Looking longer จ้างมาสบตาทั้งชีวิตคิดเท่าไหร่

ตอนที่ 2 : หนังม้วนเก่า

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 15
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    14 ส.ค. 61

'เอ่อ...นี่ ใช่พี่ที่นั่งข้างตอนสอบปะ


‘...อื้ม


มีไรหรอ


อ๋อ คือพอดี...รู้มาว่าพี่เป็นพี่รหัสของพี่อิง...’


กะ ก็เลยอยากรู้จักเอาไว้ คือ คือพายไม่ค่อยรู้จักใคร ละ...เลยอยากทำความรู้จักไว้เยอะๆ...ค่ะ


อ๋อ


นี่...พี่กลับทางนี้หรอ


เปล่า พอดีรถตู้พี่กลับไปแล้วเลยต้องนั่งวินกลับเอง


อ๋อ


แล้วนี่...ชื่อพายหรอ


ชะ ใช่ๆ พะพายค่ะ ชื่อพะพาย


น้ำตาอุ่นๆไหลอาบแก้มนวลราวกับสูญเสียคนรักก็ไม่ปาน แต่จะหมายความตามนั้นก็ไม่ผิดไปจากความจริงเท่าไหร่เพราะอาการที่เป็นอยู่ก็ไม่ต่างกับเสียเขาไปจริงๆ...ถึงแม้ว่าเขาจะไม่เคยรู้สึกกับเราแบบคนรักก็ตาม...


    ฉันจำได้ดีว่าตอนนั้นเป็นช่วงกีฬาสี เป็นความโชคดีอย่างหนึ่งที่ 'พี่โซ่' อยู่สีขาวซึ่งเป็นสีเดียวกันกับฉัน ตอนแรกก็ไม่รู้หรอกว่าอยู่สีเดียวกัน ฉันยังคิดอยู่เลยว่าพี่เขาต้องอยู่สีอื่นแนาๆ เพิ่งมารู้ทีหลังว่าอยู่สีเดียวกันก็ตอนที่ฉันเสิร์ฟน้ำแดงให้กองเชียร์แล้วหันไปเห็นพี่โซ่มานั่งเล่นบนแสตนเชียร์นั่นแหละ 



ตอนเย็นวันนั้น...หลังประธานกล่าวปิดงานกีฬาสี ทุกคนบนแสตนเชียร์วุ่นวายมาก ทั้งเก็บขยะ ทั้งชวนกันไปกินหมูกระทะเพื่อเลี้ยงฉลองหลังจากทุ่มเทแรงกายแรงใจมาร่วม1เดือนเต็ม และที่วุ่นวายที่สุดก็คงหนีไม่พ้นการถ่ายรูป ในขณะที่คนอื่นรวมกลุ่มกันโพสต์ท่าต่างๆนาๆ บ้างก็เสียงดังจนฉันแอบรำคาญนิดๆ และแน่นอนว่าไม่มีใครเรียกฉันไปถ่ายรูป...ถึงมันจะดูน่าเศร้าไปหน่อยแต่อย่างน้อย ฉันก็มีเวลาในการมองพี่เขามากขึ้นไง


ขอย้ำว่าฉันไม่ใช่โรคจิต...



"ไอ้โซ่ มึงรีบจังวะ"


"อยู่เป็นเพื่อนกูก่อนดิ รีบกลับทำไม"


เอ๊ะ นั่นกลุ่มพวกพี่โซ่นี่! 



ฉันรีบหันไปหาต้นเสียงทันทีที่ได้ยินแล้วก็เห็นว่าพี่เขายืนอยู่ไม่ไกลจากฉันซักเท่าไหร่ เจอตัวซักที วันนี้ต้องเข้าไปคุยด้วยให้ได้! เพราะอีกแค่2เดือน พี่โซ่ก็จะจบม.6แล้ว ถ้าฉันไม่เข้าไปทำความรู้จักตั้งแต่วันนี้ก็ไม่รู้ว่าจะได้คุยด้วยอีกทีเมื่อไหร่!


แล้วฉันจะหาเรื่องอะไรไปคุยกับพี่เขาเนี่ยยยยย



ฉันเถียงกับตัวเองอยู่นานกว่าจะตัดสินใจเข้าไปทำความรู้จัก แต่มันก็แปลกๆใช่มั้ยล่ะ อยู่ๆก็มีใครก็ไม่รู้เข้าไปคุยด้วย ทำเหมือนสนิทกันมาก่อนทั้งๆที่ความจริงก็แค่บังเอิญนั่งข้างกันตอนสอบเท่านั้น



ขอขยายความนิดนึงนะเผื่อมีใครไม่เข้าใจ ที่โรงเรียนฉันมีมาตรการแปลกๆอยู่ข้อหนึ่งซึ่งนั่นก็คือ การสอบต้องจับคู่ห้องต่างระดับชั้น ต่างแผนการเรียนและต่างห้อง เพื่อป้องกันการลอกข้อสอบซึ่งการจัดโต๊ะสอบจะเป็นคู่ๆ เช่นม.4สายวิทย์ก็จะคู่กับม.6สายศิลป์ อย่างที่บอกไป...ฉันอยู่สายศิลป์-ฝรั่งเศส ส่วนพี่โซ่อยู่สายวิทย์-คณิต



 ใช่ ฉันนั่งข้างพี่เขานั่นแหละ และนั่นเป็นครั้งแรกที่เราเจอกัน




     ฉันเองก็คิดไม่ถึงหรอกว่ารุ่นพี่คนนั้นจะมีผลกับความรู้สึกของฉันมากขนาดนี้...



บทสนทนาเก่าๆระหว่างทางกลับบ้านที่ฉันเคยมีกับพี่เขากลับกลายเป็นความทรงจำที่นึกย้อนกลับไปทีไรก็เจ็บปวด ณ เวลานั้นทุกสิ่งทุกอย่างดูสวยงาม น่าจดจำ เหมือนอยู่ในฝันดี...ฝันดีจนฉันไม่อยากตื่นขึ้นมาแล้วต้องยอมรับความจริง


                ความจริงที่เขาไม่ได้รู้สึกแบบเดียวกัน


ฮึก...ฮือ...ฮือฉันพยายามกลั้นน้ำตาแล้วแต่มันกลับไหลออกมาโดยไม่มีทีท่าว่าจะหยุด ยิ่งกลั้นเอาไว้มากเท่าไหร่...น้ำตาก็ไหลออกมามากเท่านั้น ทำไม ทำไมฉันต้องรู้สึกกับเขามากขนาดนี้ และที่สำคัญ...ฉันรู้สึกไปเองคนเดียว


เฮ้ย


“...พะพายจีจี้รีบเดินมานั่งข้างๆแล้วกอดฉันอย่างอ่อนโยน ซึ่งนั่นทำให้ฉันสติแตกมากกว่าเดิม


ฉันเกลียดตัวเอง เกลียดที่ยังรู้สึกทั้งๆที่ฉันควรจะลืมเขาไปตั้งนานแล้ว ตั้งแต่3ปีที่แล้ว... 


“...”


ฮือ...ฮือ ทำไม ทำไมฉันต้องเป็นแบบนี้ด้วย ทำไม...ฮึก


“...”


จีจี้ไม่ได้พูดอะไรต่อเพียงแต่คอยลูบหัวฉันเบาๆแทนคำปลอบใจ ฉันรู้ว่าการที่ฉันเป็นแบบนี้มันน่าสมเพชแค่ไหน ฉันมันอ่อนแอ ไม่เข้มแข็งพอเหมือนที่เคยให้คำปรึกษาคนอื่นๆ



 เวลาที่ฉันปลอบใจและให้กำลังใจคนอื่น..ฉันมักจะบอกให้พวกเขาเข้มแข็งและยอมรับความเป็นจริง แต่ทำไมฉันกลับทำไม่ได้อย่างที่พูดล่ะ 



[พาร์ทของจีจี้]

นี่เป็นภาพที่ฉันเห็นมาตั้งแต่3ปีก่อน จะแตกต่างก็แค่พะพายเข้มแข็งมากกว่าแต่ก่อนก็เท่านั้น ฉันสงสารเพื่อนตัวเองที่ต้องมาเจอเรื่องแบบนี้...แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้หรอกว่าเรื่องดีๆที่เคยเกิดขึ้นมันทำให้พะพายมีความสุขขนาดไหน แต่สุดท้ายแล้วมันก็เท่านั้น


คิดซะว่าเป็นความทรงจำสีเทาที่ครั้งหนึ่งมันเคยเกิดขึ้นก็แล้วกันนะ พะพาย

.

   แสงแดดยามเย็นลอดเข้าห้องนอนทรงสี่เหลี่ยมจัตุรัสผ่านมู่ลี่สีขาวเหมือนอย่างทุกวัน เสียงเครื่องปรับอากาศดังครืนๆบ่งบอกถึงอายุการใช้งานได้เป็นอย่างดี คราบน้ำตาบนแก้มนวลยังหลงเหลือให้เห็นอยู่บ้างแต่ไม่ชัดเจนนัก เจ้าของคราบน้ำตายังคงหลับใหลอยู่บนเตียงนอน ลมหายใจเข้า-ออกสม่ำเสมอซึ่งเป็นสัญญาณที่ดี เพราะครั้งสุดท้ายที่ได้นอนหลับสนิทอย่างนี้คงเป็นเมื่อหลายเดือนก่อน...ก่อนที่ทุกอย่างจะแย่แบบนี้


 ภาพเหตุการณ์เหล่าเป็นสิ่งที่เกิดซ้ำแล้วซ้ำเล่า...แต่สิ่งที่ไม่เหมือนเดิมคงจะเป็นข้อความจากบุคคลปริศนา...



 

เป็นไงบ้าง สบายดีมั้ย...น้องพะพาย 

From พี่โซ่????







DutyMonkey :)

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

0 ความคิดเห็น