Looking longer จ้างมาสบตาทั้งชีวิตคิดเท่าไหร่

ตอนที่ 1 : Confused of smiled

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 20
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    1 ส.ค. 61

  ‘เคยมีใครสับสนความรู้สึกตัวเองเพราะคนสองคนเหมือนฉันบ้าง สับสน...เพียงเพราะว่าพวกเขาเหมือนกันแทบทุกอย่าง ทั้งการพูด ท่าทาง บุคลิก และที่สำคัญที่สุด สายตาและรอยยิ้ม...’

                -Watermalon-

 

                “แหมมม ไม่รู้เลยเนอะว่าแต่งมาจากชีวิตจริง เขียนถึงใครหรอพะพายน้องรัก ฮ่าๆๆ” 

            รุ่นพี่ที่ฉันสนิทที่สุดต่อจากแม่ พี่อิงอิงเอ่ยแซวก่อนจะหัวเราะร่วนจนน่าหมั่นไส้ทันทีที่ฉันกดโพสต์ลงเพจ ‘Confused of smiled’ ที่ตอนนี้ดังเป็นพลุแตกแถมมียอดคนติดตามเพจกว่า 2 แสนคนแล้ว จริงๆจะมองว่าเพจนี้เป็นไดอารี่ของฉันยังได้เลย เพราะเวลาที่ฉันเหนื่อยหรือรู้สึกเหงาฉันก็จะใช้เวลาไปกับไดอารี่ออนไลน์แล้วก็คอยไล่อ่านคอมเม้นท์ของลูกเพจ

ตั้งแต่เปิดเพจนี้มา ฉันค่อนข้างมีความสุขนะเพราะอย่างน้อยก็ได้รู้ว่าฉันไม่ได้อยู่ตัวคนเดียว เวลาฉันมีปัญหาลูกเพจก็ช่วยกันหาทางออกและที่สำคัญที่สุด ฉันได้รับกำลังใจจากหลายๆคนเลยล่ะ:)  


                ถ้าถามถึงที่มาของเพจนี้...ก็คงจะเกิดจากความสับสนของฉันเอง สับสนเพียงเพราะแค่คนสองคนที่ฉันรู้จัก เหมือนกันแทบทุกอย่าง จนกระทั่งวินาทีนี้ ฉันก็ยังคิดไม่ตกว่าความรู้สึกลึกๆในใจฉันเป็นใครกันแน่ ระหว่างคนในอดีตกับปัจจุบัน...

                “แต่งจากชีวิตจริงอะไรล่ะ พี่ก็พูดไปเรื่อยฉันหลบสายตาจ้องจับผิดของคนตรงหน้าก่อนจะแสร้งทำเป็นเช็คฟีดหน้าเพจต่อ

ให้ตายเถอะ ฉันเกลียดคนรู้ทันที่สุดเลย TOT

                แกจะโกหกใครก็ได้ แต่แกโกหกรุ่นพี่อย่างฉันไม่ได้หรอกนะ แกก็รู้ว่าพี่น่ะ...”

                “จ้าๆๆๆ

เดี๋ยวนะ...วันนี้พี่อิงมีนัดกับแฟนนี่นา ฉันจะได้ไปนั่งโง่ๆ(ปกติก็โง่อยู่แล้ว)มองพระอาทิตย์ตกที่สวนสาธารณะแถวบ้านซักที พอดีฉันมีแพลนไปเดินเล่นแถวๆสวนสาธารณะใกล้บ้านคนเดียวน่ะ อยู่ๆก็อยากเดินคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย อยากออกไปสูดอากาศเย็นๆให้ชื่นใจ ช่วงนี้นึกอินดี้อะไรก็ไม่รู้อยากอยู่คนเดียว...ฉันยังไม่เข้าใจตัวเองเลย


ไหนบอกว่าวันนี้นัดดูหนังกับพี่ริวไง ทำไมยังมายืนโม้อยู่ล่ะ

ราวกับมีใครมากดรีเซ็ตความทรงจำ พี่อิงอ้าปากค้างก่อนจะหันมาทำตาโตใส่ฉันชนิดที่ว่าปลาทองยังสู้ไม่ได้ มือไม้สั่นอย่างกับเจ้าเข้า ก็อย่างนี้แหละน้าเวลาที่พูดถึงพี่ริว(แฟนพี่อิง)ทีไร เจ๊แกก็จะเขินจนตัวแทบม้วนแบบนี้แหละ คิดแล้วก็อดขำไม่ได้ นี่ขนาดคบกันมา2ปีแล้วนะ ยังเขินเป็นเด็กๆอยู่เลย

                จะว่าไปก็น่าอิจฉาไม่น้อยเลยแฮะ เขาสองคนเป็นเพื่อนกันมาก่อนตั้งหลายปี นานมากพอจนรู้ใจกันและกัน แล้วก็ลงเอยด้วยการตกลงคบหากันมาได้2ปีนี่แหละ

เฮ้อ ถ้าฉันได้แบบนั้นบ้างคงจะดีเหมือนกันนะ...

พี่อิงรีบเก็บสัมภาระตัวเองออกจากห้องฉันก่อนจะทิ้งท้ายไว้ว่าพรุ่งนี้จะมาหาใหม่ ตอนนี้ที่โรงเรียนฉันปิดเทอมอยู่น่ะ เหลืออีกประมาณ 1 เดือนกว่าๆถึงจะเริ่มปีการศึกษาใหม่

เอ่อ...โม้ซะนานยังไม่ได้แนะนำตัวเองเลย

สวัสดีทุกคนนะ ฉันชื่อ พะพาย จริยฉัตร ส่วนชื่อเล่นก็เหมือนชื่อจริงนั่นแหละ  ตอนนี้กำลังจะขึ้นชั้นม.5 แผนการเรียนศิลป์-ฝรั่งเศส เป็นเจ้าของเพจ ‘Confused of smiled’ ที่ตอนนี้ก็ครบรอบ1ปีแล้วตั้งแต่สร้างเพจนี้ขึ้นมา สถานะโสดสนิท ไม่มีแฟน ไม่มีคนคุย ไม่มีแม้กระทั่งคนมาจีบ เอ่อ...แต่จริงๆก็มีนั่นแหละ แต่ส่วนมากเป็นพวกสติไม่ค่อยสมประกอบซะหมด

ชอบมีคนมาถามฉันบ่อยๆว่าทำไมไม่มีแฟน...

                คำถามโคตรเบสิก

จะให้ฉันทำยังไงล่ะ คนที่ฉันชอบ เขาก็ไม่ชอบฉัน ส่วนคนที่มาชอบฉันก็ไม่ได้ชอบเขาเหมือนกัน เฮ้อ...ทำไมคนอื่นเขามีแฟนกันง่ายจัง...

                พะพาย เพื่อนมาหา!”

ขัดอารมณ์คนกำลังเพ้อได้ถูกจังหวะเหลือเกินนะแม่คนนี้ ว่าแต่...ใครกันนะ มาหาถึงที่บ้าน?

ฉันลุกขึ้นจากเตียงอย่างไม่ค่อยเต็มใจเท่าไหร่แต่เพราะ แม่ ผู้บังเกิดเกล้าตะโกนเรียกเลยขัดไม่ได้

เซ็งโว้ยยยยยยย

                ทันทีที่เอื้อมมือไปจับลูกบิดประตูฉันกลับไม่เปิดออกทันทีเหมือนอย่างทุกครั้ง ขอดูผ่านช่องตาแมวนี่ก่อนละกัน

โอ้ มาย ก้อดดดดดด!!!

ภาพที่ปรากฏสู่สายตากลับเป็นคนที่ฉันอยากเจอมากที่สุด เพื่อนสนิทหนึ่งเดียวที่ฉันมี!

จีจี้!!!”


หมับ

ฉันพุ่งเข้ากอดคนตรงหน้าอย่างจังจนเราทั้งคู่เกือบล้ม ใครมันจะไปคิดล่ะว่าเพื่อนสนิทที่ไม่เคยจะว่าง เวลาเป็นเงินเป็นทอง คิวงานยาวเหยียดจนถึงปลายปีหน้าจะมาหาฉันถึงที่บ้าน ฮือ I’m so proud TTOTT

                “จะ...ใจเย็นๆสิเพื่อน หายใจมะ...ไม่ออกแล้วจ้า

ฉันรีบผละจีจี้ออกทันทีที่ได้ยินว่าหายใจไม่ออก ก็ฉันมีเพื่อนสนิทอยู่คนเดียวนี่นา...ถ้าเกิดจีจี้เป็นอะไรไปฉันจะอยู่กับใครล่ะ จริงมั้ย

                นี่แกจะผลักให้ฉันตกบันไดเลยหรอพะพาย แรงควายเหมือนเดิมเลยนะจีจี้แค่นหัวเราะใส่ฉันก่อนจะเอียงคอถามฉันต่อ

                นี่ต้องอยู่หน้าห้องทั้งวันเลยมั้ย เพื่อนมาบ้านก็ไม่หาน้ำมาให้ซักแก้วเลยเนอะ

ฉันน่าจะผลักให้แกตกบันไดไปตั้งแต่แรกนั่นแหละ #มองบน

เชิญค่าาา คุณเพื่อนนนฉันเปิดประตูแล้วผายมือเชิญเพื่อน (สุดแสนจะน่าหมั่นไส้) เข้าไปข้างในห้องประหนึ่งเป็นพนักงานต้อนรับในโรงแรม ขอบคุณค่ะนางจับปลายประโปรงแล้วย่อลงเล็กน้อยก่อนจะเดินเข้าห้องฉันไป คิดว่าตัวเองเป็นเจ้าหญิงรึไงเนี่ย

ฉันปิดประตูแล้วหันกลับมาแซวเพื่อนตัวแสบที่ตอนนี้นั่งอยู่บนเตียงของฉัน ยัยนี่ดูตื่นตาตื่นใจไม่น้อยที่เห็นฉันตกแต่งห้องใหม่ ก็ไม่แปลกหรอเพราะปกติห้องฉันรกจะตาย แค่จะเดินยังยากเลย

ฉันว่าแกติดนิสัยเล่นใหญ่จากฉันแล้วนะ

                ยังไงก็ไม่เท่าแกหรอก จริงมั้ยล่ะ ฮ่าๆๆๆ

ก็จริงอย่างที่ยัยนี่พูด ไม่มีใครเล่นใหญ่เท่าฉันแล้วล่ะ

                “ว่าแต่ ช่วงนี้แกเป็นไงบ้าง...เรื่องนั้นน่ะจีจี้เลิกคิ้วเป็นเชิงถามฉันว่าทุกอย่างเรียบร้อยดีรึเปล่า

                ก็ไม่มีอะไรนี่...”

ฉันถอนหายใจยาวก่อนจะมองไปที่โพสอิทรูปใบไม้ที่ติดอยู่บนหัวเตียง ทุกครั้งที่ฉันมองโพสอิทใบนั้น เรื่องราวทุกอย่างในความทรงจำจะแล่นเข้ามาในหัวราวกับมีใครมาฉายหนังม้วนเดิมซ้ำแล้ว...ซ้ำเล่า

                “พี่โซ่เขายังส่งข้อความมาหาแกอยู่มั้ย...พะพาย

                “พะพาย ได้ยินที่ฉันพูดมั้ยเนี่ย พะพาย

ไม่ใช่ว่าฉันไม่ได้ยิน แต่ฉันยังไม่อยากตอบคำถามนั้น ฉันไม่พร้อมตอบอะไรใครทั้งนั้น

                เพราะแค่ใจตัวเอง...ฉันยังหาคำตอบให้ไม่ได้เลย...


นานแค่ไหนแล้วนะ ที่เราสองคนไม่ได้เจอกัน...พี่โซ่



DutyMonkey

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

0 ความคิดเห็น