[ fic naruto ] Lost light

ตอนที่ 2 : Chapter 2 : พบเจอและบุคคลปริศนาสวมหน้ากาก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 67
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 11 ครั้ง
    19 ม.ค. 62

                                                                                                                                                                                Chapter 2
     " แย่แล้ว แย่แล้ว วันนี้เท่านั้นที่ไปสายไม่ได้ " เสียงฝีเท้าที่พยามยามวิ่งให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ของเด็กชายจากตระกูลอุจิวะขีดจำกัดสายเลือดที่โด่งดังของโคโนฮะที่ตอนนี้กำลังวิ่งไปทางโรงเรียนนินจาเพื่อไปให้ทันพิธีปรฐนิเทศของโรงเรียน
ตุบ
     " เอ๊ะ? นั่นอะไรน่ะ " แต่ดูเหมือนว่าสายตาเจ้ากรรมจะเหลือบไปวัตถุบางอย่างหล่นลงจากต้นไม้ข้างทางซะก่อน
     " เฮ้ย!!!! นั่นมันคนไม่ใช่รึไง " เด็กชายตั้งท่าที่กำลังจะสาวเท้าเข้าไปดูกลับชะงักเมื่อวัตถุที่มองดูดีๆแล้วกลับเป็นคนที่กำลังตกจากต้นไม้ แต่เมื่อกระพริบอีกกลับหายไปอย่างไร้ร่องรอยเหลือไว้เพียงแต่คุไนที่ปักไว้บริเวณโคนรากต้นไม้ใหญ่นั่นจึงทำให้ผู้ที่เห็นเหตุการณ์อย่าง อุจิวะโอบิโตะ รู้สึกงงงวยเป็นอย่างมากเมื่อสิ่งที่ตัวเองหายวับไปอย่างกับไม่มีอะไรเกิดขึ้นมาก่อนซึ่งนั่นทำให้โอบิโตะลืมจุดประสงค์ของการที่รีบไปทางโรงเรียนนินจาไปชั่วขณะหนึ่ง
     " เอ๋! เหมือนเราจะลืมอะไรบางอย่างไปนะ อะไรหว่า? ......พิธีปรฐนิเทศ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!แย่แน่ๆ " แต่เมื่อนึกได้ก็จัดการใส่เกียร์วิ่งสี่คูณร้อยมุ่งตรงไปยังโรงเรียนนินจาชนิดที่แทบไม่เห็นฝุ่น......




     ร่างของเกะนินวัย 5 ขวบที่ตอนนี้กำลังเริ่มทำอักขระไปหมู่บ้านโคโนฮะเพื่อฝึกวิชาเทพอัสนีที่เจ้าตัวไปขอให้มินาโตะสอนให้เพื่อป้องกันการหลงทิศภายในหมู่บ้านของตนเองถึงแม้ว่าอาการหลงทิศหลงทางของตนเองจะลดลงบ้างแล้วก็ตามที
     " เฮ้อ! นี่ก็ผ่านมาหลายอาทิตย์แล้วนะเนี่ยตั้งแต่สอบเป็นเกะนินกับท่านปู่ " ร่างเล็กพูดขึ้นมาท่ามกลางความเงียบที่ดูเหมือนคล้ายกับจะรำพึงรำพังกับตัวเองมากกว่าที่จะพูดให้คนอื่นได้ยิน
     " เอาล่ะต้องรีบไปทำอักขระให้รีบหมู่บ้านก่อนที่จะเที่ยงดีกว่าถ้าช้ากว่านี้มีหวังได้เจอกับท่านน้าคุชินะที่กลายร่างเป็นอาบาเนโร่แน่เลย....แต่ที่นี่คือที่ไหนกันล่ะเนี่ย " ร่างเล็กที่กำลังวิ่งไปตามต้นไม้เพื่อที่จะทำอักขระโดยไม่ได้สนใจสิ่งรอบตัวและสิ่งรอบข้างจึงได้ทำการหลงไปอยู่ที่ไหนสักในพื้นที่หมู่บ้านโคโนฮะ นั่นจึงทำให้ร่างเล็กมีความรู้สึกหดหู่ลงนิดหน่อยท่ามกลางความเงียบ
                                        " คอยมองดู....คอยมองดูฉันทีนะ ฉัน--จะตามหมอนั่นให้ทันให้ได้! " 
                                        " อื้อ! ไม่ต้องห่วง จะคอยมองดูอยู่เสมอเลย " 
                                        " ดีล่ะ! จะพยายามให้เต็มที่เลย ! "
     แต่ในความโชคร้ายก็มักจะมีความโชคดีปนอยู่ด้วยเสมอเมื่อท่ามกลางความเงียบนั้นมีเสียงพูดคุยขึ้นมาร่างเล็กจึงเงียหูฟังเสียงที่กำลังพูดคุยนี้ที่ร่างเล็กคาดว่าน่าจะเป็นเสียงของเด็กผู้กับเด็กผู้หญิงร่างเล็กจึงไม่รอช้าที่จะรีบพุ่งตัวไปหาบุคคลสองคนที่กำลังพูดคุยกันอยู่
ตุบ!
     " เป็นความตั้งใจที่ดีนะ...เอ่อ--ไม่ได้ตั้งใจที่จะแอบฟัง คือที่นี่ที่ไหนหรอพวกเธอพอที่จะบอกได้ไหมพอดีว่าฉันกำลังหลงทางน่ะถ้าพวกเธอสามารถบอกได้น่ะ ขอบคุณ " ร่างเล็กจัดการพูดเสร็จสรรพและจบอย่างรวดเร็วโดยทิ้งอีกฝ่ายที่กำลังฟังเธอพูดนั้นมองเธอด้วยความตกใจที่จู่ๆเธอก็กระโดดลงมาจากต้นไม้ลงมาข้างหน้าของทั้งสองคน
     " โอ้ขอโทษนะที่ทำให้พวกเธอตกใจนะ " เมื่อไม่มีเสียงตอบรับของอีกฝ่ายจึงฮิคาริจึงเริ่มพูดขึ้นอีกครั้งเพื่อเรียกสติของคนทั้งสองที่ยืนอยู่ตรงหน้าของเธอที่ดูเหมือนจะช๊อกไปเรียบร้อยแล้ว
     และก็เป็นริน หรือ โนฮาระ ริน อีกตามเคยที่ตั้งสติได้ก่อนเธอจึงไม่รอช้าที่จะให้คำตอบของฮิคาริ
                   " ไม่เป็นไรจ่ะที่นี่เป็นบริเวณของโรงเรียนนินจาน่ะจ่ะ เอ่อแล้วเธอไม่รีบไปสอบปาดาวกระจายหรออาจารย์เค้ากำลังเรียกสอบอยู่นะ " รินหรือถาม
                    " ขอบคุณนะ อืมเรียบร้อยทีนี้ก็เขียนอักขระรอบหมู่บ้านเสร็จสักที อ้อคำถามของเธอฉันไม่ต้องไปสอบหรอกเพราะฉันตอนนี้น่ะเป็นเกะนินแล้วล่ะขอบคุณที่เป็นห่วงนะฉันต้องรีบไปแล้วล่ะ ลาก่อน "
วูบ
     ร่างเล็กไม่รอช้ารีบใช้วิชาเทพอัสนีหายตัวไปทันทีที่พูดและทิ้งให้ทั้งรินและโอบิโตะมองด้วยความตกใจอีกครั้งกับการหายตัวไปอย่างสายฟ้าแสบของฮิคาริ
                    " ริน เมื่อกี้นี้มันคืออะไรน่ะ "
                    " ไม่รู้สิแต่เห็นบอกว่าเธอเป็นเกะนินนะ เธออาจจะกำลังทำภารกิจอยู่ก็ได้นะ "
                    " เธอดูอายุเท่ากับพวกเราเลยนะและดูจะเก่งกว่างคาคาชิด้วยไม่อยากจะเชื่อเลยเธอเป็นเกะนินแล้วสุดยอดเลยอดีละ!ฉันต้องพยายามมากกว่านี้แล้วสิ "
                     " นั่นสินะ แต่ตอนนี้ฉันว่าเรารีบไปเข้าเรียนกัยเถอะจ่ะโอบิโตะ "
                     " อื้ม! " 
                                                                                                                                                                                                                   
คุยกะไรต์
มาแล้วววววว ตอนที่ 2 
มาตอนนี้ไรต์อาจจะดำเนินเรื่องราวไปหน่อย ( ไม่หน่อยแล้วมั้ง ) 555 และอาจจะงงๆมึนๆด้วย555 และภาษาที่ไรต์ใช้ก็ไม่ค่อยจะสละสลวยเท่าไหร่อาจจะทำให้ใครหลายๆคนงงได้แต่สุดตอนๆนี้ก็จบลงไปด้วยดีนะคะ
บ๊าย บ่าย


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 11 ครั้ง

1 ความคิดเห็น