[ fic naruto ] Lost light

ตอนที่ 1 : Chapter 1 : สู่โคโนฮะ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 97
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 13 ครั้ง
    31 ธ.ค. 61

Chapter 1

    " อือ ที่นี่คือที่ไหน " เสียงของเด็กหญิงพูดขึ้นเมื่อตื่นขึ้นเจอกับเพดานห้องสีขาวไม่ใช่สถานที่สุดท้ายอย่างในป่าก่อนที่ตนเองจะหมดสติลงแต่ดูเหมือนว่ายังไม่ทันที่เธอจะตั้งคำถามขึ้นมาอีกครั้งนั้นประตูของห้องก็ถูกกระชากให้เปิดออก พร้อมกับปรากฎร่างของชายวัยกลางคนที่เธอคุ้นหน้าคุ้นตาเป็นอย่างดี

     " ทะ--ท่านลุงจิไ-- " แต่ยังพูดไม่ทันจบประโยคดีกับต้องมาตกใจกับเสียงตะโกนของบุคคลตรงหน้าพร้อมกับกลืนคำพูดที่จะพูดต่อกลับไปดังเดิม

     " เจ้าหลานบ้า!!! เจ้าคิดจะทำอะไรหา!!!ถ้าข้าไม่ไปบังเอิญเจอเข้าเจ้าคงไม่กลายเป็นศพแล้วขึ้นอืดลอยไปกับน้ำแล้วหรือไงแล้วไหนจะแผลตามตัวนี่อีก เจ้าคิดที่จะทำบ้าอะไรอยู่ หาาาาาาา!!!!!! " 

     ก็เป็นไปตามที่เด็กหญิงคิดต่อให้เจ็บปางตายแค่ไหนฟื้นขึ้นมาก็ต้องโดนท่านลุงพระธรรมเทศนาอยู่ดี แต่ถ้าให้เลือกเธอก็ไม่ได้อยากทำแบบนี้เสียหน่อย แต่ถ้าหากเลือกได้เธอก็ไม่ได้อยากให้เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น ภาพกองเลือดไหลเป็นวงกว้างพร้อมกับร่างที่ไร้ลมหายใจของท่านแม่ เสียงตะโกนให้หนีไปของท่านแม่ เสียงของอาวุชที่เสียดสีกัน เสียงหัวเราะอันน่าขยะแขยง เสียงร้องไห้อ้อนวอนขอชีวิตและภาพเลือดสีแดงฉาดที่สาดกระเด็นไปทั่วของคนในตระกูล ในตอนนี้ในหัวของเธอเต็มไปด้วยคำว่า " ถ้าหาก " ถ้าหากว่าเธอแข็งแกร่งและเข้มแข็งขึ้นกว่านี้เธอก็จะสามารถช่วยท่านแม่ช่วยทุกคนในตระกูลได้และสามารถฆ่าเจ้าพวกเศษเดนมนุษย์นั่นได้........

     แต่ดูเหมือนว่าสิ่งที่เด็กสามารถทำได้ตอนนี่คงได้แต่คับแค้นใจและนึกโทษตัวเองที่มันอ่อนแอและไร้ความสามารถ ไร้ความสามารถชนิดที่แม้แต่สิ่งที่ตนเองรักหรือแม้แต่สิ่งสำคัญของตนเองก็ไม่สารถปกป้องมันไว้ได้

     

     ในขณะที่เด็กหญิงกำลังโกรธแค้นและนึกโทษตนเองอยู่นั้น ทำให้ลืมว่าตนเองนั้นไม่ได้อยู่เพียงคนเดียวในห้องทำให้ทุกสีหน้าที่เธอแสดงอยู่นั้นถูกมองโดยจิไรยะผู้มีศักดิเป็นลุงตามที่เด็กหญิงเรียกหรือ 1 ใน 3 นินจาในตำนาน ' เซียนกบจิไรยะ' ทำให้เขานึกฉงนสงสัยว่าอะไรที่ทำให้เด็กหญิงที่เคยร่างเริงสดใสเปลี่ยนเป็นคนละคนแบบนี้ แววตาที่ใสซื่อแต่ตอนนี้กลับมีแต่ความเย็นชาและความว่างเปล่า ว่างเปล่าชนิดที่น่าใจหายทำให้ภายในห้องตกอยู่ภายในความเงียบสงบและดูเหมือนว่าความเงียบนี้จะทำให้จิไรยะคิดได้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับเด็กหญิงพร้อมกับอุทานออกมาเสียงเบา 'โอ้พระเจ้า' 

     " เอาล่ะไปกันเถอะ " เมื่อเข้าใจทุกอย่างแล้วเขาจึงไม่รอช้าช้าที่จะบอกให้เด็กหญิงลุกตามเขาออกไป ซึ่งนั่นทำให้เรียกสายตางุนงงจากเด็กหญิงได้เป็นอย่างดี จึงจำเป็นที่เขาต้องอธิบายให้เด็กหญิงฟังว่าตอนนี่ว่าพวกเขาอยู่ที่ไหนและกำลังจะไปที่ไหน

     " ตอนนี้เราอยู่กันที่หมู่บ้านโคโนฮะ และที่ๆเราอยู่ตอนนี้คือโรงพยาบาลโคโนฮะ เอาล่ะเราไปหาโฮคาเงะกันเถอะ!!!! "

เมื่อได้ฟังดังนั้นจึงคลายความสงสัยของเด็กหญิงลงเธอจึงไม่ลังเลที่จะตามจิไรยะ แต่ก่อนจะไปที่ทำการโฮคาเงะจิไรยะได้พาเธอมาที่ย่านการค้าของโคโนฮะซะก่อนโดยให้เหตุผลว่าชุดที่เธอใส่อยู่นั้นเป็นของโรงพยาบาล แต่พอเธอถามต่อว่าแล้วชุดที่ใสมาก่อนหน้านี้ไปไหนก็ได้รับคำตอบตอกกลับาว่า ชุดโดนฟันจนขาดขนาดผ้าขี้ริ้วยังเรียกพี่จะเอาไปใส่รึไงไอ้หลานบ้า!!!! ก็นั่นแหละเรื่องมันจึงมาจบลงที่ร้านขายเสื้อผ้าของโคโนฮะ

     สำหรับเสื้อผ้าที่เลือกใส่แล้วเธอมีความคิดที่ว่ามันก็เหมือนๆ กันหมดนั่นแหละถึงเลือกใส่ให้ดูหรูเลิศยังไงมันก็ไม่ได้ทำให้เก่งขึ้นมาหรอก เธอจึงใช้เวลาในการเลือกเสื้อผ้าไม่กี่นาที 

เมื่อเลือกได้แล้วเธอจึงเดินออกมาพร้อมกับแถบผ้าที่ใช้สำหรับพันแผลมาพันพันบริเวณรวบดวงตาทันทีที่ออกจากร้านซึ่งนั่นทำให้เรียกคำถามได้จากจิไรยะทันทีที่ออกจากร้านมา

" อ้าวนั่น? เอาผ้าพันแผลมาพันทำไมล่ะ " แต่ดูเหมือนว่าคำถามที่จิไรยะถามออกไปนั้นจะไปแทงใจของของเด็กหญิงเข้าอย่างจังทำให้เกิดบรรยาการเดธแอร์ขึ้นระหว่างเด็กหญิงและเซียนกบจิไรยะ

" แค่ไม่อยากให้ใครเห็นเนตรสีขาวน่ะ ท่านลุงไม่ต้องสนใจหรอกค่ะ " 

     ทว่าก็เป็นเด็กหญิงเองที่กล่าวขึ้นเพื่อลดบรรยากาศมาคุที่เริ่มก่อตัวขึ้นต่อให้เธอโกรธแค้นแค่ไหนเธอก็จะไม่เอาความโกรธแค้นนั้นมาพาลลงที่ผู้มีพระคุณของตนเองเด็ดขาด

" งั้นเราไปโฮคาเงะกันเถอะ Let's go!!!!"


ณ สำนักงานโฮคาเงะ

ก๊อก ก๊อก 

เสียงเคาะประตูห้องดังขึ้นเพื่อขออนุญาตคนที่กำลังนั่งทำงานอยู่ภายในห้อง

     " เข้ามาได้ " เมื่อได้ยินคำอนุญาตจากคนในห้องแล้วจิไรยะจึงไม่รอช้ารีบกระชากประตูให้เปิดออกอย่างรวดเร็วด้วยความไวที่เหนือกว่าแสงพร้อมกับกระโจนเข้าไปในห้อง

" อาจารย์!!!!!!!!!!!!!!!!!! "

" โอ้ จิไรยะเองหรอกรึกลับมาตั้งแต่เทื่อไหร่ล่ะ คราวนี้ไปซะนานยาวเชียวสบายดีไหมล่ะ "

     บทสนทนาไถ่ถามสารทุกข์สุขดิบที่ไถ่ถามกันตามภาษาศิษย์และอาจารย์ที่ไม่ได้เจอกันนานเนื่องจากภารกิจและหน้าที่ของแต่ละคนที่แตกต่างกันไป

" โอ้นั่นใครล่ะนั่นจิไรยะ ไม่คุ้นหน้าเลยแหะ เจ้าพามาใครมางั้นรึ "

" อาจารย์แน่ใจรึว่าไม่คุ้นหน้าน่ะ อาจารย์นึกดีๆสิ ผมสีขาวตราตะกูลเซนจู มีเนตรสีขาวเพียงคนเดียวภายในตะกูลเซนจูน่ะ ใครกันน้าาาาา "

" เนตรสีขาวในตะกูลเซนจู.... ตระกูลเซนจู!!!!!!!!!แล้วนั่นใช่ฮิคาริไหมล่ะนั่น "

" ค่ะ -- ท่านโฮคาเงะสบายดีไหมคะ "

" ท่านโฮคาเงะอะไรกัน เรียกปู่สิ ปู่ ว่าแต่เถอะฮิคาริจังทำถึงได้พั-- "

" ทักทายกันพอแล้วอาจารย์ผมอยากให้ฮิคาริเข้าโรงเรียนนินจา " 

     เหมือนว่าบุคคลตรงหน้าที่มีตำแหน่งเป็นถึงโฮคางะกำลังที่จะพูดอะไรสักอย่างแต่ก็พูดไม่ทันจบเพราะมีเสียงพูดของจิไรยะพูดแทรกขึ้นมาก่อนก่อนที่จะพูดจบ

" ดีเหมือนกันฮิคาริจังจะได้มีเพื่อนด้วย งั้นเดี๋ยวพรุ่งนี้ฮิคาริก็เตรียมตัวไปเรียนได้เลยแล้วกันส่วนวันนี้เดี๋ยวปู่จะหาที่พักให้ก่อนแล้วกันนะฮิคาริจัง "

" ไม่คะ หนูต้องการที่จะสอบเป็นเกะนินและก็ตั้งใจที่เข้าหน่วยลับค่ะ " ฮิคาริบอกความต้องการของตนเองให้กับบุคคลตรงหน้าฟัง

" ฮิคาริจังแต่จะเป็นเกะนินเลยปู่ว่ามันยังเร็วไปนะไหนจะเรื่องหน่วยลับอีกมันอัตรายเกินไปสำหรับเด็กนะ "

และสิ่งถามมาหลังนั้นคือคำปฏิเสธที่ตอบกลับซึ่งเธอก็คิดไว้แล้วยังไงอีกฝ่ายต้องปฏิเสธแน่นอนเรื่องการที่จะเป็นหน่วยลับของเธอ แต่ถึงจะปฏิเสธยังไงเธอก็จะพยามดีงดันจะเข้าหน่วยรับให้ได้ 

" อาจารย์ไม่เห็นเป็นอะไรเลยนี่ก็ให้ฮิคาริสอบเป็นเกะนินซะก็หมดเรื่องแล้วส่วนเรื่องวิชาคาถาเดี๋ยวผมกับมินาโตะช่วยกันสอนฮิคาริก็ได้ครับอีกอย่างผมว่าจะอยู่ที่โคโนฮะไปอีกสักพักล่ะนะ เนอะฮิคาริ "

" ค่ะ "

" เฮ้อ ก็ได้งั้นพรุ่งนี้ก็มาสอบเป็นเกะนินแล้วกันนะ "

                                                                                                                                                                                                                   


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 13 ครั้ง

1 ความคิดเห็น

  1. #1 Pang Evill (@0870103272) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 17 มกราคม 2562 / 21:07
    ติดตามแล้ววววว น่าอ่านมาก เราจะรอนะ อย่าหายไปนานละ
    #1
    0