[ BLACK CLOVER ] ฉันคือลูกสาวของหัวหน้าหน่วยราชสีห์สีชาด

โดย NamikoMeko_lm

ลูกต้องเข้มแข็งเขาไว้ถึงแม้ว่าลูกจะเป็นผู้หญิงก็ตาม ลูกสาวตัวน้อยของแม่ หนูจะเข้มแข็งเหมือนที่คุณแม่บอกค่ะ แล้วก็ราตรีสวัสดิ์นะคะคุณแม่

ยอดวิวรวม

606

ยอดวิวเดือนนี้

83

ยอดวิวรวม


606

ความคิดเห็น


5

คนติดตาม


53
จำนวนรีวิว : ยังไม่มีคนรีวิว
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  30 มิ.ย. 65 / 13:36 น.


ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

“ม่าม๊ะ~”

 

“คางุระรอแม่แปบนึงนะ แม่ขอเขียนจดหมายก่อนนะ^^”

 

“อื้อ!”

 

เด็กสาวตัวน้อยผมสีส้มและมีดวงตาสีฟ้าวัยสองขวบครึ่งได้เดินออกห่างจากเก้าอี้ของผู้เป็นแม่ที่กำลังเขียนจดหมายบนโต๊ะ ชื่อของเด็กน้อยวัยสองขวบครึ่งคือ คางุระ

 

เธอเป็นเด็กเผ่ายาโตะที่เป็นชนเผ่าที่มีพละกำลังแข็งแกร่งเหนือปีศาจ ขนาดมนุษย์ที่มีกริมมัวยังสู้ชนเผ่ายาโตะที่ไม่มีกริมมัวได้เลยนั้นจึงเป็นเหตุที่ไม่ค่อยอยากจะมีใครยุ่งกับชนเผ่ายาโตะมากนัก

 

เผ่ายาโตะอยู่ริมชายแดนของอาณาจักรโคลเวอร์ที่ติดกับอาณาจักรฮาร์ท พวกเขาจะไม่ยุ่งกับใครหากไม่มีใครทำอะไรพวกเขาแต่หากทำร้ายคนในชนเผ่าของเขาเมื่อไหร่ก็เตรียมบอกลาชีวิตของตนเองได้เลย

 

ชนเผ่ายาโตะยังมีเรื่องเล่าอีกอย่างนึงคือเมื่อสัญชาตญาณของนักล่าเผ่ายาโตะออกมาเมื่อไหร่พวกเขาสามารถกระชากหัวของคนหรือปีศาจออกมาได้ด้วยมือเปล่า จนได้ฉายาว่าเป็นชนเผ่าเถื่อน

 

เพราะงั้นอย่าไปมีเรื่องกับพวกเขาเลยจะดีเป็นที่สุด….

 

ตัดกลับมาที่หญิงสาวผู้เป็นแม่ของคางุระที่เพิ่งเขียนจดหมายเสร็จและส่งมันโดยนกเวทลมของเธอก่อนที่เธอจะมาอุ้มลูกสาวตัวน้อยที่นั่งจิ้มดินอยู่นอกบ้าน

 

บ้านของคางุระนั้นเป็นบ้านชั้นเดียวขนาดกลางพออยู่กันสองแม่ลูก พวกเธออาศัยอยู่ในหมู่บ้านยาโตะที่อยู่ในการปกครองของอาณาจักรโคลเวอร์

 

หมู่บ้านยาโตะแห่งนี้เป็นหมู่บ้านที่มีแต่ชนเผ่ายาโตะเท่านั้น ชนเผ่ายาโตะนั้นแทบจะไม่ค่อยมีลูกสาวเลยส่วนมากจะมีแค่ลูกชายเท่านั้นเพราะงั้นผู้หญิงเผ่ายาโตะจึงเป็นสิ่งที่มีค่ามากที่สุดในเผ่าเลยก็ว่าได้

 

เพราะงั้นชนเผ่ายาโตะจึงหวงผู้หญิงในเผ่าของตนเป็นอย่างมาก…

 

โยชิโนะ คุณแม่ของคางุระที่เป็นชนเผ่ายาโตะแท้100เปอร์เซ็นได้มองลูกสาวของตนในอ้อมกอดที่เป็นลูกครึ่งอย่างรักใคร่

 

“คางุระ”

 

“หืม?”

 

“ถ้าหากแม่ไม่อยู่กับลูกแล้ว ลูกต้องเข้มแข็งเข้าไว้ถึงแม้ว่าลูกจะเป็นผู้หญิงก็ตาม”

 

“อื้อ! คางุระจะเข้มแข็ง^^”

 

“ดีมาก เพราะพวกเราคือ^^”

 

“ยาโตะ!^0^”

 

“ฮิๆ เก่งมากจ๊ะ^^”

เนื้อเรื่อง อัปเดต 30 มิ.ย. 65 / 13:36


ไปอ่านข้อมูลเบื้องต้นก่อนนะคะ

===========================================================

 

-3 ปีผ่านไป-

 

“ม่าม๊าไม่ต้องห่วงนะคะ ตอนนี้หนูเข้มแข็งตามที่ม่าม๊าบอกแล้วนะคะ”

 

คางุระมองป้ายหลุมศพของผู้เป็นมารดาของตนที่จากตนเองไปเมื่อ2ปีก่อน เธอต้องพยายามเข้มแข็ง ไม่ร้องไห้เพื่อที่จะให้คุณแม่บนสวรรค์สบายใจ

 

“ตอนนี้หนู 5 ขวบแล้วนะคะแล้วก็หนูสามารถฆ่าพวกปีศาจด้วยการเตะทะลุท้องได้ภายในลูกเตะครั้งเดียวได้แล้วนะคะ…นี้ก็ได้เวลากลับแล้วหนูขอตัวกลับก่อนนะคะ”

 

เธอเดินออกมาจากหลุมศพของแม่ก่อนที่จะเดินกลับหมู่บ้านของเธอที่อยู่ห่างจากที่แห่งนี้ไม่มากนัก เมื่อเธอกลับมาถึงหมู่บ้านก็มีคนในหมู่บ้านทักทายเธอตามปกติ

 

แต่เริ่มแปลกหน่อยๆเมื่อทุกคนพยายามไม่ให้ฉันกลับไปที่บ้านของฉัน…

 

“ก็มีคนจากเมืองหลวงมาหาเธอน่ะสิ”

 

เมื่อฉันได้ยินแบบนั้นก็ได้แต่ทำหน้างงๆกับสิ่งที่พวกเขาพูดแต่ฉันก็เริ่มนึกอะไรได้ แม่บอกว่าฉันเป็นลูกครึ่งของเผ่ายาโตะและพ่อของเธอเป็นเชื้อพระวงศ์ของอาณาจักรโคลเวอร์

 

แม่ของเธอที่ไปเดินเล่นและกินอาหารในบาร์แต่ดันลืมไปว่าที่ตัวเองนั้นกินของมึนเมาไม่ได้เพราะคออ่อน ต่อมาแม่เธอก็เผลอไปมีอะไรกับคนๆนึงเข้า ซึ่งเขาเป็นเชื้อพระวงศ์และเขาก็คือพ่อแท้ๆของเธอ

 

แม่ของเธอที่ทราบก็รีบขอโทษกับเรื่องที่เกิดขึ้นก่อนที่จะกลับมาที่หมู่บ้านแล้วไม่ไปเหยียบที่อาณาจักรโคลเวอร์อีกเลย จนเวลาผ่านไป2เดือนแม่ก็รู้ว่าแม่ท้องฉันท่านเลยพยายามดูแลฉันอย่างดีจนคลอดฉันออกมา

 

หลังจากนั้นฉันก็จำอะไรไม่ได้แล้ว ฉันรีบกลับบ้านโดยบอกคนในหมู่บ้านว่าไม่ต้องเป็นห่วงหากเกิดเรื่องจริงๆเธอจะสู้หรือไม่ก็ตะโกนเรียกพวกเขาเอง เมื่อพวกเขาได้ยินแบบนั้นก็ยอมปล่อยเธอกลับบ้าน….

 

เธอที่รีบกลับมาที่บ้านก่อนที่จะค่อยๆเปิดประตูบ้านออกอย่างช้าๆ…

 

“กลับมาแล้วหรอ”

 

คำพูดที่เธอไม่ได้ยินมา2ปีหลังจากที่แม่เสียไป เธอมองชายตรงหน้าที่นั่งบนเก้าอี้ตัวโปรดของแม่ของเธอ…เขามีผมสีส้มเข้มยาวเกือบถึงกลางหลัง มีรูปเป็นรอยเหมือนเพชรสีแดงที่หน้าผาก

 

เขามีดวงตาสีม่วงใบหน้าดูดุดันและใส่เสื้อคลุมสีแดงยาว เขามองหน้าเธอก่อนที่เขาจะยกยิ้มแล้วเดินมาอุ้มเธอขึ้นให้อยู่ในอ้อมแขนของเขา

 

“โตขึ้นเยอะเลยนะ ลูกพ่อ

 

เขากล่าวก่อนที่จะหอมหัวของเธอเบาๆ เดี้ยวนะ? ลูกพ่อหรอ?…อย่าบอกนะว่าคนๆนี้คือพ่อของเธอน่ะ?!

 

“ดะ-เดี้ยวสิคะ! มะ-หมายความยังไงน่ะ?!”

 

“งั้นพ่อจะเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้ฟังเอง”

 

เขาเดินกลับไปนั่งที่เดิมก่อนที่จะวางเธอบนตักของเขาเองและเริ่มเล่าเรื่องราวของแม่และตัวเขา เขาเล่าให้ฟังว่าตอนที่แม่ของเธอท้องเธอได้2เดือนแม่ของเธอก็ไปที่เมืองโคลเวอร์อีกครั้งเพื่อเจอเขาก่อนที่จะบอกว่าเธอท้อง

 

เขาจะขอรับผิดชอบแม่เองแต่แม่กลับปฏิเสธและบอกเขาว่าแม่ไม่อยากให้เขาถูกเชื้อพระวงศ์คนอื่นดูถูกเขาเพราะเขาไปเผลอมีอะไรกับชนเผ่ายาโตะที่ขึ้นชื่อเรื่องความเถื่อนจนมีลูกแบบนี้

 

แต่เขาบอกว่ายังไงเขาก็จะรับผิดชอบอยู่ดีโดยเขาให้คำสัญญากับแม่ว่าเขาจะไม่แต่งงานกับใครเด็ดขาดจนกว่าแม่จะยอมแต่งงานกับเขา แม่เลยบอกว่างั้นช่วงเวลานี้ต้องขอดูใจกับเขาก่อนถึงจะยอมแต่งด้วยโดยการดูใจคือการเขียนจดหมายหากันและแอบไปหากันลับๆนั้นเอง

 

แต่แม่ของเธอก็ตายไปเมื่อ2ปีก่อนโดยเขียนจดหมายฉบับสุดท้ายให้เขาโดยเนื้อหาคือให้เขารับเธอไปเลี้ยงดูเพราะแม่ของเธอนั้นป่วยเป็นโรคที่รักษาไม่หาย

 

เขาและแม่ของเธอรักกันมากทั้งๆที่เขาคิดว่าจะได้แต่งงานแล้วแท้ๆ เขายังบอกอีกด้วยว่าเขาคิดชุดแต่งงานให้แม่เองกับมือด้วยนะ

 

“งั้นแสดงว่าคุณ”

 

“ต้องเรียกท่านพ่อสิ”

 

“งั้นแสดงว่าท่านพ่อจะรับหนูไปเลี้ยงดูหรอคะ”

 

“ใช่แล้ว ต่อไปนี้เจ้าจะต้องย้ายไปอยู่กับพ่อที่เมืองหลวง…เวลาสองปีที่ผ่านมาพ่อทำเรื่องและเขียนประวัติของลูกเรียบร้อยแล้วเหลือแต่พาลูกไปเท่านั้น”

 

“…งะ-งั้นก่อนไปหนูขอไปบอกลาคนในหมู่บ้านก่อนได้ไหมคะ0-0;;”

 

“ได้แน่นอน :)”

 

เธอรีบลงจากตักของพ่อก่อนที่จะรีบวิ่งไปอธิบายเรื่องราวและบอกลาคนอื่นๆในหมู่บ้าน แน่นอนว่าพวกเขาเสียใจที่เธอต้องออกจากหมูบ้านไปแต่พวกเขาก็เคารพการตัดสินใจของเธอก่อนที่จะบอกเธอว่า…

 

“ถ้าไอหมอนั้นทำให้เธอร้องไห้หรือไม่สบายใจก็กลับมาที่นี้ได้ทุกเมื่อเลยนะ และเรื่องที่เหลือพวกเราจะจัดการเอง!!”

 

“ฮิๆๆๆๆ”

 

“ฮ่าๆๆๆๆ!!”

 

หัวเราะแบบชั่วมากแบบนี้แสดงว่าไม่ใช่เรื่องที่ดีแน่นอน คางุระฟันธง!!

 

หลังจากที่เธอบอกลาคนในหมู่บ้านเธอก็รีบกลับไปหาพ่อที่รออยู่ที่บ้านก่อนที่ฉันจะเก็บของสำคัญเข้ากระเป๋าเดินทางและหลังจากนั้นพ่อก็อุ้มฉันเอาไว้แล้วใช้เวทไฟของเขาเรียกเสือตัวใหญ่ออกมาขี่เพื่อกลับเมืองหลวง

 

นี้พ่อของฉันใช้เวทไฟหรอเนี่ย….

 

การใช้เวลาจากชานเมืองมาถึงเมืองหลวงด้วยเวทมนต์กินเวลาไปประมาณ1ชั่วโมงกว่าๆตอนนี้ก็เป็นเวลาบ่ายโมงกว่าเกือบบ่ายสอง

 

พ่อบอกว่าเขาต้องไปประชุมเพราะงั้นเขาต้องพาเธอไปไม่งั้นพ่อจะไปประชุมไม่ทัน ท่านพ่อพุ่งตรงไปที่ปราสาทหลังนึงก่อนที่จะเดินเข้าไป

 

ระหว่างทางก็มีคนก้มหัวและทำท่าเคารพท่านพ่อตลอดทาง ส่วนท่านพ่อก็เดินตรงอย่างเดียวไม่ได้ทักอะไรใครก่อนที่ท่านพ่อจะมาหยุดเดินอยู่หน้าห้องๆนึง

 

“ถ้าเข้าไปแล้วต้องทำตัวเป็นเด็กดีนะ”

 

“หนูขอไม่รับปากหากพวกเขาว่าหนูก่อน”

 

“ฮิๆ เอาเถอะงั้นพ่อจะพาเข้าไปแล้วนะ”

 

“อื้อ!”

 

 

แอด~

 

 

“ขอโทษที่มาสายครับ”

 

“โอ้วมาแล้วหรอ~ แล้วไปเอาลูกใครเข้ามานะฟุเอโกเลออน” ชายที่อยู่หัวโต๊ะใส่เสื้อคลุมสีแดงมีผมสีทองเอ่ยถามพ่อของเธอ

 

(ด้านซ้ายคือคางุระตอนนี้ )

 

“ลูกของข้าเองครับ”

 

“ห๊ะ!?” ทุกคนในห้องต่างตกใจที่ท่านพ่อพูดแบบนั้น บางคนทำตาโตเหมือนไม่เชื่อ บางคนถึงกับลุกขึ้นจากเก้าอี้แล้วเดินเข้ามาดูเธอ

 

“น่ารักจังเลยนะ~ ว่าแต่แม่ของเด็กเป็นใครหรอ?” ท่านจูเลียสเอ่ยถาม เธอเพิ่งรู้จักพวกเขาเมื่อสักครู่หลังจากที่พวกเขาเล่นดึงแก้มของเธอเสร็จ

 

“เธอเป็นคนชนเผ่ายาโตะครับ และเธอเพิ่งเสียไปเมื่อ2ปีก่อน” เมื่อฟุเอโกเลออนตอบ จักรพรรดิเวทก็ได้เปลี่ยนเรื่องโดยเรียกทุกคนให้กลับมานั่งที่ของตนเองเพื่อเริ่มประชุม

 

คางุระที่นั่งบนตักของผู้เป็นพ่อก็ได้นั่งฟังไปด้วยโดยเนื้อหาของการประชุมครั้งนี้คือในอีก 3 เดือนข้างหน้าจะจัดการสอบรับเข้าหน่วยอัศวินเวทมนต์กันโดยให้แต่ละหน่วยเตรียมตัวให้พร้อมก่อนที่จะเลิกประชุม

 

“ยัยหนูเป็นคนจากเผ่ายาโตะหรอ” อายามิถาม

 

“อื้อ! ตอนนี้หนูสามารถเตะพวกปีศาจจนตัวขาดได้แล้วด้วยนะ>< ทั้งที่ๆปกติกว่าจะทำได้ต้องอายุ7ขวบ” คางุระเอ่ยจนทำให้บางคนในห้องถึงกับหน้าซีด

 

ขนาดเด็กยังไม่มีกริมมัวยังเตะปีศาจตายแล้วผู้ใหญ่มันไม่ล้างเผ่าพันธ์อื่นหรือไง ไอเผ่านี้มันจะเถื่อนไปไหน?!

 

“แล้วตอนนี้หนูกี่ขวบแล้วล่ะ^^” อาวิลเลี่ยมเอ่ยถามขึ้น บอกตามตรงนะเธอชอบน้าวิลเลี่ยมรองมาจากพ่อของเธอเลย

 

“ตอนนี้5ขวบค่ะ0v0”

 

“ข้าขอตัวก่อนวันนี้คางุระเดินทางมาเหนื่อยๆข้าจะพาลูกไปพัก” ฟุเอโกเลออนที่เริ่มเห็นคนเข้ามาเล่นกับลูกสาวสุดหน้ารักของเขา เขาก็รีบอุ้มลูกหนีกลับฐานทันที

 

เมื่อมาถึงฐานเขาก็รีบพาลูกสาวตัวน้อยไปให้พี่สาวและน้องชายรู้จักทันที…

 

“งั้นเจ้าหลานตัวน้อย! ได้ยินมาว่าเป็นลูกครึ่งยาโตะสินะมาสู้กับข้าหน่อยเป็นไง!!”

 

ผู้หญิงคนนี้คือพี่สาวของพ่อชื่อ เมลิโอเลโอน่า เวอร์มิลเลี่ยน เธอเป็นคุณป้าของฉันเองคุณป้าเลโอน่าเป็นคนที่ชอบการต่อสู้และตะโกนเสียงดังมาก

 

“ตัวเล็กน่ารักมากๆเลยครับท่านพี่เลออน!!”

 

ส่วนคนนี้เป็นน้องชายของคุณพ่อชื่อ เลโอโปลด์ เวอร์มิลเลี่ยน เขาเป็นคุณอาของฉันเองคุณอาเลโอเป็นคนที่ร่าเริงมากๆและชอบทำเสียงดังไม่ต่างอะไรกับคุณป้าเลโอน่าเลย

 

“พอเลยทั้งพี่เลโอน่ากับเลโอ คางุระเพิ่งเดินทางมาเหนื่อยให้หลานได้พักเถอะ” คุณพ่อบอกก่อนที่จะวางฉันเอาไว้บนโซฟาข้างๆ

 

“หนูอยากออกกำลังมากกว่า ให้หนูสู้กับท่านป้าเลโอน่านะคะ!!”

 

“ต้องอย่างงี้สิเจ้าหลานตัวน้อย!!”

 

เมลิโอเลโอน่าใช้พลังไฟของตนเองทำเป็นอุ้งตีนเสือแล้วจับหัวของหลานสาวตัวน้อยก่อนที่จะพาออกไปที่ลานฝึกซ้อมที่มีลูกน้องในหน่วยกำลังฝึกอยู่

 

ฟุเอโกเลออนกับเลโอโปลด์รีบวิ่งตามไปทันทีเพราะกลัวลูกและหลานสาวของพวกเขาจะเป็นอะไรไปเสียก่อน ยิ่งเมลิโอเลโอน่าเป็นคนที่ไม่ออมแรงด้วยไม่ต้องพูดถึงสภาพหรอก เละ….

 

เมื่อมาถึงลานกว้างๆที่มีคนกำลังใช้พลังเวทฝึกกันอยู่คุณป้าเลโอน่าก็บอกว่าให้ทุกคนเลิกซ้อมก่อนเพราะคุณป้าจะใช้สนามฝึกแห่งนี้ซึ่งทุกคนก็ยอมออกจากสนามไปแล้วเปลี่ยนไปเป็นนั่งดูฉันกับคุณป้าสู้กันแทน

 

“เลออนมาให้สัญญาณที”

 

“พี่เลโอน่า คางุระยังเด็กอยู่นะ”

 

“หนูโตแล้วต่างหาก!!”

 

ฟุเอโกเลออนรับรู้ได้ว่านิสัยนักสู้และดื้อแบบนี้ลูกสาวของเขาคงได้มาจากภรรยาเต็มๆ เขาถอนหายใจออกมาหน่อยๆก่อนทีจะไปยืนตรงกลางระหว่างทั้งสองคน

 

“เริ่มได้!”

 

ฟุเอโกเลออนเอ่ยก่อนที่เขาจะกระโดดถอยออกมาเพื่อให้พี่สาวและลูกสาวของเขาได้ใช้พื้นที่ในการดวลกัน เขามองลูกสาวของเขาที่ตอนนี้ถีบพี่สาวของเขาจนกระเด็นไปติดกำแพง

 

ตู้ม!

 

“ฮ่าๆๆ ต้องแบบนี้สิถึงจะสมกับเป็นหลานสาวของข้า! เข้ามา!!”

 

“ได้ตามคำขอค่ะ!!”

 

ผัวะๆ! ผัวะๆๆๆ!!

 

เขามองพี่สาวของเขาที่พอสามารถรับการโจมตีจากลูกสาวของเขาได้นี้ขนาดลูกสาวของเขายังเป็นเด็ก5ขวบแต่กลับสามารถเตะพี่เลโอน่ากระเด็นได้แบบนี้ ถ้าหากคางุระโตกว่านี้คงไม่ต้องพูดถึงสภาพของอีกฝ่ายแล้วล่ะ

 

การต่อสู้ของป้ากับหลานสาวยังคงดำเนินต่อไปเรื่อยๆตั้งแต่เวลาบ่ายโมงกว่าๆจนตอนนี้ก็เวลาเย็นแล้วทั้งสองก็ยังไม่เลิกสู้กันเลย อะไรจะถึกขนาดนั้น?

 

“พอได้แล้ว นี้ถือว่าเสมอกันก็แล้วกัน” ฟุเอโกเลออนเดินมาหยุดตรงกลางระหว่างพี่สาวและลูกสาวของเขา

 

“ชิ!” เมลิโอเลโอน่า

 

“หนูยังสู้ไหวอยู่นะคะ!” คางุระเอ่ยเถียง

 

“พอก็คือพออย่าเถียงพ่อคางุระ”

 

“…ก็ได้ค่ะ-3-”

 

“เอาไว้สู้ตัดสินก็แล้วกันคางุระ ช้าดีใจมากที่มีเจ้าเป็นหลานสาวของข้า :)” เมลิโอเลโอน่าเอ่ยก่อนที่จะลูกหัวของหลานสาวและเดินจากไปเนื่องจากเธอเพิ่งนึกขึ้นได้ว่ามีภารกิจ

 

 

 

 

เวลาล่วงเลยไปสามเดือนคางุระ เวอร์มิลเลี่ยนได้ใช้ชีวิตอย่างสุขสบายด้วยฐานะของลูกสาวสาวหัวหน้าหน่วยอัศวินราชสีห์สีชาด เธอมีพลังไฟเหมือนกับผู้เป็นพ่อของเธอและคนในตระกูลเวอร์มิลเลี่ยน

 

นั้นยิ่งทำให้เมลิโอเลโอน่าจับคางุระมาฝึกทันทีแต่ก็มีบ้างที่ฟุเอโกเลออนคอยห้ามไม่ให้พี่สาวของเขาฝึกลูกสาวของเขาหนักเกินไปเพราะเธอยังเด็กและเป็นผู้หญิงอีกด้วย

 

กลับมาปัจจุบันวันนี้เป็นวันสอบเข้าหน่วยอัศวินเวทมนต์พ่อเลออนพาเธอมาด้วยโดยบอกว่าให้เธอไปซื้ออะไรกินเล่นก่อนแล้วค่อยมาหาเขาตอนก่อนงานเริ่ม5นาทีและให้ตังค์เธอเอาไว้หนึ่งถุงกลาง

 

แต่ข้างในมีแต่เหรียญทองเนี่ยสิ….

 

 

ปัก!

 

 

“อ่ะ?!”

 

“ขะ-ขอโทษทีนะ เธอไม่เจ็บตรงไหนนะ?!”

 

“ไม่เป็นไรค่ะ ขอบคุณพี่ชายที่ช่วยนะคะ” คนๆนี้ไม่มีแม้แต่พลังเวทเลยสักนิด

 

เธอขอตัวอีกฝ่ายกลับเพื่อไปซื้อของกินมากินเล่นตอนดูผู้เข้าสอบมาสอบกัน เพราะการสอบมันกินเวลานานมากอาวิลเลี่ยมบอกมาแบบนั้น

 

งั้นเธอควรซื้อไปเพื่อดีไหม? ไม่ต้องหรอก….มั้ง

 

เธอซื้อขนมร้านนู้นร้านนี้ก่อนที่จะแวะกินเนื้อย่างระหว่างทางอีก 10 ไม้แล้วรีบกลับไปที่สนามสอบทันที เธอเดินถือถุงขนมมากมายมากองเอาไว้

 

ก่อนที่เธอจะโดนท่านพ่ออุ้มเอาไว้ในอ้อมแขนของเขาก่อนที่เขาจะพาเธอไปรวมกับหัวหน้าหน่วยคนอื่นๆ ทำไมท่านพ่อต้องพาเธอมาด้วยน่ะหรอ…

 

เพราะท่านพ่อกลัวว่าท่านป้าจะพาเธอไปฝึกที่ภูเขาไฟ ใช่ทุกคนอ่านไม่ผิด…ไปฝึกที่ภูเขาไฟเนื่องจากจะได้ฝึกฉํนให้ควบคุมพลังมานาให้ดีกว่านี้

 

กลับมาปัจจุบันตอนนี้เธอกำลังนั่งกินคุ๊กกี้อย่างสบายใจบนตักพ่อของเธอที่กำลังดูคนเข้าหน่วยกับหัวหน้าหน่วยคนอื่นๆ แต่สายตาของเธอดันไปมองพี่ชายที่ชนเธอเมื่อตอนอยู่ที่ตลาดขาขี่ไม้กวาดไม่ได้แต่ก็ยังพยายามจะขี่มัน

 

มีความพยายามดีแท้….

 

 

 

หลังจากนั้นก็สอบคนเข้าหน่วยก็เสร็จสิ้นจนไปถึงการเลือกคนเข้าหน่วย คนเข้าหน่วยของท่านพ่อมีห้าคนซึ่งแต่ละคนก็เก่งใช้ได้แต่ยังขาดพลังกายอยู่มาก

 

เพราะงั้นท่านพ่อจึงฝากให้เธอฝึกให้กับคนในหน่วยหน้าใหม่ทั้งห้าคน….

 

“ท่านคางุระ พะ-พวกเราไม่ไหวละ-แล้วครับ….เอือก”

 

“ร้อน!!!!!!”

 

คางุระให้หน้าใหม่ทั้งห้าคนวิ่งกลางเด็กอันแสนร้อนระอุโดยที่ไม่ให้หยุดพักจนกว่าจะถึงเวลาเที่ยงวันโดยทีสายตาของผู้เป็นพ่อของเธอมองอยู่ห่างๆ

 

“อย่าบ่นให้มาก! ร่างกายอันเปราะบางแบบนี้น่ะหรอจะไปสู้คน!วิ่งเข้าไปห้ามหยุด!!!!”

 

“คะ-ครับ!!” x5

 

“ลูกสาวใครชั่งโหดได้ใจพ่อเหลือเกิน :)” ฟุเอโกเลออน

 

 

==========================================================

TALK

ยังไม่ได้ตรวจคำผิด

 

ไม่มีไรมากค่ะ

แค่อยากเขียน!!

 

อย่าลืมเม้นเป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะคะ T^T

 

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

5 ความคิดเห็น

×