[ BLACK CLOVER ] Ft.Tokyo Revengers รอยยิ้มของเธอผู้ใจแตกสลาย

โดย NamikoMeko_lm

ทำไมนายถึงรีบตามฉันมาแบบนี้ ดราเค่น!! ไม่ร้อง ไม่ร้องน่ามินนี่ ขอโทษ ขอโทษ ฉันขอโทษ....

ยอดวิวรวม

983

ยอดวิวเดือนนี้

228

ยอดวิวรวม


983

ความคิดเห็น


3

คนติดตาม


74
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  25 มิ.ย. 65 / 18:03 น.

รีวิวจากนักอ่าน

Empty Review

นิยายเรื่องนี้ยังไม่มีรีวิว

มาเป็นคนแรกที่เขียนนิยายให้กับนิยายเรื่องนี้กัน

คะแนนรีวิวจากนักอ่าน

0.0
จาก 5


ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

 

“ขอโทษนะ ที่ฉันไม่สามารถอยู่กับพวกพี่และพวกนายได้อีกต่อไป…”

“ขอโทษนะดราเค่น ทั้งๆที่ฉันอยากอยู่กับนายให้นานกว่านี้แท้ๆ…”

“ใครให้นายตามฉันมาเร็วแบบนี้ห๊ะ!!ดราเค่น!!”

 

ชื่อ - ซาโนะ สึบากิ

ชื่อเล่น - มินนี่

สถานะ - น้องสาวของไมค์กี้(สึบากิอายุน้อยกว่าไมค์กี้2ปี)และแฟนสาวของดราเค่น(เสียชีวิตด้วยวัย 13 ปีด้วยโรคมะเร็งหัวใจ)

 

 

 

 

 

 

 

 

================================================================

 

 

 

“อึก! ทะ-ที่นี้ที่ไหน…”

 

“โอ๊ะ? ตื่นแล้วหรอแม่หนู”

 

ฉันรีบลุกขึ้นจากที่ฉันนอนอยู่ทันทีก่อนที่จะหันไปทางเจ้าของเสียง บทหลวง? ฉันมองรอบๆตัวเองก่อนจะพบว่ามันเป็นเหมือนบ้านที่สร้างด้วยหินที่เหมือนในหนังในยุคก่อนของต่างประเทศ

 

“คือว่า ที่นี้ที่ไหนหรอคะ?”

 

“ที่นี้คือโบสถ์ในหมู่บ้านฮาจน่ะ แล้วแม่หนูล่ะเป็นใครมาจากไหนล่ะทำไมถึงไปนอนในป่าแบบนั้นดีนะที่อัสต้ากับยูโน่ไปเจอแม่หนูก่อนไม่งั้นแม่หนูคงโดนมอนสเตอร์กินไปแล้ว”

 

หมู่บ้านฮาจ? ภาษาอังกฤษหรอ…งั้นแสดงว่าที่นี้ไม่ใช้ญี่ปุ่นนะสิ?! ยิ่งไปกว่านั้นมอนสเตอร์หรอ?!นี้ฉันข้ามมิติมาได้เหมือนในนิยายแฟนตาซีที่พี่เอม่าชอบเอามาให้ฉันอ่านเล่นเลย!

 

จริงสิ…ก่อนที่เราจะมาที่นี้ก่อนหน้านั้นเราตายเพราะโรคมะเร็งหัวใจที่รักษาไม่หายนินาตอนนั้นปู่ พี่ชิน พี่ไมค์กี้ พี่อิซานะ พี่เอม่า ดราเค่นแล้วก็คนอื่นๆก็ร้องไห้กอดฉันเอาไว้แน่นก่อนที่ฉันจะตายด้วย

 

พวกเขาจะเป็นยังไงกันบ้างนะ….

 

“….พอดีว่าหนูเป็นคนจากต่างแดนเพราะไม่มีที่ไปน่ะค่ะแล้วเผอิญว่าหิวมากจนไม่มีอะไรกินก็เลยสลบไปค่ะ”

 

“งั้นหรอ งั้นแม่หนูก็มาอยู่ที่นี้เลยสิถ้าไม่มีที่ไปว่าแต่แม่หนูชื่ออะไรล่ะ”

 

สึบากิค่ะ ซาโนะ สึบากิ แต่จะเรียกหนูว่ามินนี่ก็ได้ค่ะ…”

 

เนื้อเรื่อง อัปเดต 25 มิ.ย. 65 / 18:03


-2 ปีต่อมา-

 

สวัสดีทุกคนตอนนี้ฉันอายุ15แล้วนะ ฉันได้ใช้ชีวิตอยู่ในโบสถ์กับเด็กคนอื่นๆโดยมีคนที่อายุเท่าฉันอย่างยูโน่และอัสต้าพวกเขาคือคนที่ช่วยชีวิตฉันเอาไว้เมื่อ2ปีก่อน

 

หมู่บ้านฮาจนั้นถูกตั้งอยู่ชายแดนของอาณาจักรโคลเวอร์และยังมีอีก3อาณาจักรนั้นก็คือ อาณาจักฮาร์ท อาณาจักรสเปดและอาณาจักรไดมอนด์

 

ซึ่งถ้าดูและฟังดีๆทั้งสี่อาณาจักรนี้เหมือนเป็นตัวแทนของสัญลักษณ์ของไพ่เลย และสถานที่แห่งนี้ทุกคนล้วนมีพลังพิเศษทุกคนอย่างยูโน่คุงมีพลังลม บาทหลวงมีพลังไฟ ซิสเตอร์ลิลลี่มีพลังนำ้แต่อัสต้าไม่มี

 

ส่วนฉันน่ะหรอ? ไม่รู้ว่าเป็นพลังได้หรือเปล่าแต่ฉันสามารถเห็นวิญญาณคนที่ตายไปแล้วได้และยังใช้พลังของพวกเขามาเป็นของตัวเองได้อีกด้วย

 

อ้อ?! ส่วนเรื่องพลังทุกคนที่ยังไม่ได้รับกริมมัวจะยังใช้พลังได้แบบธรรมดาอยู่แต่พอมีกริมมัวเมื่อไหร่ก็จะยิ่งเพิ่มพลังมากขึ้นและยังทำให้คนๆนั้นแข็งแกร่งขึ้นได้อีกด้วยนะ

 

กริมมัวคือสมุดหรือหนังสือที่เพิ่มพลังเวทให้กับเจ้านายของมัน ซึ่งทุกคนจะมีมันก็ต่อเมื่ออายุ15ปีที่หอคอยกริมมัวที่จะจัดขึ้นปีละครั้งเท่านั้น….ที่จริงอาทิตย์หน้าก็เป็นวันรับกริมมัวแล้ว

 

“…อึก! ความรู้สึกแบบนี้”

 

ฉันที่กำลังนั่งเล่นบนต้นไม้ไกลออกจากโบสถ์เล็กน้อยจู่ๆก็รู้สึกถึงพลังงานบางอย่างที่เหมือนตอนที่เธอใช้พลังจากวิญญาณ เธอหันไปข้างหลังของเธอที่เป็นที่มาของพลังก่อนที่เธอจะเจอในสิ่งที่เธอไม่คาดคิดมาก่อน

 

มิน..นี่ มินนี่…

 

ชายร่างสูงใส่ชุดฮู้ดสีดำยาว ผมของเขาเป็นสีทองไถข้างและขมับซ้ายของเขาก็มีรอยสักมังกรที่เธอคุ้นเคยเป็นอย่างดีก่อนที่เธอจะสังเกตเห็นเลือดไหลออกมาจากปากของเขาและตาขาวของเขาเป็นสีดำส่วนลูกตาสีดำกลับกลายเป็นสีแดง

 

เขาเรียกชื่อของเธอซำ้ๆอยู่อย่างนั้น ถูกทำตัวไม่ถูกเลย…ทำไมสภาพร่างกายของเขาเป็นแบบนี้ ทำไมเขาถึงมาหาเธอเร็วแบบนี้…

 

“ดราเค่น…นั้นนายจริงๆใช่ไหม”

 

มินนี่ ฉันรักเธอๆ ฉันมาหาเธอแล้วนะอย่าจากฉันไปอีกนะ

 

“ฮึก! ตาบ้า!ทำไมนายถึงมาหาฉันเร็วแบบนี้เล่า!!”

 

ขอโทษ ขอโทษ ขอโทษนะมินนี่

 

ฉันรีบวิ่งเข้าไปกอดดราเต่นทันทีและร้องไห้ออกมาอย่างไม่ยอมหยุด ตัวของเขาที่พูดไม่ค่อยได้ใจความมากนักและชอบพูดซำ้ๆยำ้ๆตลอดแสดงว่าเขาเป็นวิญญาณแน่นอน

 

“ฉันและนายจะไม่จากกันไปไหนอีกแน่นอน นอกจากความตายเท่านั้นหากนายตายฉันก็จะตายและหากฉันตายนายก็จะตายด้วย..สัญญานะดราเค่น”

 

สัญญา สัญญา ฉันรักเธอนะมินนี่…

 

“อืม ฉันเองก็รักนายเหมือนกัน”

 

หลังจากที่พวกเรานั่งปรับความเข้าใจกันเสร็จก็ต่อด้วยปัญหาที่ว่าฉันจะทำยังไงกับดราเค่นดีเพราะอีกฝ่ายเป็นวิญญาณที่ไม่มีใครเห็นก็จริง

 

แต่ฉันเห็นไง

 

ฉันเลยให้ดราเค่นลองเข้ามาหลบในเงาของฉันดูซึ่งอีกฝ่ายก็ทำได้และยอมทำโดยที่ไม่มีการปฎิเสธอะไรใดๆทั้งสิ้น พอฉันกลับมาถึงที่โบสถ์อัสต้าก็รีบวิ่งเข้ามาหาฉันและถามว่าฉันว่าทำไมกลับมาช้าพร้อมกับเขย่าตัวฉันไปมา

 

อย่ามายุ่งกับมินนี่นะ!!!!

 

ฟุ่บ!

 

มือมังกรขนาดใหญ่โผล่ออกมาจากใต้เงาของฉันก่อนที่มันจะกำฉันเอาไว้หลวมเพื่อปกป้องฉัน ส่วนมืออีกข้างก็ตบไปที่อัสต้าแต่ก็ยังดีที่อีกฝ่ายหลบได้

 

“นี้มันเกิดเรื่องอะไรกันเนี่ย?” เป็นยูโน่ที่เอ่ยถามหลังจากที่เขาเห็นมือยักษ์ออกมาจากใต้เงาของเพื่อนสาว

 

“คือว่า..เขาคือคนรักของฉันที่เพิ่งตายน่ะ”

 

เมื่อฉันตอบด้วยสีหน้าเรียบนิ่งก่อนที่จะลูบมือยักษ์เบาๆเพื่อเป็นการบอกเขาว่าฉันไม่เป็นอะไร ฉันได้หันไปเล่าให้กับอัสต้าและยูโน่ฟังว่าเขาเป็นคนรักของฉันได้อย่างไร

 

 

 

หนึ่งอาทิตย์ผ่านไปในที่สุดก็มาถึงวันรับกริมมัวพวกเราเข้ามาในหอคอยกริมมัวได้สักพักก่อนที่จะมีเจ้าของหอคอยออกมาพูดต้อนรับก่อนที่จะเริ่มพิธีรับกริมมัว

 

ของยูโน่ได้กริมมัวสี่แฉกในตำนานส่วนของอัสต้าไม่มีก่อนที่ทุกคนจะจับตามองไปยังกริมมัวสีดำที่ลอยอยู่กลางอากาศที่ตอนนี้กำลังแผ่มานาสีดำออกมา

 

กริมมัวเล่มนั้นลอยมาให้ฉันก่อนที่ฉันจะรับมันมาเอาไว้ในมือ กริมมัวของฉันเป็นสีดำมีกรอบลวดลายเป็นสีแดงและมีสัญลักษณ์กริมมิวเป็นห้ากลีบสีแดง

 

ห้ากลีบเลยหรอ?

 

ทุกคนต่างซุบซิบเรื่องของเธอและเดินห่างออกจากเธอมากขึ้นก่อนที่เธอจะนึกอะไรขึ้นได้กับกลีบของกริมมัว กริมมัวสามแฉกคือระดับทั่วไป กริมมัวสี่แฉกคือกริมมัวในตำนานและกริมมัวห้าแฉกคือกริมมัวที่ว่ากันว่ามีปีศาจสิงสถิตย์อยู่

 

“โอ้ว~ สุดยอดไปเลยแหะเนอะดราเค่น~”

 

มินนี่เก่งที่สุด

 

มือมังกรขนาดใหญ่ออกมาจากใต้เงาของเด็กสาวมันลูบหัวของเธอเบาๆก่อนที่เธอจะเดินออกจากหอคอยกริมมัวแห่งนี้โดยที่ทุกคนต่างหลีกทางให้กับเธอเพราะความกลัว

 

สามเดือนต่อมาทาทหลวงได้ส่งเธอ อัสต้าและยูโน่เข้ารับการสอบอัศวินเวทมนต์ การเดินทางจากหมู่บ้านฮาจไปยังเมืองหลวงค่อนข้างกินเวลาพอสมควร

 

แต่พวกเราทั้งสามคนก็มาถึงเมืองหลวงในวันสอบได้ทัน ในระหว่างที่พวกเรากำลังไปรับหมายเลขเข้าสอบทางนักเวทจะต้องขอดูกริมมัวของเราก่อนถึจะได้หมายเลข

 

พอนักเวทพวกนั้นได้เห็นกริมมัวของเธอก็ตกใจและสั่นกลัวก่อนที่เขาจะให้หมายเลขของเธอมา หมายเลขของเธอนั้นต่อกับอัสต้าพอดีนั้นก็คือหมายเลข167

 

พอเข้ามาในสนามสอบก็มีนกมาเกาะผู้เข้าสอบมากมายแต่คงต้องเว้นยูโน่กับฉันเอาไว้ แต่ระหว่างนั้นฉันก็ได้ยินเสียงคนนินทาเรื่องกริมมัว5แฉกของฉันไม่เลิก

 

ไม่ชอบเลยจริงๆคนพวกนี้…

 

มินนี่ให้ฉันฆ่าพวกนั้นให้ไหม~

 

“ไม่ได้นะดราเค่นการฆ่าคน(ในที่แบบนี้)มันไม่ดีนะ”

 

อืม ฉันแล้วแต่มินนี่

 

“ฮิๆ เด็กดีนะดราเค่น~”

 

ถึงแม้ว่าดราเค่นจะไม่ได้ออกมาแต่เสียงของดราเค่นก็ทำให้ทุกคนได้ยินจนพวกเขาขนลุกตามๆกันไปและเงียบลง เพราะหากพวกเขาพูดมากกว่านี้พวกเขาคงโดนเจ้าของเสียงที่น่าขนลุกนั้นฆ่าเอาก็ได้

 

ส่วนยูโน่และอัสต้าที่เห็นเด็กสาวยกยิ้มมุมปากครั้งแรก(?)ในรอบสองปีที่พวกเขารู้จักกันมาก็อดรู้สึกทึ่งรอยยิ้มน่ารักๆนั้นไม่ได้ 

 

ก็พวกเขาไม่เคยเห็นเธอยิ้มเลยนิ!!

 

หลังจากนั้นไม่นานจู่ๆนกพวกนั้นก็บินหายไปพร้อมกับกลุ่มคนที่เข้ามาใหม่ พวกเราทุกคนต่างเงยหน้าคนกลุ่มนั้นโดยที่เธอทราบข้อมูลเรียงคนจากเพื่อนใหม่ของอัสต้าที่ชื่อเซลเก้

 

พวกเขากลุ่มนั้นคือหัวหน้าหน่วยอัศวินเวทมนต์ หนึ่งในพวกเขาได้ใช้เวทต้นไม้สร้างไม้กวาดให้พวกเราหรือผู้เข้าสอบคนละอันก่อนที่เขาจะส่งเสียงเริ่มการสอบ

 

“การขี่ไม้กวาดง่ายกวาดที่คิดนะ”

 

มินนี่เก่งที่สุด

 

“ขอบใจนะดราเค่น”

 

ร่างของเด็กสาวที่ขี่ไม้กวาดได้ลอยไปอยู่ข้างๆยูโน่เพื่อนสนิทของเธอ โดยมีสายตาทั้ง9คู่มองที่เด็กสาวไม่ยอมหยุดนั้นไม่ใช่เพราะเธอสวยแต่อย่างใดออกไปทางน่ารักเสียมากกว่า

 

แต่เป็นเพราะเจ้าของเสียงที่น่าขนลุกที่คุยกับเด็กสาวเมื่อสักครู่ตั้งหากที่น่าสนใจ ไหนจะเรื่องกริมมัวและพลังของเด็กสาวอีก

 

สึบากิหรือมินนี่ที่ตอนนี้ได้เข้ารับการสอบในหลายรูปแบบแต่ส่วนใหญ่จะเป็นการควบคุมพลังมากกว่า จนมาถึงการสอบรอบสุดท้ายนั้นก็คือการต่อสู้จริง

 

ไม่มีใครกล้าจับคู่กับเธอเลยคงเป็นเพราะกลัวดราเค่นกันหรือไม่ก็กลัวเรื่องที่เะอมีกริมมัว5แฉกนั้นแหละ จนมีชายหนุ่มใจกล้าคนนึงเข้ามาจับคู่กับเธอ

 

“ฉันล่ะอยากรู้จริงๆว่าคนที่มีกริมมัวห้าแฉกแบบเธอจะเก่งสักแค่ไหน!! มนต์ไฟ : ลูกบอลไฟยักษ์เริงระบำ!!”

 

มีลูกบอลไฟขนาดใหญ่มากมายเข้าโจมตีร่างของเด็กสาวอย่างไม่ยั้ง มินนี่เองก็ยืนเฉยๆไม่ทำอะไรใดๆทั้งสิ้นรวมไปถึงไม่ได้หยิบกริมมัวออกมาด้วยซำ้

 

ตู้ม!ตู้ม!ตู้ม!ตู้ม!ตู้ม!ตู้ม!ตู้ม!ตู้ม!ตู้ม!ตู้ม!ตู้ม!

 

 

“ฮ่าๆๆๆ!!ไปยังไงหล่ะไอพวกสามัญชนกระจอก!!!”

 

 

 

“นายว่าหมอนั้นจะรอดไหมยูโน่” อัสต้าเอ่ยถามด้วยสีหน้านิ่งๆเพราะยังไงเขาก็รู้คำตอบอยู่ดี

 

“ไม่” ยูโน่

 

“ไม่รอด?”

 

“ไม่เหลือซาก”

 

ส่วนคนอื่นๆก็ได้คิดต่างออกไปพวกเขาต่างคิดว่าเด็กสาวนั้นไม่รอดแน่นอนเพราะเด็กสาวนั้นไม่ได้หยิบกริมมัวออกมาใช้เลยหรือไม่ก็เธออาจจะหยิบออกมาไม่ทัน

 

“ว่าใครกระจอกไม่ทราบ?”

 

หลังจากที่อีกฝ่ายโจมตีเด็กสาวด้วยลูกบอลไฟหลายลูกพวกมันโดนกระทบพื้นจนเกิดฝุ่นควันมากมายแต่ก็มีเสียงของเด็กสาวดังขึ้นบ่งบอกได้ว่าเธอนั้นยังมีชีวิตอยู่

 

แต่พอหลังฝุ่นควันหายไปก็ทำให้ทุกคนในสถานที่สอบต่างตกใจ เพราะรอบๆตัวของเด็กสาวนั้นมีมังกรตะวันออกสีดำขนาดใหญ่ปกป้องเธอเอาไว้ดวงตาสีแดงกำ่เหมือนเลือดจ้องมองไปยังคนที่ทำร้ายเด็กสาวเหมือนอยากจะฆ่าให้มันตายๆไปซะ

 

“ใจเย็นๆไว ดราเค่น”

 

แต่มันทำร้ายเธอ

 

“นี้คือการสอบดราเค่น พวกเราจะไม่ฆ่าใคร”

 

ก็ได้

 

“เด็กดี~”

 

เด็กสาวหยิบกริมมัวของเธอออกมาจากกระเป๋าด้านหลังของเธอก่อนที่เธอจะกางมันออกพร้อมกับร่ายมนต์ของเธอครั้งแรก

 

“มนต์วิญญาณ : วิญญาณคำสาป”

 

ร่างของมังกรตะวันออกเริ่มสลายหายไปเป็นฝุ่นแต่ฝุ่นเหล่านั้นกลับรวมตัวกันจนกลายเป็นร่างของชายร่างสูง185 ผิวกายซีดเซียว มีผมสีทองไถข้างและรวบทักเปีย มีรอยมังกรสีดำที่ขมับซ้าย ตาสีดำและนัยตาสีแดงกำ่

 

เสื้อของเขาเป็นเสื้อฮู้ดสีดำยาวถึงเข่าที่แขนเสื้อทั้งสองข้างเป็นรูปรายมังกรสีขาวทั้งสองข้าง ที่ด้านหลังของเขามีหางมังกรสีดำโผล่ออกมา

 

ร่างของชายหนุ่มครึ่งมังกรได้เข้าไปโจมตีอีกฝ่ายด้วยความเร็วจนอีกฝ่ายตั้งตัวไม่ทันโดนการโจมตีนั้นเข้าไปเต็มๆจนร่างกยของเขาชนกับกำแพงจนร้าวและพังทะลุออกนอกสนามสอบไป

 

ตู้ม!ตู้ม!ตู้ม!ตู้ม!

 

“…ซะ-ซาโนะ สึบากิเป็นฝ่ายชนะ!!”

 

“ดราเค่น เก่งมากเลย~”

 

มินนี่ มินนี่ชมฉัน ชมฉันเยอะๆเลยนะ~

 

“ดราเค่นเก่งที่สุด^^”

 

ร่างของชายหนุ่มครึ่งมังกรได้รีบเข้ามาอุ้มเด็กสาวขึ้นก่อนที่เด็กสาวจะกอดและลูบหัวชายหนุ่มอย่างรักใคร่ ดราเค่นพาร่างเด็กสาวอันเป็นที่รักออกมาจากกลางสนามแล้วเข้ามาพักในที่ร่ม

 

ดราเค่นวางร่างของสึบากิลงกับพื้นก่อนที่เขาจะเข้าไปอยู่ในเงาของแฟนเด็กของเขาดังเดิม ส่วนคนอื่นๆที่เห็นพลังของเด็กสาวก็ทอยห่างออกจากเธอแต่คงต้องยกเว้นเพื่อนหนุ่มทั้งสองคนที่เข้ามาคุยกับเด็กสาวเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

 

การสอบต่อสู้จริงกินเวลาพอสมควรจนเวลาตอนเช้าจนตอนนี้มาถึงช่วงเวลาเย็นแล้ว สึบากิได้มองกรรมการที่อธิบายต่อ

 

หากหัวหน้าหน่วยคนใดยกมือเราก็ต้องไปอยู่กับหน่วยนั้นแต่จะปฎิเสธก็ได้ หากมีหัวหน้าหน่วยหลายคนยกมือพร้อมกันเราจะต้องตัดสินใจว่าจะอยู่หน่วยไหนและถ้าไม่มีหัวหน้าหน่วยยกมือก็ต้องกลับบ้านตัวเองไป

 

ซึ่งเธอก็หวังว่าจะมีหัวหน้าหน่วยยกมือให้เธอนะเพราะยูโน่โดนหัวหน้าหน่วยทั้งหมดยกมือแต่ยูโน่ก็เลือกเข้าหน่วยรุ่งอรุณส่วนอัสต้าจากตอนแรกไม่มีใครยกมือแต่ก็ถูกหัวหน้าหน่วยกระทิงดำบังคับให้เข้าหน่วยของของเขาไป

 

“ต่อไปหมายเลข 167 ก้าวออกมาข้างหน้า”

 

ฉันก้าวออกไปข้างหน้าอย่างไม่เร่งรีบก่อนที่จะเงยหน้าดูว่ามีใครอยากได้ฉันเข้าหน่วยบ้าง แต่ดูเหมือนว่าเธอจะไม่ต้องกังวลอะไรแล้วล่ะเพราะหัวหน้าทุกหน่วยยกมือให้เธอทุกคนเลย

 

มินนี่ กระทิงดำ เลือกกระทิงดำ

 

“ฉันขอเข้าหน่วยกระทิงดำค่ะ”

 

ใครว่าเธอตามใจแฟน คุณคิดถูกแล้วล่ะ :)

 

 

 

======================================================================

TALK

ยังไม่ได้ตรวจคำผิด

 

อันนี้เป็นพล็อตเรื่องที่ไรท์วางเอาไว้

แต่ไม่แน่ใจว่าจะเขียนเป็นตอนยาวดีไหม

เพราะยังมีอีกหลายเรื่องที่ไรท์ยังเขียนไม่จบ

แฮะๆ

 

อย่าลืมเม้นเป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะคะ T^T

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

3 ความคิดเห็น

×