่งไปเข้าห้องน้ำอีกรอบ แขนข้างนึงจับฝาโถชักโครกส่วนอีข้างยันพื้นไว้ ในใจนึกสมเพชตัวเองที่ต้องมาตกอยู่ในสภาพแบบนี้ จีจี้รีบลุกออกจากเตียงจนเกือบล้มหน้าคว่ำไปรอบนึง หลังได้สติกลับมาครบถ้วยแล้วก็มองหาผ้าขนหนูที่หน้าโต๊ะเครื่องแป้ง จีจี้หยิบผ้าขนหนูมา 1 ผืนกับน้ำเปล่าอีก 1 ขวดแล้วรีบไปลูบหลังพะพายในห้องน้ำ


พะพายอ้วกซ้ำแล้วซ้ำเล่า ใบหน้าซีดเซียวไม่ต่างกับไก่ที่ถูกต้มจนเปื่อย ริมฝีปางบางเปลี่ยนสีจากแดงสดเป็นอมเขียวอย่างคนไร้เรี่ยวแรง พะพายหายใจถี่ พายายามกอบโกยออกซิเจนเข้าปอดให้ได้มากที่สุดโดยมีจีจี้คอยลูบหลังอยู่เป็นระยะๆ


"ดื่มน้ำก่อน จะได้ดีขึ้น" ขวดน้ำถูกส่งต่อไปยังผู้ป่วยที่ตอนนี้ไร้เรี่ยวแรงจะทำไร พะพายได้แต่ทำตามผู้เป็นเพื่อนบอกอย่างว่าง่าย


"อ่ะ เช็ดปาก" จีจี้ยื่นผ้าขนหนูไปให้ พะพายรับไปอย่างทุลักทุเลพอควรเพราะสูญเสียพลังงานไปมาก แค่ถือผ้าขนหนูยังเป็นเรื่องยากในเวลาแบบนี้


"ไปโรง'บาลเถอะ เดี๋ยวฉันพาไป"


"...อืม"


ถึงพะพายจะไม่ค่อยถูกกับโรงพยาบาลเท่าไรนักแต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าต้องไปให้แพทย์เช็คอาการเบื้องต้น เผื่อจะเป็นอะไรร้ายแรงหรือต้องได้รับการรักษาด่วน อีกอย่าง จีจี้เป็นห่วงขนาดนี้จะไปปฏิเสธน้ำใจได้ยังไง 


"เดี๋ยวฉันเก็บของให้แกก่อนแปปนึงนะ นั่งตรงนี้ก่อน"

จีจี้เลื่อนเก้าอี้ที่อยู่ใกล้ตัวให้พะพายนั่งพักก่อนจะไปทำตามที่บอกกับเจ้าของห้อง


"มา เดี๋ยวฉันช่วย"

จีจี้เดินเข้ามาประคองฉันออกจากห้องจนพาไปส่งที่โรงพยาบาลใกล้บ้าน
.


.


.
ตอนนี้เราทั้งคู่ยืนอยู่หน้าแผนกอายุรกรรมแล้ว จีจี้ช่วยดำเนินเรื่องเอกสารให้ ตอนนี้เหลือแค่รอให้พยาบาลมาเรียกก็เข้าห้องตรวจได้เลย 

"จีจี้ ฉันไปเข้าห้องน้ำก่อนนะ เดี๋ยวมา" อยู่ๆฉันก็รู้สึกปวดท้องขึ้นมา แต่ยังโชคดีที่ไม่ได้ปวดมากจนต้องขอยาแก้ปวดมาทานเลยกะว่าจะลองไปนั่งในห้องน้ำดูก่อน 


"..."

"แปปเดียว ไม่เป็นไรหรอก" ฉันรีบพูดดักไว้ทันทีที่เห็นสายตาของเพื่อนสนิท จีจี้ส่งสายตาคัดค้านฉันอย่างสุดกำลังเมื่อได้ยินว่าฉันจะเดินไปเข้าห้องน้ำที่ห่างออกไปจากที่นั่งตอนนี้เกือบ10เมตร แต่ฉันไม่ได้เป็นอะไรมากนี่ ไปเองได้...เนอะ 

"เผื่อเขาเรียกชื่อฉัน แกจะได้บอกว่าไปเข้าห้องน้ำไง"

อย่างที่ฉันบอก...วันนี้เป็นวันอาทิตย์ 
คนก็ต้องเยอะเป็นธรรมดา ตั้งแต่ฉันเข้ามาในรพ.ยังแทบไม่เห็นใครออกจากแผนกที่ฉันมาตรวจเลย มีแต่ทยอยเพิ่มเข้ามาเรื่อยๆจนต้องฝากจีจี้คอยฟังพยาบาลเผื่อจะเรียกชื่อฉัน 

คนเยอะขนาดนี้ จะฝากฝังให้ใครมารับผิดชอบปัญหาของเรา...เห็นทีจะยาก

"เดินระวังๆนะ" 

"จ้ะแม่" ฉันหันหลังไปประชดเบาๆแล้วเดินตามป้ายบอกทางไปห้องน้ำ แต่ทว่า...

คนที่อยู่ตรงหน้าฉันตอนนี้กลับให้ความรู้สึกแปลกๆตั้งแต่แรกเจอ เขามองตรงมาที่ฉันหลังละสายตาจากจอโทรศัพท์

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะพิษไข้หรืออาการแปลกๆที่เกิดกับฉันก่อนหน้าที่จะมาโรงพยาบาลจะทำให้ฉันประมวลผลช้ากว่าปกติหรือเปล่า ฉันคุ้นหน้าผู้ชายคนนี้มากแต่กลับจำไม่ได้ในทันที


คนตรงหน้าฉันสูงประมาณ 178 เซนติเมตร ผมดำขลับตัดกับผิวขาวจัดตามธรรมชาติ ใส่แว่นตาทรงกลมสีเงินซึ่งกินพื้นที่ไปครึ่งหน้า ริมฝีปากอวบอิ่มและมีสีแดงจัดอย่างคนสุขภาพดี เขาใส่เสื้อเชิ้ตขาวขนาดพอดีตัวกับกางเกงแสลคสีดำที่ปลายขาเลิกขึ้นมาเล็กน้อย ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าเป็นเครื่องแบบนักศึกษา

แต่ทำไมฉันยังนึกไม่ออกว่าเป็นใคร...

เดี๋ยวนะ
อย่าบอกนะว่า

"อ้าว น้องพะพาย..."


พี่โซ่!!!







DutyMonkey :)

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

0 ความคิดเห็น