ตอนที่ 3 : #3

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 90
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    12 ก.ย. 61

#3

          “เออ วันนั้นอ่ะพี่เตอร์มาเล่นที่บริค เค้าขึ้นตอนมึงเมาแล้ว แต่ถามว่ามึงเมาตอนไหน คำตอบคือตอนเหยียบร้านบวกไปอีกครึ่งชั่วโมง แล้วที่กูกรี๊ดคือ โต๊ะเค้าอยู่ถัดไปอีก 2 – 3 โต๊ะ”

 

          และ........

 

          “มึงกอดกับพี่เตอร์อะรู้ตัวเปล่า”

 

          ผมไอค่อกแค่กกับเศษข้าวที่ติดคอทันทีที่ไอ้ตูนมันพูดขึ้น มันเหมือนละครใช่มั้ยครับ ใช่ เหมือนชีวิตผมอยู่ในละครมาก ๆ เช่น ไม่ติดที่ที่ใหม่หนำซ้ำยังต้องมาเจอกับไอ้พี่มันเมื่อวันนั้นอีก ยิ่งกว่าละครน้ำเน่ามาก แต่มันก็เกิดขึ้นจริง ๆ แล้ว!! ให้ผมทำยังไง!!!

 

          “เนี่ย ๆ.... กูถ่ายรูปไว้”

 

          มันเปิดโทรศัพท์อันอินโนเวทิฟของมันให้ดู เป็นภาพไอ้พี่ห่านั่นมันกอดจากด้านหลังที่ตอนแรกคิดว่าเป็นไอ้ต้า (แต่ไอ้ต้ามันกลับไปก่อนกับน้องคณะไหนหรือใครไม่รู้นานมาก)

 

          “พอ ๆ ........ กูไม่ได้ชอบผู้ชาย”

 

          “เอ๊า กูไม่ได้พูดว่ามึงชอบนี่ กูแค่จิ้น อึ้ย ๆ ๆ ๆ”

 

          ผมล่ะโคตรเกลียดหน้ามันตอนนี้เลย อยากจะล้มโต๊ะใส่จริง ๆ ส่วนไอ้ต้านี่ยังไม่ได้คิดบัญชีที่มันชอบเท แต่พอเจอหน้ามันอีกที รอยแดงเต็มต้นคอเลย แต่มันบอกแพ้ยุง ยุงที่บ้านกัดเก่งมาก ตอแหลเก่งไม่แพ้ไอ้ตูนจริง ๆ

 

          วันนี้เรียน Anatomy ฮะ ที่ผ่าร่างสัตว์ต่าง ๆ ผมเลยต้องกินข้าวให้พร้อมมาก ๆ มีอยู่สองเหตุผลที่ต้องกินข้าวให้เยอะคือ กลัวกินอะไรไม่ลงหลังเลิก หรือว่าเวลาอ้วกจะได้มีเทกเจอร์ออกมามากกว่าน้ำกรดในกระเพาะ

 

          ผมเคยเห็นคลิปผ่าอะไรพวกนี้นะ ผ่าคนก็ดูมาแล้วแต่ก็คิดว่าเฉย ๆ ไม่รู้สิเพราะนั่นอาจจะไม่ใช่ของจริงก็ได้ หรือไม่ผมก็คิดว่ามันเป็นเรื่องปกติที่ต้องเจอเลยไม่มีเหตุผลอะไรมากมายที่ต้องกลัว

 

          และวันนี้โจทย์ก็คือ..............

 

          คือ .............

 

          “วันนี้เรามารู้จักกับตัวสุนัขกันนะนิสิต”

 

          ..............

          .........

          ......

          ....

          ..

         

          พูดถึงหมา ตอนหมาที่บ้านที่ผมขอให้พ่อซื้อมามันตายผมนี่จุกไปหลายวันเลย จริง ๆ นะ ไม่รู้สิ หลังจากนั้นผมก็ไม่ขอซื้ออีกเลย เพราะกลัวว่าถ้ามันตายจะต้องมานั่งรู้สึกแบบนี้ มันเป็นความรู้สึกที่แย่มาก ๆ มันเหมือนกับการที่ใครทิ้งเราไปแบบไม่บอกอ่ะ ........ นอกจากกับหมาแล้ว ยังสามารถเป็นไปได้กับคนที่เคยคุมหัวใจ ตั้งสามคนแหน่ะ ที่ไปแบบไม่บอกก่อนเลย .......

 

          ตอนนี้ทุกคนในห้องดูนิ่งเงียบมาก รู้สึกสงบหรือไม่รู้ว่าง่วงกันแน่ เหรอ ....... หลังจากที่ในคลิป เป็นตัวอย่างของสุนัขถูกเปิดผ้าคลุมมาคือศพหรือชิ้นเนื้อตัวใหญ่ขนฟูมาก ตัวมันอ้วน ๆ จนอยากหยิก แต่มันตายแล้ว เจ้าของมันคงรู้สึกแย่น่าดู

 

          “มันตายเพราะอะไรเหรอคะ อาจารย์”

 

          “โดนยาเบื่อ”

 

          อาจารย์แกตอบเสียงเรียบ เฉย ๆ ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้นแต่อาจจะบีบหัวใจใครหลาย ๆ คน รวมถึงผมนะที่อยู่ดี ๆ มันก็มาตายง่าย ๆ อะไรแบบนี้ อาจารย์แกพูดอะไรต่าง ๆ นานา พอเป็นเกร็ดได้บ้าง แต่ฟังแล้วก็ยังงง ๆ มันปวดหัว อยากซิ่วหนีจังเลยโว้ยยย

 

          “มิก มึงไหวป่ะเนี่ย”

 

          ทันทีที่มีดกรีดลงแล้วเนื้อมันเปิดออก เห็นเป็นชั้นไขมันสด ๆ พร้อมเลือดทะลักเหมือนไส้ขนมแสดงว่าพึ่งตายไม่นาน ผมก็รู้สึกเหมือนจะปฏิเสธสิ่งที่เห็นอยู่โดยการอ้วกออกมา แต่ก็ไม่นะครับ สบายมาก แหะ ๆ

          มือแพทย์ในคลิปแหวกชำนาญมาก มาทั้งไส้ ทั้งอะไรเยอะแยะมากพลางอธิบายต่าง ๆ จนมาถึงกระเพาะที่จะหยิบออกมาผ่าแล้วแหวกสำรวจ เหมือนกลิ่นมันเหม็นชัดเจน ตอนนั้นผมเนียนขอไปเข้าห้องน้ำเลย ไปอ้วก แหวะ ........

 

          เนี่ย ทำไมผมต้องมาเป็นอะไรแบบนี้ จิตใจอ่อนแอแบบไม่เคยเป็นมากหรือว่าแฮงก์ไม่หายจากคืนนั้นไม่รู้ แต่ยิ่งอยากอ้วกออกมาอีกหนัก ๆ เอาหนัก ๆ อ่ะ ต้องเจอไอ้พี่แพนเตอร์อะไรในห้องน้ำนี่แบบบังเอิญแน่ ผมบอกแล้วชีวิตมันคือนิยาย ต้องเจอแน่ ๆ ตอนออกมาล้างมือล้างปาก

 

          นั่นไง ..........

..........

.......

.....

...

 

          ไม่เจอ ....... เออแต่ก็ดีละ เพราะเจอมันทีไรมันชอบทวงหนี้ตลอด ผ่อนก็ไม่ให้ผ่อน สัญญาว่าจะผลัดไปเรื่อย ๆ ไม่มีจ่ายโว้ยยยย!!!

 

          “มึงโอเคป่ะเนี่ย เห็นแค่นี้มึงยังอ้วก อีกหน่อยผ่าวัวผ่าควายมึงไม่ช็อกตายเหรอ”

 

          “กูแฮงก์ แดกหนัก”

 

          “ตอแหล!!!!

 

          ไอ้ต้า ไอ้ตูน ผม หลังเลิกคลาสแล้วก็จะไปหาอะไรกินกันแล้วก็อ่านหนังสือ เรียนคณะนี้อย่างที่รู้มันต้องอ่านตลอดครับ เรียนตัวนึงเหมือนแบกดาวเคราะห์เอาไว้ทั้งหมดระบบสุริยะ โคตรเหนื่อยเลย!!! อยากเรียนนิเทศ เห็นเพื่อนมันออกกองกันทั้งวัน ทำละครเวที ไม่ต้องจับทฤษฎีอะไรเลย!!!

 

          “เอาไงจ๊ะ สแตร์บั๊คคึ หรือ ทรูคัฟฟี้”

 

          “ต้นเดือน แม่กูพึ่งโอนเงินมา ข้าวสารดิ๊”

 

          ...........

 

          “เออ.... กูล้อเล่น ทรูก็ได้”

 

          “ไอ้มิกมึงยังไง”

 

          “ทรูดิ มึงมีกาแลกซี่กิฟ กูจน จะเก็บตัง”

 

          ปกติแหละ เจ้าแม่แอนดรอยซอฟแวร์อิสระคู่กับแฮกเกอร์แบบเสาวลักษณ์เหมาะที่สุดเลย เวลามาซื้ออะไรไม่กาแลกซีกิฟก็รีวอร์ดของค่ายโทรศัพท์สีฟ้า สองอย่างแหละครับ มันไม่ใช้ มา กูใช้เอง

 

          มันก้มไปพิมพ์อะไรแปบนึง .... ว่าไปเดี๋ยวนี้มันติดโทรศัพท์มาก หรือว่ามันมีใครซ่อนไว้ แต่ผมไม่ถามหรอก ส่วนมากมันก็เม้ากับเพื่อนมันเป็นธรรมดา

 

          “แต่กูอยากไปสตาร์บั๊คอะ พวกมึงไปป่ะ”

 

          ผมกับไอ้ต้าหันมองหน้ากันแปบนึงแบบงง ๆ แต่ก็ตอบตกลงไปเพราะพึ่งนึกได้มันมีโปรซื้อสามจ่ายสอง เออเนี่ย วิถีคนจนของจริง

 

          แต่ระหว่างทางมันเดินผ่านพวกบิวตี้ช็อปต่าง ๆ ไอ้ตูนมันชอบเครื่องสำอางค์เป็นปกติของผู้หญิง แต่ผมก็ไม่รู้ว่ามันจะเอาไปแต่งหน้าใคร เพราะหน้ามันทุกวันนี้ก็เหมือนไม่แต่ง อาจจะเป็นเพราะทรงผมมันเด่นกว่าเครื่องหน้ามันก็ได้ วันนี้ผมเป็นไรไม่รู้หลังจากอ้วกแล้วก็ไม่อยากยืนนาน มันยังแฮงก์ค้างอยู่แหละ ผมเลยขอตัวพวกมันไปร้านก่อน

 

          คนเยอะมากในกรุงเทพฯ เป็นอะไรที่แบบ ผมหันไปมองป้ายกรุงเทพฯ ชีวิตดีดีที่ลงตัวแล้วอยากจะเอากระป๋องสีพ่นว่า กูถามจริง อัย เรียวลี่ แอสก์ ตามที่ไอ้ตูนมันชอบพูด นอกจากรถติดแล้วของยังแพงอีกแล้วคนในเวลานี้ตามร้านกาแฟเยอะมาก เยอะจนอยากยอมแพ้ กูกลับไปนอนก็ได้น้าทุกคน

 

          “อ้าว น้อง..... น้องอะไรนะ ลืมชื่อ หายไปนานมาก พี่นึกว่าไปแล้ว”

 

          ใครอีกล่ะ ครั้งนี้ผมไม่รู้ชื่อ ไม่รู้หน้าด้วยใครวะ รู้อย่างเดียว พี่เขาไม่ใช่ผู้หญิง แต่พูดคะ

 

          “น้องมิก!!!! ใช่ พี่จำได้”

 

          “ค.....ครับ” ว้ากแน่ ๆ

 

          “พี่กลั่ยแอดมินเพจคิ้วบอยจ้ะ ที่ขอถ่ายรูปน้องวันนั้น ปีหนึ่ง จำได้ไหมเอ่ย”

 

          ผมเงยหน้ามองนาน ๆ ไม่รู้ว่าผมเตี้ยลงหรือเจ้เค้าสูงขึ้น นึกถึงวันนั้นที่พี่กลั่ยวิ่งเข้ามาจากไหนก็ไม่รู้ แกตัดผมเกรียนโล้น ๆ เหมือนพระ แต่ผมก็ยังไม่กล้าถามแกนะ ตอนนี้ที่ยืนอยู่ตรงหน้าคือคนละคนมาก ๆ ในความคิดผม สิ่งที่ชอบที่สุดบนหน้าก็คือคิ้วแหละครับ มันหนาแปดมิติ น่าจะกันน้ำเข้าตาได้แน่นวล

 

          “จำได้หรือยังเอ่ย”

 

          “จำได้แล้วพี่ พี่มีผมไงเลยจำไม่ได้ 5555555”

 

          เจ๊กลั่ยแกยิ้มแห้ง ๆ ก่อนจะขอถ่ายรูปด้วยกันตามไสตล์แก จำได้ลาง ๆ ว่าตอนปีหนึ่งที่พี่กลั่ยเอารูปไปลงในไอจี สักพักมีคนมาฟอลเต็มเลย จากที่ฟอลโลวอิ้งเยอะกว่า ตอนนี้ฟอลโลวเออเยอะกว่าแล้ว พลังของโซเชี่ยลจริง ๆ

 

          “สนใจทำ Vlog เปล่า พี่มีค่าขนมให้เล็ก ๆ น้อย ๆ”

 

          งานมาแล้วในรอบปีมาแล้ว แต่ช่วงนี้ผมต้องเตรียมควิซย่อยอะไรมากมายทำให้ผมลังเล กลัวว่ามันจะทับกับเวลาอ่านหนังสือ ยิ่งผมยิ่งรน ๆ อยู่ด้วยพักนี้ เหมือนอารมณ์แปรปรวนเพราะอะไรซักอย่าง

 

          “แต่ช่วงนี้ไม่ค่อยว่างอะพี่ เรียนหนักมาก”

 

          “แต่น้องมิกแฟนเพจรีเควสมาเยอะมากในไอจี พี่อยากให้น้องมาจริง ๆ นะ เค้ารีเควสมาตั้งแต่ปีก่อนแล้ว”

 

          โฮ้ ....... ผมฮอตขนาดนั้นเลยเร๊ออออ ผมทำหน้าครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็ตอบไปตามมารยาท

 

          “เดี๋ยวผมบอกไปในไดเรคไอจีนะพี่”

 

          ไอจีของออฟฟิเชี่ยลพี่กลั่ยอะนะ ผมฟอลไว้ไม่ได้เข้าไปดูนานมาก เห็นผ่าน ๆ  ผมเลื่อนลงไปเรื่อย ๆ พึ่งมาเห็นรูปของตัวเอง เยอะกว่า โอโห......

 

          กูก็หล่อเหมือนกันนี่หว่า .......

 

          มีอีกหลายรูปมาก แต่ส่วนมากเป็นรูปที่แอบถ่ายจากกิจกรรมต่าง ๆ ขายเสื้อมีบ้างอะไรบ้าง มีรูปนึงที่ผมหันข้างตอนนั้นจำได้ลาง ๆ ว่าไปเป็นแบบให้ทางมหาลัยถ่ายเกี่ยวกับระเบียบการแต่งตัว เป็นรูปที่ผมยิ้มแต่มาดูเอาตอนนี้มันเหมือนเหนื่อย ๆ แต่ก็ .... โอเค แต่ที่ผมมารู้สึกว่าไม่โอเคคือ ข้าง ๆ รูปโพสนั้นเป็นใครรู้มั้ย ใช่ ไอ้พันโท แพนเตอร์ แหวะ อยากจะอ้วกเหมือนตอนเจอน้องหมาในคลิปแลปวันนี้จริง มันตายยากมาก

 

          ผมเข้าแอคเคานท์มันไปจากแท็ก พึ่งมาเจอว่ามันเล่นไอจีเนี่ยและครับ ครั้งแรกเลย มีแต่วิดีโอเล่นกีตาร์กับคีย์บอร์ดบ้าง ประหลาดชิบหาย แล้วกีตาร์ที่เห็นนั่นก็คือซื้อตัวใหม่แล้วด้วยนะ จากที่ดูไม่มีร่องรอยสภาพการซ่อมใด ๆ แต่ไหน ๆ มันก็ร้องเพลงละ ฟังเพิ่มวิวให้มันแล้วกัน แล้วก็กด .....รีพอร์ต......... อิอิอิอิอิอิอิอิ

         

          Nungninkk: เพราะจังเลยค่า พี่เตอออออร์

 

          Palmapitchaya: (Emoji Love) (Emoji Love)

 

          Elf_Tangkwa_: เสียงหล่ออ่า ><

 

          ก็มีแต่คนกรี๊ดมันแหละ แต่ฟังไปฟังมาก็เข้าท่า แต่ต้องฟังหลายรอบนะ ฟังครั้งแรกมันร้องถูกคีย์ป่ะวะ

 

          “เพลงนี้เล่นให้กับคนที่อกหัก เพราะไปเทเค้านะครับ”

 

          ............

 

          “เศษใจเหลือเหลือ ถ้า....เธอยังคงเผื่อเอา.....ไว้ ถ้าเธอยังไม่แน่ใจ เก็บไว้ให้ฉันได้หรือเปล่า”

 

          ทำไมมันมันเอาเพลงเก่า ๆ Old School มาร้องวะ ปกติมันมีแต่เพลงใหม่ลงยาวกันเป็นพรืด แต่ก็เพราะดี

 

          Gunlslingers: เสือจังว่ะ ไอ้เตอร์

 

          อ่อ ......... คนนี้อ่ะนะที่ชื่อพี่กันล์ ทำไมต้องกันล์ ผมพยายามอ่านในไบโอว่าเค้าลืมแก้ ล์ ออก หรือเกิดมาชื่อกันล์ เออแปลกดี แพนเตอร์ กันล์ นี่สงสัยคนรอบตัวมันมีแต่ชื่อแปลก อีกหน่อยชื่อคงตั้งเป็นแบบมีคำกริยาอยู่ในชื่อด้วย

 

          ถ้าถามว่า Life Style ของพี่กันล์เป็นยังไง บอกได้เลยว่าราวฟ้ากับเหวกับไอ้พี่เตอร์แน่นอน พี่กันล์เป็นคนที่ถ่ายรุปมุมไหนก็ดูดี เป็นคนใส่แว่นที่ยิ้มกว้าง ๆ แล้วสดใสมาก เคยเดินผ่านไกล ๆ น่าจะสูงประมาณ 180+ แต่ผมไม่หวั่นไหวหรอกนะ ปกติมันชอบมีคอมเม้นประหลาด ๆ แบบเช่น ผมเป็นผู้ชายนะ แต่รู้สึกว่าเค้าน่ารักมาก อะไรประมาณนี้ .......แต่ผมไม่หวั่นไหวหรอกนะ

 

          แต่ก่อนจะเลื่อนกลับไปที่ไอจีไอ้พี่เตอร์ ผมเผลอไปเห็น followed by lalalalisa_t

 

          ใครล่ะ ฐานวดีเพื่อนรัก ผมนั่งวิเคราะห์อยู่พักนึงแล้วโยงเรื่องทั้งหมดเข้าด้วยกัน ชื่อไลน์มันเขียนว่า ตูนล์..

 

          หรือว่า ...........

 

          “อีมิก!!! กูหามึงตั้งนาน มานั่งอะไรในหลืบ”

 

          ผมมองหน้ามันนิ่ง ๆ แล้วยิ้มมุมปากเบา ๆ มันทำหน้างงว่าเกิดอะไรขึ้น…….

 

          แต่สักพักมันก็มองซ้ายมองขวาเหมือนหาอะไรซักอย่าง แล้วมันก็ยิ้มเล็กยิ้มน้อย .... อิหยังวะ

 

          …………

          ………

          ……

          ….

          ..

          .

 

          ในที่สุดผมก็ตอบตกลงกับเจ๊กลั่ยว่าจะทำ Vlog เพราะจัดเวลาแล้วน่าจะว่าง ผมอยากลองหัดทำตัวเป็นคนคิวแน่นกับเค้าบ้าง อิอิ

 

          วันนี้ผมออกมานั่งชิลข้างนอกเพราะเจ๊แกนัดมาคุยนี่แหละ พูดถึงเรื่องค่าตอบแทนก็เป็นส่วนหนึ่งที่ทำให้ผมอยากมา ช่วงนี้ ช็อต!!!

 

          “เคยดู Vlog ของเจ๊มั้ย ?

 

          “ไม่เคยฮะ”

 

          “ก็ไม่มีอะไรมาก บางทีก็จะพาไปถ่ายคนเดียว รอบมอนี่แหละ บางทีก็ถ่ายกับคนอื่นอีกคน เทปนี้เจ๊มีแพลนถ่ายสองคน น้องมิกโอเคมั้ย ?

 

          “อ่อ ..... โอเคครับ”

 

          “วันนี้เจ๊นัดมาด้วย เดี๋ยวรอก่อน พอดีน้องเค้ารับงานอื่นวันนี้ ชนกันพอดีเลย”

 

          ก็ไม่ได้อะไรครับ รอชิล ๆ ว่าง ๆ วันนี้วันอาทิตย์ คนไม่เยอะ แต่ ........... ไอ้พันโท ..... นั่น ผมหดตัวลงเท่าที่จะทำได้ .....มันเดินเข้าประตูมา อย่าบอกนะว่ามัน ......... เออ มันนั่งโต๊ะอื่น ท่าทางมันไม่เห็นผมนะ มันใส่แว่นดำ สงสัยพิการทางสายตา ท่าทางเหมือนขนยามาเต็มกระเป๋ามันอ่ะ

 

          “ฮัลโหลจ้ะ จ๊ะ.......ห๊ะ ? เหรอ ดีสิ ....... อะไรนะ ?

 

          ผมนั่งมองจานเค้กที่กินไปได้ไม่ถึงครึ่ง ฟังเจ๊แกคุยธุระพลาง ๆ แอร์เย็นเหมือนขั้วโลกเหนือ แต่ทำไมเหงื่อมันออกมือวะ

 

          “อ้าว เหรอ ........ เลิกห้าโมงเหรอจ๊ะ ว้า....อีกสี่ชั่วโมง ไม่เป็นไร เจ๊รอได้”

 

          ............

 

          “น้องมิกรอได้เปล่าจ๊ะ ห้าโมง”

 

          “ได้เลยพี่ สบายมาก มิกว่างทั้งวัน”

 

          แต่ที่จริงมีควิซพรุ่งนี้อะนะ แต่ผมเชื่อในวันไนท์มิราเคิล ไปอ่านตอนเที่ยงคืน ไม่ต้องนงต้องนอนมันแล้ว!!!

 

          “เออ .... พี่...”

 

          “จ๊ะ ?

 

          “คนที่มาถ่ายกับผมเค้าเป็นใครเหรอ”

 

          เจ้กลั่ยแกยิ้มเล็กน้อยเหมือนนางเอกในละคร ถ้าจิบน้ำส้มนี่ครบเลย........

 

          “ก็เป็นคิ้วบอยเหมือนมิกแหละ”

 

          ผมไม่ได้สถาปนาตัวเองซักหน่อย!!!!!!

 

          “ไม่พี่ .... เค้าชื่ออะไร ?

 

          แพนเตอร์จ้ะ ไอ้พี่แพนเตอร์แน่ บอกแล้วว่าละคร

 

          “ปอนด์ วิดวะ อ่ะ รู้จักเปล่า”

 

          เอ้า ....... งง ปอนด์ไหน .... แต่ปอนด์ไหนก็ไม่สำคัญเท่าที่ว่า ไม่ใช่ไอ้พันโท ดีมาก!!!!

 

          แล้วคนเมื่อกี้ที่แว่นดำที่ผมบอกว่าหน้าเหมือนก็ไม่ใช่มันด้วย สงสัยตาฝาด ขอโทษที่ไม่มีเงินใช้หนี้จนหลอนไปเอง แหะ ๆ

 

          เรานั่งรอ ปอนด์ นานมากจนนึกว่าข้ามวันอาทิตย์ไปแล้ว เจ๊กลั่ยแกกลัวเบื่อเลยพาไปเดินเล่นแล้วไลฝว์สด คนเข้ามาดูเต็มเลย ผมกลัวและตื่นเต้นมาก ไม่ใช่กลัวอะไรหรอกนะ แต่ตื่นเต้นมากกว่าว่าจะพูดอะไรดี ดีค้าบบบ ทุกคนที่เข้ามาดู พูดไงอะ อยากด่าไอ้ต้าออกอากาศมากกับรอยยุงตรงคอมัน

 

          “เอาล่ะ เดี๋ยวแม่ผัวขอจบการไลฝว์เรียกน้ำย่อยกันไว้เท่านี้นะจ๊ะ ไว้เจอกันกับ Vlog ตัวเต็มหน้าค่ะ สำหรับวันนี้.......ไปก่อนค้า”

 

          ผมโบกมือแล้วทำท่าจุ๊บไปรอบนึง แม้แต่เจ๊กลั่ยเองก็ระทวย ผมแยกไม่ออกเจ๊แกง่วงหรือแกหวั่นไหว แต่ดูแล้วน่าจะง่วงเพราะรอคนที่ชื่อปอนด์นานมากกก มากมาก

 

          “ฮัลโหล จ้ะ น้องปอนด์ ......... อะไรนะ ....... กองเลิกดึกเหรอวันนี้ ....... ว้า เสียดายจัง ไม่เป็นไรจ้ะ เอาไว้ครั้งหน้าน้าน้องปอนด์ จ้า..... สวัสดีจ้ะ”

 

          ก็คือจับใจความได้แล้วว่าคนที่ชื่อปอนด์อะไรนี่ไม่ว่าง นั่นหมายความว่าต้องเอาคนใหม่มาแทนปอนด์และดวงต้องตีให้เป็นไอ้พันโทแน่ ๆ หรือไม่ก็ยกเลิก Vlog อันนี้ แต่ .....

 

          “ถ่ายน้องมิกคนเดียวก็ได้ เย้ ๆ .........”

 

          ชิบหาย .... ทีนี้ผมไม่เขินตัวบิดเลยเหรอ ไม่ค่อยเก่งเรื่องหน้ากล้องด้วยสิ (แต่เสือกอยากซิ่วไปนิเทศ) แต่พอพูดถึงค่าขนมที่เบิ้ลจากอีกคนมาไว้ที่ผมคนเดียว ตกลงครับพี่ ดีครับผม เหมาะสมครับท่าน!!!!!

 

          กลับไปห้องผมแทบลืมอ่านเตรียมควิซเลยเพราะมัวแต่พูดหน้ากระจก ซ้อมเผื่อวันอาทิตย์หน้าที่จะถ่าย Vlog ก็เป็นบริเวณมอแหละครับ ช่วงนี้เป็นช่วงแข่งกีฬาในมหาลัย ก็จะให้ผมพาไปวนรอบมอ เดินไปเรื่อย ๆ แค่คิดก็สนุกแล้ว เพราะดีกว่านั่งอ่านหนังสือนาน ๆ เพราะเครียด!!!

 

          “พี่อยากให้น้องมิกเล่นเพลงนึงด้วยจ้ะ เห็นบอกเล่นเป็นนี่”

 

          เออ อยากให้เล่นกีตาร์ แล้วมีไหม!!!! ไม่มี!!!!! ชิบหาย!!! จะซ้อมยังไง!!!! แต่นั่นก็ไม่ทำให้ผมยอมแพ้หรอกนะ

 

          กลับมาจากสอบควิซผมเริ่มหาเพลงเลย ด้วยความชอบฟังเพลงรัก ๆ เลยหาฟังเยอะมากก ผมเลยตัดสินใจเลือกเพลง อีกแล้ว ของ meyou

 

          “ฉันนั้นมองแต่เธอ

          รู้สึกว่าฉันนั้นเหมือนได้เจอ กับความรัก

          กับความรัก ที่ตามหา”

 

          คอร์ดง๊าย ง่าย ...... แต่ ..... กดคอร์ดม๊ายยยด้ายยย ม๊ายมีกีต๊าาร์

 

          รออะไรครับ ผมเสิร์ชหาใน YouTube เลยตอนนั้น มีเยอะมากกกก เลือกไม่ถูกแต่... แต่ ถูกแล้วครับ ....... เจอใครเอามา Cover ..... ไอ้พี่แพนเตอร์ของไอ้ตูนเพื่อนรัก ..... มันจะตามหลอกหลอนกูไปทุกที่มั้ยเอ่ย ? แต่ดูไหม ..... ก็ดูครับ ผมจะลอกคีย์มัน อิอิอิอิอิอิอิอิอิ

 

          “ฟ้าประทานให้ได้เจอ

          ฝันบันดาลให้เจอเธอก่อน

          ก่อนที่ฉันจะจางหายไป ฟ้านำพาให้เจอกัน

          รักของเราชั่วนิรันดร์ ฉันรัก เธอมากขึ้นทุกวัน”

 

          สับตะไคร้เบ้อแปดพันเองอะนะ โถ่ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ เดี๋ยวเจอมิกมิก คลิปเดียวห้าแสนวิว

 

          ผมเป็นผู้ชายแต่หลงเสียงพี่มาก.....

 

          คอมเม้นแบบนี้อีกแล้ว แหะ ๆ แหะ ๆ มิกขำแห้งว่ะ หลงอะไรกันอ่ะ หลงคนบ้าเหรอ ไปตัดผมนะ แต่ตัดผมแม่งก็บ้าอยู่ดี ทวงหนี้กูทุกครั้งที่เจอหน้า

 

          ……แต่ในห้องแอร์เย็นสุด เหงื่อแม่งก็ออกมือชิบหายเล๊ยยยยยย

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

13 ความคิดเห็น